III SA/Po 746/10

Dnia 19 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Beata Sokołowska Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 roku przy udziale sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 września 2010 roku., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w toku postępowania egzekucyjnego za niezasadne oddala skargę Biuro Strefy Parkowania upomnieniem z dnia 24 lutego 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) – wezwało [...] Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Sp. z o.o. w P. do uregulowania należności za postój pojazdu o nr rej. [...] w kwocie 100,00 zł. oraz kosztów upomnienia w kwocie 8,80 zł. W dniu 20 października 2009 r. Biuro Strefy Parkowania działając jako wierzyciel wystawiło tytuł wykonawczy nr [...] na [...] Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Sp. z o.o. w P. obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłat drogowych za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych. Tytuł ten został przesłany do Naczelnika Urzędu Skarbowego w celu realizacji. Pismem z dnia 26 marca 2010 r. [...] Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Sp. z o.o. w P. wniosło zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu spółka zarzuciła: 1. Naruszenie art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – niespełnienie wymogu art. 27 § 1 pkt 3 ustawy poprzez brak wskazania pełnej podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Zdaniem strony za podstawę prawną nie można uznać wskazanie w tytule wykonawczym tylko przepisów ustawy o drogach publicznych. Spółka podniosła brak podania odpowiednich przepisów uchwały Rady Miasta w sprawie strefy płatnego parkowania z podaniem miejsca publikacji jako aktu prawa miejscowego. 2. Naruszenie art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - niespełnienie wymogu art. 27 § 1 pkt 9 ustawy poprzez niepouczenie w tytule wykonawczym, że zgłoszenie zarzutów następuje do organu odwoławczego. 3. Naruszenie art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – błąd co do osoby zobowiązanego. Spółka wskazała, iż w świetle art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych opłatę dodatkową można pobierać tylko od korzystającego z drogi publicznej w strefie płatnego parkowania w wyznaczonym miejscu (parkującego) bez wniesienia opłaty za parkowanie. W związku z tym podniosła, że upomnienie przesłane zostało do właściciela pojazdu a nie do parkującego, co stanowi naruszenie powyższych przepisów. Strona wyjaśniła, iż pojazd o nr rejestracyjnym [...] jest jej samochodem służbowym i w okresie objętym upomnieniem jeździło nim wiele kierowców – pracowników, stąd w chwili obecnej nie jest możliwe ustalenie kto, kiedy i gdzie parkował. W jej ocenie w przypadku opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania nie istnieje żaden przepis prawa, który daje podstawę do domniemania, że opłaty za parkowanie powinien wnosić właściciel pojazdu. 4. Naruszenie art. 33 pkt 1ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – nieistnienie obowiązku. Spółka wskazała, że z art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych wynika jednoznacznie, że opłaty pobiera się tylko w strefie i tylko w wyznaczonych miejscach. Podniosła, iż w otrzymanym przez nią upomnieniu Up [...] nie jest wskazane, czy parkowanie pojazdu o nr rej. [...] było w miejscach wyznaczonych, a nie było przypadkiem w innych miejscach. Strona stwierdziła, że organ nie potrafi wskazać żadnego dowodu na parkowanie przedmiotowego pojazdu w wyznaczonych miejscach strefy płatnego parkowania (w upomnieniu wpisana jest tylko ul.[...]). Zaznaczyła, iż skoro Biuro Strefy Parkowania w swoich pismach nie odniosło się do sprawy przebiegu ul. [...], to nie wiadomo jak przebiega ta ulica, a zatem – mając na uwadze art. 7 ust. 3 ustawy o drogach publicznych – brak jest podstaw do pobierania na tej drodze opłat za parkowanie. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2010 r. nr [...] Biuro Strefy Parkowania nie uznało zarzutów za zasadne. Odnosząc się do zarzutu spółki sformułowanego w punkcie 1 jej pisma, Biuro wyjaśniło, że opłaty dodatkowe jako należności pieniężne przekazane do egzekucji na podstawie innych ustaw, w tym przypadku na podstawie ustawy o drogach publicznych są egzekwowane zgodnie z art. 2 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), przy czym nie ma przepisu szczególnego, który zastrzegałby dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej. Wierzyciel wskazał, iż podstawę prawną obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłat drogowych za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych stanowi art. 13 ust. 1, art. 13f ust. 1 oraz art. 40d ust.2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Dodatkowo zaznaczył, iż w tytule wykonawczym wskazał przepis aktu prawa miejscowego, z którego wynikają zadania jednostki zajmującej się m.in. egzekwowaniem opłat w trybie egzekucji administracyjnej. Stwierdził jednocześnie, iż brak podania w tytule wykonawczym miejsca publikacji uchwały jako aktu prawa miejscowego, nie ma wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji w ocenie Biura tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustosunkowując się do zarzutu wskazanego w punkcie 2 pisma zobowiązanej spółki, wierzyciel podniósł, iż w myśl art. 27 § 1 pkt 9 ustawy wystawiony tytuł wykonawczy, zawiera pouczenie o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego formułowany zarzut należy uznać również za nietrafny. Za bezzasadny Biuro Strefy Parkowania uznało również zarzut z punktu 3 pisma strony. Ustaliło bowiem, że z informacji uzyskanej z bazy CEPiK MSWiA wynika, że właścicielem pojazdu marki Opel o nr rejestracyjnym [...] jest [...] Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Sp. z o.o. z siedzibą w P. Wierzyciel, powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt I SA/Po 622/04 wskazał, że właściciel pojazdu jest zobowiązany do chwili, gdy zwolni się z obowiązku wskazując jego faktycznego użytkownika. W związku z tym, iż zobowiązany nie wskazał komu w oznaczonym miejscu i czasie powierzył pojazd do użytkowania, Biuro jest obowiązane domagać się opłacenia należności od wskazanego właściciela pojazdu. Wierzyciel nie uwzględnił także zarzutu wskazanego w punkcie 4 pisma spółki. Zwrócił uwagę, iż zgodnie z obowiązującymi znakami drogowymi oraz przepisami prawa miejscowego w tym uchwały nr XXXVIII/373/2002 Rady Miasta z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie zaliczenia dotychczasowych ulic powiatowych do kategorii dróg gminnych, ul. [...], na której został zarejestrowany postój pojazdu marki Opel o nr rejestracyjnym [...] zalicza się do kategorii dróg gminnych oraz jest objęta płatnym parkowaniem, a miejsca wyznaczone w strefie przebiegają w pasie drogowym. Ponadto przebieg ulic, w tym ul. [...] jest prowadzony i dokumentowany w książkach drogi. W końcowej części postanowienia Biuro Strefy Parkowania zwróciło uwagę, iż pracownicy kontroli strefy, nie wystawiają wezwań do zapłaty w miejscach niedozwolonych. Odpowiednie służby policji i straży miejskiej są uprawnione do wystawiania mandatów karnych w zakresie przypisanym do ich uprawnień wynikających z odrębnych przepisów prawa. W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązana spółka podtrzymała swoje dotychczasowe zarzutu i wniosła dodatkowe zastrzeżenia co do stanowiska wierzyciela. 1. Strona podniosła, iż przepis aktu prawa miejscowego, z którego wynikają zadania jednostki zajmującej się m.in. egzekwowanie opłat nie może być uznany za podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. Jej zdaniem w tytule wykonawczym nie wskazano odpowiedniej uchwały Rady Miasta a wskazanie przepisów ustawy o drogach publicznych nie wyczerpuje dyspozycji art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (ustawa o drogach publicznych daje tylko możliwość wprowadzenia opłat za parkowanie). 2. Spółka wskazała, że w tytule wykonawczym, wbrew twierdzeniu zawartemu w postanowieniu, brak jest zapisu o prawie zgłoszenia zarzutów do organu egzekucyjnego. 3. Odnosząc się do stanowiska wierzyciela dotyczącego osoby zobowiązanej, strona podniosła, że prowadzi ono do absurdalnego wniosku, iż to jednostka organizacyjna posiadająca osobowość prawną (spółka z o.o.) będąca właścicielem pojazdu samochodowego była korzystającą z drogi publicznej – parkowała w strefie płatnego parkowania na ul. [...]. 4. Zdaniem strony z upomnienia nie wynika, aby parkowanie było w miejscu wyznaczonym stosownie do art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Spółka stwierdziła, że zaliczenie danej drogi do określonej kategorii dróg publicznych, czy przebieg w tym ulicy [...] dokumentowany w książce drogi nie spełnia wymogu prawa o ustaleniu przebiegu istniejących dróg gminnych odpowiednią uchwałą Rady Miasta. Postanowieniem z dnia 30 września 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W kwestii zarzutu z art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - niespełnienia wymogu art. 27 § 1 pkt 3 ustawy poprzez brak wskazania pełnej podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji - Kolegium wyjaśniło, że w rubryce nr 29 tytułu wykonawczego (akt normatywny stanowiący podstawę prawną do wydania orzeczenia, sporządzenia deklaracji/zgłoszenia lub stanowiący, że należność powstaje z mocy prawa) zostały wpisane odpowiednie przepisy ustawy o drogach publicznych oraz wskazane przepisy Uchwały Rady Miasta w sprawie statutu Biura Strefy Parkowania, z których obowiązek wynika. Zdaniem organu odwoławczego zapisy powyższe są wystarczające i nie budzą wątpliwości co do tego z jakiego tytułu, należność jest egzekwowana. Kolegium zgodziło się z wierzycielem, że brak podania miejsca publikacji uchwały - aktu prawa miejscowego - nie ma znaczenia dla postępowania egzekucyjnego. Tytuł wykonawczy zawiera bowiem zarówno treść obowiązku podlegającego egzekucji, jak i podstawę prawną tego obowiązku. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogu art. 27 § 1 pkt 9 ustawy - braku właściwego pouczenia zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w spawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, organ odwoławczy zauważył, że na drugiej stronie tytułu wykonawczego znajduje się pouczenie, iż zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podkreślił również, że na tytule wykonawczym znajdują się dane organu egzekucyjnego prowadzącego egzekucję. Stwierdził, że powyższy zarzut nie ma obecnie znaczenia, gdyż zarzuty spółka wniosła prawidłowo do organu egzekucyjnego, którego pieczęcie znajdują się obok pouczenia na druku tytułu wykonawczego. Kolegium zwróciło ponadto uwagę, że tytuł wykonawczy wystawiony został na obowiązującym druku, którego wzór wynika z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r., Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z załącznikiem nr 1 do Uchwały Rady Miasta Nr XVII/162/2003 z dnia [...] w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Strefie Płatnego Parkowania, określenia sposobu pobierania opłat oraz wysokości opłaty dodatkowej Strefa Płatnego Parkowania obejmuje m.in. ulicę [...]. Niewątpliwie więc nastąpiło parkowanie bez opłaty w Strefie. W ocenie Kolegium bez znaczenia są więc argumenty podnoszone przez zobowiązaną spółkę, iż istnieje możliwość, że pojazd parkowała w miejscach niedozwolonych. W kwestii zaś zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, organ odwoławczy wyjaśnił, że nie można w niniejszej sprawie uznać zarzutu tego za zasadny. Zdaniem organu odwoławczego również w przypadku tego zarzutu rację należy przyznać wierzycielowi, który twierdzi, że właściciel pojazdu jest zobowiązanym do chwili, gdy zwolni się z obowiązku wskazując jego faktycznego użytkownika. Stanowisko takie zajmowały wielokrotnie sądy administracyjne wskazując, iż to właściciel pojazdu ma przedstawić dowody na to, że inne osoby korzystały z samochodu i nie uiściły wymaganych opłat. Jeśli jest to samochód służbowy, obowiązkiem właściciela pojazdu jest prowadzenie ewidencji osób z niego korzystających. Skoro właściciel pojazdu nie wskazał takich osób, to on jest zobowiązany w postępowaniu egzekucyjnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zobowiązana spółka odnosząc się do uzasadnienia zaskarżonego postanowienia podniosła, że: 1. tytułu wykonawczy wbrew twierdzeniu Kolegium nie zawiera podstawy prawnej obowiązku o jakiej mowa w art. 27 § 1 pkt 3 ustawy, albowiem nie powołuje się na uchwałę Rady Miasta w sprawie wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych. Zdaniem strony może to oznaczać, iż formalnie taka uchwał nie istnieje, mimo uchwały w sprawie Biura Strefy Parkowania; 2. nie można się zgodzić ze stwierdzeniem, iż skoro wnoszący zarzuty skierował je do organu egzekucyjnego to zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 9 ustawy nie ma znaczenia, albowiem przepis ten wyraźnie formułuje obowiązek zamieszczenia w tytule wykonawczym pouczenia zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów. 3. z uzasadnienia postanowienia można domniemywać, że w G. opłaty za parkowanie pobierane są w każdym miejscu strefy płatnego parkowania, co jest niezgodne z art. 13b ust. 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, gdyż opłaty można pobierać za parkowanie w strefie płatnego parkowania, ale tylko w wyznaczonych miejscach strefy, a nie w Strefie; 4. nie ma żadnego prawnego obowiązku, aby właściciel pojazdu służbowego prowadził ewidencje osób z niego korzystających i nie ma też żadnych podstaw prawnych, aby opłaty za parkowanie ponosiła spółka jako jednostka organizacyjna. Zdaniem strony argumentacja organów, że zobowiązanym jest właściciel pojazdu dotyczy sytuacji, gdy właścicielem jest osoba fizyczna, a nie jednostka organizacyjna. 5. organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do zarzutu nieustalenia przebiegu dróg gminnych w G. (art. 33 pkt 1 ustawy – nieistnienie obowiązku), tak jak tego wymaga art. 7 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, a zatem spółka domniemuje, że jego teza o nieustaleniu przebiegu dróg gminnych w G. jest prawdziwa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Skarga jest bezzasadna. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem i w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z. dalej p.p.s.a.). nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem w pierwszej kolejności Sąd zbadał zgodność tego postanowienia z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) – w dalszej części u.p.e.a. - dotyczącymi właściwości organów i trybu egzekucji należności pieniężnych i w tym zakresie nie stwierdził uchybień prawa skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu prawidłowo organ odwoławczy uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. – niespełnienie wymogu art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez brak wskazania pełnej podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku należności pieniężnej – także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Jak słusznie zwróciło uwagę Kolegium tytułu wykonawczy sporządzany jest na obowiązującym druku, którego wzór został ustalony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). W pozycji 29 druku wskazano, że należy wpisać akt normatywny (stanowiący podstawę do wydania orzeczenia, sporządzenia deklaracji lub stanowiący, że należność powstaje z mocy prawa). W omawianej pozycji tytułu wykonawczego wpisano art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miasta w sprawie statutu Biura Strefy Parkowania. Stosownie do powołanego art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Zgodnie natomiast z art. 13f ust. 1 cytowanej ustawy za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki rację ma wierzyciel oraz organ odwoławczy, iż powołane przepisy są wystarczające do określenia podstawy prawnej obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej i nie budzą wątpliwości z jakiego tytułu należność jest egzekwowana. Określają one bowiem wszystkie istotne cechy obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania tj. podmiot, na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności w których ten obowiązek się aktualizuje oraz jego zakres. W konsekwencji, jak słusznie stwierdził wierzyciel, jest to obowiązek "wynikający bezpośrednio z przepisu prawa" w rozumieniu art. 3 § 1 u.p.e.a. W ocenie Sądu niepowołanie zatem uchwały Rady Miasta w sprawie wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, ponieważ wskazane w tytule wykonawczym przepisy ustawy o drogach publicznych stanowią wystarczającą podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji. Wymaga przy tym podkreślenia, iż wbrew wątpliwością strony, w aktach administracyjnych sprawy znajduje się uchwała Nr XVII/162/2003 Rady Miasta w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Strefie Płatnego Parkowania, określenia sposobu pobierania opłat oraz wysokości opłaty dodatkowej. (Dz. U. Woj. Wielk. 2003 r. Nr 195, poz. 3674), co świadczy, że została ona faktycznie uchwalona. Słuszne jest również stanowisko organów obu instancji, iż brak podania miejsca publikacji uchwały – aktu prawa miejscowego – nie ma znaczenia dla postępowania egzekucyjnego. Zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogu art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. poprzez brak właściwego pouczenia zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z powołanym przepisem tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy i co zostało wskazane powyżej, tytuł wykonawczy sporządza się według formularza ustalonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). W treści zawartego w tytule wykonawczym pouczenia o prawie wniesienia zarzutów faktycznie nie ma informacji do jakiego organu należy je wnieść. Trafnie jednak stwierdziło Kolegium, iż pomimo braku pouczenia do jakiego organu należy wnieść zarzuty, strona prawidłowo wniosła je do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego. Stwierdzić zatem należy, iż spółka nie poniosła szkody na skutek niewyczerpującego pouczenia o sposobie wniesienia zarzutów. W konsekwencji strona nie wykazała, że powyższe uchybienie art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, dający podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia. W niniejszej sprawie brak jest również podstaw do przyjęcia, by zachodził błąd co do osoby obowiązanej w tym postępowaniu, bowiem skarżąca spółka jako właściciel pojazdu nie wskazała faktycznego jego użytkownika. Stosownie do powołanego powyżej art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych do wniesienia opłat za postój pojazdu bądź opłat dodatkowych w związku z parkowaniem pojazdu zobowiązany jest kierowca korzystający ze strefy płatnego parkowania. Może nim być zarówno właściciel, jak też osoba, która faktycznie włada samochodem. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd przyjęty przez organy obu instancji, iż właściciel pojazdu jest zobowiązany do chwili, gdy zwolni się z obowiązku wskazując jego faktycznego użytkownika. Wyjaśnić należy, iż obowiązek uiszczenia należnej opłaty przez korzystającego z parkowania w strefie płatnego parkowania drogi publicznej wynika z mocy samego prawa. Nie wymaga wydania w tym zakresie stosowanego aktu administracyjnego. Organ administracji nie musi zatem, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ na to nie pozwalają przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji. W tej sytuacji ma on prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu (wyrok NSA z dnia 12.06.2007 r., sygn. akt I OSK 209/07, LEX nr 344875). Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Natomiast, jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie kto to uczynił (wyrok NSA z dnia 18.08.2009 r., sygn. akt II FSK 591/08, Lex nr 544582). W sytuacji kiedy korzystającym z drogi publicznej jest inna osoba, a nie właściciel pojazdu, to w ramach zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zaległych opłat, właściciel może zgłosić zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, wskazując osobę korzystającą z jego pojazdu na drodze publicznej (wyrok NSA z dnia 11.03.2009 r., sygn. akt I OSK 1514/08, Lex nr 532601). W przedmiotowym postępowaniu skarżąca spółka zgłosiła wprawdzie zarzut z art. 33 pkt 4 u.p.e.a., ale bezskutecznie, nie wskazała bowiem osoby faktycznie korzystającej z jej samochodu i tym samym nie obaliła powyższego domniemania, iż to ona jako właściciel pojazdu jest zobowiązana do uiszczenia opłaty dodatkowej. Nie zasługuje ponadto na uwzględnienie stanowisko strony, która twierdzi, że jako osoba prawna nie może ponosić odpowiedzialności za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Należy bowiem zauważyć, iż skarżąca jako spółka z o.o. jest osobą prawną, posiada zatem zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych. Oznacza to, że jest podmiotem praw i obowiązków. Jako osoba prawna działa przez swoje organy, w skład których wchodzą osoby fizyczne, a ponadto może zatrudniać pracowników. Skoro spółka jest właścicielem pojazdu, to nie ma przeszkód prawnych, aby była objęta domniemaniem, że to ona jako właściciel pojazdu korzystała z dróg publicznych. Dodatkowo niezależnie od faktycznego obowiązku prowadzenia ewidencji osób korzystających ze służbowego samochodu, strona jako właściciel samochodu musi się liczyć z tym, iż w przypadku braku możliwości ustalenia rzeczywistego użytkownika służbowego pojazdu, będzie zobowiązana do ponoszenia odpowiedzialności za niezgodne z prawem zachowanie swoich pracowników lub osób działających w jej imieniu. Bez znaczenia są również argumenty podnoszone przez zobowiązaną spółkę, iż istnieje możliwość, że pojazd spółki parkował w miejscach niedozwolonych. Słusznie organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z Załącznikiem nr 1 do Uchwały Rady Miasta Nr XVII/162/2003 z dnia [...] w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w Strefie Płatnego Parkowania, określenia sposobu pobierania opłat oraz wysokości opłaty dodatkowej (Dz. Urz. Woj. Wielk. Z 2003 r. Nr 195, poz. 3674) Strefa Płatnego Parkowania obejmuje m.in. ulicę [...]. Niewątpliwie więc nastąpiło parkowanie bez opłaty w strefie. Błędne jest ponadto stanowisko skarżącej spółki, iż mimo obowiązku wynikającego z art. 7 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, nie ustalono przebiegu dróg gminnych, co przesądza o zasadności zarzutu z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. – nieistnienie obowiązku. Wskazać należy, iż w swoim postanowieniu wierzyciel podniósł, że zgodnie z przepisami uchwały nr XXXVIII/373/2002 Rady Miasta z dnia [...] r. w sprawie zaliczenia dotychczasowych ulic powiatowych do kategorii dróg gminnych ul. [...], na której został zarejestrowany postój pojazdu marki Opel o nr rejestracyjnym [...] zalicza się do kategorii dróg gminnych oraz jest objęta płatnym parkowaniem, a miejsca wyznaczone w strefie przebiegają w pasie drogowym. Podkreślić dodatkowo należy, iż w powyższej uchwale, która znajduje się w aktach administracyjnych sprawy, w wykazie ulic na terenie m. [...] na proponowanych do przekazania w Zarząd Miasta wskazano, iż ul. [...] o długości 366 m zaczyna się od ul. [...], a kończy na Rynku. W ocenie Sądu jest to wystarczające w celu ustalenia przebiegu ul. [...]. W tym stanie sprawy Sąd uznał skargę za bezzasadną i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ).