II GZ 708/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 30 września 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1290/12 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 30 września 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1290/12, odrzucił wniosek Z. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], w przedmiocie płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, z następującym uzasadnieniem. Zaskarżona w sprawie decyzja z dnia [...] lipca 2012 r. została doręczona skarżącemu w dniu 26 lipca 2012 r. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1239/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 13 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1290/12, którym odrzucono skargę Z. B. na wyżej wymienioną decyzję, jako wniesioną z uchybieniem terminu. W dniu 9 września 2013 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na powyższą decyzję, motywując go tym, że uchybienie terminu nastąpiło nie z jego winy lecz innej interpretacji dat wpływu skargi za pośrednictwem organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odrzucił wniosek skarżącego, wskazując na przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności, określone w art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 87 § 5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Zdaniem Sądu z treści tego przepisu wynika, że ma on na względzie rozstrzygnięcie, czy przywrócenie uchybionego terminu w okolicznościach danej sprawy jest w ogóle dopuszczalne. Sąd I instancji podniósł, że w sprawie decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu w dniu 26 lipca 2012 r. Termin do złożenia skargi upływał zatem z dniem 27 sierpnia 2012 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu w dniu 9 września 2013 r., co oznacza, że od uchybienia terminu upłynął więcej niż rok. Zatem należało zastosować art. 87 § 5 p.p.s.a. W ocenie Sądu skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił wystąpienia wyjątkowego przypadku w uchybieniu terminu do złożenia skargi, w związku z czym wniosek o przywrócenie terminu należało odrzucić jako niedopuszczalny – zgodnie z art. 88 p.p.s.a. Z. B. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 87 § 5 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, iż wskazane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają wystąpienia wyjątkowego przypadku w uchybieniu terminu w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że przy obliczaniu rocznego terminu, o którym mowa w art. 97 § 5 p.p.s.a. i badaniu, czy nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, WSA powinien wziąć pod uwagę, iż pomiędzy uchybieniem terminu a wnioskiem o jego przywrócenie nieprzerwanie toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero postanowienie NSA prawomocnie stwierdziło, iż doszło do uchybienia terminu i uzasadniało wniosek o jego przywrócenie. W konsekwencji należy uznać, że fakt niemal rocznego trwania postępowania w przedmiocie ustalenia, czy termin został uchybiony uzasadnia przyjęcie, iż w niniejszej sprawie doszło do powstania wyjątkowego przypadku uzasadniającego przywrócenie terminu mimo upływu roku od jego uchybienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.), które wnosi się w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do sądu, w którym czynność miała być dokonana, należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 87 § 5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tyko w przypadkach wyjątkowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Sąd prawidłowo przyjął, że datą, od której należy liczyć roczny termin, zakreślony w art. 87 § 5 p.p.s.a., jest 27 sierpnia 2012 r. Data powyższa ustalona została na podstawie prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 13 lutego 2013 r. odrzucającego skargę z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia i na obecnym etapie postępowania nie może być kwestionowana. W związku z tym w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 87 § 5 p.p.s.a. Oznacza to, że zanim Sąd oceni, czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 87 § 1-4 p.p.s.a. umożliwiające przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności, zobowiązany jest zbadać dopuszczalność takiego wniosku w świetle art. 87 § 5 p.p.s.a. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że co do zasady wniosek o przywrócenie terminu złożony po upływie roku od jego uchybienia jest niedopuszczalny, a w konsekwencji, stosownie do art. 88 p.p.s.a., podlega odrzuceniu. Nie ulega wątpliwości, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, iż w sprawie mamy do czynienia z "przypadkiem wyjątkowym", o którym mowa w omawianym przepisie. Ustawa nie precyzuje, co należy rozumieć przez wyjątkowy przypadek. Należy przyjąć, że są to nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiały złożenie wniosku o przywrócenie terminu w normalnym terminie (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008 r., s. 197). Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, we wniosku o przywrócenie skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że uchybienie terminu do złożenia skargi nastąpiło nie z jego winy, lecz z innej interpretacji dat wpływu skargi za pośrednictwem organu. W takiej sytuacji nie można było uznać, że skarżący przywołał jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby zostać uznane za wskazujące na wyjątkowy przypadek w myśl art. 87 § 5 p.p.s.a. Oznacza to, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 88 w związku z art. 87 § 5 p.p.s.a. jest zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.