II SA/Kr 1588/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 26 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Decyzją z dnia 31 lipca 2012 r. znak [...] Burmistrz odmówił "A" sp. z o.o. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrociepłowni na biogaz o zainstalowanej mocy elektrycznej jednostki wytwórczej do 0,5 MW i mocy cieplnej ok. 0,5 MW na działce nr [...] położonej w miejscowości P. gm. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż nie są spełnione przesłanki zawarte w art 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zagrodowa i gospodarczo – garażowa. Teren analizowany to w przewadze uprawy polowe bez rolniczej przestrzeni produkcyjnej rozumianej w sensie wytwórczej produkcji żywności przetworzonej i produkcyjnej przemysłu spożywczego. W odległości 3-krotnej szerokości frontu działki (400 - 500 m.) nie występują inwestycje o identycznej, pokrewnej lub podobnej funkcji jak elektrownia na biogaz. W takiej sytuacji nie jest spełniony warunek wynikający z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz, U. Nr 80 póz, 717 ze zm.) tzn. brak jest dostępnej z tej samej drogi publicznej innej działki, która zabudowana byłaby w sposób umożliwiający ustalenie parametrów nowej zabudowy. Dodatkowo wskazano, że nie został spełniony warunek określony w art. 59 pkt 4 ustawy ("teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1"). W niniejszej sprawie nie są więc spełnione dwa z pięciu warunków, których spełnienie jest konieczne do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Przy dokonywaniu analizy obszaru wzięto również pod uwagę zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Organ l instancji zwrócił również uwagę na fakt bliskiego sąsiedztwa terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej oraz na wcześniejsze ustalenie warunków zabudowy dla działek nr [...] i [...] na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i znajdujących się dokładnie naprzeciwko działki będącej przedmiotem postępowania. Podkreślono, ze do akt sprawy wpłynęły protesty okolicznych mieszkańców przeciwko planowanej budowie elektrowni. Po ewentualnej realizacji planowanej inwestycji nastąpiłoby zmniejszenie wartości działek sąsiadujących z inwestycją ze względu na stałą emisję odoru z "biogazowni". Od decyzji tej odwołała się sp. z o.o. "A" zarzucając, iż organ l instancji nie zastosował art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, błędnie przyjął, iż konieczne jest uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, a także w sposób niewłaściwy uznał, iż w obszarze analizowanym nie występuje zabudowa pełniąca funkcję produkcyjną. W odwołaniu zarzucono również naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 26 września 2012 r. znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja wymaga uchylenia ze względów formalnych. Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie wraz z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przedłożone zostało pełnomocnictwo udzielone przez spółkę L. D.. Pełnomocnictwo to jest ważne do 31 grudnia 2012 r. Organ l instancji zupełnie pominął udział pełnomocnika w niniejszym postępowaniu. Skoro organ l instancji zaniechał kierowania do ustanowionego w sprawie pełnomocnika jakichkolwiek pism, w tym również zaskarżonej decyzji, to stanowi to w sposób oczywisty naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. Drugim powodem uchylenia zaskarżonej decyzji jest brak załączników do tej decyzji. Zgodnie z art. 54 pkt 3 w związku z art, 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1, Natomiast jak stanowi § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 póz. 1588) warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (ust. 1). Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Decyzja o warunkach zabudowy powinna więc posiadać trzy załączniki, z czego dwa graficzne, a jeden (wyniki analizy) - tekstowy. Wydana w niniejszej sprawie decyzja pozbawiona jest jakichkolwiek załączników. Sporządzona w niniejszej sprawie analiza wykazała, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna z budynkami gospodarczo - garażowymi. Brak jest w obszarze analizowanym zabudowy, która mogłaby pełnić funkcje zabudowy produkcyjnej. W analizie tej określono rodzaje budynków występujących na poszczególnych działkach znajdujących się w obszarze analizowanym. Z tego zestawienia wynika, iż w większości przypadków działki te zabudowane są budynkami gospodarczymi, uzupełnionymi zabudową mieszkaniową. Jak wynika z treści wniosku zakres inwestycji, która określona jest jako budowa elektrociepłowni na biogaz, obejmuje szereg budynków i budowli, We wniosku wskazano, że inwestycja ta może pełnić funkcje produkcyjne, polegające na produkcji energii ze źródła odnawialnego. Tak więc o kontynuacji funkcji można by było mówić wówczas, gdyby w obszarze analizowanym znajdowały się budynki, które pełnią funkcje produkcyjne. Analiza wykazała, iż brak jest takich budynków. Tak więc słusznie organ l instancji ustalił, iż nie jest spełniona przesłanka zawarta w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy, a w szczególności nie zachodzi w niniejszej sprawie kontynuacja funkcji, która umożliwiałaby ustalenie warunków dla nowej zabudowy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Kolegium wskazało, że w niniejszej sprawie nie może być zastosowany art. 61 ust. 3 ustawy, Przepis ten stanowi, że art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji legalnej pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej. W art. 2 pkt 13 ustawy następuje odesłanie do treści art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U, z 2004 r. Nr 261, póz. 2603). Przez urządzenia infrastruktury technicznej, zgodnie z art. 143 ust. 2 tej ustawy należy rozumieć budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Wbrew twierdzeniom zawartym w odwołaniu nie jest możliwe uznanie budynków i budowli stanowiących elektrociepłownię na biogaz za urządzenia, a w szczególności urządzenia elektryczne w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu, Pojęcie urządzeń zawarte w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, póz. 625) wskazuje, iż urządzenia te to urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. Tak więc pojęcie urządzenia nie odwołuje się do obiektów kubaturowych takich jak budynki, czy też budowle wskazane we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Nie jest zatem możliwe przyjęcie, iż urządzenia infrastruktury technicznej to innego rodzaju inwestycje niż te które występują pod pojęciem urządzeń. Nie są to w szczególności budynki, czy też budowle, które stanowić mogą część infrastruktury. W art. 61 ust. 3 ustawy jest mowa o urządzenia nie zaś o obiektach infrastruktury technicznej. Odniesienie do obiektów dotyczy jedynie obiektów liniowych. W przypadku infrastruktury technicznej ustawodawca nie odniósł tej infrastruktury również do obiektów wskazując, iż chodzi tu jedynie o urządzenia infrastruktury technicznej. Nie można również przyjmować, iż planowana inwestycja stanowi budynki i budowle rolnicze w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U, z 1997 r. Nr 132 póz. 877). Jakkolwiek część inwestycji związana jest z produkcją rolniczą to jednakże celem inwestycji nie jest wytwarzanie produktów rolniczych, a wytwarzanie energii ze źródła odnawialnego. W świetle przepisów tego rozporządzenia (§ 3) budowle rolnicze to budowle dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonkę, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu. Zatem budynki elektrociepłowni z całą pewnością nie stanowią budowli rolniczej w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu. Jeżeli chodzi o kwestie zmiany przeznaczenia gruntu rolniczego na cele nierolnicze, to wskazać należy, iż według wypisu z rejestru gruntów działka nr [...] w P. o obszarze 3.00 ha stanowi klasoużytek Ł IV. Tak więc w świetle przepisów art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1997r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U, z 2004 r. Nr 191, póz. 1266) nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Taka zmiana byłaby konieczna, gdyby działka nr [...] stanowiła grunt o klasie od I-III, w niniejszej sprawie stanowi natomiast użytek o klasie IV. Na zmianę stanowiska dotyczącego przyjęcia, iż budowa elektrociepłowni na biogaz nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej nie może wpłynąć orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące elektrowni wiatrowych, W przypadku elektrowni wiatrowych rozmiar i zakres inwestycji jest inny. Elektrownia wiatrowa nie może być traktowana zatem na równi z elektrociepłownią na biogaz, Przywołany w odwołaniu wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt: II SA/Wr 273/10 dotyczy wyjaśnienia pojęcia infrastruktury technicznej jakie użyte zostało w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podlegającym kontroli sądu w rozpoznawanej wówczas sprawie. Analiza zapisów tego planu doprowadziła do wniosku, że biogazownia rolnicza mieści się w pojęciu infrastruktury technicznej w rozumieniu ustaleń miejscowego planu. Nie można jednakże tego poglądu przenosić na grunt rozpoznawanej sprawy, bowiem pojęcie infrastruktury technicznej w świetle aktualnie obowiązujących przepisów odnosi się jedynie do urządzeń, co z kolei uprawnia do stwierdzenia, że infrastruktura techniczna nie obejmuje budowy budynków i budowli. Decyzję tę zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "A" sp. z o.o. w W., zarzucając jej naruszenie: art. 61 ust.3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U, z 2012 r. Nr 647 - dalej w skrócie jako u.o.p.z.p.) poprzez jego niezastosowanie na skutek błędnej interpretacji pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia, iż planowane przedsięwzięcie polegające na budowie elektrociepłowni na biogaz wraz z infrastrukturą towarzyszącą powinno spełniać wymóg "dobrego sąsiedztwa", o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.o.p.z.p.; art. 7,art 77 i art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych okoliczności sprawy, brak wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, w tym brak odniesienia się do argumentacji zgłoszonej w odwołaniu i w efekcie nieprawidłowe przyjęcie, iż planowane przedsięwzięcie polegające na budowie elektrociepłowni na biogaz wraz z infrastrukturą towarzyszącą nie spełnia przesłanki dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.o.p.z.p, 3) art. 7, art. 77, art. 80, art. 136 k.p.a. w związku z art. 40 § 2 i art, 42 § 1 k.p.a, poprzez brak należytego wyjaśnienia sprawy i bezpodstawne przyjęcie; iż skarżąca nie była reprezentowana należycie w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia i brak dodatkowego zweryfikowania przez organ drugiej instancji czy rzeczywiście pełnomocnik będący pracownikiem skarżącej nie otrzymywał adresowanej do "A" sp. z o.o. korespondencji, 4) art.138 § 2 k,p,a, poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji jakie okoliczności organ pierwszej instancji powinien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] do ponownego rozpatrzenia. Ponadto, Skarżąca wnosi o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego Uzasadniając te zarzuty strona skarżąca wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyło art. 61 ust, 3 u.o.p.z.p,, ponieważ błędnie przyjęło, iż elektrociepłownie na biogaz nie mieszczą się w pojęciu urządzeń infrastruktury technicznej i nieprawidłowo uznało, iż przepis ten nie ma on zastosowania w sprawie. Dokonana przez Kolegium wykładnia pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej jest niedopuszczalna, gdyż sprzeczna z orzecznictwem sądów administracyjnych oraz przepisami prawa. Pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej nie zostało bezpośrednio zdefiniowane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niemniej występuje ono w przepisach innych ustaw i zostało dookreślone przez judykaturę. Przez budowę urządzenia infrastruktury technicznej - w świetle art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, póz. 2603 ze znm) - rozumieć należy budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz, U, z 2006 r. Nr 89, póz. 625 z późn. zm.) przez urządzenia rozumie się urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych, które z kolei -według pkt 7 powołanego artykułu - określane są jako techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii. Za takim rozumieniem urządzeń infrastruktury technicznej, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.o.p.z.p. opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 marca 2011 r. (sygn. akt. II OSK 2251/10) dotyczącym lokalizacji elektrowni wiatrowej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w nim następująco "elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej"[...] Pogląd, iż elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej jest zresztą utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. II OSK 310/10, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu; z dnia 6 maja 2009 r,, sygn. II SA/Po 1003/08, z dnia 27 maja 2009 r.t sygn. II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. IV SA/Po 762/10, z dnia l grudnia 2010 r., sygn, IV SA/Po 763/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009 r,, sygn. II SA/Bd 533/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II SA/Łd 650/10 - dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl)." Zdaniem skarżącej w pojęciu "urządzeń infrastruktury technicznej", których lokalizacja nie wymaga spełnienia wymogów wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa mieszczą się także elektrociepłownie na biogaz, jako obiekty stanowiące funkcjonalną całość złożoną z różnych powiązanych ze sobą elementów budowlanych. Skarżąca podnosi, że wszystkie elementy budowlane planowanej elektrociepłowni na biogaz w miejscowości P. będą powiązane ze sobą poprzez procesy techniczne w zakresie przepływu masy i energii, gdzie nadrzędnym celem funkcjonowania obiektu jest produkcja energii, Nie ulega wątpliwości, że elektrociepłownie na biogaz stanowią urządzenia techniczne energetyczne służące wytwarzaniu, przetwarzaniu, przesyłaniu, magazynowaniu i dystrybucji energii. Skarżąca zwróciła w odwołaniu uwagę na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2010 r. wydany w sprawie o sygn. akt. II SA/Wr 273/10, w którym sąd administracyjny stwierdził następująco "przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawierają legalnej definicji pojęcia "infrastruktura techniczna". Takiej definicji nie zawierają także skarżona uchwała oraz Studium. W celu ustalenia znaczenia tego pojęcia niezbędne jest zatem zastosowanie reguł wykładni prawa. Podstawowym rodzajem wykładni przepisów prawa jest zaś wykładnia językowa (gramatyczna), której reguły nakazują, w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadawać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu. Odwołując się zarówno do łacińskiego pochodzenie słowa "infrastruktura", jak i definicji "infrastruktury technicznej" sformułowanej w encyklopedii powszechnej przyjąć należy, że infrastruktura techniczna to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty, świadczące niezbędne i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzeńno-gospodarczej, w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki itp, -Popularna Encyklopedia Powszechna t. VII, s, 238, Kraków 1995). Zastosowanie wykładni językowej pojęcia "infrastruktura techniczna" - pozwała przyjąć, że zapisy planu Z dopuszczają na terenach, o którym mowa w § 39 ust. 3 uchwały lokalizację biogazowni3 rolniczych wytwarzających energię elektryczną z biomasy (tak też w analogicznym stanie prawnym w odniesieniu do elektrowni wiatrowych WSA w Opolu w wyroku z dnia 22 października 2009 r. sygn. akt II SA/Op 520/08 i oddalający skargę kasacyjną od tego orzeczenia NSA w wyroku z dnia 21 kwietnia 2010 r sygn. akt ll OSK3lO/10)." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie dostrzegło, iż ustalone przez sąd administracyjny pojęcie "infrastruktury technicznej' obejmowało swym zakresem także pojęcie "urządzeń". To nie analiza postanowień planu doprowadziła Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do ustalenia pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, lecz autonomiczna językowa wykładnia tego pojęcia, która brzmiałaby zapewne identycznie w przypadku, gdyby ów sąd oceniał sprawę na tle warunków zabudowy dla biogazowni. Okoliczność, iż sąd administracyjny rozpatrywał sprawę, w której podstawą był plan miejscowy a nie wydanie warunki zabudowy w niczym nie uchybia dokonanej przez ten sąd wykładni pojęcia infrastruktury technicznej. Zauważyć wypada również, iż zgodnie z art. 2 pkt. II) projektu ustawy o odnawialnych źródłach energii z dnia 04.10.2012 r. przez instalację odnawialnego źródła energii rozumieć należy również zespół urządzeń służących do wytwarzania biogazu rolniczego. Nie ulega zatem wątpliwości, iż także w świetle przywołanego projektu ustawy biogazownie rolnicze to urządzenia infrastruktury technicznej, Dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] interpretacja pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej jest nieprawidłowa także 2 tego względu, iż organ odwoławczy posłużył się w niej stworzonym przez siebie pojęciem "obiektów infrastruktury technicznej" (tak na stronie 4 zaskarżonej decyzji SKO) uznając jednocześnie, iż elektrociepłownia na biogaz jest owym obiektem. Organ odwoławczy przeciwstawił niezdefiniowanemu i nie występującemu w przepisach prawa pojęciu "obiektu infrastruktury technicznej" ustawowe pojęcie urządzenia infrastruktury technicznej i wyciągnął z tego wniosek, że skoro elektrociepłownia na biogaz jest "obiektem infrastruktury technicznej" to nie może być "urządzeniem infrastruktury technicznej", Powyższa argumentacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie ma oparcia w jakimkolwiek przepisie prawa ani orzeczeniu sądu administracyjnego. Organ odwoławczy weryfikując zgłoszony przez skarżącą zarzut naruszenia przepisu art.61 ust 3 u.o.p.z.p. przekroczył swoje kompetencje orzecznicze i formułując dla celów wykładni pojęcie "obiektu infrastruktury technicznej" wkroczył w materię zarezerwowaną dla ustawodawcy. Zdaniem skarżącej posłużenie się taką metodą przy wykładni pojęć ustawowych narusza konstytucyjną zasadę legalizmu, Nie można zgodzić się z poglądem organu odwoławczego, iż urządzenia infrastruktury technicznej, o których mowa w art.61 ust3 u.o.p.z.p. nie mogą obejmować budowli lub budynków (tak stwierdziło SKO na stronie 5 zaskarżonej decyzji). Skarżąca zauważa, iż zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r. Nr 243 póz. 1623 z późn. zm.) (zwanej w skrócie "Prawo budowlane") budowlami są również części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń). Nie ulega zatem wątpliwości, iż elektrownie wiatrowe, które są urządzeniami infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust 3 u.o.p.z.p. składają się w części z budowli. Podobnie jest w przypadku elektrociepłowni na biogaz, które składają się również z części budowlanych niezbędnych dla wytwarzania energii elektrycznej Takimi częściami budowlanymi elektrociepłowni mogą być budowle rolnicze, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 132 poz.877). Nie jest zrozumiałe dla skarżącej dlaczego organ odwoławczy uznał, iż elementy elektrociepłowni na biogaz nie stanowią budowli rolniczych. Niewątpliwie elementy takie jak zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu stanowią część składową większości biogazowni lokalizowanych w Polsce, Rozporządzenie w § 3 uznaje właśnie takie budowle za budowle rolnicze. Zdaniem skarżącej wystarczy bowiem dla uznania ich za budowle rolnicze ustalenie, iż uczestniczą w produkcji rolniczej. Taką produkcją rolniczą niewątpliwie jest między innymi produkcja biogazu rolniczego oraz masy pofermentacyjnej, która stanowi ekologiczny nawóz. Przez biogaz rolniczy zgodnie z art. 3 pkt 20a) ustawy z dnia z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst. jedn. Dz.U.2012.1059) rozumieć należy paliwo gazowe otrzymywane w procesie fermentacji metanowej surowców rolniczych, produktów ubocznych rolnictwa, płynnych lub stałych odchodów zwierzęcych, produktów ubocznych lub pozostałości z przetwórstwa produktów pochodzenia rolniczego lub biomasy leśnej, z wyłączeniem gazu pozyskanego z surowców pochodzących z oczyszczalni ścieków oraz składowisk odpadów. Produkcja biogazu rolniczego nie jest w przypadku planowanej elektrociepłowni na biogaz działalnością uboczną jak zdaje się przyjmować Kolegium, lecz podstawową. Za powyższym stwierdzeniem przemawia również fakt, że przedsiębiorstwa wytwarzające biogaz rolniczy podlegają obowiązkowi rejestracji w Agencji Rynku Rolnego, co dodatkowo podkreśla ich rolniczy charakter. Przyjmując za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, iż infrastruktura techniczna nie może obejmować budynków a także budowli należałoby w konsekwencji uznać, iż urządzeniami infrastruktury technicznej nie są także elektrownie wiatrowe. Zdaniem skarżącej "innymi urządzeniami", o których mowa w art 3 pkt.3) "Prawo budowlane" są również elektrociepłownie na biogaz. Organ odwoławczy nieprawidłowo zawęził również pojęcie "urządzeń infrastruktury technicznej" do pojęcia uzbrojenia terenu, o którym mowa w art. 2 pkt 13 u.o.p.z.p,, gdy tymczasem zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych pojęcie "urządzeń infrastruktury technicznej" jest pojęciem szerszym od tego pojęcia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r, sygn. akt. II SA/Kr 1625/09, LEX nr 75350). Nie można zgodzić się także z poglądem wyrażonym w decyzji SKO, iż rozmiar oraz zakres inwestycji w przypadku elektrociepłowni na biogaz jest większy niż w przypadku elektrowni wiatrowych. Skarżąca pragnie zauważyć, iż budowa farmy wiatrowej składającej się z kilku lub kilkunastu elektrowni wiatrowych przekracza swymi rozmiarami i zakresem, przedsięwzięcia polegające na budowie małych biogazowni rolniczych, takich jak ta będąca w planach "A" sp. z o.o. szczególnie warta porównania jest moc elektryczna farm wiatrowych jak i rozległe tereny objęte ich oddziaływaniem. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż Kolegium nie przełamało argumentacji skarżącej zamieszczonej w odwołaniu wskazującej na to, iż elektrociepłownia na biogaz wraz z infrastrukturą towarzyszącą mieści się w pojęciu urządzeń infrastruktury technicznej. Podkreślić trzeba, iż Skarżąca wskazała w odwołaniu na sposób funkcjonowania elektrociepłowni na biogaz oraz udział poszczególnych jej elementów w procesie produkcji energii. Jeżeli więc, stosownie do brzmienia art. 61 ust. 3 u.o.p.z.p., przepisów art 61 ust, 1 pkt 1 i 2 tej ustawy nie stosuje się do urządzeń infrastruktury technicznej, to tym samym prowadzenie postępowania mającego na celu wyjaśnienie przesłanek uregulowanych w ostatnio wymienionych przepisach jest zbędne. Przepis art.61 ust. 1 pkt 1 u.o.p.z.p, z uwagi na wyłączenie go przez art. 61 ust, 3 u.o.p.z.p. nie może zatem stanowić podstawy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, gdyż elektrociepłownie na biogaz wraz infrastrukturą towarzyszącą mieszczą się w pojęciu urządzeń infrastruktury technicznej. Zastosowanie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wykładni pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej dokonanej przez Kolegium doprowadziłoby w konsekwencji do wydania decyzji niezgodnej z prawem, Przywołana na wstępie decyzja Burmistrza z dnia 31 lipca 2012 r. prawidłowo została uchylona zgodnie z wnioskiem skarżącej zamieszczonym w odwołaniu, niemniej wykładnia pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest błędna i z tego powodu zaskarżona decyzja nie może się ostać. Uzasadniając zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy skarżąca wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w zaskarżonej decyzji zupełne pominęło okoliczności, iż w obszarze analizy istnieje zabudowa zagrodowa, co ma istotne znaczenie dla sprawy. Na stronie 4 zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż sporządzona w sprawie analiza wykazała, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna z budynkami gospodarczo - garażowymi, lecz pominął fakt, iż przedmiotowa analiza wykazała również, iż w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa zagrodowa. W odwołaniu skarżąca wskazała, iż zabudowa zagrodowa służy gospodarstwom rolnym funkcjonującym w sąsiedztwie działki, na której planowane jest zlokalizowanie elektrociepłowni na biogaz. Gospodarstwa te prowadzą działalność produkcyjną. Organ drugiej instancji pomijając wspomnianą okoliczność istnienia zabudowy zagrodowej jednocześnie zupełnie nie odniósł się do argumentacji Skarżącej przemawiającej za uznaniem, że planowane przedsięwzięcie, mimo braku takiej konieczności, spełnia przesłankę "dobrego sąsiedztwa" z uwagi na okoliczność istnienia na obszarze analizowanym zabudowy zagrodowej pełniącej funkcję produkcyjną. Dodać wypada, iż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 października 2011 r. (sygn. akt II SA/Go 499/11, LEX nr 965324) "Zawarta w art.61 ust, 1 pkt 1 u.p.z.p, zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. (...) Kontynuacja funkcji to również uzupełnienie funkcji dotychczasowej". Dla skarżącej nie ulega wątpliwości, iż uzupełnienie funkcji produkcyjnej polegać może także na budowie urządzeń infrastruktury technicznej służących wytwarzaniu energii elektrycznej oraz biogazu rolniczego z substratów dostarczanych m.in. przez okoliczne gospodarstwa rolne. Organ odwoławczy także całkowicie pominął istotną dla sprawy okoliczność, iż w bliskim sąsiedztwie lokalizacji planowanego przedsięwzięcia to jest działki o nr ewidencyjnym [...] istnieje zabudowa typowo produkcyjna należąca do Spółdzielni Produkcji Rolnej "[...]" i nie odniósł się do argumentacji Skarżącej przemawiającej za uznaniem, że planowane przedsięwzięcie właśnie z uwagi na istnienie także tej zabudowy Spółdzielni spełnia przesłankę "dobrego sąsiedztwa" z art.61 ust. 1 pkt 1 u.o.p.z.p, Nie ulega wątpliwości, iż organ odwoławczy miał obowiązek rzetelnie ustalić stan faktyczny sprawy i nie pomijać w toku postępowania odwoławczego okoliczności mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nadto miał obowiązek przełamania merytorycznego argumentów Skarżącej, czego jednak nie uczynił. Przechodząc do uzasadnienia dalszych zarzutów skargi spółka podniosła, że organ drugiej instancji zupełnie pominął okoliczność, iż L. D. -pełnomocnik "A" sp. z o.o. był i jest jej pracownikiem. Kolegium faktycznie bezpodstawnie przyjęło, iż pracodawca reprezentowany w postępowaniu nie informował własnego pracownika o treści wpływającej korespondencji w sprawie. W odniesieniu do pełnomocnika strony w postępowaniu administracyjnym stosuje się przepisy o doręczeniach pism osobie fizycznej. Zgodnie z art.42 § 1 k.p,a. osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Miejscem pracy L. D. jest spółka pod firmą "A" sp. z o.o. z siedzibą w W., funkcjonująca pod adresem ul. G. W., korespondencja w sprawie była zatem kierowana na właściwy adres miejsca pracy pełnomocnika. Zdaniem Skarżącej omówione powyżej okoliczności co najmniej powinny wzbudzić wątpliwości organu odwoławczego, którego obowiązkiem było zwrócenie się do L. D. pracownika "A" sp. z o.o. z prośbą o wyjaśnienie czy doręczano mu korespondencję w toczącej się sprawie administracyjnej. Zgodnie z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Niepodjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] czynności zmierzających do ustalenia, czy L. D. doręczano przychodzącą korespondencję w sprawie oznacza naruszenie przez organ odwoławczy art. 7, art. 77, art. 80 i art. 136k.p.a. Niezależnie od powyższego skarżąca podniosła, iż nigdy nie zarzucała w toku postępowania administracyjnego, że pisma nie są doręczane ustanowionemu pełnomocnikowi (ustanowionym pełnomocnikom) w sprawie. Możliwość wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt. 4) k.p.a. zgodnie z art, 147 k.p.a. może nastąpić tylko na żądanie strony. Tym bardziej organ odwoławczy powinien był przyjmowane przez siebie założenia zweryfikować poprzez bezpośrednie zwrócenie się do pełnomocnika skarżącej i poprosić o odpowiedź czy rzeczywiście nie doręczano im korespondencji. Niezależnie od powyższego w skardze podkreślono, że SKO w [...] nie wskazało w zaskarżonej decyzji czy i jakie ewentualnie czynności powinny zostać powtórzone przez organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, lub innego sposobu sanowania ewentualnych uchybień. Przepis art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że jeśli organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji to ma obowiązek wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] powyższego obowiązku nie dopełniło, co oznacza, iż zaskarżona decyzja narusza art, 138, § 2. k.p.a W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że naruszenie przez Burmistrza art. 40 § 2 k.p.a. oraz niesporządzenie załączników do decyzji l instancji nie może zostać uzupełnione w postępowaniu odwoławczym i stanowi podstawę do wydania decyzji kasatoryjnej w II instancji. Bez znaczenia dla skuteczności doręczenia decyzji l instancji pełnomocnikowi strony jest fakt, że pełnomocnik spółki L. D. jest jej pracownikiem, Ponadto niezasadny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem nie sposób przyjąć, że planowana inwestycja stanowi urządzenia infrastruktury technicznej. Nie może być tez traktowana jako budowla rolnicza, gdyż nie można przyjąć, ze będzie służyć wytwarzaniu produktów rolniczych, Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. póz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona prawidłowa. Zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 2 pkt. 2 ustawy z 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej ustawą o planowaniu) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie zaś z treścią art. 59 ust. 1 zdanie 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 póz. 717 ze zm.), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do przepisu art. 61 cyt. ustawy warunki zabudowy można ustalić tylko wówczas, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz spełnia wszystkie warunki w wskazane w pkt. 1-4: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust, 1. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 powołanej ustawy - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do -powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi-elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Zgodnie z § 9 cytowanego rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy architektoniczno - urbanistycznej zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust, 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. Z powyższego wynika, ze decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w oparciu o analizę urbanistyczno-architektoniczną, którą sporządza osoba uprawniona, wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów, a zatem osoba o odpowiednim przygotowaniu zawodowym. Urbanista przystępując do wykonania analizy, dążąc do zachowania ładu przestrzennego, w kontekście kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników nowej zabudowy o której mowa w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu, musi w pierwszej kolejności prawidłowo wyznaczyć obszar analizowany tak, by analiza uwzględniała kontekst urbanistyczny i przestrzenny terenu oraz stanowiła podstawę do wyznaczenia cech nowej zabudowy Prawidłowo sporządzona analiza urbanistyczno - architektoniczna jest podstawowym dokumentem sporządzanym w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy brak jest analizy architektoniczno – urbanistycznej. Wprawdzie znajduje się w nich projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony przez mgr inż. architekta W. G. (urbanista), jednakże nie są to dokumenty tożsame. Na wspomniany wyżej projekt decyzji składa się sama decyzja wraz z dwoma załącznikami. Załącznik nr 1 to załącznik tekstowy, zatytułowany "analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków art. 61 ust. 1- 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" oraz załącznik nr 2 (graficzny), na który składają się dwie mapy. Pierwsza z map wskazuje jedynie obszar planowanej inwestycji (działkę [...] oraz kilka nieruchomości sąsiednich). Druga z nich -bliżej nieopisana- wydaje się zawierać fragment obszaru analizowanego. Trzeci dokument znajdujący się w aktach sprawy tuz po projekcie decyzji (k, 171) zatytułowany jest "wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej do decyzji znak [...]. Następnie na kartach 203 -213 akt znajduje się już decyzja organu I Instancji tj. Burmistrza z dnia 31 lipca 2012 r. odmawiająca ustalenia warunków zabudowy. Decyzja ta zawiera załącznik nr 1 - graficzny na którym wyrysowany został obszar analizowany, zatytułowany "analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków art. 61 ust. 1- 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" oraz załącznik nr 2 - również graficzny, z wyrysowanym terenem inwestycji pod tym samym tytułem. Ustalenia powyższe oznaczają, że nie została w sprawie sporządzona analiza architektoniczne - urbanistyczna oraz także i to, że decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera wszystkich wymaganych załączników - tj. części tekstowej i graficznej wyników analizy architektoniczne - urbanistycznej. Nie może ich zresztą zawierać, bo dokumentu analizy w trakcie postępowania nie sporządzono. Jest to błąd postępowania powodujący naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również skutkujący naruszeniem zasad postępowania tj. art. 7 i 77 KPA . W tej sytuacji organ II Instancji był zobligowany do uchylenia decyzji organu l Instancji, choć nie jest prawdziwe stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja organu l Instancji nie ma żadnych załączników. Organ II Instancji nie naruszył przy tym art. 138 § 2 KPA, Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W niniejszej sprawie konieczne jest sporządzenie analizy architektoniczno - urbanistycznej, której treść będzie miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ II Instancji nie uchylił się przy tym od wskazania jakie okoliczności ma wziąć pod uwagę organ l Instancji ponownie rozpatrując sprawę. W tym zakresie zarzut skargi nie znajduje uzasadnienia. Prawidłowo również organ II Instancji stwierdził, że naruszony został art. 40 § 2 k.p.a,, zgodnie z którym jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W niniejszej sprawie wraz z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przedłożone zostało pełnomocnictwo udzielone przez spółkę L. D., ważne do 31 grudnia 2012 r. Organ l instancji pominął udział pełnomocnika w niniejszym postępowaniu i doręczył zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania jak i decyzję bezpośrednio wnioskodawcy z pominięciem pełnomocnika, co stanowi naruszenie art. 40 § 2 KPA a tym samym przepisów postępowania. Nie ma przy tym znaczenia, że pełnomocnik jest pracownikiem skarżącej spółki. Jeżeli osobie fizycznej korespondencja doręczana jest w miejscu pracy, to musi zostać doręczona adresatowi osobiście a nie pracownikowi uprawnionemu do odbioru korespondencji kierowanej do pracodawcy. Jednakże w przedmiotowej sprawie kluczowym problemem wymagającym rozważenia jest charakter przedmiotowej inwestycji określonej jako elektrociepłownia na biogaz, a w szczególności ustalenie czy jest to "urządzenie infrastruktury technicznej", do którego w świetle art. 61 ust- 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się wymogów z art, 61 ust, 1 pkt 1 i 2. Na tych właśnie kwestiach koncentrują się zarzuty skargi odnoszące się do błędnej interpretacji pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia, iż planowane przedsięwzięcie polegające na budowie elektrociepłowni na biogaz wraz z infrastrukturą towarzyszącą powinno spełniać wymóg "dobrego sąsiedztwa", o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Punktem wyjścia dla dalszych rozważań jest ustalenie treści wniosku inwestora. Zgodnie z tym wnioskiem, planowana inwestycja polega na budowie elektrociepłowni na biogaz o zainstalowanej mocy elektrycznej jednostki wytwórczej do 0,5 MW mocy cieplnej około 0.5 MW. Na instalacje składać się będą budynki i budowle do magazynowania i przetwarzanie biomasy pochodzenia rolniczego w celu wytwarzani biogazu a następnie energii elektrycznej. Planowana inwestycja charakteryzować się będzie powierzchnią zabudowy wynosząca około 23 200mkw. Zakres planowanej inwestycji obejmuje cały kompleks obiektów budowlanych, które będą składały się na architektoniczną całość, a to : budynek techniczno-socjalno-bytowy o powierzchni zabudowy ok. 200 m2, budynek stacji transformatorowej wewnętrznej o powierzchni zabudowy ok. 20 m2, budynek suszarni o powierzchni zabudowy ok, 300 m2, silosy na kiszonkę roślin energetycznych o powierzchni zabudowy ok, 6100m2 i pojemności 24 400 m3 płyta obornikowa o powierzchni zabudowy ok. 700 m2, podziemny zbiornik żelbetonowy szczelny na odcieki z silosów na kiszonki oraz płyta obornikowa o powierzchni zabudowy ok. 32 m2, dwa zbiorniki fermentacyjne o powierzchni zabudowy ok. 2 x 450 m2, trzy zbiorniki magazynowe na masę pofermentacyjną o powierzchni zabudowy ok. 3x 800 m2, drogi i place wewnętrzne oraz parking o powierzchni zabudowy ok. 12 300 m2, • pochodnia biogazu, studnia głębinowa oraz waga samochodowa o łącznej powierzchni zabudowy ok, 90 m2, stacja pomp o powierzchni zabudowy ok. 35 m.2, zbiornik magazynowy na gnojowicę o powierzchni zabudowy ok. 78 m2, Jako rodzaj inwestycji określono we wniosku : obiekt produkcyjny (produkcja energii ze źródła odnawialnego). Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę, charakter inwestycji planowanej przez inwestora wymaga spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa, zawartego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż nie jest to "urządzenie infrastruktury technicznej". Zdaniem Sądu planowana inwestycja jest obiektem służącym do produkcji energii elektrycznej, nie zaś obiektem infrastruktury technicznej. Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Oz. U. z 2006 r. Nr 89, póz. 625 z póżn. zm.) w art. 3 definiuje j różnicuje pojęcia: "urządzenia" (urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych -pkt. 9) "Instalacje" (urządzenia z układami połączeń między nimi pkt. 10), "instalacje magazynowe" (instalację używaną do magazynowania paliw gazowych będącą własnością przedsiębiorstwa energetycznego lub eksploatowaną przez to przedsiębiorstwo z wyłączeniem tej części instalacji, która jest wykorzystywana do działalności produkcyjnej oraz instalacji służącej wyłącznie do realizacji zadań operatorów systemu przesyłowego gazowego pkt. 10a) oraz "sieci" (instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania lub dystrybucji paliw lub energii, należące do przedsiębiorstwa energetycznego). Z przepisów ustawy prawo energetyczne wynika zatem, że "urządzenia" są częścią "instalacji" a te z kolei mogą służyć różnym celom w procesach energetycznych - produkcyjnym, magazynowym, przesyłowym. Równocześnie podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi jest przedsiębiorstwem energetycznym, Niewątpliwie zatem planowana inwestycja będzie "zakładem produkcyjnym" przedsiębiorstwa energetycznego, gdyż służyć będzie wytwarzaniu energii elektrycznej i cieplnej z uprzednio wytworzonego biogazu. Planowane obiekty budowlane będą bowiem powiązane ze sobą technologicznie i funkcjonalnie. W żadnym miejscu ustawa prawo energetyczne nie używa pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej" Nie jest zatem uprawnione i uzasadnione traktowanie pojęcia "urządzenie" w rozumieniu ustawy prawo energetyczne i pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej" w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami -jako pojęć tożsamych. Istota pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej" jest zupełnie inna, Podstawową jej cechą jest to, że nie może istnieć sama dla siebie, ale zawsze dla obsługi określonych "jednostek przestrzenno - gospodarczych". W tym zakresie przywołana przez Skarżącą definicja "infrastruktury technicznej" sformułowana w encyklopedii powszechnej, zgodnie z którą są to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty, świadczące niezbędne i podstawowe usługi dla określonej jednostki przestrzeńno-gospodarczej, w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki itp. Popularna Encyklopedia Powszechna t VII, s, 238, Kraków 1995)- prowadzi do zupełnie innego wniosku niż chce Skarżąca. Czym innym są bowiem usługi polegające na dostarczaniu energii elektrycznej i urządzenia do tego służące, a czym innym produkcja tej energii i obiekty budowlane, które temu służą. O ile same urządzenia infrastruktury technicznej podlegają zwolnieniu z rygorów art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to tego przywileju pozbawione są obiekty budowlane, które stanowią budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, czy też budowle stanowiące całość techniczno-uźytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Dz.U. z 2010, Nr 243, poz,1623 ze zm.). Planowane zamierzenie jest zaliczane do obiektów produkcyjnych, odpowiadających charakterowi zabudowy produkcyjnej, o której stanowi § 2 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U, z 2003, Nr 164 póz, 1589 ). Podążając tokiem rozumowania Skarżącej należałoby dojść do przekonania że możliwe jest ustalenie warunków zabudowy bez nawiązywania do zasad dobrego sąsiedztwa dla elektrociepłowni zaopatrującej w energię elektryczną i/lub ciepłą wodą użytkową np. całe duże miasto, natomiast nawiązania do tych zasad wymaga wybudowanie niewielkiego domu jednorodzinnego. Konkluzji tej zaakceptować niepodobna. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że planowana elektrociepłownia jest budowlą rolniczą, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. (Oz. U, z 1997 r. Nr 132. poz.877), należy stwierdzić, że w ocenie Sądu przedstawione przez inwestora we wniosku cechy zamierzenia inwestycyjnego niewątpliwie świadczą o zamiarze podjęcia przez skarżącego działalności przemysłowej w rozumieniu art. 4 pkt 26 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepisy o warunkach technicznych dla budowli rolniczych odnoszą się do budowli, a nie zakładów przemysłowych, a przy tym budowli dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych (§ 3 rozporządzenia). Okoliczność, że wśród tych budowli wymienia się komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu nie uzasadnia wniosku, że zamierzona przez skarżącego budowa będzie służyła działalności rolniczej, a nie przemysłowej. Sąd podziela jednocześnie pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczący braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia terenu objętego wnioskiem na cele nierolnicze. Według wypisu z rejestru gruntów działka nr [...] w P. o obszarze 3.00 ha stanowi użytek klasy Ł IV. Tak więc w świetle przepisów art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1997r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 191, póz. 1266) nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Taka zmiana byłaby konieczna, gdyby działka nr [...] stanowiła grunt o klasie od l-lll, w niniejszej sprawie stanowi natomiast użytek o klasie IV. Ponownie rozpoznając sprawę organ l Instancji będzie zobowiązany wziąć pod uwagę ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania. Z wszystkich wyżej wymienionych względów skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, po myśli art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.