II FSK 1586/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska–Nowacka, Sędzia WSA del. Hanna Kamińska (sprawozdawca), , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. R. i J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 1039/07 w sprawie ze skargi R. R. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę kasacyjną. Objętym skargą kasacyjną wyrokiem dnia z 24 kwietnia 2008r. sygn. akt I SA/GL 1039/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. i J. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 października 2007r. Nr [...] w sprawie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2007r., gdyż nie toczy się postępowanie z urzędu w sprawie podziału tej nieruchomości. W skardze do sądu administracyjnego podatnicy wnieśli o uchylenie postanowień organów podatkowych obu instancji, zarzucając: - rażące naruszenie art. 201 § 1 pkt 2, art. 121, art. 122, art. 124 i art. 125 Ordynacji podatkowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy; - sprzeczność z dowodami wskazanymi w zażaleniu i stanem faktycznym sprawy. W ocenie skarżących organ zignorował dołączone do zażalenia decyzje, umowę i wyrok sądu administracyjnego. Wskazali, że część przedmiotowej działki znajduje się w pasie drogowym autostrady A-4 i jest niezbędna do realizacji inwestycji celu publicznego w takiej części, jaką wydziela linia N rozgraniczająca teren pasa drogowego, określona w decyzji lokalizacyjnej. Do czasu ponownego podziału działki nr [...], tym razem zgodnie z linią rozgraniczającą pas drogowy autostrady A-4, nie jest możliwe dokładne ustalenie powierzchni gruntu, który się w tym pasie drogowym znajduje i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości w prawidłowej wysokości jest zatem uzależnione od uprzedniego, ponownego dokonania podziału tej nieruchomości i wprowadzenia odpowiednich zmian w ewidencji gruntów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu objętego skargą postanowienia, iż w sprawie nie wystąpiła żadna przesłanka stanowiąca podstawę do zawieszenia postępowania. Skarżący, w piśmie procesowym z 26 marca 2008r. wnieśli o dopuszczenie dowodów w postaci wniosku z 2 stycznia 2007r. o zmianę danych w ewidencji gruntów oraz pisma z dnia 12 lutego 2007r., a nadto z pism Prezydenta Z. z dnia 30 stycznia 2007r. i z dnia 20 lutego 2007r., oświadczając jednocześnie, iż postanowienia zapadły po złożeniu żądania z dnia 2 stycznia 2007r., a więc po wszczęciu postępowania o zmianę danych w ewidencji gruntów. Postępowanie to nie zostało przeprowadzone przez Starostę, wobec czego ewidencja gruntów nie została zaktualizowana. W kolejnych pismach z dnia 10 i 11 kwietnia 2008r. wskazali, że Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia 6 listopada 2007r. ustalił skarżącym wymiar podatku od nieruchomości za 2007r., a decyzją z 6 lutego 2008r. organ odwoławczy utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Decyzja ostateczna została zaskarżona do Sądu. Sąd I instancji - oddalając skargę – stwierdził, że określenie powierzchni gruntów zajętych pod pasy drogowe stanowi okoliczność faktyczną ustalaną przez organy podatkowe w toku prowadzonego postępowania, to tym samym kwestia prawidłowej klasyfikacji tych gruntów w odpowiednich rejestrach nie może być zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Dodał, iż dla rozpatrzenia omawianej sprawy nie było również niezbędne dokonanie ponownego podziału działki zgodnie z linią rozgraniczającą pas drogowy autostrady A-4, gdyż działanie takie dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości byłoby uzasadnione wyłącznie w przypadku zaistnienia okoliczności opisanych w art. 1 b ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd zauważył przy tym, że wbrew twierdzeniu skarżących, w chwili wydania zaskarżonego postanowienia nie toczyło się postępowanie w przedmiocie podziału geodezyjnego przedmiotowej działki. Zgodnie z informacją Wydziału Geodezji Urzędu Miejskiego w Z. zawartą w piśmie z dnia 27 czerwca 2007r. nie było podstaw prawnych, aby przeprowadzić podział geodezyjny nieruchomości z urzędu, gdyż nie zachodził żaden z przypadków opisanych w art. 97 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm. ). Nieruchomość ta okazała się zbędna dla Skarbu Państwa, chociaż w 1998r. znajdowała się w liniach rozgraniczających projektowanej autostrady. Dalej z informacji tej wynika, że autostrada jest gotowa, a przedmiotowa nieruchomość jest dla jej funkcjonowania zbędna, a skarżący nie twierdzili, że toczy się tego rodzaju postępowanie wszczęte na ich wniosek lub wniosek innej osób, która ma w tym interes prawny. Nadto Sąd wskazał, że dopiero podczas postępowania sądowego skarżący podnieśli, że w dniu 2 stycznia 2007r. zgłosili wniosek do Prezydenta Miasta Z. o zmianę danych w ewidencji gruntów przedmiotowej działki wskazując, że część tej działki znajduje się w granicach pasa drogowego. Prezydent Miasta Z. w piśmie z dnia 20 lutego 2007r. wyjaśnił, że zmiana użytku gruntownego na wymienionej działce jest możliwa pod warunkiem dostarczenia zleconej przez wnioskodawców na własny koszt dokumentacji geodezyjno - kartograficznej. Organ administracji jako podstawę prawną powołał przepis § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454 ), zgodnie z którym w przypadku, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ten ostatni przepis stanowi, że na żądanie starosty osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, zgłaszające zmiany, są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Osobami takimi są m.in. osoby władające gruntami i budynkami lub ich częścią (art. 20 ust. 2 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy). Skarżący nie przedstawili dowodu, że spełnili żądanie wymienionego organu, a tym samym nie wykazali, że toczy się w tym przedmiocie jakiekolwiek postępowanie. Sąd wyjaśnił także, iż powoływanie się przez skarżących na orzeczenie sądu, decyzje, umowy i inne dokumenty świadczące o wykorzystaniu lub przeznaczeniu części przedmiotowej nieruchomości na potrzeby związane z lokalizacją oraz budową autostrady A-4, jako stanowiących podstawę zawieszenia postępowania podatkowego było nieskuteczne, gdyż dowody te dotyczyły spraw już rozstrzygniętych, a więc nie mieszczących się w kategorii przypadków opisanych w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, bądź też obejmowały zagadnienia nie mające wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W skardze kasacyjnej pełnomocnik podatników zarzucił: 1/ naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczące użytkowania gruntu jako drogi nie stanowią podstawy ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości dla gruntów i budynków; 2/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. a/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.), względnie art. 106 § 3 u.p.p.s.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z akt sprawy administracyjnej toczącej się przed Prezydentem Miasta Z. z wniosku skarżących z dnia 2 stycznia 2007r. o zmianę danych w ewidencji gruntów, w celu ustalenia, czy sprawa ta została zakończona; b/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 u.p.p.s.a., względnie art. 106 § 4 u.p.p.s.a. w związku z art. 233 k.p.c. spowodowane uznaniem, że mimo przedstawienia wniosku skarżących z dnia 2 stycznia 2007r. w sprawie zmiany danych w ewidencji gruntów i wobec braku dowodów na rozpoznanie tego wniosku przez Prezydenta Miasta Z. bądź na pozostawienie go bez rozpoznania, na skarżących nadal spoczywa ciężar wykazania, że postępowanie to się toczy; c/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w związku z art. 64 § 2 k.p.a., polegające na błędnej wykładni i błędnej ocenie, że ograny administracji we właściwy sposób zastosowały art. 64 § 2 k.p.a. tj. polegające na uznaniu, że podanie może być pozostawione bez rozpoznania bez uprzedniego wezwania wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania; d/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w związku z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, spowodowane uznaniem, że organy administracji dokonały prawidłowej wykładni i we właściwy sposób zastosowały art. 201 § 1 pkt 2 ustawy, tj. spowodowane przyjęciem, że postępowanie w sprawie zmiany danych w ewidencji gruntów prowadzone z wniosku skarżących z dnia 2 stycznia 2007r. w celu ujawnienia zajęcia nieruchomości skarżących pod pas drogowy drogi publicznej nie jest zagadnieniem wstępnym, od którego rozstrzygnięcia zależało rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie ustalenia skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007. W oparciu o tak sformułowane podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono raz jeszcze, że wbrew stanowisku Sądu I instancji decydujące dla zwolnienia z opodatkowania nie jest faktyczne zajęcie gruntu pod drogę publiczną, ale wydzielenie pasa drogowego liniami granicznymi. Ta okoliczność decyduje również o statusie prawnym użytku drogowego oznaczonego symbolem "dr" w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Dlatego dane z ewidencji gruntów i budynków dotyczące dróg publicznych stanowią podstawę wymiaru podatku od nieruchomości, także w zakresie zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatku i opłatach lokalnych. Strona zarzuca, że Sąd I instancji nie zbadał pisma Prezydenta Miasta Z. skierowanego do skarżących w postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów. Tylko informacja o treści pism skierowanych do skarżących przez Prezydenta Miasta Z. mogłaby pozwolić na stwierdzenie, czy wniosek skarżących został uwzględniony, oddalony, czy postawiony bez rozpoznania. W szczególności z pisma Prezydenta Miasta Z. z 30 stycznia 2007r. znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, aby dochowano w nim wymogów art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. aby wezwano skarżących do dostarczenia dokumentów oraz aby dochowano w nim wymogów art. 64 § 2 k.p.a., tj. aby wyznaczono 7-dniowy termin z pouczeniem o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. W ostatnim akapicie tego pisma stwierdzono jedynie: "informuję także, (...) że istnieje możliwość zmiany użytku (...) pod warunkiem zlecenia na koszt własny wykonania dokumentacji geodezyjno-kartograficznej". Nie mając na to wystarczających dowodów Sąd I instancji przyjął natomiast, że do skarżących skierowano żądanie dostarczenia dokumentacji geodezyjno-kartograficznej oraz że pozostawiono wniosek skarżących bez rozpoznania. Tymczasem mając w aktach sprawy dowód w postaci wniosku z dnia 2 stycznia 2007r. Sąd I instancji powinien był przyjąć, że w braku w/w pism świadczących o uwzględnieniu, oddaleniu, czy postawieniu wniosku bez rozpoznania, postępowanie w sprawie wniosku z dnia 2 stycznia 2007 r. o zmianę danych w ewidencji gruntów jest nadal w toku. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ postępowanie w sprawie wniosku z 2 stycznia 2007r. o zmianę danych w ewidencji gruntów jest zagadnieniem wstępnym, od którego rozstrzygnięcia zależało rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie ustalenia skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007. Zdaniem skarżących, Sąd I instancji błędnie przyjął, że postępowanie w sprawie zmiany danych w ewidencji gruntów prowadzone z wniosku skarżących z dnia 2 stycznia 2007r. w celu ujawnienia zajęcia nieruchomości skarżących pod pas drogowy drogi publicznej nie jest zagadnieniem wstępnym, od którego rozstrzygnięcia zależało rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie ustalenia skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2007 dla nieruchomości położonej w Z. Na podstawie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne "podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków", decyzja w sprawie wymiaru podatku uzależniona jest od wyniku toczącego się postępowania w sprawie zmiany tych danych. Dotyczy to także przesłanki zajęcia gruntu oraz zlokalizowanych na nim budowli pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, o której mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2001 r. Nr 38, poz. 454) do użytków gruntowych wykazywanych w ewidencji dzielą się na następujące grupy zalicza się grunty zabudowane i zurbanizowane. Zgodnie z § 68 ust. 3 w/w rozporządzenia, grunty te dzielą się m.in. na drogi, oznaczone symbolem – "dr". Jak wynika z załącznika nr 6 do w/w rozporządzenia, do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się przede wszystkim grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. drogach publicznych. Dane z ewidencji gruntów i budynków dotyczące dróg publicznych stanowią więc podstawę wymiaru podatku od nieruchomości, także w zakresie zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Decyzja w sprawie wymiaru podatku uzależniona jest więc od wyniku toczącego się postępowania w sprawie zmiany tych danych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W spornym postępowaniu Sąd I instancji, analizując rozstrzygnięcia organów administracji w przedmiocie opodatkowania "pasów drogowych", badał możliwość zakwalifikowania zdarzeń, na które powołała się strona - przede wszystkim we wniosku z dnia 8 czerwca 2007r. - do zakresu znaczeniowego zwrotu "zagadnienie wstępne" zawartego w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i w konsekwencji trafność rozstrzygnięć organów podatkowych, co do zawieszenia postępowania. Na wstępie Sąd odwoławczy wskazuje, że: Podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dane te są dla organu podatkowego wiążące. Wywody o akcesoryjności zapisów w ewidencji dla ustaleń dla wymiaru podatku od nieruchomości, co do pasów drogowych, zawarte w wyroku WSA z 18 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/GL 252/08, jak też w wyroku NSA z 16 października 2009 r. sygn. akt II FSK 784/08, są dla odmowy zawieszenia postępowania, z uwagi na treść wniosku inicjującego niniejsze postępowanie – bez znaczenia. Koncepcja uniezależnienia stanu faktycznego od zapisów w rejestrze jest błędna. Z tego samego powodu poglądy strony wnoszącej skargę kasacyjną o znaczeniu danych z ewidencji gruntów i budynków dotyczących dróg publicznych, w szczególności, czy stanowią podstawę wymiaru podatku od nieruchomości, także w zakresie zastosowania art. 2 ust. 3 pkt 4 upl, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia – niezależnie od argumentów przedstawionych dalej. Sąd odwoławczy zauważa zarazem, że wnoszący skargę kasacyjną, dopiero pismem z dnia 8 czerwca 2007r., zwracają się o dokonanie czynności z urzędu (podział nieruchomości), które to czynności mogłyby mieć skutek podatkowy w przyszłości. Niezależnie jednak, czy czynności te zostały, czy też nie zostały dokonane, zawieszenie postępowania podatkowego (w oczekiwaniu na rezultat tych czynności) było niedopuszczalne. Należy również zwrócić skarżącym uwagę na fakt, że dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego podnieśli, że złożyli do Prezydenta Miasta wniosek o zmianę danych w ewidencji gruntów. Ta okoliczność nie zmienia oczywiście reguły, że zarówno podatnik jak i organ podatkowy, do czasu wprowadzenia zmian w rejestrze są związani tymi danymi. Stąd, organy podatkowe rozstrzygając należące do ich właściwości sprawy, prawidłowo poprzestały na analizie treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków (wyroki NSA : z 1 października 2009r. sygn. akt II FSK 652/08, z 29 października 2009 r., sygn. akt II FSK 854/08, z 29 czerwca 2006r., sygn. akt II FSK 842/05, Lex nr 242985). Organy podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia przy "wymiarze podatku" innej jego podstawy, niż aktualne dane, wskazane w ewidencji gruntów i budynków, jeśli dane, co do przedmiotu opodatkowania są w rejestrze uwidocznione. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy jego wymiaru niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z 7 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 1332/05, niepubl.; wyrok WSA w Warszawie z 28 października 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 3016/03, Lex nr 171496; wyrok NSA z 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24, wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94, OSS 1994/4-5/164, wyrok NSA z 29 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 747/93, ONSA 1994/4/163 ). W piśmiennictwie wyrażane są tożsame poglądy ( np. artykuł L. Etel "Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków", Finanse Komunalne 2008/6/24). Ewidencja gruntów, zgodnie z powołanym artykułem, jest dla organu podatkowego urzędowym źródłem informacji o osobie właściciela i posiadacza samoistnego oraz o samej nieruchomości, tj. o gruncie i o budynku. Jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania autentyczności i prawdziwości. Domniemania tego nie można podważyć oświadczeniem osoby trzeciej. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Wniosek podatnika o zmianę danych w rejestrze nie jest "zagadnieniem wstępnym" dla organu podatkowego, ponieważ złożenie wniosku o zmianę nie oznacza automatycznie dokonania zmiany w rejestrze. Ewidencja gruntów jest zbiorem informacji, a zmian przedmiotowych i podmiotowych dokonuje się na podstawie odpowiedniej dokumentacji geodezyjnej oraz prawomocnych orzeczeń sądowych aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, innych aktów normatywnych itp. (por. wyrok NSA z 27 października 1998 r., sygn. akt II SA 1094/98, LEX nr 41305). Zawieszenie postępowania podatkowego ze względu na wniosek skarżących, oznaczałoby uzależnienie wymierzenia podatku od zdarzenia przyszłego i niepewnego, jakim byłaby zmiana treści wpisu w stosownym rejestrze, odpowiadająca oczekiwaniom strony, nieweryfikowalnym przez organy podatkowe na etapie postępowania podatkowego. Zarzuty wnoszących skargę kasacyjną są bezzasadne także z tego powodu, że ich wniosek z 8 czerwca 2007r., inicjujący sporne postępowanie administracyjne, był uzasadniony złożeniem "wniosku o dokonanie podziału nieruchomości z urzędu na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami", a nie złożeniem wniosku o dokonanie zmian w rejestrze, co jest podstawą skargi kasacyjnej. Nawet wszczęcie stosownego postępowania w sprawie dokonania zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków pozostaje bez wpływu na bieg postępowania podatkowego w sprawie określenia (lub ustalenia) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres poprzedzający dokonanie zmiany tychże danych, zatem nie może ono też stanowić podstawy do zawieszenia takiego postępowania podatkowego do czasu dokonania takiej zmiany lub rozstrzygnięcia o odmowie jej dokonania (wyrok WSA z 19 lutego 2009r. sygn. akt I SA/Sz 570/08, wyrok NSA z 5 listopada 2009 sygn. akt II FSK 835/08). Nie wdając się w ocenę zasadności złożonego przez podatnika do właściwego organu wniosku o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w spornym zakresie, Sąd odwoławczy podziela w pełni stanowisko Sądu I instancji, że wynik wszczętego tym wnioskiem postępowania administracyjnego pozostawał, bez jakiegokolwiek wpływu na obowiązek podatkowy podatnika w podatku od nieruchomości należnego od spornych działek gruntu, za czas przed dokonaniem ewentualnej zmiany zapisów w tejże ewidencji. Dlatego też bez wpływu na wynik sprawy były zarzuty wnoszących skargę kasacyjną o błędnej formie załatwienia wniosków skarżących, czy o zawisłości postępowania o zmianę danych w ewidencji. Konsekwencją tego jest brak naruszeń art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 u.p.p.s.a., względnie art. 106 § 3 i § 4 u.p.p.s.a. w zwizaku z art. 233 k.p.c oraz z art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a także art. 64 § 2 k.p.a. Z tych powodów rozszerzenie argumentacji skargi kasacyjnej zawarte w piśmie z 2 lutego 2010r., nie ma wpływu na ocenę Sądu II instancji. Wobec istniejącego stanu faktycznego i zapisów w ewidencji gruntów, wpływu takiego nie ma "związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją Wojewody o ustaleniu lokalizacji autostrady", jak też "pojęcie linii rozgraniczających teren ustalonych w decyzji Wojewody o ustaleniu lokalizacji autostrady", czy przebieg postępowania o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w 2007r i oświadczenie wnoszących skargę kasacyjną o formalnym ustosunkowaniu się Prezydenta Miasta Z. do wniosku o wprowadzenie zmian w operacie ewidencyjnym. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w pozostałych aspektach sprawy sprowadza się do kwestionowania przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną trafności rozstrzygnięcia, bez wskazania konkretnych naruszeń prawa. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji odpowiada wymogom budowy uzasadnienia przewidzianym w art. 141 § 4, ponieważ zawiera wszystkie elementy składowe wymienione w tym przepisie. Natomiast fakt, że treść uzasadnienia nie jest zbieżna z oczekiwaniami strony, nie może być skuteczną podstawą skargi kasacyjnej, bez wykazania naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.