II OSK 1041/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ogólnopolskiego Stowarzyszenia P. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1425/12 w sprawie ze skargi L. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Ogólnopolskiego Stowarzyszenia P. z siedzibą w R. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1425/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2000 Nr 98, poz. 1071, dalej jako K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania L. F., od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...], znak: [...]; odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ostrołęckiego z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...], znak: [...]; (sprostowanej postanowieniem Starosty Ostrołęckiego z dnia [...] sierpnia 2008r., znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., pozwolenia na budowę wieży antenowej z systemem RTV o konstrukcji stalowej H [...] m npt, budynku technicznego i przyłącza energetycznego na działce nr [...] w obrębie wsi Ł. gm. R. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z akt postępowania wynika, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a inwestycja jest zgodna z obowiązującym na tym terenie planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Gminy Rzekuń z dnia 29 grudnia 2006 r. Obszar oznaczony symbolem 5PBS, na którym położona jest działka inwestycyjna, to teren z podstawowym przeznaczeniem pod zakłady produkcyjne, działalność usługową, rzemieślniczą, a także jako tereny dla baz, składów i magazynów oraz handlu, hurtowni i gastronomi z urządzeniami towarzyszącymi (§ 51 ust. 1 planu miejscowego). Na terenie tym dopuszcza się również urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych (§ 51 ust. 3 pkt 2) Następnie organ wyjaśnił, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji, przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko wymagającymi sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko mogącymi wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż psi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przedstawiając powyższe organ wskazał, że w aktach postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2008 r. znajduje się kwalifikacja spornego przedsięwzięcia dotycząca konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzona przez biegłą z listy Wojewody Dolnośląskiego w zakresie sporządzania oceny oddziaływania na środowisko – mgr M. M. ( świadectwo Nr [...]). Z przedłożonej opinii wynika, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), w przypadkach częstotliwości pola elektromagnetycznego mieszczącej się w przedziale od 300 MHz do 300 GHz, gęstość pola w miejscu dostępnym dla ludności jest dopuszczalna na poziomie nieprzekraczającym 0,1 W/m2. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, przewidywany obszar występowania pól elekromagnetycznych o wartości przekraczającej 0,1 W/m2 znajduje się w wolnej, niedostępnej dla ludzi przestrzeni. Pole o ponadnormatywnej wielkości zlokalizowane jest na wysokości ponad 90 m npt. - nie będzie dostępne dla ludzi i elementów środowiska na powierzchni ziemi otaczającej wieże. Maksymalna wysokość zabudowy w promieniu 300 m wynosi poniżej 20 m. Organ nadto wskazał, że wbrew wątpliwościom odwołującego się rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, ma zastosowanie w niniejszej sprawie gdyż akt prawny utracił moc obowiązującą z dniem 15 listopada 2010 r., natomiast zaskarżona decyzja Starosty Ostrołęckiego wydana została w dniu [...] maja 2008r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego za niezasadny uznał także zarzut naruszenia przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r., o transporcie drogowym. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że wieża antenowa z systemem RTV oraz projektowany budynek techniczny usytuowane są w odległości nie naruszającej art. 53 ust. 2 cyt. ustawy. Nie doszło także, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności § 12 ust. 1 pkt. 4. Podsumowując dokonaną analizę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że brak jest podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2012 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wieży antenowej, budynku technicznego i przyłącza energetycznego na działce nr [...] we wsi Ł., gdyż decyzja ta nie jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością, o której stanowi art. 156 § 1 K.p.a. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł L. F. zarzucając jej naruszenie: a) art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 35 ust 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że wieża antenowa jest zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej i tym samym nie jest obiektem budowlanym oraz brak wyjaśnienia znaczenia określenia "charakter lokalny", b) art. 6 K.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez wskazanie, jako podstawy prawnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 oku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko bez określenia, jakie konkretny przepisy wskazanego rozrządzenia stosował organ wydający pozwolenie na budowę, c) § 4 rozporządzenia cytowanego Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. poprzez jego nie zastosowanie i tym samym pominięcie zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku, d) art. 8 w związku z art. 84 K.p.a. w powiązaniu z art. 2 Konstytucji poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie opinię sporządziła biegła w sytuacji, w której inwestor przedłożył prywatną opinię. e) art. 8 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niezbadanie jak organ wydający pozwolenie na budowę samodzielnie zakwalifikował inwestycję, jako niewymagającą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasadzenie kosztów postępowania . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1425/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r, poz. 270 dalej P.p.s.a.). Zdaniem Sądu, podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja, którą odmówiono stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, wydana została w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności decyzji. Postępowanie to jest postępowaniem samodzielnym odrębnym od postępowania, w którym wydana została kontrolowana decyzja, oparte o odrębną podstawą prawną i nie może służyć ponownemu, merytorycznemu rozpoznaniu sprawy zakończonej decyzja ostateczną. Organ nie orzeka, co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie. Organ administracji orzekający w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest związany wnioskiem strony i z urzędu musi zbadać, czy zakwestionowana decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Zdaniem Sądu, zgodzić się należy się, że biorąc pod uwagę okoliczności sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydanej "bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". W orzecznictwie sądowym dotyczącym pojęcia rażącego naruszenia prawa podkreśla się, iż naruszenie prawa kwalifikowane będzie jako rażące, jeżeli następuje oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem, a treścią przepisu prawnego stanowiącego podstawę tego rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej występuje w przypadku, w którym treść przepisu prawnego, którego naruszenia dopuścił się organ może zostać ustalona bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Kolejną przesłanką jest niemożliwość zaakceptowania, z punktu widzenia praworządności, skutków społeczno-gospodarczych naruszenia prawa. Przy ocenie czy naruszenie prawa można zakwalifikować, jako rażące znaczenie ma także charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne i gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 20 września 2009r., sygn. akt I OSK 1729/07 niepubl.) Odnosząc powyższe rozważania do niniejszego postępowania, zdaniem Sądu, zaaprobować należy stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzające brak kwalifikowanej wadliwości decyzji Starosty Ostrołęckiego z dnia [...] maja 2008 r. Kontrolowaną decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę wieży antenowej RTV, budynku technicznego i przyłącza energetycznego na działce nr [...] we wsi Ł. gm. R.. Stosownie do art. 35 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego na właściwym organie spoczywa obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, a także, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ miał obowiązek sprawdzić także kompletność projektu budowlanego oraz posiadanie wymagających pozwoleń i uzgodnień. Sąd stwierdził, że podziela stanowisko organu nadzoru przedstawione w zaskarżonej decyzji, iż postępowanie poprzedzające pozwolenie na budowę było prawidłowe, a decyzja z dnia [...] maja 2008 r. odpowiada prawu. Z uzasadnienia kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji wynika, że organ architektoniczno – budowlany rozważył i ocenił projekt budowlany w aspekcie wymogów ochrony środowiska i w oparciu o przedłożoną opinię sporządzoną przez biegłego posiadającego stosowne uprawnienia uznał, że projektowane przedsięwzięcia nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W ocenie Sądu nietrafny jest zarzut dotyczący "prywatnego charakteru" przedłożonej przez inwestora opinii, która w związku z tym nie mogła stanowić dowodu w postępowaniu. Stosownie do art. 75 K.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych, oględziny. Organ administracji ma zaś obowiązek wyczerpująco zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, który podlega jego ocenie. Ta ocena w przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, została prawidłowo przeprowadzona. Przedłożona opinia została sporządzona przez osobę posiadającą wymagane w danej specjalności uprawnienia i nie może być kwestionowana tylko z tego powodu, że wykonana została na zamówienie inwestora. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest także stanowisko organu nadzoru wskazujące, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego gm. Rzekuń uchwalonego uchwałą Rady Gminy z dnia 29 grudnia 2006 r. W ocenie Sądu, nie mógł także być uwzględniony zarzut naruszenia art. 6, 8 i 107 § 3 K.p.a. poprzez m. in. pominiecie zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego i oparcie się na przedłożonej w postępowaniu zwykłym opinii biegłego. Zarzuty te, zmierzające w istocie do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, nie mogą odnieść zamierzonego skutku w postępowaniu nadzwyczajnym. Podsumowując Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu, co do braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2008 r., z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosło Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. "P" z siedzibą w R. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, co powoduje niemożność ich oceny przez sąd II instancji i pozbawia stronę możliwości wniesienia skutecznego środka odwoławczego, 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez brak dokonania własnych ustaleń w stosunku do konkretnych przepisów prawa materialnego zastosowanego w trybie zwykłym, a następnie kontrolowanego w trybie nieważnościowym, akceptację wydanych decyzji, które w istocie są ponownym rozpatrzeniem sprawy administracyjnej albowiem decyzja Starosty Ostrołęckiego z dnia [...] maja 2008 r. nie wymienia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2004 r., Nr 257, poz. 2573) wraz ze stosownym ich uzasadnieniem, 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż inwestycja ta jest urządzeniem infrastruktury technicznej bez uzasadnienia tej kwestii w wyroku i tym samym zaakceptowanie stanowiska organu nie mającego oparcia w przepisach prawa z uwagi na to, że inwestycja jest obiektem o zasięgu ponadlokalnym, 4. art. 6 K.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez zaakceptowanie stanowiska organu administracji, że to organ archotektoniczno-budowlany wyraża stanowisko w kwestii istnienia bądź nie przesłanki do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiska nawet w takim przypadku, gdy organ nie posiada kompetencji w sprawie, 5. art. 5 pkt 1 lit. b oraz pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573) poprzez stwierdzenie, że nie może on mieć zastosowania w trybie nadzwyczajnym tym bardziej, że nie był on stosowany przez organ w trybie zwykłym w sytuacji, w której, był najważniejszym przepisem prawa materialnego, 6. art. 2 w zw. z art. 79 ust. 1Konstytucji w zw. z art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez niepodanie konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, co uniemożliwia złożenie w późniejszym czasie skargi konstytucyjnej albowiem jej przedmiotem może być objęta tylko konkretna jednostka prawna a nadto brak podania ilości anten, metody kwalifikacyjnej, określenia na jakiej wysokości występują osie głównych wiązek promieniowania, jak je wyznaczono, czy faktycznie stanowią one środek wiązki, brak podania, czy analizowano linię lub też konkretną wartość pola elektromagnetycznego i braki te nie pozwolą Trybunałowi Konstytucyjnemu na zrozumienie podstaw, którymi kierowały się organy, a które są przyjął za prawidłowe. Zdaniem Stowarzyszenia, z art. 141 § 4 P.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, podniesionych zarzutów, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej. Uzasadnienie wyroku ujawnia racje, które stały za orzeczeniem rozstrzygającym o legalności decyzji organu administracji a także ma za zadanie przekonanie strony o słuszności i trafności wydanego rozstrzygnięcia. Aby orzeczenie spełniało te funkcje powinno zawierać nie tylko elementy wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a., ale elementy te muszą tworzyć niesprzeczną względem siebie całość w konkretnie określonej sprawie. Adresatem uzasadnienia są nie tylko strony postępowania ale również Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji ma więc obowiązek wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego oceny poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Niemożliwa jest kontrola orzeczenia, które nie zawiera wymaganych prawem części lecz również orzeczenia zawierającego te elementy, lecz sformułowanego w sposób lakoniczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę skarżonego orzeczenia sądu. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Stowarzyszenia, polemika z zaskarżonym wyrokiem jest wręcz niemożliwa, gdyż Sąd popiera stanowisko organu sam nie dokonując oceny zaskarżonych decyzji. Sąd nie odnosi się do podniesionych w skardze zarzutów w sposób przewidziany prawem i zapomina, że przedmiotem oceny jest decyzja Starosty Ostrołęckiego z dnia [...] maja 2008 r., która nie została zbadana pod kątem naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. decyzja ta jest lakoniczna, nie zawiera wskazania konkretnych jednostek prawnych rozporządzeń, które winny być stosowane oraz żadnego uzasadnienia. Nadto decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności nie ma umocowania w przepisach prawa w zakresie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko albowiem kompetencje posiada tylko i wyłącznie organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nadto sama decyzja nie jest możliwa do poddania kontroli przed Trybunałem Konstytucyjnym ze względu na braki, o których mowa powyżej. W ocenie Stowarzyszenia, Sąd z jednej strony zauważa, że organ rozpatrywał sprawy w trybie nieważnościowym, a z drugiej strony akceptuje ponowne rozpatrzenie merytoryczne sprawy przez organ, co powoduje, że sprawa została rozpoznana trzy razy. Już ten fakt, zdaniem Stowarzyszenia, dyskwalifikuje wydany wyrok. Stowarzyszenie stwierdziło, że w kwestii zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sąd nie zajmuje stanowiska, tylko podziela pogląd organu administracji, że inwestycja dotyczy ogromnego urządzenia infrastruktury technicznej o zasięgu lokalnym. Stanowiska tego, zdaniem Stowarzyszenia, nie można podzielić gdyż inwestycja jest obiektem budowlanym o zasięgu ponadlokalnym. Na poparcie tego stanowiska Stowarzyszenie przytoczyło argumentację zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 528/12, który dokonując wykładni prawa w identycznej sprawie stwierdził, że maszt jest obiektem budowlanym i nie może być zaliczony do urządzeń infrastruktury w rozumieniu art. 143 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka z o.o. I. z siedzibą w Z. wniosła o jej oddalenie. Zdaniem Spółki autor skargi kasacyjnej nie pokusił się chociażby o próbę określenia w podstawach kasacyjnych jakiego rodzaju naruszenie prawa zarzuca Sądowi I instancji. Skarżący kasacyjnie nie wskazał, czy skargę kasacyjną opiera na naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie, a jeżeli tak, to jakie to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie wiadomo, czy skarga kasacyjna odnosi się do naruszenia prawa procesowego, czy też prawa materialnego i w jakiej postaci. Podstawy kasacyjne i zarzuty, w ocenie Spółki, wskazują, że skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie nie dostrzega, że przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, nieważnościowym. Organy administracji w postępowaniu tym nie gromadzą na nowo dowodów w sprawie. Zakres kontroli sądu administracyjnego w tym przypadku jest inny niż w przypadku kontroli orzeczeń wydawanych w postępowaniu zwykłym. W ocenie Spółki uzasadnienie wyroku spełnia wymogi wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a. w ocenie Spółki nie ma też podstaw do żądania od Sądu I instancji, by dokonywał własnych ustaleń faktycznych w stosunku do postępowania zwykłego i nadzwyczajnego. Decyzja Wójta Gminy, zdaniem Spółki, nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty wymienione w punkcie 4 skargi kasacyjnej są, w ocenie Spółki, nieprawdziwe i nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie kreuje fakty niemające miejsca w prowadzonym postępowaniu. Z mocy samego prawa dla planowanej inwestycji nie było wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej oraz przeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko. Odnośnie do zarzutu wymienionego w punkcie 6, zdaniem Spółki, przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. zostały w przeprowadzonym postępowaniu i wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę uwzględnione. Organ wydający decyzję wprost powołuje się na to rozporządzenie. Stanowisko Sądu I instancji, że zarzuty dotyczące pominięcia zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego zmierzają w istocie rzeczy do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, co nie może mieć miejsca w postępowaniu nadzwyczajnym jest słuszne. Odnośnie do punktu 6 skargi kasacyjnej Spółka stwierdziła, że punkt ten zawiera niespójną zbitkę przepisów bez wskazania, na czym polega naruszenie każdej z tych norm. Ogólnikowość zarzutu uniemożliwia ustosunkowanie się do tak sformułowanego zarzutu. W piśmie z dnia 10 listopada 2014 r. skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie stwierdziło, że uzupełnia uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Zdaniem Stowarzyszenia, rozpoznanie skargi kasacyjnej jest możliwe także wówczas, gdy uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest mało precyzyjne. Na poparcie swojego stanowiska Stowarzyszenie powołało się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie II OSK 2589/11. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie rozwinęło też argumentacją mającą wskazywać na to, że maszt antenowy jest obiektem budowlanym oraz, że jego lokalizacja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto Stowarzyszenie stwierdziło, że z uzasadnienia wyroku nie wiadomo w jaki sposób dokonano kwalifikacji inwestycji poza lakonicznym stwierdzeniem, że organ architektoniczno-budowlany rozważył i ocenił projekt w aspekcie ochrony środowiska i w oparciu o przedłożoną opinię. Tymczasem nie jest to opinia w rozumieniu przepisów K.p.a. Organy administracji nie powinny opierać się wyłącznie na tej opinii, tylko dokonać własnych ustaleń faktycznych. W ocenie skarżącego kasacyjnie Stowarzyszenia Naczelny Sąd Administracyjny powinien wskazać, czy organy rozpatrujące sprawę w trybie nadzwyczajnym miały obowiązek wykazać, czy inwestycja wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko uwzględniając § 4 rozporządzenia, czy też były zwolnione z tego obowiązku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. "P." z siedzibą w R. ma usprawiedliwione podstawy. Za zasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, to również odniesienie się przez Sąd I instancji do podniesionych w skardze zarzutów. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny nienależycie ustosunkował się zawartych w skardze zarzutów. W skardze podnoszony był zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, który to przepis nakłada na organ administracji obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego wieża antenowa została niezasadnie zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej. Rozważania Sądu I instancji w tej kwestii sprowadzają się do jednego zdania zawartego w uzasadnieniu wyroku: "Prawidłowe jest także stanowisko organu nadzoru wskazujące, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. Rzekuń uchwalonego uchwałą Rady Gminy z dnia 29 grudnia 2006 r." Wskazać więc należy, że Wojewoda, a następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznali, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż będzie zlokalizowana na terenie oznaczonym 5PBS. Zgodnie z treścią § 51 ust. 3 pkt 2 tego planu na terenie tym ustala się realizację urządzeń infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych. Planowana inwestycja w postaci wieży telewizyjnej uznana została tym samym za urządzenie infrastruktury technicznej. Organy administracji dokonując oceny, czy organ wydający pozwolenie na budowę należycie wykonał wynikający z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane obowiązek sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu pominęły w swej analizie treść § 4 pkt 26 uchwały Nr IV/19/2006 Rady Gminy Rzekuń z dnia 29 grudnia 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rzekuń (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2007 r., Nr 57, poz. 1287 ze zm.). Przepis ten zawiera zaś definicję urządzeń infrastruktury technicznej. Z przepisu tego wynika, że ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o urządzeniach infrastruktury technicznej należy przez to rozumieć sieć instalacji: wodociągowej, kanalizacyjnej, telefonicznej, gazowej i energetycznej wraz z urządzeniami technicznymi związanymi z funkcjonowaniem tych sieci na wyznaczonych liniami rozgraniczającymi terenie i realizowanych dla całej miejscowości lub kilku miejscowości. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien ocenić, czy inwestycja w postaci wieży telewizyjnej może być uznana za urządzenie infrastruktury technicznej w rozumieniu przytoczonej wyżej definicji, czy też nie może być uznana za takie urządzenie, a jeżeli nie to, czy dopuszczenie do realizacji takiej inwestycji może być uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Rozważania Sądu w tej kwestii powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku tak, by strona postępowania miała możliwość poznania toku rozumowania Sądu zaś Naczelny Sąd Administracyjny, w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej, mógł ocenić prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W zarzucie nr 4 skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wyraziło pogląd, że doszło do naruszenia art. 6 K.p.a. i art. 7 Konstytucji RP i upatrując naruszenia tych przepisów w tym, że organ administracji architektoniczno-budowlanej samodzielnie rozstrzygnął o tym, czy istnieją przesłanki do nałożenia obowiązku. Zarzut ten, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie znajduje uzasadnienia. Wyjaśnić należy, że to inwestor określa we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i przedkładanym projekcie jaką inwestycję i o jakich parametrach zamierza zrealizować. Organ administracji dokonuje oceny zgodności z prawem takiej właśnie inwestycji. Możliwość realizacji pewnych inwestycji uzależniona jest od uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja Starosty o pozwoleniu na budowę wieży antenowej wydana została w okresie, gdy kwestie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia regulowała ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). Dopiero od dnia 15 listopada 2008 r. kwestie związane z wydawaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia reguluje ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu na dzień wydania pozwolenia na budowę) realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz realizacja planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie było bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli mogło ono znacząco oddziaływać na ten obszar była dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska mowa była o tym, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. Z ust. 2 wynikało natomiast, że obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 stwierdzał, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Właściwy organ uwzględniał łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydawał również, jeżeli nie stwierdził potrzeby sporządzenia raportu. Z art. 46 ust. 3 ww. ustawy wynikało, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które dla tego samego przedsięwzięcia przeprowadzane było jednokrotnie. Przy ocenie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Starostę Ostrołęckiego istotne jest to, czy Starosta prawidłowo uznał, że inwestycja opisana we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę i projekcie budowlanym, nie była inwestycją, o której mowa w art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, to jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko. Do dokonania samodzielnej oceny inwestycji pod tym kątem Starosta miał pełne prawo. Inwestycje znacząco oddziałujące na środowisko wymienione zostały zaś w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Prywatna opinia, w której zawarto stwierdzenie, że w odniesieniu do planowanej inwestycji nie zachodzi konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko była tylko jednym z dowodów, na podstawie których zakwalifikowano inwestycję, jako inwestycję, która nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązkiem Sądu I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie dokonanie oceny, czy stanowisko zajęte przez Starostę dotyczące kwalifikacji przedsięwzięcia naruszało prawo, a jeżeli tak to, czy jest to naruszenie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Konsekwencją uznania przez Starostę, że planowana inwestycja, nie należy do inwestycji, o których mowa w art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska było oczywiście nieprzeprowadzanie oceny oddziaływania na środowisko tej inwestycji. Nie może to być jednak uznane za samodzielne rozstrzyganie przez organ wydający pozwolenie na budowę o tym, czy konieczne było przeprowadzanie oceny na środowisko planowanej inwestycji. Odnośnie do zarzutu wymienionego w punkcie 5 wskazać należy, że skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie błędnie określiło przepis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Rozporządzenie to nie zawiera jednostek redakcyjnych w postaci artykułów tylko paragrafy. Przyjmując, że skarżącemu kasacyjnie Stowarzyszeniu chodziło o § 4 i § 5 pkt 5 lit. b ww. rozporządzenia stwierdzić należy, że przepisy te rzeczywiście nie mają wprost zastosowania w postępowaniu nieważnościowym. Nie zwalania to jednak Sądu I instancji, od dokonania oceny, czy w postępowaniu zwykłym przepisy te zostały naruszone, a jeżeli tak, to czy naruszenie to było naruszeniem rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. Nr 61, poz. 284 ze zm.). Z artykułu tego wynika, że każdy, czyje prawa i wolności zawarte w ww. konwencji zostały naruszone, ma prawo do skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego także wówczas, gdy naruszenia dokonały osoby wykonujące swoje funkcje urzędowe. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawo to nie zostało w przedmiotowej sprawie naruszone. Skarżące kasacyjnie miało możliwość wniesienia środka odwoławczego. Niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia wyroku polegające na nieodniesieniu się do zarzutów skargi nie przesądza o tym, że skarga kasacyjna nie może być skuteczna. Skarżący kasacyjnie może bowiem w skardze kasacyjnie podnosić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. i wykazywać, że naruszenie tego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy. Odnośnie do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, należy wskazać, że jest on w istocie powtórzeniem zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie podnosiło bowiem nienależyte odniesienie przez Sądu I instancji w uzasadnieniu wyroku do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (tj. Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. dalej jako Prawo budowlane). Jak to zostało już wcześniej wskazane rozpoznając sprawę ponownie, Sąd I instancji będzie zobowiązany odnieść się do tego zarzutu i przedstawić stosowną argumentację w uzasadnieniu wyroku. Zawarte w zarzucie nr 2 stwierdzenie, że w decyzji Starosty Ostrołęckiego z dnia [...] maja 2008 r. nie wskazano przepisów rozporządzenia z dnia 21 sierpnia 2007 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573) uznać należy za omyłkę wnoszącego skargę kasacyjną Stowarzyszenia. W ww. Dzienniku Ustaw opublikowane zostało bowiem Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko Okoliczność, że w decyzji Starosty Ostrołęckiego z dnia [...] maja 2008 r. nie wskazano konkretnych przepisów rozporządzenia z dnia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. nie może być podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji. Jest to naruszenie art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., to jest wynikających z tych przepisów wymogów powołania podstawy prawnej oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Uchybienie to nie może być jednak uznane za rażące naruszenie prawa. Pozwolenie dotyczyło inwestycji o określonych parametrach i można ustalić, które przepisy rozporządzenia mogły tej inwestycji dotyczyć. Nadto stwierdzić należy, że przepisy te wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 2 w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. Art. 2 Konstytucji RP stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Z kolei art. 79 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Kwestia skutków niewskazania w decyzji Starosty Ostrołęckiego konkretnych przepisów rozporządzenia z dnia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. została już omówiona i ponowne przytaczanie dotyczących jej argumentów jest niecelowe. Nawet jeśli w decyzji nie zostały wprost wskazane przepisy, które były podstawą jej wydania, to w oparciu o zawarty w decyzji przedmiot rozstrzygnięcia można ustalić, który przepis został w istocie zastosowany oraz, czy zastosowanie to było prawidłowe. Można też ustalić, który przepis lub przepisy nie zostały przez organ administracji zastosowane. Odnośnie do zawartego w skardze kasacyjnej poglądu, że nie będzie możliwości poddania kontroli decyzji przez Trybunał Konstytucyjny stwierdzić należy, że Trybunał Konstytucyjny nie zajmuje się oceną zgodności z prawem decyzji administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) Trybunał Konstytucyjny orzeka w sprawach: 1. zgodności ustaw i umów międzynarodowych z Konstytucją, 2. zgodności ustaw z ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie, 3. zgodności przepisów prawa, wydawanych przez centralne organy państwowe, z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami, 4. skargi konstytucyjnej, 5. sporów kompetencyjnych pomiędzy centralnymi konstytucyjnymi organami państwa, 6. zgodności z Konstytucją celów lub działalności partii politycznych. Ze wskazanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że Trybunał Konstytucyjny nie zajmuje się kontrolą prawidłowości decyzji administracyjnych. Zarzucanie Sądowi I instancji, że swoim orzeczeniem uniemożliwił poddanie decyzji kontroli Trybunału Konstytucyjnego jest pozbawione podstaw. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i art. 203 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.