I FSK 779/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia del. WSA Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1445/12 w sprawie ze skargi L. sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 10 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz L. sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 17 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1445/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Ministra Finansów z 10 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku L. sp. z o.o. z siedzibą w W. o udzielenie interpretacji indywidualnej. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji podał, że wniosek o interpretację, dotyczył sposobu kwalifikacji, z punktu widzenia podatku od towarów i usług, wkładu niepieniężnego do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a interpretacji poddano przepis art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o VAT). Wnioskodawca wskazał zatem, że zamierza wnieść do nowej spółki aktywa obejmujące przede wszystkim prawa własności przemysłowej, a także ma zamiar przenieść część pracowników oraz umowy niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie świadczenia usług marketingowych i zarządzania prawami własności przemysłowej. Stanowiący wkład zespół składników majątkowych, nie będzie formalnie wyodrębniony jako jednostka organizacyjna, a prawa własności przemysłowej nie będą stanowić aktywów przypisanych do Departamentu Marketingu. Ponadto z aportu wykluczone zostaną niewymienione wyżej składniki materialne i niematerialne związane z Departamentem Marketingu, w tym w szczególności środki trwałe wykorzystywane przez ww. departament (komputery, oprogramowanie, wyposażenie biura, etc.), środki trwałe w leasingu i odpowiadające im zobowiązania leasingowe oraz zobowiązania handlowe i zobowiązania wobec pracowników. Nowa spółka będzie wykorzystywać wkład w ramach działalności gospodarczej przez udzielanie licencji na odpłatne korzystanie z praw własności przemysłowej lub oddanie ich do używania w ramach umowy leasingu operacyjnego. Dodatkowo będzie zaś świadczyć usługi marketingowe na rzecz skarżącej. Wskazując na tak przedstawiony stan faktyczny, wnioskodawca zadał następujące pytanie: "Czy wnoszony na pokrycie podwyższonej wartości nominalnej istniejących udziałów w nowej spółce wkład niepieniężny w postaci praw własności przemysłowej, w szczególności znaków towarowych z pracownikami Departamentu Marketingu oraz umowami związanymi z realizacją zadań marketingowych, nie będzie stanowił zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT?" Zdaniem spółki, opisanego we wniosku zespołu składników majątkowych nie będzie można uznać za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, w rozumieniu ustawy o VAT, gdyż zespół ten nie będzie zdolny do realizowania samodzielnych zadań gospodarczych. Wnioskodawca wskazał, że do zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzą składniki będące we wzajemnych relacjach, takich by można było mówić o nich jako o zespole, a nie o zbiorze przypadkowych elementów, których jedną cechą wspólną jest własność jednego podmiotu gospodarczego. Z uwagi na brak wyodrębnienia finansowego i organizacyjnego przenoszonych składników oraz niemożliwość uznania ich za zorganizowany zespół składników majątkowych i niemajątkowych, na skutek wyłączenia istotnych elementów (w tym zobowiązań), zdaniem wnioskodawcy stwierdzić należy, że transakcję wniesienia tych składników do nowej spółki należy traktować jako wniesienie poszczególnych aktywów, nie zaś aport zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Minister Finansów, postanowieniem z 6 grudnia 2011 r., odmówił wszczęcia postępowania. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia wskazał art. 165a § 1 w związku z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.; dalej: rozporządzenie Ministra Finansów). Zdaniem Ministra Finansów, interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczyło pytanie spółki, nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych zdarzenia przyszłego. Wykładnia art. 14b w zw. z art. 14p O.p. wskazywała, zdaniem organu, że dotyczy wyłącznie stanów faktycznych (zdarzeń przyszłych), które spowodowałyby lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej, a zatem mają dotyczyć norm wynikających z prawa podatkowego materialnego. Przedmiotem interpretacji mogły być takie sytuacje faktyczne, które mogły powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, a zatem dotyczyły odpowiedzialności podatkowej podmiotu. Tymczasem, poruszone w rozpatrywanym wniosku zagadnienie nie miało związku z powstaniem lub wysokością zobowiązań podatkowych. Zastosowanie się do takiej interpretacji lub ewentualna jej zmiana, pozostawałyby bez wpływu na zobowiązania podatkowe spółki, a żądanie udzielenia interpretacji w wyznaczonym zakresie wykraczało poza zakres przedmiotowy w trybie art. 14b O.p. W zażaleniu na to postanowienie spółka L. wskazała, że wniosek o wydanie interpretacji spełniał wszystkie wymogi zawarte w art. 14b § 2 i 3 O.p., a zatem Minister, zgodnie z art. 14b § 1 O.p., zobligowany był do wydania interpretacji indywidualnej. Zdaniem spółki, jeżeli organ uznał, że nie spełniono wspomnianych wymagań, powinien wezwać ją do usunięcia braków formalnych wniosku. Takiego wezwania jednak zabrakło. Ponadto, zdaniem spółki, Minister w istocie powinien wydać interpretację, gdyż wniosek dotyczył bezpośrednio przepisów prawa podatkowego, a rozstrzygnięcie sprawy skutkować będzie powstaniem konkretnych praw i obowiązków podatkowych wynikających z ustaw podatkowych. Zdaniem strony zadane pytanie dotyczyło przepisu prawa podatkowego i rozstrzygnięcie, czy wnoszone składniki stanowić będą indywidualne aktywa, czy zorganizowaną część przedsiębiorstwa, miało kluczowy wpływ na powstanie jej praw i obowiązków podatkowych. Fakt, że spółka nie zapytała o konkretne prawa i obowiązki, nie mógł sam w sobie stanowić podstawy do odmowy wydania interpretacji. Postanowieniem z 10 lutego 2012 r. Minister Finansów utrzymał w mocy własne postanowienie z 6 grudnia 2011 r., W uzasadnieniu Minister podniósł, że rolą organu nie jest sugerowanie treści wniosku i w tym zakresie korzystanie z art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. Uznał zatem, że zastosowanie tych przepisów, prowadziłoby do zmiany opisu zdarzenia przyszłego i stanowiska spółki, co było niedopuszczalne. Zdaniem organu wniosek nie był obarczony brakami formalnymi, zatem wzywanie spółki do ich uzupełnienia, nie miało podstaw prawnych. Minister wskazał dalej, że zakres wniosku ograniczono do oceny przedstawionego zdarzenia przyszłego w kontekście art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, który definiuje pojęcie zorganizowanej części przedsiębiorstwa, nie stanowi natomiast o obowiązkach lub zobowiązaniach podatkowych podatnika. Dopiero powiązanie wspomnianego przepisu z innymi unormowaniami, przez odniesienie definicji w nich zawartych, skutkowało możliwością wyciągnięcia wniosków co do obowiązków lub zobowiązań podatnika. Skoro przedstawione przez spółkę zagadnienie nie miało związku z powstaniem i wysokością jej zobowiązań podatkowych, interpretacja indywidualna nie spełniałaby funkcji ochronnej. Zastosowanie się do interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana, nie miałaby wpływu na zobowiązania spółki. W konsekwencji Minister uznał, że odpowiadając na pytanie zawarte we wniosku organ musiałby dokonać czysto teoretycznej interpretacji art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, która nie miałaby znaczenia dla spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. sp. z o.o. wniosła uchylenie ww. postanowienia Ministra Finansów uznając, że narusza ono: (1) art. 14b § 1 w zw. z art. 14b § 2 i 3 O.p., gdyż nie wydano interpretacji indywidualnej na tle zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku; (2) art. 14h w zw. z art. 165a § 1 O.p. polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy negatywne przesłanki, uzasadniające odmowę udzielenia pisemnej interpretacji, nie miały miejsca; (3) art. 14b § 6 w zw. z art. 15 § 1 i art. 16 O.p. oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, gdy odmowę wszczęcia postępowania wydał organ upoważniony przez Ministra, choć mógł on jedynie wydać interpretację indywidualną; (4) art. 14a w zw. z art. 14b § 6 O.p. przez rozstrzygnięcie sprawy spółki w sposób odmienny niż wobec innych podmiotów, będących w podobnej sytuacji prawno-podatkowej i nie wydanie interpretacji indywidualnej. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, we wspomnianym na wstępie wyroku z 17 grudnia 2012 r., uznał skargę za uzasadnioną. Zdaniem sądu pierwszej instancji Minister Finansów wykroczył poza ramy wyznaczone przez art. 14b § 1 O.p., a w konsekwencji w sposób nieuzasadniony zastosował art. 165a § 1 O.p. Sąd wskazał, że z art. 165a § 1 O.p. wynika, że odmowa wszczęcia postępowania ma miejsce wówczas, gdy pisemny wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji został wniesiony przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Zdaniem sądu Minister pierwszej z przesłanek wynikających z wymienionego przepisu nie podnosił, natomiast drugiej w żaden sposób nie wykazał, a zatem postępowanie zainicjowane wnioskiem strony skarżącej mogło być wszczęte. Sąd wskazał, że interpretacja może być wydana, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Wskazał dalej, że przepis prawa ma być zinterpretowany na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (art. 14b § 1 O.p.), a ocenie organu wydającego interpretację podlega stanowisko wnioskodawcy (art. 14c § 1 O.p.), a ponadto, że interpretacje przepisów prawa podatkowego powinny dotyczyć przepisów prawa podatkowego (art. 3 pkt 2 O.p.). W ocenie sądu wszystkie wymienione elementy zostały przez wnioskodawcę wypełnione. Sąd pierwszej instancji zauważył dalej, że poddany interpretacji art. 2 pkt 27e ustawy o VAT niewątpliwie zawierał normę prawa podatkowego. Po drugie, spółka miała prawo wiedzieć czy prawidłowo uznaje, że pewien rodzaj składników (wkład niepieniężny w postaci praw własności przemysłowej, pracownicy departamentu marketingu oraz umowy związane z realizacją zadań marketingowych) nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa, bądź taką zorganizowaną część przedsiębiorstwa stanowi oraz z jakich powodów Minister Finansów prezentuje stanowisko odmienne od stanowiska spółki. Uznanie składników materialnych czy niematerialnych za zorganizowaną część przedsiębiorstwa, bądź ich nie uznanie, mogło w przyszłości rodzić skutki podatkowe, a więc prawa lub obowiązki po stronie spółki. Po trzecie. w postępowaniu o udzielenie interpretacji indywidualnej organ uprawniony do udzielania interpretacji powinien ograniczyć się do dokonania subsumpcji przedstawionego przez stronę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) pod określony przepis prawa podatkowego i wyjaśnienia przyczyn, z powodu których w określonym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) dany przepis ma zastosowanie. Po czwarte zaś, wydanie interpretacji wypełniało podstawowy jej cel, to jest: zwiększenie pewności i stabilności prawa podatkowego. Reasumując, sąd pierwszej instancji uznał za błędne, przedwczesne i nieusprawiedliwione okolicznościami sprawy postawienie przez Ministra Finansów tezy, że zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku o interpretację nie może w przyszłości kształtować praw i obowiązków skarżącej spółki. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej, pełnomocnik Ministra Finansów, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, postawił zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego, to jest: (1) art. 165a O.p. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że organ podatkowy nie mógł odmówić wszczęcia postępowania; (2) art. 14a, 14b § 1–2, art. 14c O.p. poprzez uznanie, że na tle przedstawionego stanu faktycznego organ podatkowy mógł wydać prawidłową interpretację przepisów prawa podatkowego; (3) art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez przyjęcie błędnego stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego i miało oczywisty wpływ na wydane orzeczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej koncentrują się na wykazaniu przez Ministra Finansów, że interpretacja wydana w zakresie pytania sformułowanego przez wnioskodawcę, nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego przez spółkę zdarzenia przyszłego. W punkcie wyjścia rozważań wypada zauważyć, że stosownie do treści art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do treści art. 3 pkt 2 O. p. ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego – rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 O.p. pod pojęciem ustaw podatkowych rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Minister Finansów odmówił udzielenia interpretacji indywidualnej, wskazując, że nie jest uprawniony do udzielenia odpowiedzi Spółce w przedmiocie zinterpretowania przepisu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, ponieważ dokonanie interpretacji definicji zorganizowanej części przedsiębiorstwa, choć ma znaczenie dla skarżącej spółki, to jednak nie dotyczy w sensie ścisłym jej obowiązków podatkowych (istnienia lub nieistnienia tego obowiązku oraz jego wysokości). Wniosek strony skarżącej, nie mieści się zdaniem organu w zakresie definicji ustaw podatkowych i prawa podatkowego. Stanowisko Ministra Finansów jest – jak trafnie przyjął sąd pierwszej instancji – błędne. Wadliwość rozumowania zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu opiera się na nieuprawnionym, zawężonym rozumieniu pojęcia przepisów prawa podatkowego, zawartym w art. 14b § 1 O.p. Przede wszystkim, poddany pod rozwagę Ministra Finansów art. 2 pkt 27a ustawy o VAT jest przepisem ustawy podatkowej, a zatem jest również przepisem prawa podatkowego. Już z tego powodu podatnik ma prawo żądać wydania interpretacji, o ile oczywiście istnieje logiczny i merytoryczny związek między interpretowanym przepisem, a przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Interpretacji w rozumieniu Ordynacji podatkowej podlegają wszystkie przepisy tworzące konkretną normę podatkową, to jest przepisy określające podmiot i przedmiot opodatkowania, stawki podatkowe oraz ulgi i zwolnienia podatkowe. Elementem normy podatkowej są również przepisy definiujące pojęcia użyte przez ustawodawcę. Podatnik, występując z wnioskiem o interpretację, nie musi przywoływać wszystkich przepisów składających się na normę podatkową, ale może (i tak dzieje się najczęściej) ograniczyć się do jednego tylko z elementów tej normy. Na tej właśnie zasadzie możliwe jest poddanie interpretacji wyłącznie przepisu określającego zakres zastosowania zwolnienia podatkowego, preferencyjnej stawki podatku, czy określającego wyłączenie pewnego przedmiotu z zakresu opodatkowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób dostrzec powodów, dla których przedmiotem interpretacji indywidualnej nie może być ustawowa definicja pojęcia, znajdującego zastosowanie w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji. Zgodzić się również należy z sądem pierwszej instancji, że na tle zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego, jest oczywiste, że ustalenie, czy opisany przez spółkę majątek stanowi, czy też nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa, będzie miał kluczowe znaczenie dla opodatkowania transakcji polegającej na wniesieniu tego majątku jako aportu do spółki prawa handlowego. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o VAT, jej przepisów nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Jednocześnie w art. 2 ust. 27e ustawy o VAT zdefiniowano pojecie zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Pojęcie to oznacza zatem organizacyjnie i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania. Uwzględniając zatem treść art. 6 ust. 1 ustawy o VAT, stwierdzić należy, że zbycie w formie aportu przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa do spółki, jest czynnością, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. A contrario – jeżeli przedmiotem wkładu (aportu) wnoszonego do spółki prawa handlowego lub cywilnego nie jest przedsiębiorstwo lub zorganizowana część przedsiębiorstwa (np. pojedyncze środki trwałe, towary handlowe, licencje), czynność ta podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych – nie jest zwolniona od podatku (por. J. Zubrzycki, Leksykon VAT, Wrocław 2013, tom I, str. 22 i n.). Doniosłe dla rozstrzygnięcia spornego zagadnienia prawnego jest przeanalizowanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 10 listopada 2011 r., w sprawie C-444/10 ze skargi Finanzamt przeciwko Christel Schrierer. W literaturze wskazuje się (J. Zubrzycki, op. cit, s. 25), że wskazany wyrok jest istotny również dla wykładni zwrotu "zorganizowana część przedsiębiorstwa" zdefiniowanego w art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Trybunał wskazał m. in., że pojęcie "przekazanie, odpłatnie lub nieodpłatnie lub jako wkładu do spółki całości lub części aktywów", użyte w art. 5 ust. 8 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE L z dnia 13 czerwca 1977r. nr 145, s.1 ze zm., zwana dalej "VI Dyrektywą", obecnie art. 19 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. (Dz. Urz. UE L 347), jest terminem autonomicznym prawa unijnego, który należy interpretować jednolicie na całym jej obszarze. Dodatkowo należy zauważyć, że pojęcie zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa należy w odniesieniu do art. 19 dyrektywy 2006/112/WE rozumieć w sposób funkcjonalny, a więc analizując, czy dany zespół aktywów będący przedmiotem zbycia pozwala na prowadzenie samodzielnej działalności gospodarczej, której dotyczy. W niniejszej sprawie wnioskodawca wyraźnie wskazał, że zamierza wnieść do nowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wkład w postaci aktywów obejmujący: prawa własności przemysłowej, część pracowników oraz umowy niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie świadczenia usług marketingowych i zarządzania prawami własności przemysłowej. Wnioskodawca opisał dalej, jakimi cechami będzie charakteryzowała się ta operacja, jaką pozycję obecnie posiadają opisane składniki w strukturze spółki oraz jak będą wykorzystywane w nowej spółce. Wszystkie te wyjaśnienia zostały udzielone w kontekście ewentualnej możliwości potraktowania wnoszonego wkładu jako zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Stąd też, biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny, odpowiedź na zadane przez spółkę pytanie o to, czy przedmiot aportu będzie stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa, będzie miała bezpośrednie przełożenie na prawnopodatkowe konsekwencje planowanej przez spółkę transakcji. Jak zatem trafnie wskazał sąd pierwszej instancji, Minister Finansów nie ma racji, przyjmując, że interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczyło zapytanie nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego dla spółki. Przeciwnie – ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że wnoszony przez skarżącą majątek (aport) nie stanowi zorganizowanej części przedsiębiorstwa, może się bezpośrednio wiązać z powstaniem obowiązku podatkowego po stronie spółki. Wydana interpretacja będzie zatem wprost rozstrzygała o skutkach podatkowych stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Podsumowując, skoro poddany pod rozwagę organu interpretującego przepis prawa podatkowego mógł być przedmiotem interpretacji tego organu, odmowa wszczęcia postępowania z tego powodu była nieuprawniona. Rację miał zatem sąd pierwszej instancji, uznając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 14b § 1 O.p. oraz art. 165a § 1 O.p. W konsekwencji zarzuty skargi kasacyjnej opisane w pkt 1 i 2, sprowadzające się do zakwestionowania tego prawidłowego stanowiska sądu pierwszej instancji, okazały się bezzasadne. Chybione były także pozostałe zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Naruszenie tego przepisu polega na wyjściu poza materiał znajdujący się w aktach sprawy, a także na przyjęciu jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 15 lutego 2006 r., II FSK 659/05, ONSAiWSA 2007, Nr 2, poz. 35). W rozpoznawanej sprawie sąd pierwszej instancji nie poczynił żadnych, odmiennych ustaleń od tych, które przyjęto jako podstawę zaskarżonego postanowienia. Niezrozumiały jest dalej zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a., którego zresztą autor skargi kasacyjnej bliżej nie uzasadnia (z samej treści zarzutu nie można wywnioskować co autor tej skargi miał na myśli formułując taki właśnie zarzut). Wynikający z tego przepisu brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które w niej przytoczono. W sprawie niniejszej nie było żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Nie było w związku z tym również podstaw do wyjścia poza jej granice i wnioski. Nie był wreszcie usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wspomniany przepis reguluje wymogi jakim odpowiadać ma uzasadnienie wyroku i może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Sygnalizowana przez autora skargi kasacyjnej rozbieżność stanu faktycznego ze stanem rzeczywistym polegała w gruncie rzeczy na próbie zakwestionowania dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i motywów jakimi kierował się sąd oddalając skargę. Tymczasem stanowisko sądu pierwszej instancji co do zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie może być kwestionowane w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Mając na uwadze podniesione dotychczas okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 i § 4, art. 209 P.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 i ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153).