I SA/Gl 881/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędziowie WSA Teresa Randak, Bożena Suleja, Protokolant Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A S.A. w T. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] roku (uzupełnionym pismem z dnia 12 marca 2012 roku) A S.A. w T. (dalej Spółka) zwróciła się o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków na nabycie nowych technologii, które na podstawie otrzymanej faktury, zostały zapłacone (w tym w formie potrącenia/kompensaty) po dacie zawarcia umowy na zakup wartości niematerialnych i prawnych w roku poprzedzającym rok wprowadzenia wartości niematerialnych i prawnych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych prawnych. W uzasadnieniu wniosku strona przedstawiła następujący stan faktyczny i prawny : Wnioskodawca jest Spółką działającą w sektorze motoryzacyjnym. Zajmuje się w szczególności produkcją podzespołów samochodowych, przy czym możliwe jest również świadczenie przez nią usług np. malowania kataforetycznego i proszkowego, czy też usług przygotowania wykrojów dla potrzeb tłoczni. Kontrahenci Spółki wymagają, aby dostarczone przez nią produkty spełniały szczegółowe normy jakościowe. Produkcja bowiem podzespołów samochodowych cechuje się wysokim stopniem wyspecjalizowania oraz niezbędnością użycia zawansowanych technologii, w szczególności technologii o charakterze produkcyjnym. W związku z powyższym Spółka kupowała na mocy umów zawieranych od 2006 roku oraz w latach kolejnych (i może kupować w przyszłości) wartości niematerialne i prawne (dalej wnip) w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej u.p.d.o.p.). Wartości te ściśle związane są z konkretnym procesem produkcyjnym, tj. do rozpoczęcia produkcji określonego rodzaju podzespołów samochodowych niezbędne jest uprzednie zakupienie wnip koniecznego do wdrożenia, przystosowania i kolejnego uruchomiania procesu produkcyjnego. Spółka zamierza skorzystać z określonej w art. 18b u.p.d.o.p. tzw. "ulgi na nabycie nowych technologii", w przypadku gdy opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej (art. 18b ust. 2 u.p.d.o.p.) potwierdzi, iż nabyte wartości niematerialne i prawne reprezentują wiedzę technologiczną, która umożliwia (umożliwiała) wytwarzanie nowych lub doskonalenia wyrobów lub usług i która nie jest (nie była) stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich pięć lat. Na tle wskazanego stanu faktycznego strona zadała pytanie, czy odliczeniu od podstawy opodatkowania podlegają również te kwoty wydatków (do wysokości 50%) na nabycie nowych technologii, które na podstawie otrzymanej faktury, zostały zapłacone (w tym w formie potrącenia/kompensaty) po dacie zawarcia umowy na zakup wartości niematerialnych i prawnych w roku poprzedzającym rok wprowadzenia wnip do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych prawnych ? Zdaniem wnioskodawcy, w przypadku gdy Spółka zawiera umowę na zakup wnip oraz otrzymuje z tego tytułu fakturę przed datą wprowadzenia wnip do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to będzie uprawniona do odliczenia od podstawy opodatkowania tych wydatków (do wysokości 50%) na nabycie nowych technologii, które zostaną zapłacone lub potrącone (skompensowane) w roku podatkowym poprzedzającym rok wprowadzenia wnip do ewidencji (jak również wydatków zapłaconych w roku podatkowym wprowadzenia wnip do ewidencji oraz w roku następnym). Zgodnie z art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p. podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Jednocześnie zgodnie z art. 18 b ust. 5 tej ustawy jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust. 4 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku jej wprowadzenia do tej ewidencji. W przypadku Spółki zdarzają się sytuacje, gdzie umowa na zakup wartości niematerialnych i prawnych jest podpisywana w innym roku podatkowym (wcześniejszym) niż rok wprowadzenia nowych technologii do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Dostawca może w takim przypadku również wystawić fakturę sprzedażową w roku wcześniejszym niż rok wprowadzenia wartości niematerialnej i prawnej do ww. ewidencji. W takim przypadku część należności z tytułu zawartej umowy jest na podstawie otrzymanej faktury płacona w roku wcześniejszym niż rok wprowadzenia wnip do ewidencji. Według Spółki będzie ona uprawniona do odliczenia od podstawy opodatkowania również tych wydatków na nabycie nowych technologii, które zostaną zapłacone bądź potrącone (skompensowane) w roku podatkowym, poprzedzającym rok wprowadzenia wnip do ewidencji. Na podstawie art. 18b ust. 5 wydatki te będzie należało uznać za poniesione w roku wprowadzenia wnip do ewidencji. Ww. stanowisko zostało, zdaniem Spółki, potwierdzone w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] roku, nr [...]. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] roku, nr [...] Minister Finansów uznał że stanowisko strony dotyczące możliwości odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków na nabycie nowych technologii, które na podstawie otrzymanej faktury, zostały zapłacone (w tym w formie potrącenia/kompensaty) po dacie zawarcia umowy na zakup wartości niematerialnych i prawnych w roku poprzedzającym rok wprowadzenia wartości niematerialnych i prawnych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych prawnych – jest nieprawidłowe. Organ podatkowy wskazał, że zgodnie z art. 18b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. w Dz.U. z 2011 roku, Nr 74, poz. 397 z późniejszymi zmianami; dalej u.p.d.o.p.) od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, odlicza się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii. Stosownie do art. 18b ust. 2 ww. ustawy za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie wyrobów lub usług i która nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615). Przez nabycie nowej technologii rozumie się nabycie praw do wiedzy technologicznej, o której mowa w ust. 2, w drodze umowy o ich przeniesienie, oraz korzystanie z tych praw (art. 18b ust. 2a). Zgodnie z art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p. podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Natomiast w myśl art. 18b ust. 5 tej ustawy jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust. 4 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku jej wprowadzenia do tej ewidencji. Odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki, o których mowa w ust. 4 i 5. W sytuacji gdy podatnik osiąga za rok podatkowy stratę lub wielkość dochodu z pozarolniczej działalności podatnika jest niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń, odliczenia odpowiednio w całej kwocie lub w pozostałej części dokonuje się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie trzy lata podatkowe licząc od końca roku, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (art. 18b ust. 6 u.p.d.o.p.). Odliczenia związane z nabyciem nowej technologii nie mogą przekroczyć 50% kwoty ustalonej zgodnie z ust. 4 i 5 (art. 18b ust. 7 u.p.d.o.p.). Odnosząc powołane wyżej przepisy do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego organ interpretacyjny stwierdził, iż ustawodawca dopuścił możliwość odliczenia wydatków na nabycie nowych technologii, które zostały poczynione w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jedynie w sytuacji dokonania przez podatnika przedpłat (zadatków) na poczet wydatków o których mowa w art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p. Powyższe wynika wprost z literalnego brzmienia art. 18b ust. 5 ww. ustawy. Zatem w sytuacji, gdy wnioskodawca na podstawie zawartej w roku wcześniejszym umowy na zakup wartości niematerialnej i prawnej dokona zapłaty części lub całości należności wynikającej z tej umowy (czyli wydatku na zakup nowych technologii, a nie przedpłaty czy też zadatku) w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wartość ta nie będzie mogła być uwzględniona w przysługującym odliczeniu. Pismem z dnia 24 kwietnia 2012 roku (nadanym listem poleconym 25 kwietnia 2012 r.) Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa wnosząc o zmianę wydanej interpretacji. W uzasadnieniu wezwania podniosła, że pojęcie przedpłaty z art. 18b ust. 5 u.p.d.o.p. należy rozumieć szeroko – jako płatność dokonaną (w całości lub w części), przed wykonaniem usługi, wydaniem towaru lub przeniesieniem danego prawa majątkowego. Dzięki takiemu rozumieniu przedpłaty, art. 18b ust. 5 stanowi spójne uregulowanie, umożliwiające wykorzystanie tzw. ulgi technologicznej zgodnie z intencją ustawodawcy oraz charakterem – często długotrwałej – realizacji projektów mających na celu pozyskanie nowych technologii. Spółka potrzymała swoje stanowisko, zgodnie z którym w przypadku gdy podatnik zawiera umowę na zakup wartości niematerialnych i prawnych oraz otrzymuje z tego tytułu fakturę przed datą wprowadzenia tych wartości niematerialnych i prawnych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, to będzie uprawniony do odliczenia od podstawy opodatkowania tych wydatków (do wysokości 50%) na nabycie nowych technologii, które zostaną zapłacone bądź potrącone (skompensowane) w roku podatkowym poprzedzającym rok wprowadzenia wartości niematerialnych i prawnych do ewidencji. W piśmie z dnia [...] roku, nr [...] Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka wniosła o uchylenie przedmiotowej interpretacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zarzuciła organowi podatkowemu naruszenie : - art. 18b ust. 4 w związku z art. 18b ust. 5 u.p.d.o.p. – "poprzez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wydatki opisane we wniosku o interpretację nie mogą stanowić podstawy dla ustalenia wielkości odliczenia"; - art. 18b ust. 5 u.p.d.o.p. – "poprzez bezpodstawną odmowę jego zastosowania w opisanym stanie faktycznym". W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że pojęcia przedpłata i zadatek są wieloznaczne, a ich zakres znaczeniowy jest nieostry. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącej, nie ma możliwości zastosowania wykładni językowej jak zrobił to organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji. Szczególnie, wątpliwości organu interpretacyjnego pod kątem znaczenia pojęć przedpłata i zadatek na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych powinna wzbudzić zastosowana przez ustawodawcę technika legislacyjna. W przepisie art. 18b ust. 5 u.p.d.o.p. wskazano "jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków". Umieszczenie określenia "zadatek" w nawiasie po słowie "przedpłata" sugeruje, iż ustawodawca zrównuje te określenia w ich znaczeniu (stanowią dla niego synonimy). Zdaniem skarżącej, celem ustawodawcy, wprowadzającym od 1 stycznia 2006 roku tzw. ulgę na nowe technologie było "zwiększenie zainteresowania działalnością innowacyjną podmiotów z sektora prywatnego wyrażone wzrostem nakładów na działalność B+R (badania i rozwój)". Stosownie do uzasadnienia projektu ustawy "wprowadzenie zmian do treści przepisów CIT i PIT ma na celu zmniejszenie barier i stworzenie zachęty podatkowej na nowej inwestycji". Powyższe przeczy tezie wyrażonej przez organ podatkowy w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jakoby w tej sprawie nie zachodziła sytuacja uzasadniająca odejście od wykładni literalnej. Zdaniem Spółki, wnioski wyciągnięte przez organ podatkowy w wydanej interpretacji doprowadziły do absurdalnego rozstrzygnięcia, w całości sprzecznego z jasnym i klarownym celem przepisu art. 18b u.p.d.o.p. Zdaniem skarżącej interpretacja art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p. w kontekście celu regulacji prowadzić będzie do wniosku, iż wydatki poniesione w roku poprzedzającym wprowadzenie wartości niematerialnej i prawnej do ewidencji (rok R-1), które zostały już zapłacone po zawarciu umowy na zakup nowej technologii powinny stanowić podstawę do odliczenia ulgi na zakup nowej technologii, zgodnie z art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p. Opisane przez podatnika we wniosku o interpretację wydatki, które Spółka poniesie w roku R-1 stanowią rodzaj przedpłaty, o którym mowa w art. 18b ust. 5 ustawy podatkowej. Nieuprawniona jest zatem interpretacja przepisów, w ramach której możliwość skorzystania z ulgi na nowe technologie będzie w sposób znaczący ograniczona w stosunku do podmiotów, które zakupiły technologie, której wdrożenie wymaga znacznej ilości czasu. Taka wykładnia prowadziłaby do odmiennego traktowania podobnych (analogicznych) stanów faktycznych. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający jako organ upoważniony do wydania interpretacji przez Ministra Finansów, wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że ustawodawca dopuścił możliwość odliczenia wydatków na nabycie nowych technologii, które zostały poczynione w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jedynie w sytuacji dokonania przez podatnika przedpłat (zadatków) na poczet wydatków o których mowa w art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p. Powyższe wynika wprost z literalnego brzmienia art. 18b ust. 5 tej ustawy. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji ww. pojęć. Przedmiotowych definicji nie zawierają również inne ustawy podatkowe ani też akty wykonawcze do nich. W konsekwencji w celu ustalenia pojęć "zadatek" oraz "przedpłata" należy sięgnąć do definicji słownikowej. Zgodnie ze "Słownikiem Języka Polskiego" PWN (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1996) "zadatek" to suma pieniędzy dawana przy zawieraniu umowy w celu zapewnienia jej wykonania (zaliczka na poczet należności), natomiast "przedpłata" to określona suma pieniędzy wpłacana regularnie, w ustalonych terminach, w celu zapewnienia sobie otrzymania jakiegoś towaru. Zatem w sytuacji, gdy Spółka na podstawie zawartej w roku wcześniejszym umowy na zakup wartości niematerialnej i prawnej dokona zapłaty części lub całości należności wynikającej z tej umowy (czyli wydatku na zakup nowych technologii, a nie przedpłaty czy też zadatku) w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wartość ta nie będzie mogła być uwzględniona w przysługującym odliczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje : Skarga okazała się nieuzasadniona. W myśl art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270), dalej ustawa p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie do treści art. 146 § 1 tej ustawy Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wiosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Przedmiotem zaskarżenia w sprawie pisemnych interpretacji jest więc czynność uprawnionego organu wynikająca bezpośrednio z przepisów prawnych, dla której ustawodawca nie przewidział formy decyzji (lub postanowienia). Zgodnie z treścią art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy, a w razie jego negatywnej oceny wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy wydaje interpretację tylko wówczas, gdy uzna, iż spełnione zostały warunki opisane w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej (art. 14g Ordynacji podatkowej). Spór w niniejszej sprawie dotyczy możliwości odliczenia przez Spółkę od podstawy opodatkowania wydatków na nabycie nowych technologii, które na podstawie otrzymanej faktury, zostały zapłacone przez nią w całości lub w części po dacie zawarcia umowy na zakup wartości niematerialnych i prawnych w roku poprzedzającym rok wprowadzenia wartości niematerialnych i prawnych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Od 1 stycznia 2006 roku w konstrukcji podatku dochodowego od osób prawnych pojawiła się dodatkowa ulga. Stosownie do wprowadzonego z tym dniem przepisu art. 18b ust. 1, podatnicy mogą odliczyć od podstawy opodatkowania wydatki poniesione na nabycie nowych technologii. Zatem celem wprowadzenia ulgi, o której mowa w art. 18b u.p.d.o.p., było stworzenie dla podatników dodatkowych zachęt finansowych do inwestowania w nowe technologie. Za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie wyrobów lub usług i która nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (ust. 2). Przez nabycie nowej technologii rozumie się nabycie praw do wiedzy technologicznej, o której mowa w ust. 2, w drodze umowy o ich przeniesienie, oraz korzystanie z tych praw (ust. 2a). Prawo do odliczeń nie przysługuje podatnikowi, jeżeli w roku podatkowym lub w roku poprzedzającym prowadził działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia (ust. 3). Stosownie do treści art. 18b ust. 4 u.p.d.o.p. podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest : 1) kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, 2) w części : - w jakiej została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku oraz - w której nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Ponadto w myśl ust. 5 art. 18b u.p.d.o.p., jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust. 4 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku jej wprowadzenia do tej ewidencji. Zatem w art. 18b ust. 4 i 5 u.p.d.o.p. ustawodawca określił wyraźne ograniczenia czasowe, w których poniesione wydatki kwalifikują się do odliczenia w ramach ulgi na nabycie nowych technologii. Z jednoznacznego brzmienia art. 18b ust. 4 i 5 u.p.d.o.p. wynika więc, że w ramach ulgi na nabycie nowych technologii podatnik może rozliczyć wydatki poniesione w roku wprowadzenia nowej technologii do ewidencji lub w roku następującym po tym roku podatkowym, natomiast w sytuacji wnoszenia przedpłat (zadatków) na poczet nabycia nowych technologii, tylko te z nich, które zostały poniesione w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadzono nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wydatki tytułem ww. przedpłat (zadatków) ustawodawca zrównał zatem z ponoszonymi w roku wprowadzenia nowej technologii do tej ewidencji. Tym samym, nieprawidłowa jest poczyniona przez skarżącą Spółkę interpretacja art. 18b ust. 5 u.p.d.o.p., zgodnie z którą odliczeniu podlegają poniesione w roku poprzedzającym rok wprowadzenia nowych technologii do ewidencji – nie tylko przedpłaty (zadatki) związane z ich zakupem, lecz również wydatki na zakup nowej technologii, tj. zapłata całości lub części należności wynikającej z umowy na zakup wartości niematerialnej i prawnej. Skarżąca dokonała, zdaniem Sądu, rozszerzającej a przez to i błędnej wykładni analizowanego przepisu, co jest niedopuszczalne, gdyż przepis ten dotyczy ulgi podatkowej, a przepisy traktujące o ulgach podatkowych należy interpretować ściśle, przyznając pierwszeństwo wykładni literalnej (językowej, gramatycznej). Świetle powyższych wywodów chybiony jest zatem zarzut strony skarżącej, iż błędnie w rozpatrywanej sprawie organ interpretacyjny "zastosował wykładnię językową przepisu art. 18b ust. 4 i 5 u.p.d.o.p. Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż w przypadku, kiedy regulując ulgę na nabycie nowych technologii ustawodawca miałby na myśli wszystkie poniesione wydatki na nową technologię w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadzono ją do ww. ewidencji (a nie wyłącznie przedpłaty i zadatki, co nie jest równoznaczne – jak chce tego strona skarżąca z zapłatą całości lub części należności za zakup nowej technologii) – to dałby temu wyraz w treści art. 18b ust. 5 u.p.d.o.p. Wówczas przepis ten, zdaniem Sądu, mógłby brzmieć : "Jeżeli podatnik dokonał wydatków określonych w ust. 4 w roku poprzedzającym rok (...)" lub byłby zbyteczny, gdyż jego treść mogła by się znaleźć w zapisie art. 18b ust. 4, który wówczas otrzymałby brzmienie "(...) w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, a także w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (...)". Reasumując wskazać należy, iż z ulgi na nowe technologie skorzystać mogą wszyscy podatnicy, którzy spełnią warunki określone w przepisach art. 18b u.p.d.o.p., które to przepisy – w związku z tym, że dotyczą one ulgi w opłacaniu podatków – należy stosować ściśle, przyjmując – przy ich interpretowaniu, co Sąd wykazał już wyżej – pierwszeństwo wykładni literalnej (językowej, gramatycznej). Zasadnie zatem organ podatkowy stwierdził, że w sytuacji, gdy Spółka na podstawie zawartej w roku wcześniejszym umowy na zakup wartości niematerialnej i prawnej dokona zapłaty części lub całości należności wynikającej z tej umowy (czyli wydatku na zakup nowych technologii, a nie przedpłaty czy też zadatku) w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wartość ta nie będzie mogła być uwzględniona w przysługującym odliczeniu. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona interpretacja w aspekcie materialnoprawnym odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.