II SA/Kr 935/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski Krystyna Daniel / spr./ Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2012 r. sprawy ze skarg Powiatu N. oraz M.B. i R.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 30 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia skargi oddala Wójt Gminy P. decyzją z [...] października 2011 r., na podstawie art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 74 ust. 3, art. 75 ust. 1 pkt 4 i ust. 4, art. 82, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późniejszymi zmianami), a także na podstawie § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11. 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm. ) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11. 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) na wniosek Powiatu N. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa zachodniej obwodnicy N. - połączenie m. B. z drogą krajową nr [...]" realizowanego w powiecie nowosądeckim na terenie Gminy P. i Gminy C. w miejscowościach: [...] , ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji opisanego wyżej przedsięwzięcia realizowanego w oparciu o wariant preferowany przez Inwestora - wariant nr 2. Organ wskazał, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z 2 listopada 2010 r. (data wpływu 4 listopada 2010 r.) inwestor tj. Powiat N. wystąpił do Wójta Gminy P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego do realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa zachodniej obwodnicy N. - połączenie m. B. z drogą krajową nr [...]". Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia spełniającą wymogi art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, wraz z jej zapisem w formie elektronicznej, poświadczone przez właściwy organ kopie map ewidencyjnych obejmujące przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie i obejmujące obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. W związku z tym, że planowana inwestycja będzie realizowana na terenie dwóch gmin: [...] i [...] , właściwość organu wydającego decyzję ustalono w oparciu o art. 75 ust. 4 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku. W związku z tym, że większa część terenu zajętego pod planowane zamierzenie inwestycyjne położona będzie na terenie Gminy P. i zajmie około 17,7 ha spośród 32,3 ha całkowitej pow., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia została wydana przez Wójta Gminy P. , w porozumieniu z Wójtem Gminy C. Zgodnie z art. 173 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, stosownie do Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko planowane zamierzenie inwestycyjne należy do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 56 w/w rozporządzenia tj. do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany. Na podstawie zapisu § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11. 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla postępowań w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy wszczętych, a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek z 2. 11. 2010 r., a więc przed dniem wejścia w życie obowiązującego Rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11. 2010 r., kwalifikacji przedsięwzięcia dokonano w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z 9. 11. 2004 r. Organ po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz właściwego w sprawie organu inspekcji sanitarnej tj. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w punkcie II osnowy postanowienia z 3 marca 2011 r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, a w punkcie III określił zakres raportu. Analiza potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia dokonana została przy uwzględnieniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., opinii Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. , karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przedmiotowy raport został przez inwestora złożony. W związku ze złożonym wnioskiem Wójta Gminy P. z 7 kwietnia 2011 r. w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., pismem datowanym na dzień 30 maja 2011 r., na mocy art. 50 § 1 w zw. z art. 54 k.p.a. wezwał Inwestora do przedłożenia uzupełnienia raportu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i przedłożenia uzupełnionego raportu w formie jednolitego dokumentu. W dniu 7 czerwca 2011 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., wydał Opinię Sanitarną znak:[...], którą w zakresie sanitarno - higienicznym zaopiniował pozytywnie środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia i jednocześnie nałożył na inwestora warunki prowadzenia prac zarówno na etapie budowy jak i warunki dotyczące etapu eksploatacji drogi. Ponadto w opinii tej nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań mających na celu dotrzymanie poza terenem budowli standardów jakości środowiska, w tym ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej przed hałasem i zanieczyszczonym powietrzem. Inwestor w dniu 12 lipca 2011 r. przedłożył w formie jednolitego dokumentu uzupełniony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z uwagi na przychylenie się Inwestora do części wniosków jakie wpłynęły po przeprowadzonych konsultacjach społecznych (wniosek M. i R.H. oraz B. i P.Z. ), pismem z 18 lipca 2011 r. inwestor poinformował, że zmianie uległ przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie (zmianie uległ wyłącznie zakres realizacji inwestycji), natomiast teren, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie pozostał bez zmian. Nadto pismem z 17 sierpnia 2011 r. inwestor w nawiązaniu do zapisów zawartych w raporcie o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przedłożył skorygowaną tabelę (ekrany dla wariantu II ), która uwzględniała zmianę sposobu oznaczenia kilometraży ekranów akustycznych. Przedmiotowa korekta wynikała ze zmiany sposobu oznaczenia kilometraży ekranów, aby były czytelniejsze dla przyszłego wykonawcy. Zmiana oznakowania kilometraży nie jest zmianą istotną, bowiem nie jest związana z ich lokalizacją oraz nie wpływa na ich długość. Postanowieniem z [...] września 2011 r. znak: [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowił uzgodnić pozytywnie w zakresie ochrony środowiska, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcie pod warunkiem wprowadzenia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków, które zostały zapisane w osnowie niniejszej decyzji. W swym uzgodnieniu Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W dniu 19 września 2011 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wydał Opinię Sanitarną znak: [...] , którą w zakresie sanitarno - higienicznym zaopiniował pozytywnie środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia i jednocześnie nałożył na inwestora warunki prowadzenia prac zarówno na etapie budowy jak i warunki dotyczące etapu eksploatacji drogi. Ponadto w opinii tej nałożono na inwestora obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej. Treść warunków realizacji i eksploatacji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. została uwzględniona w sentencji niniejszej decyzji, jednak jeden z punktów dotyczący etapu eksploatacji przedsięwzięcia zmieniono ze względu na przytoczenie obecnie obowiązującego rozp. Ministra Środowiska z 2. 10. 2007 r. Następnie organ podał szczegółowy opis planowanego przedsięwzięcia i dokonał oceny przedstawionych wariantów. Konkludował, że wariant II został najwyżej oceniony w większości analizowanych aspektów i dlatego też został wybrany jako wariant preferowany do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wariant preferowany przez Inwestora jest najkorzystniejszy pod względem przyrodniczym, biorąc pod uwagę powierzchnię drzew i krzewów do usunięcia oraz oddziaływanie na środowisko przyrodnicze. Wariant ten wypadł najkorzystniej pod względem liczby wyburzeń budynków mieszkalnych i gospodarczych. Pod względem oddziaływania na klimat akustyczny wariant I i II został oceniony podobnie. Najbardziej niekorzystny z wszystkich analizowanych wariantów jest wariant III, który jedynie w aspekcie oddziaływania na wody nie budził zastrzeżeń. Wariant I (żółty) napotkał na sprzeciw Wodociągów [...]. Nadto organ wskazał, że zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnił możliwość udziału społeczeństwa wprowadzonym postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania na środowisko., zamieszczając jednocześnie w decyzji sposób rozpoznania złożonych przez strony wniosków i uwag. Odwołanie od ww. decyzji wnieśli: M. i R. H. , M.H. J.G. M.S. R. I M.B. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z [...] kwietnia 2012 r. znak:[...], na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 104 § 2, art. 106, art. 107 § 1 i 3 kpa, art. 3 ust. 1 pkt 5, 8 i 13, art. 29-38 oraz art. 59-86 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), a także § 2 ust. 1 pkt 30 i § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 1 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z poz. zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji prowadzone było w oparciu o przepisy działu V ustawy środowiskowej, zatytułowanego "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000". Z uwagi na datę wszczęcia postępowania zastosowanie w sprawie znajdują przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11. 2004 r. Biorąc pod uwagę charakter przedsięwzięcia organ wskazał, że zastosowanie może znajdować § 2 ust. 1 pkt 29 i 30 oraz § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia. Właściwa kwalifikacja danego przedsięwzięcia drogowego do jednego z ww. rodzajów przedsięwzięć posiada bardzo istotne znaczenie, albowiem determinuje ona przede wszystkim: właściwość organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zasadność przeprowadzenia wstępnego etapu postępowania środowiskowego (tzw. screeningu), którego celem jest ustalenie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (tzw. scopingu), obejmującej m.in. "ą) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu" (cyt.: art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej), wymogi formalne wniosku składanego przez inwestora. Ustawa środowiskowa w art. 3 ust. 1 pkt 13 formułuje legalną (autentyczną) definicję pojęcia "przedsięwzięcia", wskazując, że jest nim zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko, polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, przy czym "przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Oznacza to, że w przypadku technologicznego powiązania kilku zamierzeń budowlanych lub innego rodzaju ingerencji w środowisko, bez względu na to, czy są one planowane do realizacji przez jeden czy kilka podmiotów, dla celów procedury oceny oddziaływania na środowisko traktuje się je zawsze jako jedno przedsięwzięcie, które musi zostać poddane całościowej analizie środowiskowej. Ma to miejsce także wówczas, gdy dla danego przedsięwzięcia wymagane jest uzyskanie więcej niż jednej decyzji, które zostały wymienione w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej lub gdy wnioskodawca uzyskuje odrębne decyzje dla poszczególnych etapów realizacji przedsięwzięcia. W ocenie organu, zaskarżona decyzja organu I instancji oraz poprzedzające ją postępowanie administracyjne obarczone są istotnymi wadami prawnymi, przedstawionymi kolejno poniżej, które nie mogą zostać sanowane (naprawione) na etapie postępowania odwoławczego, a tym samym implikują konieczność wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzji kasatoryjnej. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji, jak i stanowisko prezentowane przez inwestora dotknięte są wewnętrzną sprzecznością w zakresie dotyczącym kwestii istnienia "związku technologicznego" Pomiędzy analizowanym przedsięwzięciem, polegającym na budowie tzw. zachodniej obwodnicy N. , a przedsięwzięciem polegającym na budowie tzw. północnej obwodnicy N. , które przynajmniej do 16 kwietnia 2012 r. było niewątpliwie planowane do realizacji przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad oraz Miejski Zarząd Dróg w N. a tym samym traktowania ww. inwestycji jako jednego przedsięwzięcia w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej. Wedle twierdzeń samego inwestora przedmiotowa zachodnia obwodnica N. stanowi "kontynuację i dopełnienie" projektowanej północnej obwodnicy N. , w związku z czym jej punkt początkowy został zdeterminowany projektowanym przebiegiem planowanej (przynajmniej do 16 kwietnia 2012 r.) północnej obwodnicy N. Powyższe powiązanie tych zamierzeń inwestycyjnych stanowiło z kolei - również wedle twierdzeń samego inwestora - zasadniczą przyczynę braku poddania szczegółowej analizie środowiskowej innego racjonalnego wariantu alternatywnego włączenia projektowanej drogi obwodowej do drogi krajowej nr [...], np. według proponowanej przez liczną grupę uczestników postępowania (w tym również m.in. odwołujących się J.G. oraz M. i R.B. koncepcji przebiegu obwodnicy zachodniej N. wzdłuż wałów rzeki [...] W świetle powyższego można więc zasadnie uznać, że związek pomiędzy planowaną budową obwodnicy północnej oraz obwodnicy zachodniej wywarł lub co najmniej mógł wywrzeć istotny wpływ na zakres analizy środowiskowej dokonanej w ramach niniejszego postępowania. Co więcej, zarówno w Raporcie przedstawionym przez inwestora, jak w sentencji decyzji organu I instancji (pkt 2.40 lit. a ppkt 1), wyraźnie wskazano na konieczność budowy ekranów akustycznych na fragmencie projektowanej obwodnicy północnej N. , które stanowiłyby kontynuację ciągu ekranów akustycznych, zlokalizowanych przy projektowanym rondzie na trasie drogi krajowej nr [...] , uwzględniającym zjazd w kierunku planowanej północnej obwodnicy N. . Z powyższych faktów można więc wyprowadzić wniosek, iż związek pomiędzy budową planowanej obwodnicy północnej i zachodniej zaistniał już na etapie projektowania tych inwestycji, a więc niewątpliwie posiada on nie tylko szeroko rozumiany charakter funkcjonalny, ale również technologiczny i to w ścisłym rozumieniu tego słowa. Zestawiając powyższe ustalenia oraz rozważania prawne z argumentacją zaprezentowaną w imieniu inwestora przez ZDW w K. na etapie postępowania odwoławczego Kolegium uznało, że argumentacja ta nie jest trafna, albowiem jej istotą jest nieuprawnione zredukowanie pojęcia "powiązania technologicznego" do sytuacji najściślejszej "zależności", w której po wyłączeniu jednego elementu przedsięwzięcie nie mogłoby w ogóle funkcjonować. Nie można więc zgodzić z tezą przytoczoną przez ZDW w K. , wedle której "w odniesieniu do dróg nie należy mówić o powiązaniu technologicznym, ponieważ każdy odcinek drogi mógłby funkcjonować samodzielnie", tym bardziej, że taka wykładnia prowadziłaby do nieakceptowalnego wniosku, iż postępowanie środowiskowe dotyczące nawet bardzo rozległych przedsięwzięć drogowych mogłoby być przez inwestorów dowolnie dzielone na odcinki "od skrzyżowania do skrzyżowania", mając na uwadze, że niewątpliwie każdy taki odcinek może funkcjonować samodzielnie. Skutek taki byłby jednak nie do przyjęcia z punktu widzenia celów dokonywania oceny środowiskowej, w ramach której dokonuje się m.in. całościowej analizy racjonalnych alternatywnych wariantów planowanego przedsięwzięcia drogowego. Powyższe daje, zdaniem organu odwoławczego, podstawę do stwierdzenia, że stanowisko prezentowane przez inwestora, a przede wszystkim decyzja organu I instancji, obarczone są wadą wewnętrznej sprzeczności. Treść decyzji organu I instancji wskazuje bowiem na istnienie technologicznego powiązania z projektowaną obwodnicą pomocną, co z kolei prowadziłoby do wniosku, że decyzja ta została wydana z naruszeniem właściwości rzeczowej. W przypadku uznania tych planowanych przedsięwzięć (tj. obwodnicy północnej oraz obwodnicy zachodniej) za jedno przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej, organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach byłby bowiem nie Wójt Gminy P. (działający w porozumieniu z Wójtem Gminy C. ), lecz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. Na etapie postępowania odwoławczego ustalono jednak, że 16 kwietnia 2012 r. Miejski Zarząd Dróg w N. oraz Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad - Oddział w K. cofnęły swój wspólny wniosek o wydanie decyzji środowiskowej dla inwestycji polegającej na "przełożeniu drogi krajowej nr [...] na terenie miasta N. i gminy C. (północnej obwodnicy N. ). W świetle ukształtowanej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego cofnięcie takie implikuje po stronie organu prowadzącego to postępowanie obowiązek jego umorzenia w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Mając na uwadze zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w przypadku, gdy w toku postępowania przed organem II instancji dowody zebrane w I instancji przestały być aktualne ze względu na zmianę stanu faktycznego sprawy, zasadne zatem jest wydanie decyzji kasatoryjnej przez organ odwoławczy. Okoliczności związane z zamiarem budowy oraz przebiegiem projektowanej obwodnicy północnej N. stanowiły istotny element postępowania administracyjnego, a w szczególności wpłynęły na zakres przeprowadzonej analizy środowiskowej oraz treść rozstrzygnięcia organu I instancji (przede wszystkim w zakresie dotyczącym budowy ekranów akustycznych na fragmencie planowanej obwodnicy północnej), powyższa sytuacja stanowi więc samodzielną przesłankę uchylenia przez Kolegium zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zalecił organowi I instancji przy czy umorzenie ww. postępowania środowiskowego dotyczącego obwodnicy północnej N. oznacza całkowitą rezygnację z zamiaru realizacji tego przedsięwzięcia w dotychczasowym kształcie (a więc również na odcinku od ul.[...]na terenie gminy C. , a następnie podjąć dalsze ponownym rozpoznaniu sprawy podjąć czynności wyjaśniające celem ustalenia, czynności dowodowe w celu ustalenia aktualnego charakteru powiązania ww. planowanych przedsięwzięć, przy uwzględnieniu przedstawionego rozumienia pojęcia "technologicznego powiązania przedsięwzięć". W przypadku stwierdzenia, że w zmienionych okolicznościach faktycznych przedsięwzięcia te są nadal powiązane technologicznie, a więc nie stanowią naturalnie wyodrębnionych inwestycji, organ I instancji winien umorzyć prowadzone postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., zaś wniosek inwestora przekazać do organu właściwego. Kolegium podkreśliło, że problem istnienia powiązania technologicznego może dotyczyć wyłącznie dwóch lub więcej planowanych przedsięwzięć, a nie przedsięwzięć, które już zostały zrealizowane, bądź będących już w fazie realizacji. W związku z powyższym problem taki nie istnieje w kontekście związku projektowanej zachodniej obwodnicy N. oraz zrealizowanej już inwestycji drogowej w postaci tzw. obwodnicy [...], które to drogi w zamierzeniach mają łączyć się na rondzie w miejscowości B. . Po drugie, w ocenie organu odwoławczego, decyzja Wójta Gminy P. została wydana z naruszeniem art. 106 § 5 kpa w zw. z art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej, poprzez wydanie decyzji bez uzyskania stanowiska organu współdecydującego, tj. Wójta Gminy C. , wyrażonego w formie postanowienia, na które służy zażalenie. W stanie faktycznym sprawy za wyraz zawarcia porozumienia co do treści rozstrzygnięcia Wójt Gminy P. uznał bowiem pismo Wójta Gminy C. z 14 października 2011 r. znak:[...] , zawierające stwierdzenie o braku uwag i zastrzeżeń do przedłożonego projektu decyzji. Organ nie podzielił przy tym argumentacji organu I instancji, że zastosowanie trybu określonego w art. 106 kpa następuje dopiero wówczas, gdy przepis prawa materialnego w sposób wyraźny nakazuje jego zastosowanie. Zastosowanie art. 106 kpa ma bowiem miejsce w każdym przypadku, w którym przepis prawa materialnego "uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ", chyba że tryb przewidziany w art. 106 kpa w przypadku takiego współdziałania zostanie w sposób wyraźny wyłączony. Wedle wiedzy Kolegium w orzecznictwie sądowym nie został zaprezentowany jakikolwiek pogląd przeciwny. Zaznaczył również, że nie jest możliwe usankcjonowanie braku współdziałania przed wydaniem decyzji zgodą organu współdziałającego na załatwienie sprawy w określony sposób, ale wyrażoną już po wydaniu decyzji. Z tego też względu stwierdzenie takiego uchybienia implikuje konieczność wydania decyzji kasatoryjnej. Na marginesie organ zauważył, że uchybienie w zakresie braku zawarcia porozumienia z Wójtem Gminy C. dotyczy również ostatecznego postanowienia Wójta Gminy P. z [...] marca 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz zakresu raportu oceny oddziaływania na środowisko. Rozstrzygnięcie to zapadło bowiem bez jakiegokolwiek udziału Wójta Gminy C. , a tym samym z naruszeniem art. 106 § 5 kpa w zw. z art. 63 ust. 1 oraz art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej. Powyższy zarzut należy traktować wyłącznie w kategoriach wskazania podstawy do wznowienia z urzędu przez Wójta Gminy P. postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 6 w zw. z art. 150 § 1 kpa na etapie ponownego rozpatrywania sprawy przez ten organ, mając na uwadze fakt, że przedmiotowe postanowienie ma walor ostateczności, a zatem nie może być ono przedmiotem niniejszej decyzji Kolegium. Stwierdzając ww. fakt Kolegium stanęło na stanowisku, że zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu rozstrzygnięcia sprawy wznowienia byłoby nieuzasadnione, gdyż i tak - biorąc pod uwagę inne uchybienia - wynik wznowienia nie wpłynąłby na treść obecnego rozstrzygnięcia Kolegium. Po trzecie, rozstrzygnięcie zawarte w pkt I 1 oraz w znaczącej części w punktach I.2 i I.3 sentencji decyzji organu I instancji nie czyni zadość wymaganiom konkretności rozstrzygnięcia decyzją administracyjną, a tym samym zostało sformułowane z naruszeniem art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej w zw. z art. 104 § 2 kpa i art. 107 § 1 kpa. Odnośnie określenia miejsca realizacji przedsięwzięcia (I.1) organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej, jednym z koniecznych elementów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jest określenie miejsca realizacji inwestycji. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że miejsce realizacji inwestycji współkształtuje przedmiot postępowania administracyjnego oraz determinuje krąg jego stron, należy przyjąć, że jego określenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia powinno być możliwie precyzyjne. Co do zasady należałoby więc uznać, iż wypełnienie ww. wymogu winno nastąpić poprzez wskazanie w tej części sentencji decyzji środowiskowej numerów działek ewidencyjnych, na których inwestor planuje realizację inwestycji, przy czym w niektórych przypadkach konieczne jest nawet bardziej precyzyjne określenie jej lokalizacji. miejsce realizacji przedsięwzięcia może być w pewnych sytuacjach określone w inny sposób, niż przez wskazanie numerów ewidencyjnych działek, ale tylko pod warunkiem, że miejsce to zostanie wskazane "z jak największą dokładnością", a nie tylko orientacyjnie. Sytuacja taka byłaby więc dopuszczalna np. w przypadku realizacji inwestycji liniowej w pasie drogowym istniejącej drogi publicznej, natomiast w ocenie Kolegium nie jest dopuszczalna w przypadku budowy nowej drogi na obszarach o zróżnicowanym charakterze i rozdrobnionej strukturze agrarnej. Kolegium nie podzieliło przy tym poglądu inwestora, że skala inwestycji może być powodem uzasadniającym odstąpienie od możliwie dokładnego określenia miejsca realizacji inwestycji, gdyż nie wynika to ani ze szczególnego przepisu prawa, ani z ogólnych zasad prawa. W ocenie Kolegium budzi więc wątpliwości fakt, że opis miejsca realizacji przedsięwzięcia, zamieszczony w pkt I.1. sentencji decyzji organu I instancji, ani nawet opis znajdujący się w uzasadnieniu tej decyzji, nie spełniają ww. wymogów. Opisy te są bowiem wysoce ogólnikowe (cyt.: "w rejonie", "w obszarze", "biegnąc prawie równolegle do ul. [...], "pomiędzy budynkami", "po zachodniej stronie zabudowanej działki", "biegnie prawie równolegle do potoku [...] i przecina potok [...] po wschodniej strome budynku", "biegnie dalej równolegle do linii wysokiego napięcia", "przechodzi po południowej stronie budynku nr ...w) i pozwalają jedynie na pewną orientację przestrzenną, ale z pewnością nie pozwalają m.in. na niebudzące wątpliwości ustalenie tożsamości inwestycji w niej opisanej z inwestycją przedstawioną (w dokładnym przebiegu) w dokumentacji załączonej przez inwestora np. do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Brak możliwości ustalenia takiej tożsamości inwestycji nie pozwalałby z kolei na stwierdzenie, że warunek uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej dla danej inwestycji, wyrażony w art. 72 ustawy środowiskowej, w istocie został spełniony. Nadto dowodem istnienia uzasadnionych wątpliwości co do określonego w decyzji organu I instancji miejsca realizacji inwestycji jest treść zarzutów podniesionych w odwołaniu M. i R.H. oraz w odwołaniu J.G. . Strony te bowiem zakwestionowały brak wyraźnego ustalenia w sentencji zaskarżonej decyzji, że ich domostwa są położone w miejscu realizacji planowanej inwestycji, a tym samym muszą być wyłączone z użytkowania. Organ odwoławczy zaznaczył, że określenie miejsca realizacji inwestycji powinno wynikać z dokumentów przedłożonych organowi I instancji przez inwestora, a w szczególności z Karty informacyjnej przedsięwzięcia, która powinna dokładnie określać "usytuowanie", a więc "miejsce realizacji" planowanego przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy środowiskowej), a nawet bardziej szczegółowe dane w postaci określenia powierzchni i dotychczasowego sposobu wykorzystywania każdej z zajmowanych nieruchomości (art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy środowiskowej). Tymczasem organ I instancji nadał bieg wnioskowi inwestora pomimo tego, że załączona do niego Karta (str. [...]) nie zawierała dostatecznie precyzyjnego przedstawienia ww. danych, a tym samym zawierała braki formalne. Dane te nie zostały także uzupełnione przez inwestora na późniejszym etapie postępowania, np. w Raporcie. Odnośnie określenia warunków wykorzystania terenu (pkt I.2.) i wymagań koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji budowlanej (pkt I.3) Kolegium wskazało, że w pojęciu rozstrzygnięcia mieści się to, że decyzja organu administracji publicznej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Tymczasem warunki i wymagania, określone w punktach I.2 oraz I.3 sentencji zaskarżonej decyzji zostały w znaczącej części sformułowane w sposób wysoce ogólnikowy i nieprecyzyjny. Sformułowane one zostały bowiem głównie przy użyciu wyrażeń typowo ocennych (np. "zoptymalizować", "ograniczyć skutki", "ograniczyć (...) do minimum", "ograniczyć emisję"), bądź w sposób na tyle ogólnikowy, że nie poddający się jakiejkolwiek weryfikacji, a przez to przyznający inwestorowi niedopuszczalny zakres swobody (np. "dostosować harmonogram prowadzonych prac do funkcji przyrodniczych obszarów chronionych", "nawierzchnię projektowanej drogi należy wykonać z materiału gwarantującego niski poziom hałasu", "należy wprowadzić nasadzenia w postaci zieleni niskiej i średniej w strefach przyległych do istniejących kompleksów zadrzewień i zakrzewień", "w miarę możliwości należy zastosować ekrany prążkowane, przyciemniane, z fakturą załamującą światło", "na przeźroczystych ekranach akustycznych w miarę możliwości należy umieścić poziome pasy, które będą widoczne dla ptaków"). Wymogu konkretności nie spełnia również np. nałożony obowiązek prowadzenia nadzoru przyrodniczego (pkt 2.54), który można uznać za formę monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na elementy przyrodnicze na etapie jego realizacji (art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy środowiskowej), albowiem nie określono w nim, jakie konkretnie kwalifikacje i doświadczenie musi mieć osoba prowadząca ten nadzór, a także jaki ma być cel tego nadzoru, a więc w jaki sposób mają być wykorzystywane informacje uzyskiwane w trakcie jego prowadzenia. Organ nadmienił, iż konkretyzacja tych wymogów na obecnym etapie postępowania nie jest możliwa w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, mając przede wszystkim na uwadze fakt, że przedstawiony przez inwestora Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko - stanowiący zasadnicze źródło dowodowe w sprawie - w części zawierającej "opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko" (art. 66 ust. 1 pkt 9 ustawy środowiskowej) również nie formułuje ich w sposób bardziej konkretny. Jeżeli nawet jednak w tym zakresie w niektórych przypadkach Raport jest nieco bardziej szczegółowy, niż sentencja zaskarżonej decyzji organu I instancji, to i tak ten stopień uszczegółowienia jest dalece niewystarczający. Do przypadku takiego zaliczyć należy np. kwestię nasadzeń kompensacyjnych, która w Raporcie jest sformułowana bardziej precyzyjnie jedynie poprzez wskazanie proponowanych gatunków nasadzeń, natomiast bez wskazania miejsc, w których takie nasadzenia powinny być dokonane oraz ich powierzchni (str. 172-173 Raportu), tym bardziej, że może to wywierać istotny wpływ na treść innych rozstrzygnięć administracyjnych (art. 84 ust. 6 ustawy z 16. 04. 2004 r. o ochronie przyrody). Na marginesie należy też zauważyć, że obowiązek nasadzeń kompensacyjnych powinien zostać sformułowany w punkcie II. 1 (odnoszącym się do kompensacji przyrodniczej), a nie - jak uczynił to organ I instancji -w punkcie 1.2.56 sentencji zaskarżonej decyzji (odnoszącym się do warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji inwestycji). Z nieco innych względów na uwagę zasługuje także sformułowane w pkt 2.7 sentencji decyzji wymaganie, zgodnie z którym "przed przystąpieniem do prac budowlanych warstwę gleby należy zebrać i zgromadzić w jednym miejscu i miarę potrzeby zużyć do prac rekultywacyjnych po zakończeniu fazy budowy". W ocenie Kolegium wymóg taki -jakkolwiek wynika z pkt 1.3 postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z 2. 09. 2011 r. znak: [...]- wydaje się zupełnie niezrozumiały, mając na uwadze rozległość inwestycji (ok. 6 km pomiędzy punktem początkowym i końcowym) oraz brak uzasadnienia dla jego sformułowania w oparciu o przedłożony Raport. Nadto Organ odwoławczy podał, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ I instancji dopuścił się także innych uchybień, do których zaliczyć należy w szczególności wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia do czasu przedłożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w dniu wydania postanowienia stwierdzającego obowiązek przeprowadzenia oceny środowiskowej, podczas gdy zawieszenie takie powinno nastąpić dopiero po stwierdzeniu, że na postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny środowiskowej nie złożono zażalenia, a więc, że stało się ono ostateczne. Organ I instancji nie wydał także postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, a także nie poinformował wszystkich stron postępowania o zmianie wniosku dokonanej przez inwestora w dniu 19 lipca 2011 r. oraz nie wykazał, że zmiana ta nie rodzi potrzeby modyfikacji ustaleń Raportu. Poza tym uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 107 § 3 oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b tiret pierwsze, albowiem nie wyjaśniono w niej szczegółowo motywów podjętego rozstrzygnięcia, tj. przyczyn nałożenia każdego ze sformułowanych w sentencji obowiązków, z odwołaniem się do zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Na koniec organ II instancji nie podzielił zarzutu sformułowanego przez M. i R.B. co do naruszenia art. 32 w związku z art. 40 § 2 kpa, poprzez niedoręczenie pism w toku postępowania oraz zaskarżonej decyzji organu I instancji ich pełnomocnikowi. Zgodnie bowiem z ukształtowaną linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w przypadku decyzji doręczanych w drodze obwieszczenia publicznego (art. 49 kpa) organ nie ma nawet obowiązku określania pełnego kręgu stron postępowania, albowiem to do podmiotów zainteresowanych tym postępowaniem należy podjęcie czynności zapewniających ich czynne uczestniczenie w tym postępowaniu. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. wnieśli osobnymi pismami: Powiat N. oraz M. i R.B. . Powiat N. zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko polegającą na błędnym przyjęciu, że związek funkcjonalny pomiędzy planowanymi inwestycjami drogowymi należy traktować jako przesłankę zakwalifikowania ich jako jedno przedsięwzięcie w rozumieniu ustawy środowiskowej, a co za tym idzie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko dla jednej z nich, przy uwzględnieniu oddziaływania skumulowanego z drugą, która nie jest planowana do realizacji w tym samym czasie, potraktować jako działanie sprzeczne z przywołanym przepisem, co w konsekwencji powoduje sprzeczność wewnętrzną wydanej przez organ l instancji decyzji; - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej a mianowicie przyjęcie, że powiązanie technologiczne, decydujące o zakwalifikowaniu kilku przedsięwzięć w rozumieniu ustawy środowiskowej jako jednego przedsięwzięcia, należy sprowadzać do związku w sposobie realizowania danych przedsięwzięć, a zatem uznanie, że realizacja dwóch lub więcej inwestycji drogowych, sąsiadujących ze sobą, zawsze oznaczać będzie realizowanie tylko jednego przedsięwzięcia oraz konieczność pozyskania tylko jednej decyzji środowiskowej; - naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w tym, że pomimo wiedzy o złożeniu wniosku o umorzenie postępowania w sprawie północnej obwodnicy N. orzeczono o wewnętrznej sprzeczności decyzji w sprawie obwodnicy zachodniej oraz o nieprawidłowości prowadzenia postępowania dla samej obwodnicy zachodniej, a także na niewystarczającym uzasadnieniu kwestii pominięcia tej okoliczności przy rozstrzyganiu o uchyleniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej, polegającą na uznaniu, że jedyną dozwoloną i dopuszczalną formą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w porozumieniu z wójtem, burmistrzem lub prezydentem innej gminy, na terenie której znajduje się również inwestycja, jest wyłącznie art. 106 kpa oraz, że każdą inną formę współdziałania należy uznać za wadliwą i niewystarczającą - naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej polegającą na przyjęciu, że w rozumieniu wskazanej ustawy właściwe określenie "miejsca realizacji inwestycji" powinno nastąpić poprzez wskazanie numerów działek ewidencyjnych, podczas gdy poprawna interpretacja tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że gdyby ustawodawca chciał, aby decyzja wskazywała konkretne działki, wprowadziłby ustawowy obowiązek określania miejsca poprzez wskazanie "działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie"; - naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy środowiskowej poprzez błędne przyjęcie, że wymogi z przywołanego przepisu w odniesieniu do treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie określonych warunków nie zostały zachowane w niniejszej sprawie, podczas gdy przywołany przepis nie wskazuje stopnia szczegółowości określania tych warunków w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 80 kpa, poprzez wybiórcze i niekompletne ocenienie materiału dowodowego w postaci raportu oceny oddziaływania na środowisko a mianowicie błędne wzięcie pod uwagę, przy ocenianiu okoliczności sprawy, treści pierwotnego raportu, zmienionego w trakcie trwania postępowania, czego konsekwencją było wyciągnięcie nieprawdziwych wniosków oraz uznanie, że wydana przez organ l instancji decyzja jest wadliwa; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 kpa poprzez przyjęcie, że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia uzasadniał wydanie decyzji kasacyjnej; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 136 kpa poprzez jego niezastosowanie oraz wydanie decyzji kasacyjnej. Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. M. i R.B. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w tym przepisu prawa materialnego (art. 138 § 2 kpa), tj. art. 6 kpa, art. 7 kpa, art. 9 kpa, art. 11 kpa, art. 15 kpa, art. 77 § 1 kpa, a nadto art. 107 § 1- § 3 kpa i art. 138 § 2 zd. 2 kpa w zw. z art. 8 kpa - poprzez brak pełnego (adekwatnego do celu wynikającego z treści przepisu art. 107 § 3 kpa) odniesienia się do zarzutów ich odwołania, a ściślej poprzez "sporządzenie pisemnego uzasadnienia skarżonej decyzji z [...] kwietnia 2012 r. wadliwie, gdyż lakoniczne wziąwszy pod uwagę znaczenie oraz wagę niniejszej sprawy administracyjnej, a to w zakresie zwięzłego przedstawienia stanu sprawy w skład czego wchodzi również odpowiednie przedstawienie stanowiska wszystkich stron, tj. zgłoszonych przezeń zarzutów oraz argumentacji podanych celem ich umotywowania, co w konsekwencji skutkowało nie tylko na wybór i opisanie (umotywowanie) w tymże pisemnym uzasadnieniu podstawy prawnej wydawanego rozstrzygnięcia, ale także - co równie istotne - doprowadziło do niewyjaśnienia z punktu widzenia odnośnych przepisów prawa czy poszczególne elementy (fragmenty) stanowiska wyłuszczone obszernie w ich odwołaniu i przytoczona na ich poparcie argumentacja są lub nie są prawidłowe" i w konsekwencji tego naruszenie art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. "o samorządowych kolegiach odwoławczych" (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie skutkujące brakiem zrealizowania kontroli postępowania administracji publicznej (oraz legalności wydanego aktu. Nadto skarżący alternatywnie zarzucili naruszenie przepisów art. 19 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. "o samorządowych kolegiach odwoławczych" w zw. z art. 156 § 1 pkt. 1 i pkt. 2 kpa oraz w zw. z art. 105 § 1 kpa, a nadto w zw. z art. 75 ust. 6 ustawy z o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez "ich błędne niezastosowanie skutkujące prawidłowym uznaniem wprawdzie w istocie, że kontrolowany Organ l instancji, tj. Wójt Gminy P. nie był właściwy do wydania zaskarżonej decyzji "środowiskowej" z dnia 14 października 2011 r., niemniej następnie dowolnym oraz błędnym przyjęciem, że w ustalonym w sprawie stanie faktycznym nie wynika z tego wada ("rażące naruszenie prawa") wskazanej decyzji z dnia 14 października 2011 r. skutkująca uznaniem konieczności jej całkowitego wyeliminowania z obrotu prawnego już na tym etapie postępowania i w konsekwencji niezasadne przyjęcie, iż tego rodzaju rzeczywista wada w postaci niewłaściwości Organu l instancji, tj. Wójta Gminy P. nie skutkuje rażącym naruszeniem prawa obligującym do uchylenia w całości ww. decyzji i umorzenia w całości postępowania pierwszej instancji w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa zachodniej obwodnicy N. - połączenie m. B. z drogą krajową nr [...]"". Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej jej pisemnego uzasadnienia oraz przekazanie w tym tylko zakresie sprawy do ponownego rozpoznania przy jednoczesnym określeniu, że obie zaskarżone decyzje w całości nie mogą być wykonywane, alternatywnie o uwzględnienie skargi oraz uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie, że poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy P. została wydana z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie w całości postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa zachodniej obwodnicy N. - połączenie m. B. z drogą krajową nr ][...]", przy jednoczesnym określeniu, że zaskarżone decyzje w całości nie mogą być wykonywane, tj. umorzenie postępowania pierwszej instancji" Jednocześnie skarżący złożyli szereg wniosków dowodowych o dopuszczenie dowodów z dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Kontrola zaskarżonej decyzja wykazała, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Na wstępie należy rozważyć czy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzji kasatoryjnej. Zgodnie z obowiązującym brzmieniem art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że orzeczenia kasatoryjne mają charakter wyjątkowy i nie mogą być podejmowane w innych sytuacjach niż w wskazane w dyspozycji cyt przepisu. Decydująca przesłanką dla zastosowania art. 138 § 2 kpa jest wydanie decyzji I instancji z naruszeniem przepisów postępowania, przy czym - konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy musi mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Mając na uwadze treść art. 7 kpa należy wskazać, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Zatem trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do prawidłowego podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 kpa oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 § 3 kpa. Realizacja tego obowiązku obejmuje zatem obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności, z którymi przepisy wiążą określone skutki prawne, a następnie dokonanie wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego – zgodnie z treścią art. 80 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie natomiast z treścią art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Należy przy tym podkreślić, że stosownie do przepisu art. 138 kpa organ odwoławczy nie może się ograniczyć do badania zgodności decyzji pierwszoinstancyjnej z prawem, ale powinien rozstrzygać sprawę merytorycznie, badając ją także z punktu widzenia celowości i prawidłowości rozstrzygnięcia. Nadto w doktrynie i w orzecznictwie wskazuje się, że rozstrzygnięcie kasatoryjne jest uzasadnione, gdy w toku postępowania przed organem II instancji dowody zebrane przez organ I instancji przestały być aktualne ze względu na zmianę stanu faktycznego (glosa J. Zimmermanna do wyroku NSA z 26. 06. 1997 r. sygn. akt II SA/Wr 854/96., OSP 1998, z. 6 poz.108, wyrok WSA w Gdańsku z 3. 08. 2011, sygn. akt I SA/Gd 291/11, Lex 864218. W związku z tym kontrola legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oprócz zbadania czy zastosowano prawidłowo przepisy prawa materialnego obejmuje także zbadanie czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Odnosząc powyższe okoliczności rozpatrywanej sprawy trzeba wskazać, że w ocenie Sądu zaistniała konieczność wydania decyzji kasatoryjnej ponieważ organ I instancji nie tylko nie ustalił prawidłowo znaczenia i zakresu istotnych dla rozstrzygnięcia przepisów prawa materialnego, ale także nie ustalił wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co w efekcie skutkowało wydaniem przez Wójta Gminy P. niespójnej decyzji, w której nie została wyjaśniona kwestia powiązania technologicznego przedsięwzięcia, w stosunku do którego wydana została decyzja Wójta Gminy P. z [...] października 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację, a nadto - na etapie postępowania odwoławczego - uległ zmianie stan faktyczny sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, iż w sprawach z zakresu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia istotne znaczenie ma dokonanie przez organy administracji publicznej prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia w zakresie wymaganym w prawie ochrony środowiska. W związku z czym należy wskazać, że przedsięwzięcie pn. "Budowa zachodniej obwodnicy N. - połączenie m. B. z drogą krajową nr [...]" realizowanego w powiecie [...] na terenie Gminy P. i Gminy C. w miejscowościach: [...]" – zwane daje w skrócie obwodnicą zachodnią N. - zostało prawidłowo zakwalifikowane przez organ I instancji jako przedsięwzięcie drogowe mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przy czym kwalifikacji tej dokonano w oparciu o przepisy rozporządzenia RM z 9.11. 2004 r. tj. § 3 ust. 1 pkt. 56 w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 29. Zasadnicze zastrzeżenia budzi natomiast kwestia pominięcia przez organ I instancji jednoznacznej kwalifikacji ww. przedsięwzięcia w zakresie wymogów wynikających z treści art. 3 pkt. 13 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, jakkolwiek w sprawie zachodzą przesłanki do przeprowadzenia takiej kwalifikacji. Zgodnie bowiem z ww. przepisem - ilekroć w ustawie mowa o przedsięwzięciu - rozumie się przez to zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko, polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Należy bowiem zważyć, że w Karcie informacyjnej załączonej do wniosku Powiatu N. - będącego inwestorem przedmiotowego przedsięwzięcia - wniesionego 4. 11. 2010 r. wskazano, że: "przedmiotowa inwestycja ma na celu domknięcie północno –zachodniego układu obwodowego miasta N. , co spowoduje poprawę warunków ruchowych i wpłynie na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz jakość życia mieszkańców sąsiadującej z przedmiotowym odcinkiem istniejącej drogi" (s. [...] ) oraz że: "punkt początkowy projektowanej trasy znajduje się w obszarze włączenia projektowanego przełożenia drogi krajowej nr [...] (obwodnica północna N. ) do istniejącego przebiegu drogi krajowej nr [...])". Nadto inwestor w piśmie z 21. 06. 2011 r. wskazał na konieczność zachowania ciągłości zachodniej i północnej obwodnicy N. , podkreślając, że bez spełnienia tego warunku zachodnia obwodnica. nie będzie spełniać swojej roli. O powiązaniu obu przedsięwzięć świadczyć może także wskazanie w poprawionej wersji Raportu (s. [...] , że na niedogodności realizacji III wariantu zachodniej obwodnicy N. ze względu na realizacji całego obejścia północno-zachodniego miasta N , planowanego do realizacji w etapach (budowa obwodnicy północnej w II etapie i budowa obwodnicy zachodniej w III etapie ). W związku z powyższym organ I instancji powinien w opinii Sądu dokonać jednoznacznej kwalifikacji wnioskowanego przez Powiat N. przedsięwzięcia także pod kątem ewentualnego powiązania technologicznego budowy zachodniej N. z budowa obwodnicy północnej ("przełożenie drogi krajowej nr [...] na terenie miasta N. i gminy C. ). Inwestorem północnej obwodnicy N. był co prawda inny podmiot niż inwestor obwodnicy zachodniej , ale jak wynika z cyt. art. 3 pkt 13 ustawy środowiskowej fakt, że przedsięwzięcia realizowane są przez różne podmioty nie wyłącza możliwości uznania takich przedsięwzięć za powiązane technologicznie. Tym samym nie ma znaczenia czy oba przedmiotowe przedsięwzięcia należą do dróg różnych kategorii tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie - ramach obwodnicy zachodniej planowana droga należy do kategorii drogi powiatowej, a w ramach obwodnicy północnej planowana droga należy do dróg krajowych lub wojewódzkich. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę na niedookreśloność semantyczną wyrażenia "powiązanie technologiczne", o którym mowa w art. 3 ust. 13 ustawy środowiskowej, nie zostało ono bowiem zdefiniowane przez ustawodawcę. Niedookreśloność tego pojęcia może być jednak wyeliminowana poprzez odniesienie zastosowanie wykładni celowościowej, a co za tym idzie do rzeczywistości empirycznej. W pierwszym rzędzie trzeba zauważyć iż powiązanie technologiczne jest czymś innym niż powiązanie funkcjonalne, dla którego decydująca jest wzajemna relacja między elementami pozostającymi w związku funkcjonalnym, które dzięki temu powiązaniu działają sprawniej i efektywniej. Natomiast w powiązaniu technologicznym w kontekście ustawy środowiskowej istotnym elementem tej relacji jest skumulowane (najczęściej niekorzystne) oddziaływanie na środowisko dwóch lub więcej ilości przedsięwzięć. W odniesieniu do poszczególnych przedsięwzięć stanowiących zamierzenia budowlane lub inne również ingerujące w środowisko poprzez jego przekształcenie lub zmianę sposobu wykorzystania istotne jest faktu, że o ile pojedyncze przedsięwzięcia mogą w niewielkim stopniu oddziaływać na środowisko to już realizacji większej ilości takich przedsięwzięć może prowadzić do niekorzystnych zmian środowiska. Należy podkreślić, że w piśmiennictwie przyjmuje się, iż przy przygotowaniu inwestycji na etapie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności w odniesieniu do tzw. inwestycji liniowych (np. dróg jak w przedmiotowej sprawie) szczególnie "istotne jest powiązanie technologiczne, uzasadniające stanowisko, że ze względów technicznych jest to jedno przedsięwzięcie. Z praktycznego punktu widzenia zaletą takiego rozwiązania jest ułatwienie całościowego spojrzenia na ewentualne zmiany w środowisku, jakie wywoła realizacja przedsięwzięcia" (K. Gruszecki, Prawo ochrony Środowiska. Komentarz W-wa 2007 s. 153-154). Mając na uwadze treść art. 3 pkt 13 in fine należy zauważyć, że w sytuacji gdy wnioskowane przedsięwzięcie na etapie postępowania środowiskowego jest etapowane, a więc stanowi jeden z fragmentów większej całości, który jednak można zrealizować oddzielnie - zgodnie z ww. przytoczoną tezą – nie powinien zwalniać organów od obowiązku wnikliwego rozważenia, czy zamierzone przedsięwzięcie może być analizowane tylko we wnioskowanej części (fragmencie, etapie) czy też powinno podlegać także całościowej ocenie ze względu na prawo ochrony środowiska. Wtedy postępowanie i decyzja środowiskowa obejmowałyby wszystkie powiązane technologicznie przedsięwzięcia co w efekcie mogłoby skutkować ustaleniem innych warunków zgody na realizacje poszczególnych przedsięwzięć niż w sytuacji, gdy dla każdego poszczególnego przedsięwzięcia jest prowadzone odrębne postępowanie. Należy się zgodzić, ze stanowiskiem organu odwoławczego, zgodnie z którym inaczej niż na etapie decyzji budowlanych przedsięwzięcia pozostające w relacji powiązania technologicznego powinny być oceniane całościowo, ze względu na fakt iż na środowisko będzie wpływać cała inwestycja także gdy jej realizacja będzie etapowana. A zatem organ prowadząc postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien dokonać kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia pod kątem ewentualnego powiązania technologicznego z innym przedsięwzięciem o ile przedsięwzięcia te stanowią większą całość (por. wyrok WSA w Łodzi z 20. 09. 2011, sygn. akt II SA/Łd 989/11, CBOSA). Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy trzeba wskazać przede wszystkim że organ I instancji w ogóle nie wypowiedział się na temat ewentualnego powiązania technologicznego między przedsięwzięciem polegającym na budowie obwodnicy zachodniej – w sprawie której prowadził przedmiotowe postępowanie – oraz obwodnicy północnej. Nie przesądzając jednak kwestii ewentualnego powiązania miedzy obu przedsięwzięciami należy zgodzić ze stanowiskiem organu odwoławczego, który zakwestionował niespójność decyzji pierwszoinstancyjnej w tym zakresie. Organ I instancji nie wypowiadając się w kwestii ewentualnego powiązania między zachodnią i północną obwodnicą N. , względnie braku takiego powiązania jednocześnie wskazał w decyzji i w załączniku nr 1 do decyzji - na powiązanie obwodnicy zachodniej z obwodnicą północną polegające m. in na określeniu początkowego punktu początkowego trasy obwodnicy zachodniej w połączeniu z drogą nr [...] , podkreślając, że zachodnia obwodnica stanowić będzie integralną część układu komunikacyjnego [...] wraz z obwodnicą S. , obejściem [...] oraz projektowaną obwodnica północną N Znaczące są także ustalenia zawarte w punkcie 2. 2.40 lit. a pkt 1 decyzji, w którym organ I instancji nakazał zastosować ekrany akustyczne także na części planowanej obwodnicy północnej od + 36,5 m na DK nr 28 do +77 m na DK nr 28 , wys. ekranu min. 4m. Należy się zatem zgodzić z organem odwoławczym kwestionującym wewnętrzną niespójność decyzji I instancji. Trzeba przy tym zauważyć, że gdyby organ I instancji uznał, iż pomiędzy oboma przedsięwzięciami tj. obwodnicą zachodnią i północną zachodził związek technologiczny to takie ustalenie miałoby istotny wpływ na zakres decyzji środowiskowej, która musiałaby objąć oba przedsięwzięcia , a zatem w sprawie musiałaby być wydana jedna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na budowę zarówno zachodniej jak i północnej obwodnicy N. Nadto należy wskazać, że w przypadku ustalenia, iż zachodzi takie powiązanie technologiczne organem właściwym do wydania decyzji środowiskowej w sprawie byłby inny organ administracji publicznej. Jak bowiem wynika z przedłożonych akt administracyjnych sprawy ze względu na fakt, iż w terenie przedsięwzięcia obejmującego budowę obwodnicy północnej znajduje się teren zamknięty dla całego przedsięwzięcia powiązanego technologicznie właściwym organem byłby regionalny dyrektor ochrony środowiska. Wynika to z przepisu art. 75 ust. 6 ustawy środowiskowej. Należy podkreślić, że gdyby przyjąć, że pomiędzy budową zachodniej i północnej obwodnicy nie zachodzi powiązanie technologiczne, a jedynie funkcjonalne - tak jak wskazuje skarżący inwestor - to także w ocenie Sądu organ odwoławczy miał podstawę do wydania decyzji kasatoryjnej, ze względu na zmianę stanu faktycznego, spowodowaną pismem Zarządu Dróg Wojewódzkich z 16. 04. 2012 r. przekazanym z wnioskiem Miejskiego Zarządu Dróg w N.. skierowanego do SKO w N. o podjęcie i umorzenie postępowania administracyjnego toczącego się w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla inwestycji "Przełożenie drogi krajowej nr [...] na terenie N. i gminy C. Pismo to zostało poprzedzone pismem GDDKiA skierowanym w dniu 4 . 06. 2012 r. do Urzędu Gminy P. Mając na uwadze, że konkretne ustalenia dokonane w decyzji pierwszoinstancyjnej odnoszą się do budowy obwodnicy północnej N. w tym ustalenia dotyczące początkowego punktu obwodnicy zachodniej, który jest zdeterminowany przebiegiem planowanej północnej obwodnicy N. , a także skonkretyzowanych ustaleń przewidujących budowę ekranów na terenie inwestycji, co do której został złożony ww. wniosek , jako zasadne należy uznać stanowisko Kolegium, iż w sprawie należy w związku z tym wyjaśnić czy umorzenie postępowania w sprawie północnej obwodnicy oznacza całkowitą rezygnację z budowy tego fragmentu obejścia N. w kształcie dotychczas przewidzianym i który został uwzględniony w decyzji pierwszoinstancyjnej, czy też wniosek o umorzenie jest związany z czasową przeszkodą w realizacji północnej obwodnicy. Ustalenia te są istotne dla dokonania przez organ I instancji oceny w zakresie ewentualnego powiązania technologicznego obwodnicy zachodniej z obwodnicą północną. N., względnie wydania prawidłowej decyzji dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Konkludując należy podkreślić, że kwestia ewentualnego powiązania pomiędzy obwodnicami jest zasadnicza dla niniejszej sprawy ponieważ na etapie decyzji środowiskowych inwestycje liniowe takie jak drogi, powinny być kwalifikowane z uwzględnieniem kryterium z art. 3 pkt 13 ustawy środowiskowej, w szczególności gdy oba fragmenty całego obejścia są położone w niewielkiej odległości. Może to bowiem skutkować skumulowanym oddziaływaniem obwodnic na środowisko. Należy podkreślić, że także gdyby ustalono, ze realizacja obwodnicy północnej została tylko czasowo odłożona, to nie wyklucza to jeszcze kwalifikowania przedsięwzięcia dotyczącego zachodniej części obwodnicy w trybie art 3 pkt 13 ustawy, gdyż w przeciwnym razie ratio legis ww. przepisu nie mogło by być zrealizowane. W tym względzie należy w pełni zgodzić się z organem odwoławczym, który podkreślił w uzasadnieniu, że problem istnienia powiązania technologicznego może dotyczyć wyłącznie dwóch lub więcej planowanych przedsięwzięć, a nie przedsięwzięć, które już zostały zrealizowane, bądź będących już w fazie realizacji. Biorąc pod uwagę, że możliwości absorpcyjne środowiska są ograniczone, a budowa dwóch fragmentów obwodnicy N. oznacza większe oddziaływania na środowisko, przy ponownym rozpoznaniu sprawy zasadne będzie ustalenie zamierzeń inwestorów w zakresie realizacji obwodnicy północnej. Nadto ze względu na dokonaną zmianę stanu faktycznego organ rozpoznający sprawę ponownie uwzględni również ewentualną konieczność poczynienia stosownych ustaleń w zakresie zmian związanych z umorzeniem postępowania dotyczącego obwodnicy północnej, w tym ewentualnego uzupełnienia przedłożonego raportu o oddziaływaniu na środowisko. Podsumowując, w cenie Sądu powyższe dowodzi, iż nie można zarzucić organowi odwoławczemu, iż uchylając decyzję organu I instancji w trybie art. 138 § 2 kpa naruszył zasadę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji . Przeciwnie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy w szczególności ze względu na istotną zmianę stanu faktycznego i ewentualną konieczność zastosowania trybu z art. 3 pkt. 13 ustawy środowiskowej, a także wzgląd na zasadę dwuinstancyjności z art. 15 kpa w pełni uzasadniają decyzję kasatoryjną. Odnosząc się do kwestii naruszenia przez organ I instancji trybu z art. 106 § 1 i 5 kpa w zw. z art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej, na co wskazało Kolegium a także M. i R.B. w swojej skardze w ocenie Sądu nie można przyjąć, iż decyzja pierwszoinstancyjna została wydana bez porozumienia organu z zainteresowanym wójtem Gminy C. Zgodnie bowiem z przepisem art. 75 ust. 4 ww. ustawy środowiskowej przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt. 4, wykraczającemu poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być zrealizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanym wójtami, burmistrzami, prezydentami miast. W podlegającej sądowej kontroli sprawie Wójt Gminy P. jako organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej w sprawie wydał ją po w porozumieniu z Wójtem Gminy C. , wyrażonym jednak nie w postanowieniu wydanym w trybie art. 106 ust. 5 kpa, ale w piśmie z 14. 10. 2011 r. znak: [...], w którym organ uzgadniający stwierdził brak uwag i zastrzeżeń do przedłożonego projektu decyzji. W związku z powyższym nie jest zasadny zarzut wydania decyzji przez organ I instancji bez porozumienia z Wójtem Gminy C. jakkolwiek porozumienie to nie nastąpiło w formie zaskarżalnego postanowienia. Nie można się przy tym zgodzić, że stanowiskiem SKO w N., iż w orzecznictwie sądowym nie został zaprezentowany jakikolwiek pogląd przeciwny, z którego wynika, iż dopuszczalne jest porozumienie także bez zachowania trybu z art. 106 kpa. Odmienne stanowisko zostało bowiem zaprezentowane w wyroku WSA w Krakowie z 17. 11. 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 905/10 CBOIS), w którym zaprezentowane zostało stanowisko – aprobowane przez Sąd w niniejszej sprawie, że z ww. przepisu art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej nie wynika w jakiej formie powinno nastąpić porozumienie. W tej sytuacji najistotniejsze jest, aby decyzja środowiskowa była wydana po uzyskaniu pisemnego porozumienie ze strony organu zainteresowanego, co w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości. W tym względzie należy się zgodzić ze stanowiskiem Powiatu N. , wyrażonym w skardze. Odnosząc się do zarzutu skargi M.i R.B. kwestionujących ogólnikowość decyzji organu I instancji w szczególności poprzez niewłaściwie określenie miejsce realizacji inwestycji – stanowisko to podzielił organ odwoławczy wskazując również na naruszenia art. 82 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy środowiskowej - należy wskazać, że w ocenie Sądu zarzut ten nie zasługuje na uznanie. Z dokonanej przez Sąd analizy wynika bowiem, iż w decyzji pierwszoinstancyjnej w sposób wystarczająco dokładny zostało określone miejsce realizacji inwestycji. Z żadnego bowiem przepisu nie wynika obowiązek wskazywania konkretnych działek objętych planowanym przedsięwzięciem. Trzeba się zgodzić ze stanowiskiem Powiatu N. zaprezentowanym w skardze , że gdyby ustawodawca chciał to już na etapie decyzji środowiskowej ustaliłby takie wymaganie. Określenie miejsca realizacji inwestycji przez wskazanie ewidencyjnych oznaczeń działek stanowiących teren inwestycji jest bowiem wymagane dopiero w etapie postępowania budowlanego. Nadto w ocenie Sądu teren przedsięwzięcia polegającego na budowie zachodniej obwodnicy został wystarczająco i jednoznaczne określony poprzez określenie przebiegu trasy zachodniej obwodnicy N. S. ze wskazaniem nazw ulicy lub miejscowości i oznaczenia numerów poszczególnych posesji, Jest to wystarczające dla określenia stron postępowania. Nadto decyzja organu I instancji zawiera załącznik nr 2 , w którym wykazane zostały wszystkie strony postępowania z adresami. Nie można się także zgodzić, ze stanowiskiem wyrażonym tak przez organ odwoławczy jak skarżących M. i R.B. , iż wymagania określone w decyzji pierwszoinstancyjnej są zbyt ogólnikowe, a w związku z tym nie pozwalają na jakąkolwiek weryfikację, co stanowi naruszenie przepisu art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy środowiskowej. Dokonując pod tym względem oceny decyzji I instancji należy zważyć, że sama ustawa nie określa stopnia wymaganej szczegółowości, a ustalenia poczynione w decyzji I instancji spełniają wymagania art. 82 cyt. ustawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów obu skarg w zakresie naruszenia przepisów postępowania w szczególności przez naruszenie przez organy art. 7, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 kpa trzeba zważyć, iż poza wskazanymi wyżej nieprawidłowościami i brakami organy nie naruszyły prawa. W szczególności nie można zarzucić organowi odwoławczemu, że nie uzasadnił prawidłowo swojej decyzji, ponieważ na 47 stronach decyzji wnikliwie przedstawił i ocenił przebieg postępowania przed organem I instancji, wskazał na przesłanki, którymi się kierował wydając rozstrzygnięcie kasacyjne i wyjaśnił podstawę prawną swojej decyzji, wykazując prawidłowo iż nie naruszył dyspozycji z art. 138 § 2 kpa. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie , na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak sentencji.