III SA/Wa 1491/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz M. D. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu odwołania M. D. (zwana dalej: “Skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. 2. Burmistrz Miasta i Gminy P. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] określił Skarżącej wysokość podatku od nieruchomości położonej w miejscowości N., na 2011 r. w wysokości 306 zł. Podstawę do opodatkowania stanowiły budynki mieszkalne – [...] m2 oraz grunty pozostałe [...] m2. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że ww. podatek ustalono na podstawie danych będących w posiadaniu organu podatkowego oraz danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Podatek obliczono przy zastosowaniu stawek podatkowych wynikających z uchwały Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta i Gminy P. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 209, poz. 6727, zwana dalej: “uchwała Rady Miejskiej w P. nr [...]") . 3. Skarżąca w odwołaniu od ww. decyzji podniosła, że przedmiotowe grunty oznaczone w decyzji symbolem "B"- tereny mieszkaniowe zostały błędnie sklasyfikowane. W ocenie Skarżącej ww. decyzja wydana została na podstawie wykazu zmian w rejestrze gruntów a nie na odstawie wypisu z rejestru gruntów. Wprowadzenie zmian w ewidencji z rejestru gruntów jest niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454). 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W treści uzasadnienia wskazało, że podstawą do ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2011 jest ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr. 195, poz. 613 z późn. zm., zwana dalej: “u.p.o.l."). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c) u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. W przedmiotowej sprawie, stawkę do wyliczenia podatku przyjęto zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...]. Następnie organ odwoławczy powołując się na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000, nr 100, poz. 1086 z poźn. zm., zwane dalej: “u.p.g.k.") podał, że za podstawę wymiaru podatków i świadczeń, jak również oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Nie ma przy tym znaczenia czy dane przyjęte przez organ pierwszej instancji jako przedmiot opodatkowania wynikają z wykazu zmian w ewidencji gruntów czy też wynikają w wypisu z rejestru gruntów gdyż dane te są tożsame. W ocenie organu z ww. danych wynika, że przedmiotowa działka położona w miejscowości Nowinki sklasyfikowana jest jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B". Końcowo organ odwoławczy, na poparcie swojego stanowiska, powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt III SA 3016/03 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94. 5. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwróciła się o ustalenie przepisów prawnych na podstawie których powinna być sporządzona decyzja podatkowa. Ponadto w treści skargi podniosła, że powierzchnia przedmiotowej działki wynosi [...] m2 , a nie jak to wskazano w treści decyzji - [...] m2 . Podkreśliła, że jest to działka zadrzewiona, zakrzewiona oraz położona w IV klasie glebowej. Następnie podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. 6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 7.1. Skarga jest zasadna, jednakże z innych powodów niż zostały w niej wskazane. 7.2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. 7.3. W przedmiotowej sprawie istota sporu prowadza się do stwierdzenia czy organy podatkowe prawidłowo ustaliły Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011r. przyjmując jako podstawę opodatkowania dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma ustalenie zakresu kompetencji organów podatkowych w odniesieniu do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, którą stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. – stanowi powierzchnia użytkowa budynków oraz powierzchnia gruntów. Ustawa ta nie przewiduje żadnej odrębnej procedury ustalania tych powierzchni. Równocześnie w powoływanej wyżej ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 z 2005 r. ze zm.) ustawodawca wyraźnie określił, że "podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków" (art. 21). Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazuje bezpośrednio przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l, który wskazuje, że przez użyte w ustawie określenia, w tym grunty zadrzewione i zakrzewione rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego odnośnie związania organów podatkowych w zakresie ustaleń co do powierzchni nieruchomości oraz klasyfikacji gruntu danymi wynikającymi z ewidencji gruntów, o czym stanowi powołany art. 21 ust. 1 u.p.g.k. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym . Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy jego wymiaru niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994r. III SA 1685/93, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1999 nr 2, poz. 67, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r. SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995 nr 42, poz. 24, wyrok NSA z dnia 7 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 1332/05 niepubl. ). W piśmiennictwie wyrażane są tożsame poglądy ( np. artykuł L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24). Ewidencja gruntów, zgodnie z powołanym artykułem, jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie i o budynku. Jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania autentyczności i prawdziwości. Domniemania tego nie można podważyć oświadczeniem osoby trzeciej. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone ( por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08 niepubl.). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela prezentowane w powołanych wyrokach stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast Skarżąca w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego jak i w skardze kwestionowała prawidłowość zapisów w ewidencji jak i niezgodność dokonanych zmian w ewidencji ze stanem faktycznym. Zarówno nie zgadzała się z klasyfikacją gruntów oznaczonych symbolem ,,B" jako tereny mieszkaniowe jak i podnosiła, że działka ma mniejszą powierzchnię tj[...]. m² a nie [...] m² jak przyjęto w decyzji organu podatkowego. Ponadto podnosiła, iż działka znajduje się na terenie C. wskazując na zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy wskazać, że organy podatkowe ustaleń dotyczących klasyfikacji gruntu jak i jego powierzchni dokonują korzystając ze środków dowodowych, wskazanych w powołanym art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Należy zaznaczyć, że w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji gruntów. Zauważyć przy tym należy, że to na podatniku ciąży obowiązek doprowadzenia do zgodności tych danych ze stanem rzeczywistym. Jeżeli zatem strona kwestionuje zawarte dane w ewidencji gruntów i budynków, to powinna najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ pierwszej instancji jak wynika z decyzji ustalającej wymiar w podatku od nieruchomości za 2011r. oparł się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Natomiast organ odwoławczy przyjął, iż nie ma znaczenia czy podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z wykazu zmian w ewidencji gruntów czy też wynikają z wypisu z rejestru gruntów gdyż dane te są tożsame. Jednakże w aktach sprawy zarówno dotyczących postępowania przed organem pierwszej instancji jak i odwoławczym brak jest wypisu z ewidencji gruntów i budynków potwierdzających dane przyjęte przez organy podatkowe do określenia podstawy opodatkowania. W aktach sprawy zawarte jest jedynie zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia [...] listopada 2009r., które przesłane zostało przez Skarżącą wraz z odwołaniem. W związku z powyższym nie jest wiadome na podstawie jakiego dowodu SKO przyjęło, że dane wynikające z wykazu zmian w ewidencji gruntów i dane wynikające z wypisu rejestru są tożsame. Mając na względzie, iż wymiar podatku dotyczy 2011r. a jednocześnie Skarżąca kwestionuje prawidłowość dokonanych zapisów ewidencji zasadne było oparcie się na ewidencji wskazującej na aktualny stan jej zapisów, uwzględniający dokonane zmiany w ewidencji. Mając na uwadze treść art. 133 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd orzeka na podstawie akt sprawy oraz fakt, iż w aktach niniejszej sprawy brak jest wypisu z ewidencji gruntów wskazującej na aktualnie zawarte w niej zapisy Sąd nie mógł dokonać oceny czy organy podatkowe oparły się na aktualnych danych zawartych w ewidencji gruntów. Brak w aktach ewidencji gruntów potwierdzającej, że dane zawarte w decyzji organu podatkowego są zgodne z aktualnymi zapisami w ewidencji gruntów w ocenie Sądu narusza art. 122 i 180 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Jednocześnie organ odwoławczy nie ustosunkował się do twierdzenia Skarżącej co do położenia nieruchomości na terenie P. i nie dokonał oceny spełnienia lub nie przesłanki zwolnienia z podatku z art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. Powyższe stanowi naruszenie wymogów jakie winna spełniać decyzja, określonych w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. 7.4. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy uzupełni materiał dowodowy o aktualną ewidencję gruntów dotyczącą stanu faktycznego poprzedzającego wydanie decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011r. oraz dokona oceny podniesionej przez Skarżącą przesłanki zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 8 u.p.o.l. 7.5. Mając powyższe na względzie Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W oparciu o przepisy art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że uchylony akt nie podlega wykonaniu. O kosztach na rzecz Skarżącej orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.