III SA/Lu 723/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi B. H. na rozkaz personalny L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko równorzędne do zajmowanego przed zwolnieniem ze służby w Policji, przyznania uposażenia oraz świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą oddala skargę. Z akt sprawy wynikało, że rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2012 r. L. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z dnia [...] czerwca 2012 r. w sprawie mianowania B. H. na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji, określenia uposażenia zasadniczego, przyznania dodatku służbowego oraz świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. W uzasadnieniu L. Komendant Wojewódzki Policji argumentował między innymi, że: - prawomocny wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 436/11 uchylający rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. o zwolnieniu B. H. ze służby oznacza w powiązaniu z faktem, że w ustawowym terminie B. H. zgłosił gotowość podjęcia służby, że zachodzi konieczność przywrócenia w/w funkcjonariusza do służby na stanowisko równorzędne z poprzednio zajmowanym; - stanowisko eksperta w dziewiątej grupie zaszeregowania uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,35 kwoty bazowej określonej na 2012 r. jest stanowiskiem równorzędnym ze stanowiskiem radcy prawnego, jakie ostatnio B. H. zajmował przed zwolnieniem; - o równorzędności stanowisk w Policji decyduje bowiem zaszeregowanie stanowisk oraz odpowiadający im stopień etatowy, a nie inne kwestie, takie jak prawo do dodatku służbowego, czy funkcyjnego; - to, że organ I instancji nie ustala dodatku z tytułu wysługi lat oraz kwoty dodatku za stopień, nie jest uchybieniem merytorycznym w świetle § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, określającego elementy rozkazu personalnego (Dz. U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261); - sprawa wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat nie musi być określana w decyzji o mianowaniu, może zostać załatwiona na nowo w oddzielnym rozkazie personalnym; - stawka dodatku za posiadany stopień policyjny jest określona jako stała dla poszczególnych stopni służbowych, co wynika z załącznika nr 3 do rozporządzenia MSWiW z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz.1732); - w tych okolicznościach brak określenia w skarżonym rozkazie personalnym kwoty wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz dodatku za stopień nie ma wpływu na ocenę prawidłowości przedmiotowego rozkazu; - świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą ma charakter kompensacyjny w sferze ekonomicznej, stąd w sytuacji, kiedy skarżący w okresie pozostawania poza służbą otrzymywał emeryturę policyjną oraz wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę, przyznanie w/w świadczenia w wysokości jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, jest uzasadnione w myśl art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. W skardze B. H. zaskarżył powyższy rozkaz personalny w części dotyczącej przyznania – z naruszeniem art. 42 ust. 5 ustawy o Policji - zaniżonego świadczenia pieniężnego i braku kwotowego określenia tego świadczenia oraz braku określenia – niezgodnie z § 19 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów - pełnego uposażenia zasadniczego, w tym wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz braku dodatku za stopień. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie: - art. 24 § 1 i 3 k.p.a., poprzez odmowę wyłączenia od udziału w postępowaniu podinspektor K. O.; - art. 79 § 1 i 2 k.p.a., poprzez niezawiadomienie skarżącego o wszystkich czynnościach dowodowych; - oraz art. 7, 10 i 77 § 1 k.p.a., poprzez oddalenie zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych. W odpowiedzi na skargę L. Komendant Wojewódzki Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Tytułem przypomnienia należy zauważyć, że z treści art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 43,poz. 277 ze zm.), wynika, że uchylenie wadliwej decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji stanowi podstawę do przywrócenia funkcjonariusza do służby na stanowisko równorzędne. Podstawę przywrócenia skarżącego do służby w Policji stanowi prawomocny wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 436/11 uchylający rozkaz personalny nr [...] L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2011 r. oraz rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w B. P. z dnia [...] grudnia 2007 r. Oba rozkazy dotyczą zwolnienia B. H. ze służby. W świetle akt sprawy w okresie od dnia [...] lutego 2008 r. do dnia [...] lutego 2012 r. skarżący pozostaje poza służbą. Zaskarżonym rozkazem personalnym, z dniem [...] lutego 2012 r. skarżący zostaje przywrócony do służby i mianowany na stanowisko eksperta w Zespole Poszukiwań i Identyfikacji Osób Wydziału KMP w B. P. Skarżący uzyskuje stanowisko eksperta w dziewiątej grupie zaszeregowania uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,35 kwoty bazowej określonej na 2012 r. W ocenie organu jest to stanowisko równorzędne ze stanowiskiem radcy prawnego i takie właśnie ostatnio B. H. zajmuje przed zwolnieniem. W tym zakresie skarżący nie neguje prawidłowości rozstrzygnięcia. Podważa natomiast jego legalność w części dotyczącej zaniżonego świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Powyższy przepis przewiduje, że policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Zaskarżony rozkaz personalny przyznaje B. H. świadczenie pieniężne w wysokości jednomiesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby. Organ słusznie argumentuje, że w/w świadczenie ma charakter kompensacyjny w sferze ekonomicznej. Poza sporem jest, że w okresie pozostawania poza służbą skarżący otrzymuje – przyznaną od dnia [...] lutego 2008 r. - emeryturę policyjną z Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA w W. W okresie od dnia [...] lutego 2008 r. do dnia [...] listopada 2011 r. skarżący jest zatrudniony w KMP w B. P. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku "cywilnym" radcy prawnego i z tego tytułu otrzymuje należne wynagrodzenie. Skarżący pracuje od dnia [...] lutego 2008 r. do dnia [...] września 2009 r. na stanowisku radcy prawnego (samodzielne stanowisko w KMP w B. P.), a od dnia [...] października 2009 r. do dnia [...] listopada 2011 r. – w tej samej jednostce Policji – zajmuje jednoosobowe stanowisko do spraw prawnych. Poza tym w okresie poza służbą w Policji pracuje jako radca prawny w Zakładzie Karnym w B. P. Powyższe świadczy o tym, że ujemne skutki finansowe z powodu pozostawania skarżącego poza służbą nie są dla niego mocno dotkliwe, co prowadzi do wniosku, że bezpodstawnym jest zarzut o przyznaniu świadczenia pieniężnego w zaniżonej wysokości, a tym samym o naruszeniu przez organ art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Nie wymaga ona kwotowego określenia wysokości omawianego świadczenia pieniężnego. Niesłusznym jest również zarzut, że organ – wbrew art. 7, 10 i 77 § 1 k.p.a. - nie przeprowadza dowodu w przedmiocie propozycji przyznania skarżącemu w/w świadczenia wyższego, niż wynikającego z zaskarżonego rozkazu personalnego. Skarżący uważa, że rzeczą organu było nie tylko przesłuchać w tej sprawie świadka Z. Ż. na okoliczność zorganizowanego w kwietniu 2012 r. spotkania, na którym dyskutowano sprawę świadczenia pieniężnego w wysokości trzymiesięcznego uposażenia, ale również sporządzić notatkę służbową ilustrującą przebieg – mającej miejsce prawdopodobnie w marcu 2012 r. - rozmowy skarżącego z Komendantem Miejskim Policji w B. P. na temat spornego świadczenia pieniężnego. Z akt sprawy wynika, że formułowane na tym tle wnioski dowodowe organ I instancji oddala postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. (k. 119 akt adm.). Brak takich dowodów nie czyni wadliwym zaskarżonego rozkazu personalnego, gdyż to ono ostatecznie rozstrzyga o przyznaniu świadczenia pieniężnego, a nie luźne ustalenia i ewentualne propozycje rozważane wcześniej przez organ. Analiza akt sprawy nie daje podstawy do twierdzenia, po pierwsze, że organ "ukrywa" przed skarżącym niektóre dowody rzutujące na wysokość świadczenia pieniężnego, a po drugie, że odmowa wyłączenia od udziału w postępowaniu podinspektor K. O. ma wpływ na wynik sprawy i treść zaskarżonego rozkazu personalnego. W dniu [...] kwietnia 2012 r. organ wydaje postanowienie (k. 78 – 79 akt adm.), a w nim - poza rozstrzygnięciem odnoszącym się do wniosku skarżącego o zbadanie legalności "ucywilnienia" niektórych stanowisk oraz likwidacji w 2007 r. stanowiska radcy prawnego w KMP w B. P. - odmawia wyłączenia od udziału w postępowaniu K. O. Do tego zagadnienia nawiązuje zaskarżony rozkaz personalny. W tym zakresie argumentacja organu jest logiczna i nie budzi większych zastrzeżeń. Nieusprawiedliwione są także zarzuty i wnioski, że organ - niezgodnie z § 19 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261) – nie określa pełnego uposażenia zasadniczego, w tym wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz braku dodatku za stopień. W myśl art. 100 ustawy o Policji, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Stosownie do art. 101 ust. 1 cyt. ustawy, wysokość uposażenia zasadniczego uzależniona jest od grupy zaszeregowania jego stanowiska oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie z zaskarżonym rozkazem personalnym, skarżący uzyskuje stanowisko eksperta w dziewiątej grupie zaszeregowania uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 2,35 kwoty bazowej określonej na 2012 r. Poza uposażeniem zasadniczym w kwocie 3 580 zł organ przyznaje skarżącemu dodatek służbowy w wysokości 530 zł. W tym zakresie postępowanie organu jest zgodne z dyspozycją § 19 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. W/w przepis stanowi, że rozkaz personalny o mianowaniu na stanowisko służbowe powinien zawierać grupę zaszeregowania stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy. W § 6 ust. 1 rozporządzenie MSWiW z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz.1732) wymienia rodzaje dodatków do uposażenia. Dodatek za stopień, dodatek funkcyjny, dodatek służbowy – i inne – są dodatkami o charakterze stałym (§ 6 ust. 2 w/w rozporządzenia). Z powołanych przepisów nie wynika, że organ musi w rozkazie personalnym o mianowaniu – w związku z przywróceniem funkcjonariusza do służby w trybie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji – zawrzeć rozstrzygnięcia o przyznaniu dodatku za stopień policyjny. Brak tego rodzaju rozstrzygnięcia nie świadczy o wadliwości rozkazu personalnego, skoro prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1 ustawy o Policji), zaś dodatki za stopień, określone dla poszczególnych stopni służbowych, ustala się w wysokości określonej w tabeli stanowiącej załącznik nr 3 do rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Przewiduje ono w § 6 ust. 4, że stawki kwotowe dodatków podlegają wyliczeniu. Niezasadne są zarzuty i wnioski, że organ z naruszeniem przepisów prawa nie odnosi się do sprawy wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat i nie orzeka o tym w rozkazie personalnym. W tym miejscu należy wyjaśnić, że kwestia ta może być załatwiona przez organ w odrębnym trybie z uwagi nie tylko na treść § 3 ust. 1 w/w rozporządzenia przewidującego, że uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat, ale również ze względu na dyspozycję § 4 ust. 1 określającego, jakie okresy do wysługi lat uwzględnia się przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego. W myśl § 5 ust. 4 cyt. rozporządzenia, termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji. Z tych też względów skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.