III SA/Wa 1021/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz S. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 45.009 zł (słownie: czterdzieści pięć tysięcy dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2009 r., organ podatkowy przeprowadził w S. Sp. z o. o. z siedzibą w W., (dalej zwana Spółką, Stroną, lub Skarżącą) postępowanie kontrolne oraz kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2007 r. do czerwca 2007 r. Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. określił Spółce kwoty różnicy podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za luty 2007 r., marzec 2007 r. i kwiecień 2007 r. oraz kwoty różnicy podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika za maj 2007 r. i czerwiec 2007 r. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ kontroli skarbowej wskazał, że w trakcie przedmiotowego postępowania kontrolnego ustalono, że Strona w poszczególnych miesiącach kontrolowanego okresu obniżyła podatek należny o kwoty podatku naliczonego ujęte w fakturach VAT wystawionych przez następujących kontrahentów: A. A. K., A.R. A., S. P. G., M., P. K. E., E. Sp. z o. o., P. Sp. z o. o. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził na podstawie przepisów art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535, z późn. zm. dalej ustawa o VAT), że prawo do odliczenia podatku od towarów i usług może dotyczyć wyłącznie tych czynności, które faktycznie zostały dokonane. Sama faktura VAT nie tworzy prawa do odliczenia podatku VAT na niej wykazanego. Przysługuje ono tylko wówczas, gdy podatek naliczony związany jest faktycznie z dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Faktura, która nie potwierdza faktycznego zdarzenia gospodarczego, nie stanowi podstawy do wykazania i odliczenia podatku naliczonego. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie, na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz ustaleń dokonanych u ww. kontrahentów zakwestionował prawo Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych na rzecz Spółki przez ww. podmioty z uwagi na fakt, że przedmiotowe faktury VAT zakupowe, które zostały zaewidencjonowane przez Spółkę i rozliczone w deklaracjach VAT-7 za poszczególne miesiące 2007 r. kontrolowanego okresu (za wyjątkiem stycznia 2007 r. - w którym nieprawidłowości nie stwierdzono), dokumentują czynności, które według organu kontroli skarbowej nie zostały dokonane przez wystawców tych faktur na rzecz Strony. W wyniku stwierdzonych nieprawidłowości, w ocenie organu pierwszej instancji, Spółka zawyżyła podatek naliczony w lutym, marcu, kwietniu, maju i czerwcu 2007 r. na łączną kwotę 4.013.085,00 zł. Od powyższej decyzji pismem z dnia 8 grudnia 2010 r., Spółka złożyła odwołanie, zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie: - art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a) ustawa o VAT w związku z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60, z późn. zm. dalej O.p.), poprzez nieuwzględnienie istotnego dla niniejszej sprawy faktu, że Spółka dokonując transakcji z kontrahentami działała w dobrej wierze i nie wiedziała, że uczestniczy w nadużyciu (oszustwie) podatkowym, a podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z kwestionowanych faktur VAT; - art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, poprzez błędną wykładnię oraz bezzasadne przyjęcie, że wskazane w decyzji faktury VAT stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane; - art. 121, art. 122 w związku z art. 187 O.p., poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny (selektywny) oraz rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości, dotyczących zebranego materiału dowodowego, na niekorzyść podatnika. Argumentując zarzut naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT w związku z art. 122 O.p. Strona stwierdziła, że organ kontroli skarbowej w szczególności nie udowodnił, iż podatnik nabywający towar (złom) mógł podejrzewać, że celem transakcji, w których uczestniczy są nadużycia podatkowe. Zdaniem Skarżącej, zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że Spółka takiej wiedzy nie miała i co istotne nawet mieć nie mogła przy zachowaniu należytej staranności w postępowaniu cechującym uczciwego, rzetelnego handlowca. W związku z powyższym, w ocenie Strony, organ pierwszej instancji nie ma podstaw do kwestionowania dokonanych przez Spółkę odliczeń podatku naliczonego. Skarżąca wskazała, że przepisem, który ogranicza prawo do odliczenia jest m.in. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Jednocześnie Skarżąca stwierdziła, że zastosowanie tego przepisu będzie możliwe jedynie w celu zapobiegania nadużyciom prawa podatkowego a prawo odliczenia podatku naliczonego w związku z transakcjami wykorzystywanymi dla celów oszustwa podatkowego jest uzależnione, zdaniem Strony od tego, czy nabywca towarów wiedział, bądź na podstawie obiektywnych okoliczności istniejących w sprawie powinien był wiedzieć, że uczestniczy w oszustwie podatkowym. Spółka odwołując się do orzecznictwa sądowego podkreśliła, iż organ pierwszej instancji całkowicie pominął kwestię, że dla zastosowania ww. przepisu konieczne jest udowodnienie, mając na uwadze obiektywne okoliczności, że podatnik nabywający towar mógł przewidywać, iż transakcja stanowi nadużycie (oszustwo) podatkowe. Natomiast organ kontroli skarbowej nie tylko nie udowodnił, ale nawet nie uprawdopodobnił (nie podjął żadnych czynności w tym kierunku), że podatnik mógł przewidzieć, iż transakcje zakupu złomu od kontrahentów miały na celu nadużycia podatkowe. Podsumowując tezy wyroków Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz sądów administracyjnych Skarżąca stwierdziła, iż neutralność podatku od towarów i usług dla podatnika jest tak znacząca, że przepisy krajowe nie mogą wymagać spełnienia przez niego dodatkowych warunków w celu uzyskania zwrotu podatku. Z przywołanego orzecznictwa sądowego, w ocenie Spółki wynika, że aby organ podatkowy mógł pozbawić podatnika prawa do odliczenia podatku VAT powinien ustalić: - czy podatnik zweryfikował podważonych przez organ podatkowy kontrahentów, - czy podjęcie współpracy z podważonymi kontrahentami odbyło się w sposób odmienny od standardów przyjętych w określonej branży, - czy przebieg transakcji różnił się od standardów przyjętych w branży oraz czy transakcja powinna wzbudzić u podatnika podejrzenie co do jej legalności, - jakie były relacje cen zakupionych towarów od kontrahentów w stosunku do podobnego typu transakcji dokonywanych w tym samym okresie, - czy ceny ustalone z kontrahentami odbiegały od cen rynkowych, - czy w stosunku do podatnika lub jego pracowników /współpracowników prowadzone były jakiekolwiek postępowania karne związane z dokonywanymi przez kontrahentów oszustwami podatkowymi. Zdaniem Skarżącej, w niniejszym postępowaniu organ podatkowy nie przeprowadził żadnej czynności w kwestiach wskazanych powyżej natomiast podatnik w trakcie postępowania dowodowego wykazał, że nie mógł nawet przypuszczać, iż nabywając towar od kontrahenta uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku VAT. W ocenie Strony, o fakcie dochowania należytej staranności przy dokonywanych transakcjach dostawy złomu świadczą następujące okoliczności: - weryfikacja kontrahentów dokonywana przez Spółkę na podstawie oryginałów zaświadczenia o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej lub aktualnego odpisu KRS, potwierdzenia nadania numeru REGON, potwierdzenia w zakresie zarejestrowania podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług; - przeprowadzanie transakcji zazwyczaj w siedzibie Spółki, co zdaniem Strony tłumaczy, że mogła nie wiedzieć/podejrzewać, iż kontrahenci nie prowadzą działalności pod wskazanym w dokumentach rejestracyjnych adresem lub nie posiadają pomieszczeń biurowych, co w konsekwencji mogłoby stanowić podejrzenie, że transakcja wykorzystywana jest w celu oszustwa podatkowego; - ustalanie ceny zakupu złomu od kontrahentów, które w stosunku do podobnych tego typu transakcji z innymi kontrahentami nie odbiegały od cen rynkowych, z uwzględnieniem dopuszczalnych na rynku czynników typu: kursy walut, etc. - brak skazania jakiegokolwiek pracownika Spółki w postępowaniach karnych prowadzonych przeciwko grupie zajmującej się wyłudzeniami podatkowymi związanymi z nielegalnym obrotem złomem, co według Strony oznacza, że nie mogła przewidywać, iż transakcja stanowi nadużycie (oszustwo) podatkowe a na pewno nie uczestniczyła w takim nadużyciu. Powyższe, zdaniem Spółki, zostało całkowicie pominięte przez organ podatkowy. Skarżąca podniosła, iż w przedmiotowym postępowaniu organ podatkowy dokonał błędnej wykładni przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT oraz bezzasadnie przyjął, że faktury VAT, wystawione przez kontrahentów, stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Stosownie do treści powyższego przepisu, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane w części dotyczącej tych czynności. W ocenie Spółki rozumując powyższy przepis a contrario - jeżeli faktura dokumentuje czynność (dostawę), która została dokonana, faktura stanowi podstawę do obniżenia podatku należnego. Skarżąca stanęła na stanowisku, że materiał dowodowy zgromadzony w trakcie kontroli podatkowej jednoznacznie wskazuje, iż podważone faktury dokumentują transakcje, które faktycznie zostały dokonane - dostawca przeniósł władztwo faktyczne nad towarem na nabywcę. Zatem uznano, że faktury VAT odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, z prawdziwymi elementami przedmiotowymi i podmiotowymi, w tym rachunkowymi, tzn. zapłata za faktury została dokonana. Dodatkowym dowodem, iż dostawa złomu faktycznie miała miejsce są także, według Skarżącej, dokumenty związane z płatnościami dokonywanymi na rzecz kontrahentów Spółki, Zestawienia Zakupu i Sprzedaży oraz Protokół Komisji Inwentaryzacyjnej, do których to dowodów organ kontroli skarbowej się nie odniósł, co zostało uznane za naruszenie prawa. Spółka podkreśliła, iż w niniejszym postępowaniu podatkowym bezspornie ustalono, że: - transakcja dostawy złomu została przeprowadzona między dwoma zarejestrowanymi podmiotami - podatnicy czynni VAT, - przeniesienie towaru w ilościach wskazanych na fakturze faktycznie miało miejsce - czynność została dokonana, - wystawione zostały faktury VAT, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, prawidłowo prezentujące stronę podmiotową i przedmiotową transakcji, - płatności związane z nabyciem złomu zostały dokonane, - złom został nabyty w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą - towary były wykorzystywane przez Stronę do wykonywania czynności opodatkowanych, - nabyty złom został następnie odsprzedany polskim i zagranicznym hutom, - podatek należny VAT wskazany na fakturach kontrahentów został przez Skarżącą zapłacony kontrahentom wraz z ceną nabycia złomu, tym samym stanowisko organu podatkowego, wyrażone w zaskarżonej decyzji, zostało uznane za bezzasadne. Zdaniem Skarżącej, organ pierwszej instancji twierdzenia, że czynności nie zostały wykonane oparł wyłącznie na zeznaniach właścicieli samochodów, którymi wożony był złom do Spółki, spośród których znaczna część nie została przesłuchana, a każda wątpliwość została rozstrzygnięta na niekorzyść Skarżącej. Strona stwierdziła, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej uznał, że ten niekompletny materiał stanowi przesłankę do uznania, iż dostawa złomu nie miała miejsca, nie dając wiary licznym dowodom, przedłożonym przez Spółkę. Zdaniem Skarżącej organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób niepełny (selektywny), rozstrzygając wszelkie wątpliwości dotyczące zebranego materiału dowodowego na niekorzyść Spółki, wbrew fundamentalnej zasadzie in dubio pro tributario. Strona zwróciła uwagę, że organ kontroli skarbowej nie podjął wszelkich możliwych czynności dowodowych, aby wyjaśnione zostały istotne okoliczności, tj. nie przesłuchał wszystkich właścicieli samochodów. W przypadku braku możliwości przesłuchania właściciela samochodu, nawet kontrahenta Spółki lub gdy właściciel samochodu nie pamiętał czy świadczył usługi przewozu złomu oraz nie wykluczył, że faktycznie je świadczył lub gdy stwierdził, że użyczał samochód innej osobie, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przyjmuje za udowodniony fakt, iż kontrahent faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej. Spółka do odwołania dołączyła Protokół Komisji Inwentaryzacyjnej na okoliczność, iż sprzedaż została udokumentowana fakturami VAT zawierającymi wszelkie elementy wymagane przepisami prawa oraz towar został faktycznie dostarczony, a następnie podlegał zbyciu przez Spółkę lub był zmagazynowany w ilościach odpowiadających ilości złomu nabytego, co oznacza, że miała miejsce dostawa w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W ocenie Skarżącej, organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji nie dokonał swobodnej oceny dowodów, ale samowolnej oceny. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, według Spółki, że jej kontrahenci faktycznie prowadzili działalność gospodarczą o czym świadczą następujące fakty: - osobiście zakładali swoje firmy, spotykali się z innymi kontrahentami, prowadzili działalność we własnym imieniu, - działalność gospodarcza kontrahentów prowadzona była w sposób zorganizowany i ciągły, wszystkie czynności w ramach tej działalności miały charakter powtarzalny, kontrahenci składali deklaracje podatkowe oraz często sami uczestniczyli w dostawach złomu, - właściwe urzędy skarbowe uznały kontrahentów Spółki za podatników, tj. osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, natomiast organ pierwszej instancji całkowicie pominął ustalenia właściwych dla tych kontrahentów organów podatkowych, co doprowadziło do sytuacji, w której jeden organ uznaje kontrahentów za podatników zaś drugi -organ podatkowy właściwy dla Strony - stwierdza, iż faktycznie nie prowadzili oni działalności gospodarczej. W dalszej części złożonego odwołania Skarżąca wypowiedziała się do ustaleń organu pierwszej instancji dotyczących siedmiu ww. firm, w następującej kolejności: P. Sp. z o. o., E. Sp. z o. o., P. K. E., M., S. P. G., A.R. A., A. A. K. oraz na podstawie art. 188 i/lub art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, rozpoczynając od firmy E. Sp. z o. o. aż do A. A. K., wniosła o przeprowadzenie w ww. podmiotach lub z udziałem tych podmiotów: - postępowania dowodowego w postaci powołania na świadka: prezesa E.- Z. B. oraz pracownika Biura Rachunkowego "K." Panią E. S. - prowadzącą księgi rachunkowe Spółki, na okoliczność potwierdzenia, że miała miejsce dostawa w rozumieniu ustawy o VAT, - konfrontacji między właścicielem samochodu o numerze rejestracyjnym [...], a kontrahentem Spółki - E. K., na okoliczność potwierdzenia, że dostawy złomu wskazane w fakturach VAT faktycznie miały miejsce, - konfrontacji między właścicielem nieruchomości a kontrahentem - M. L., na okoliczność potwierdzenia, że wynajmował on lokal mieszczący się w N. tym samym prowadził działalność gospodarczą, - konfrontacji między właścicielem samochodu o numerze rejestracyjnym [...] a kontrahentem Spółki, na okoliczność potwierdzenia, że dostawy złomu wskazane w fakturach VAT faktycznie miały miejsce, - ustaleń danych osobowych właścicieli samochodów (numerów rejestracyjnych) podatnych przez Spółkę na dokumentach PZ oraz przesłuchanie ich na okoliczność potwierdzenia, że miała miejsce dostawa w rozumieniu ustawy o VAT, - postępowania dowodowego w postaci powołania na świadka kontrahenta Spółki - A. K., na okoliczność potwierdzenia, że miała miejsce dostawa w rozumieniu przepisów ustawy o VAT oraz o ustalenie danych osobowych właścicieli samochodów (numerów rejestracyjnych) podanych przez Spółkę na dokumentach PZ i przesłuchanie ich na okoliczność potwierdzenia, że miała miejsce dostawa w rozumieniu ustawy o VAT. Mając na względzie powyższe, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Dodatkowo, w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego, w dniu 1 lutego 2011 r. wpłynęły do Izby Skarbowej w W. dwa wnioski Spółki: - dowodowy i - o przeprowadzenie rozprawy. We wniosku dowodowym, na podstawie art. 188 i art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, Spółka wniosła o: 1) powołanie na świadka Dyrektora Oddziału Spółki - Pana M. S. - na okoliczność potwierdzenia, że dostawy towarów (złomu), których dotyczą zakwestionowane faktury w rzeczywistości miały miejsce, a także potwierdzenia, że z ogółu obiektywnych okoliczności bezspornie wynika, że Spółka nabywając towar (złom) nie wiedziała, że transakcja stanowi nadużycie (oszustwo) podatkowe; 2) zwrócenie się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego o udostępnienie z akt postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2005 r. do sierpnia 2005 r. i od października 2005 r. do maja 2006 r., prowadzonego wobec S.(następca prawny S. Sp. z o. o.) oraz włączenie do niniejszego postępowania decyzji organu pierwszej instancji, decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz postanowienia o umorzeniu śledztwa Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] sierpnia 2010 r., sygn. [...], które potwierdzają, że w identycznym stanie faktycznym ale dotyczącym innego okresu, organ podatkowy uznał, że Spółka nie wiedziała, iż uczestniczy w oszustwie podatkowym, a złom został faktycznie nabyty, następnie zaewidencjonowany w dokumentacji magazynowej i sprzedany kontrahentom; 3) zwrócenie się do Prokuratury Okręgowej w K. o udostępnienie akt postępowania karnego o sygn. [...], prowadzonego wobec S. (następca prawny S. Sp. z o. o.) oraz włączenie ich do niniejszego postępowania, które potwierdzają, że w identycznym stanie faktycznym Spółka dokonując transakcji z kontrahentami działała w dobrej wierze i nie wiedziała, iż uczestniczy w nadużyciu (oszustwie) podatkowym; 4) uwzględnienie wniosków dowodowych złożonych przez Spółkę w odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., tj. powołania na świadka prezesa E. Z. B., pracownika Biura Rachunkowego "K." Panią E. S. - prowadzącą księgi rachunkowe Spółki, na okoliczność potwierdzenia, że miała miejsce dostawa w rozumieniu ustawy o VAT; 5) przeprowadzenie konfrontacji między właścicielem samochodu o numerze rejestracyjnym [...] a kontrahentem E. K. na okoliczność potwierdzenia, że dostawy złomu wskazane w fakturach VAT faktycznie miały miejsce; 6) przeprowadzenie konfrontacji między właścicielem nieruchomości a kontrahentem - M. L. na okoliczność potwierdzenia, że kontrahent Spółki wynajmował lokal mieszczący się w N., na okoliczność prowadzenia przez M. L. działalności gospodarczej; 7) przeprowadzenie konfrontacji między właścicielem samochodu o numerze rejestracyjnym [...] a kontrahentem Spółki - P. G. na okoliczność potwierdzenia, że dostawy złomu wskazane w fakturach VAT faktycznie miały miejsce; 8) przeprowadzenie postępowania dowodowego w postaci powołania na świadka kontrahenta Spółki - A. K. na okoliczność potwierdzenia, że miała miejsce dostawa w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Do przedmiotowego wniosku Strona załączyła: - kserokopie Protokołów Komisji Inwentaryzacyjnych dotyczące podsumowania inwentaryzacji sporządzonych w różnych datach oraz różnych placówkach Spółki wraz z załączonymi do nich kserokopiami innych dokumentów na okoliczność, że w okresie którego dotyczy kontrola podatkowa towar (złom) został faktycznie dostarczony, a następnie podlegał zbyciu przez Stronę lub był zmagazynowany w ilościach odpowiadających ilości złomu nabytego (wynikającego z zakwestionowanych faktur), co oznacza według Strony, że miała miejsce dostawa w rozumieniu ustawy o VAT i tym samym Spółka ma prawo do odliczenia podatku naliczonego; - kserokopię decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego oraz kserokopię decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K., które w ocenie Spółki potwierdzają, że w identycznym stanie faktycznym ale dotyczącym innego okresu organy podatkowe uznały, iż Spółka nie wiedziała, że uczestniczy w oszustwie podatkowym, a złom został faktycznie nabyty, następnie zaewidencjonowany w dokumentacji magazynowej i sprzedany kontrahentom. Drugie pismo Pełnomocnika Spółki, które wpłynęło do Izby Skarbowej w W. w dniu 1 lutego 2011 r., dotyczy przeprowadzenia rozprawy, które w ocenie Skarżącej jest niezbędne z uwagi na konieczność wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, tj. 1) potwierdzenia, że dostawy towarów (złomu), których dotyczą zakwestionowane faktury przez organ pierwszej instancji, w rzeczywistości miały miejsce, tzn. stwierdzają czynności, które zostały dokonane oraz 2) potwierdzenia, że Spółka nabywając towar (złom) nie mogła wiedzieć, że transakcja stanowi nadużycie (oszustwo) podatkowe, a także na podstawie art. 188 i art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej Strona wniosła o powołanie na rozprawę świadka - Dyrektora Oddziału - Pana M. S. na okoliczność potwierdzenia, że dostawy towarów (złomu), których dotyczą zakwestionowane faktury w rzeczywistości miały miejsce, a także potwierdzenie, że z ogółu obiektywnych okoliczności bezspornie wynika, że Spółka nabywając towar (złom) nie mogła wiedzieć, że transakcja stanowi nadużycie (oszustwo) podatkowe. W opinii Spółki, jedynie w toku rozprawy poprzez zadanie przez organ odwoławczy konkretnych pytań Stronie i organowi pierwszej instancji oraz przesłuchanie świadka będzie możliwe ostateczne ustalenie powyższych istotnych kwestii, mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dodatkowo Strona podkreśliła, iż rozprawa powinna być przeprowadzona ze względu na skomplikowany charakter sprawy oraz obszerny materiał dowodowy. Ponadto, Spółka zamierza złożyć stosowne wyjaśnienie i sprecyzować argumentację prawną prezentowaną w odwołaniu. Zdaniem Strony brak przeprowadzenia rozprawy będzie stanowić istotne naruszenie przepisów postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za: luty, marzec i kwiecień 2007 r. i w tym zakresie określił kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za luty 2007 r. w wysokości 1.579.062,00 zł za marzec 2007 r. w wysokości 2.155.664,00 zł, za kwiecień 2007 r. w wysokości 346.898,00 zł, w części dotyczącej określenia kwoty zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika różnicy podatku od towarów i usług za maj 2007 r. i w tym zakresie określił kwotę zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika różnicę w podatku od towarów i usług za maj 2007 r. w wysokości 483.877,00 zł., natomiast w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie związek dokonywanych zakupów złomu z czynnościami opodatkowanymi Spółki nie budził wątpliwości organu pierwszej instancji, jednakże powodem dla którego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej odmówił Stronie prawa do obniżenia podatku należnego za kontrolowane miesiące 2007 r. o podatek naliczony związany z nabyciem ww. towarów były przesłanki określone art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne, w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności (art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT). Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że organ kontroli skarbowej poprawnie rozstrzygnął, iż faktury VAT wystawione przez następujących kontrahentów: 1) A. A. K., 2) A. R. A. oraz 3) E. Sp. z o. o., nie dokumentują faktycznie dokonanych czynności dostaw złomu na rzecz Spółki. W przypadku firmy A. A. K. – organ podatkowy m.in. ustalił, że A. K. po założeniu firmy nie dokonywał żadnej transakcji i nie wystawiał żadnej faktury VAT, ponadto na podstawie - prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] stycznia 2008 r., został uznany za winnego zarzucanego mu m.in. pomocnictwa w przenoszeniu własności środków płatniczych pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem czynów zabronionych dotyczących nielegalnego obrotu złomem metali kolorowych oraz fałszowania związanej z tym procederem dokumentacji finansowo-księgowej, głównie w postaci faktur VAT podrobionych w celu poświadczenia rzekomo przeprowadzonych transakcji złomem. Jednocześnie ustalono, w wyniku przeprowadzonych czynności przez biegłego sądowego, że widniejące na 38 fakturach wystawionych w lutym 2007 r. (ujętych przez Spółkę w marcu 2007 r.) podpisy i pieczęci osoby upoważnionej do wystawienia faktur VAT nie są autentycznymi podpisami A. K., którego wzory pisma ręcznego przedłożono do badań jako materiał porównawczy oraz że odwzorowania pieczątki ulokowane na każdej z 38 faktur VAT, nie zostały wykonane przy użyciu pieczątki, której odbitki jak i samą pieczątkę przedłożono do badań jako materiał porównawczy. W przypadku firmy A. R. A. organ podatkowy ustalił m.in., że A. W. (poprzednio R.) nie prowadził w okresie od stycznia do listopada 2007 r. działalności gospodarczej, nie dokonywał dostaw i nabyć towarów, nie świadczył usług, nie dokonywał exportu towarów oraz wewnątrzwspólnotowych dostaw i nabyć towarów. W protokole z przebiegu kontroli odwołano się do dokumentacji przesłanej przy piśmie z dnia 30 maja 2008 r., przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., z której wynika m. in., że podczas przesłuchania w charakterze strony w dniu 22 maja 2007 r. w ramach prowadzonej kontroli w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do marca 2007 r., A. R. zeznał tj., nie zamawiał i nie posługiwał się pieczątką o treści: "Przedsiębiorstwo A. A. R.". Zeznał także, że nie sporządzał i nie podpisywał żadnej z przedstawionej mu deklaracji VAT-7, nie wystawiał również faktur sprzedaży w imieniu Przedsiębiorstwa A. A. R.. Dodatkowo organ podatkowy ustalił, że z protokołów przesłuchań właścicieli samochodów, o numerach rejestracyjnych podanych przez Spółkę na dokumentach PZ, wynika, że nigdy nie zajmowali się handlem złomem, nie użyczali samochodów, nie znają A. R., (obecnie W.). W przypadku E. Sp. z o. o. – organ podatkowy m.in. ustalił, że w okresie od stycznia do grudnia 2007 r. E. Sp. z o. o. nie wykonała żadnej czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT oraz nie nabyła prawa do obniżenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 lit. a i art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Ponadto ustalono, że faktury zakupowe dotyczące nabyć złomu nie dokumentują faktycznych operacji gospodarczych. Organ podatkowy ustalił, że w badanym okresie E. Sp. z o. o. wystawiła faktury VAT m. in. na rzecz Skarżącej, dokumentujące czynności, które nie zostały wykonane. Organ podatkowy odnosząc się do zakwestionowanych przez organ kontroli podatkowej faktur zakupowych VAT, wystawionych przez pozostałych czterech kontrahentów Spółki, tj. 1) S. G., 2) M. M.L., 3) P. K. E. i 4) P. Sp. z o. o., u których pomimo prób podjętych przez organy podatkowe nie udało się przeprowadzić ani kontroli, ani czynności sprawdzających, podkreślił, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w tym zakresie zostało oparte na niżej wskazanych dowodach: 1) w przypadku firmy S. P. G. ustalono, że pod wskazanym adresem, około 2 lata wstecz, S. P. G. wynajął od właściciela gospodarstwa rolnego - Pana J. P. połowę domu mieszkalnego z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na skupie złomu. Właściciel nieruchomości poinformował, że Pan P. G. nie mieszka, nie prowadzi i nie prowadził żadnej działalności. Dodatkowo z pisma Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia 20 kwietnia 2009 r., wynika, że w dniu 25 kwietnia 2007 r. Pan P. G., zgłosił w tym urzędzie skarbowym rozpoczęcie działalności gospodarczej pod nazwą "S.". W zakresie podatku od towarów i usług zgłoszenia rejestracyjnego dokonał w dniu 26 kwietnia 2007 r. Pan P. G. figurując jako podatnik podatku od towarów i usług od kwietnia 2007 r. nie składał żadnych deklaracji VAT-7 ani żadnych aktualizacji. Po podjęciu próby skontaktowania się z podatnikiem, wobec niezłożenia deklaracji VAT-7 za okres od kwietnia 2007 r. do sierpnia 2007 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. na podstawie art. 96 ust. 8 i ust. 9 ustawy o VAT z dniem 27 kwietnia 2007 r. wykreślił ww. firmę z rejestru jako podatnika VAT czynnego. 2) w przypadku firmy M. M. L. w wyniku czynności sprawdzających ustalono, że M. L. dokonywał transakcji ze Spółką. Dane wykazane w fakturach, wystawionych na rzecz Strony nie zostały ujęte w deklaracjach VAT-7, które za okres od kwietnia do czerwca 2007 r., z powodu zaniedbania, zostały złożone do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. dopiero w dniu 27 marca 2008 r. Pan M. L. stwierdził także, iż dokładnie nie pamięta jaka była forma płatności za wystawione faktury, ustalono także, że dostawę towaru kontrahent dokonywał osobiście, własnym samochodem dostawczym marki Renault, nie pamiętał o jakiej ładowności, towar pochodził od kontrahentów, których nazw Pan M. L. nie pamiętał, przedmiotem transakcji był złom metali kolorowych, który bezpośrednio po zakupieniu od kontrahentów ze Śląska przewożony był do Strony. Faktury sprzedaży wystawiał Pan M. L. osobiście po dokonaniu sprzedaży i zwożeniu towaru. Firma M. nie posiadała własnego zaplecza technicznego, a towar był bezpośrednio odbierany od kontrahentów firmy. Oświadczył też, że współpracę ze Skarżącą rozpoczął od kwietnia 2007 r., ze względu na korzystne ceny skupu, jednakże nie ma zawartej pisemnej umowy regulującej wzajemne warunki tej współpracy. Natomiast, z załączonej notatki służbowej z dnia 10 kwietnia 2009 r. oraz oświadczenia Pana J. C. z dnia 10 kwietnia 2009 r. wynika, że na posesji przy [...] w N. (siedziba firmy) w okresie od stycznia do czerwca 2007 r. działała jedynie firma Pana J. C. i żadnej innej firmie nie były wynajmowane pomieszczenia oraz Panu J. C. nie jest znany Pan M. L. ani też jego firma. Z informacji uzyskanej przez sporządzających notatkę z Urzędu Gminy w N., wynika, że pod ww. adresem była i jest zarejestrowana tylko firma Pana C..; 3) w przypadku firmy P. K. E., nie przeprowadzono czynności sprawdzających w P. K. E., gdyż ustalono, że Pan E. K. pod ww. adresem nie prowadzi działalności gospodarczej i nie jest zameldowany, nie przebywa również w mieszkaniu wskazanym jako adres posiadania mienia. Ponadto ustalono, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. rozpoczął procedurę wykreślania Pana E. K. z rejestru podatników podatku od towarów i usług. Dodatkowo wskazano, że spośród 46 faktur VAT wystawionych na rzecz Spółki, które zostały okazane kontrahentowi nie potwierdził wystawienia w imieniu P. E. K. i podpisania faktur VAT o numerach: 66/07 z dnia 28 czerwca 2007 r., 53/07 z dnia 30 maja 2007 r., 27/07 z dnia 27 kwietnia 2007 r. i 05/07 z dnia 5 kwietnia 2007 r. Stwierdził ponadto, że za wyjątkiem ww. faktur niewystawionych przez kontrahenta, pozostałe okazane mu faktury potwierdzają rzeczywiste transakcje w zakresie dostaw złomu na rzecz Spółki. 4) w przypadku firmy P. Sp. z o. o. – ustalono m.in., że ww. firma ostatnie deklaracje VAT-7 złożyła w marcu, kwietniu, maju i czerwcu 2007 r. W odniesieniu zatem do czterech ww. kontrahentów, Dyrektor Izby Skarbowej również za niezasadny uznał zarzut Skarżącej, iż organ pierwszej instancji oparł swoje twierdzenia wyłącznie na zeznaniach właścicieli samochodów, którymi wożony był złom do Spółki, spośród których znaczna część nie została przesłuchana, a każdą wątpliwość rozstrzygnął na niekorzyść Skarżącej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przesłuchania właścicieli samochodów stanowiły jeden z elementów materiału dowodowego, nie zaś jak podnosiła Strona - wyłączną podstawę stwierdzeń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji poprawnie rozstrzygnął, że zakwestionowane faktury VAT nie dokumentują faktycznie dokonanych czynności dostawy złomu na rzecz Spółki, a w związku z tak dokonanymi ustaleniami stanu faktycznego zakwestionował prawo Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w tych fakturach. Organ podatkowy odnosząc się do wyjaśnień zawartych w odwołaniu, że Spółka przy dokonywaniu transakcji dostawy złomu dochowała należytej staranności stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie skorzystanie z uprawnienia do sprawdzenia czy kontrahent jest zarejestrowanym podatnikiem VAT należy uznać za niewystarczające, mając na uwadze chociażby takie okoliczności, że wobec Spółki za różne okresy rozliczeniowe prowadzone są/były postępowania podatkowe i wskazywano na podobne jak niniejszej sprawie naruszenia prawa. Taka sytuacja, w ocenie organu odwoławczego winna nałożyć na Stronę - odbiorcę złomu - obowiązek szczególnego sprawdzania rzetelności źródła dostaw tego złomu, a w szczególności, czy wystawca faktury jest rzeczywiście sprzedawcą przedmiotowego złomu. Zdaniem organu podatkowego nawet obiektywne okoliczności, jak np. fakt regulowania należności gotówką do rąk dostawców złomu, wskazują że Strona powinna była wiedzieć lub mogła wiedzieć, gdyby zachowała należytą staranność, jakiej można było od Spółki wymagać w danych okolicznościach, że nabywa towar z nieujawnionych źródeł, a otrzymywane faktury jedynie firmują tenże obrót. Organ odwoławczy za niezasadne uznał również zarzuty Strony dotyczące naruszenia przepisów o postępowaniu podatkowym, tj. zasady prawdy obiektywnej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w przedmiotowej sprawie czyni zadość zasadom określonym w przepisach Ordynacji podatkowej. Pozbawione odzwierciedlenia w aktach sprawy jest stwierdzenie Pełnomocnika Strony, że organ pierwszej instancji twierdzenia, iż czynności nie zostały wykonane oparł wyłącznie na zeznaniach właścicieli samochodów, którymi wożony był złom do Spółki, spośród których dodatkowo znaczna część właścicieli nie została przesłuchana, a każda wątpliwość została rozstrzygnięta na niekorzyść Skarżącej. Organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania podatkowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził liczne czynności sprawdzające, mające na celu zweryfikowanie prawidłowości transakcji zawieranych przez Stronę z wytypowanymi w toku kontroli kontrahentami, natomiast sytuacje wątpliwe zostały rozstrzygnięte zgodnie z zasadą in dubio pro tributario. Organ odwoławczy odnośnie złożonych przez Skarżącą wniosków dowodowego i o przeprowadzenie rozprawy, wskazał, że organ odwoławczy odmówił powołania na świadka Dyrektora Oddziału Spółki - Pana M. S., bowiem w przedmiotowej sprawie przeprowadzono szereg czynności sprawdzających u wskazanych kontrahentów Spółki, którzy wystawili zakwestionowane przez organ pierwszej instancji faktury zakupowe VAT, a zebrany materiał dowodowy wskazuje bezspornie, że przedmiotowe faktury nie stwierdzają faktycznie dokonanych czynności. Natomiast odnośnie zwrócenia się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego o udostępnienie z akt postępowania podatkowego w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od lutego 2005 r. do sierpnia 2005 r. i od października 2005 r. do maja 2006 r., prowadzonego wobec S. (następca prawny S. Sp. z o. o.), oraz włączenie do niniejszego postępowania decyzji organu pierwszej instancji, decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz postanowienia o umorzeniu śledztwa Prokuratury Okręgowej w K. z dnia [...] sierpnia 2010 r., które potwierdzają, że w identycznym stanie faktycznym ale dotyczącym innego okresu, organ podatkowy uznał, że Spółka nie wiedziała, iż uczestniczy w oszustwie podatkowym, a złom został faktycznie nabyty, następnie zaewidencjonowany w dokumentacji magazynowej i sprzedany kontrahentom. Odnośnie zwrócenia się do Prokuratury Okręgowej w K. o udostępnienie akt postępowania karnego o sygn. akt [...], prowadzonego wobec S. (następca prawny S. Sp. z o. o.) oraz włączenie ich do niniejszego postępowania, które potwierdzają, że w identycznym stanie faktycznym Spółka dokonując transakcji z kontrahentami działała w dobrej wierze i nie wiedziała, iż uczestniczy w nadużyciu (oszustwie) podatkowym, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że dla odliczenia podatku naliczonego istotne jest faktyczne wykonanie określonych czynności opodatkowanych przez kontrahenta wystawiającego faktury VAT stanowiące podstawę takiego odliczenia, a ocena taka powinna być przeprowadzona w określonych uwarunkowaniach podmiotowych i przedmiotowych oraz w określonych ramach czasowych, nigdy przez analogię do zdarzenia zaistniałego pomiędzy innymi podmiotami. Organ odwoławczy odnośnie uwzględnienia wniosków dowodowych złożonych przez Spółkę w odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., tj. powołania na świadka prezesa E. Z. B., pracownika Biura Rachunkowego "K." Panią E. S. - prowadzącej księgi rachunkowe Spółki, na okoliczność potwierdzenia, że miała miejsce dostawa w rozumieniu ustawy o VAT wskazał, że w sprawie E. Sp. z o. o. w aktach sprawy znajduje się protokół kontroli z dnia 28 kwietnia 2009 r., przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w zakresie prawidłowości i rzetelności transakcji dokonanych w okresie od stycznia 2007 r. do czerwca 2007 r. pomiędzy E. Sp. z o. o. a Skarżącą oraz wyciąg z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2010 r., od której ww. spółka nie złożyła odwołania. Organ podatkowy wskazał, że Pan Z. B. był przesłuchiwany w charakterze Strony w postępowaniu karnym w E. i dowód z przesłuchania był analizowany w niniejszym postępowaniu. Natomiast dostawy były analizowane bezpośrednio z potencjalnymi uczestnikami tych zdarzeń, tj. właścicielami samochodów, co również było analizowane w sprawie, w ich aspekcie faktycznym, z uwagi na wskazane uwarunkowania wynikające z ustawy o VAT. Stąd wniosek o przesłuchanie osoby dokonującej czynności księgowych nie ma tak naprawdę związku ze sprawą. W ocenie organu odwoławczego, okoliczności transakcji Strony z E. Sp. z o. o. zostały już wyczerpująco ustalone ww. dowodami, zatem odmówił uwzględnienia przedmiotowego żądania Spółki. Odnośnie przeprowadzenia konfrontacji między właścicielem samochodu o numerze rejestracyjnym a kontrahentem E. K. na okoliczność potwierdzenia, że dostawy złomu wskazane w fakturach VAT faktycznie miały miejsce organ podatkowy wskazał, że właściciel tego samochodu został przesłuchany w charakterze świadka w dniu 30 października 2009 r., również Pan E. K. został przesłuchany w dnu 25 marca 2010 r. Odnośnie przeprowadzenia konfrontacji między właścicielem nieruchomości a kontrahentem - M. L. na okoliczność potwierdzenia, że kontrahent Spółki wynajmował lokal mieszczący się w N., na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej organ odwoławczy wskazał, że w przypadku transakcji Spółki z M. M. L., w dniu 22 kwietnia 2009 r. zostały u ww. kontrahenta przeprowadzone czynności sprawdzające, z których sporządzono protokół. Ponadto w aktach sprawy znajduje się oświadczenie z dnia 10 kwietnia 2009 r., podpisane przez J. C., z którego wynika, że na posesji przy [...] w N. w okresie od stycznia do czerwca 2007 r. działała jedynie firma Pana J. C. i żadnej innej firmie nie były wynajmowane pomieszczenia oraz Panu J. C. nie jest znany Pan M. L. ani też jego firma. Powyższa informacja, że pod ww. adresem była i jest zarejestrowana tylko firma Pana C., została potwierdzona przez referatu ds. prowadzenia działalności gospodarczej Urzędu Gminy w N.. Na uwagę zasługuje również, że w deklaracjach VAT-7 za okres od kwietnia do czerwca 2007 r., które wpłynęły do[...] Urzędu Skarbowego w B. w dniu 27 marca 2008 r., ww. kontrahent Spółki nie wykazał ani podatku należnego ani naliczonego, w sytuacji kiedy Spółka w rozliczeniu za ww. miesiące ujęła faktury VAT z datami wystawienia: w kwietniu, maju i czerwcu 2007 r. Odnośnie przeprowadzenia konfrontacji między właścicielem samochodu o numerze rejestracyjnym [...] a kontrahentem Spółki - P. G. na okoliczność potwierdzenia, że dostawy złomu wskazane w fakturach VAT faktycznie miały miejsce organ podatkowy wskazał, że właściciel tego samochodu został przesłuchany w charakterze świadka w dniu 30 października 2009r. Natomiast w przypadku firmy S. P. G., Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organom podatkowym nie udało się skontaktować z tym kontrahentem, a wobec niezłożenia przez tego podatnika deklaracji VAT-7 za okres od kwietnia 2007 r. do sierpnia 2007 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. na podstawie art. 96 ust. 8 i ust. 9 ustawy o VAT z dniem 27 kwietnia 2007 r. wykreślił ww. firmę z rejestru jako podatnika VAT czynnego. Odnośnie przeprowadzenia postępowania dowodowego w postaci powołania na świadka kontrahenta Spółki-A. K. na okoliczność potwierdzenia, że miała miejsce dostawa w rozumieniu przepisów ustawy o VAT Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przeprowadzenia powyższego dowodu bowiem w aktach sprawy znajduje się m. in prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] stycznia 2008 r., sygn. akt [...], na mocy którego Pan A. K. został uznany za winnego czynu opisanego w punkcie III, czym wyczerpane zostały znamiona przestępstwa z art. 299 § 1 i § 5 w związku z art. 12 i art. 65 § 1 kodeksu karnego i skazano na mocy art. 299 § 1 w związku z art. 65 § 1 kodeksu karnego oraz na mocy art. 33 § 2 kodeksu karnego. Do wniosku dowodowego z dnia 30 stycznia 2011 r. Strona załączyła również: - kserokopie Protokołów Komisji Inwentaryzacyjnych dotyczące podsumowania inwentaryzacji sporządzonych w różnych datach oraz różnych placówkach Spółki, wraz z załączonymi do nich kserokopiami innych dokumentów na okoliczność, że w okresie którego dotyczy kontrola podatkowa towar (złom) został faktycznie dostarczony, a następnie podlegał zbyciu przez Stronę lub był zmagazynowany w ilościach odpowiadających ilości złomu nabytego (wynikającego z zakwestionowanych faktur), co oznacza według Strony, że miała miejsce dostawa w rozumieniu ustawy o VAT i tym samym Spółka ma prawo do odliczenia podatku naliczonego; - kserokopię decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego oraz kserokopię decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K., które w ocenie Spółki potwierdzają że w identycznym stanie faktycznym ale dotyczącym innego okresu organy podatkowe uznały, iż Spółka nie wiedziała, że uczestniczy w oszustwie podatkowym, a złom został faktycznie nabyty, następnie zaewidencjonowany w dokumentacji magazynowej i sprzedany kontrahentom. Odnośnie załączonych kserokopii decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego i Dyrektora Izby Skarbowej w K., organ podatkowy wskazał, że zostały one wydane za kwiecień 2005 r. Ponadto, dla odliczenia podatku naliczonego istotne jest faktyczne wykonanie określonych czynności opodatkowanych przez kontrahenta wystawiającego faktury VAT stanowiące podstawę takiego odliczenia, a ocena taka powinna być przeprowadzona w określonych uwarunkowaniach podmiotowych i przedmiotowych oraz w określonych ramach czasowych, nigdy przez analogię do zdarzenia zaistniałego pomiędzy innymi podmiotami i za inne czaso - okresy. W materiale dowodowym sprawy będącej przedmiotem rozstrzygania znajdują się dokumenty i ustalenia, które dotyczą konkretnie okresu od stycznia do czerwca 2007 r., w związku z czym dowody te mają znaczenie pierwszorzędne w stosunku do ww. decyzji krakowskich organów skarbowych. Wypowiadając się natomiast do w zakresie przekazanych kserokopii Protokołów Komisji Inwentaryzacyjnych organ podatkowy powołał się na stanowisko wyroku NSA z dnia 24 marca 2009 r. sygn. akt I FSK 286/08, zgodnie z którym " Niewystarczającym przy tym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znalazł się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wskazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru." Natomiast odnosząc się do drugiego ze złożonych pism, tj. wniosku o przeprowadzenie rozprawy, organ odwoławczy rozstrzygnął o odmowie jej przeprowadzenia, wydając na podstawie art. 200 a § 4 O.p. postanowienie z dnia [...] stycznia 2012 r. Podsumowując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się zarówno uchybień sugerowanych przez Stronę w odwołaniu, ani też innych nie podnoszonych przez Spółkę. Należy zatem przyjąć, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w całości odpowiada prawu i nie ma podstaw do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Dodatkowo, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z uwagi na brak stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie rzetelności deklarowania podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i odprowadzania do budżetu państwa podatku od towarów i usług za styczeń 2007 r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wynikiem kontroli z dnia 22 listopada 2010 r., zakończył postępowanie kontrolne za ww. miesiąc. Jednakże z uwagi na ostateczną decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] listopada 2011 r., określającą kwotę różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy o VAT, do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy m. in. za styczeń 2007 r., Dyrektor Izby Skarbowej uwzględniając rozliczenie dokonane w ww. decyzji, działając w trybie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., dokonał rozliczenia w podatku od towarów i usług za okres objęty postępowaniem. Pismem z dnia 13 lutego 2011 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie: 1) naruszenie art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w związku z tym bezzasadne przyjęcie, nie znajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, że wskazane w decyzji faktury VAT dokumentują czynności, które nie zostały dokonane i w konsekwencji bezprawne odmówienie podatnikowi prawa do odliczenia VAT, 2) naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, przez nieuwzględnienie istotnego faktu, oraz wbrew fundamentalnej zasadzie neutralności podatku VAT znajdującej poparcie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz polskich sądów administracyjnych, że Spółka dokonując transakcji z kontrahentami działała w dobrej wierze i pomimo dochowania należytej staranności nie wiedziała, że może uczestniczyć w nadużyciu (oszustwie) podatkowym i w konsekwencji bezprawne pozbawienie Podatnika prawa do odliczenia VAT, 3) istotne naruszenie art. 120 i art. 122 O.p. - mające wpływ na wynik sprawy, przez niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich możliwych działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz bezzasadne pominięcie dowodów zebranych przez Spółkę. Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie, zaskarżonej decyzji w całości a także o zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że przedstawione uwagi mają na celu: - opisanie zasad prowadzenia przez Spółkę transakcji handlowych oraz nabywania złomu od kontrahentów ma na celu wykazanie, że Skarżąca dochowała należytej staranności przy weryfikacji swoich kontrahentów oraz podjęte zostały wszelkie środki mające na celu eliminację ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą, - opisanie schematu prowadzenia działalności przez jednoosobowych przedsiębiorców w branży złomowej ma na celu przybliżenie specyfiki branży złomowej, - opisanie, na podstawie ostatnich doniesień prasowych, działań podejmowanych przez organy podatkowe kontrolujące podatników w branży złomowej. Uzasadniając pierwszy ze wskazanych powyżej zarzutów Strona podniosła, że organy obydwu instancji bezzasadnie przyjęły, że faktury VAT wystawione przez kontrahentów (P. Sp. z o. o., E. Sp. z o. o., P. K. E., M., S. P. G., A. R. A. i A. A. K.) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Zdaniem Skarżącej materiał dowodowy zgromadzony w trakcie kontroli podatkowej jednoznacznie wskazuje, że podważone faktury dokumentują transakcje, które faktycznie zostały dokonane, dostawca bowiem przeniósł władztwo faktyczne nad towarem na nabywcę czyli Spółkę. Dowodami, że dostawa złomu została dokonana są: Protokół Komisji Inwentaryzacyjnej, zestawienie zakupu i sprzedaży, faktury VAT, kwity wagowe, dokumenty PZ i dowody płatności, tzn. dowody kasowe i wyciągi bankowe. W ocenie Strony w toku postępowania zostało przez nią udowodnione, że wskazane w podważanych fakturach dostawy złomu zostały zrealizowane, zaś organy podatkowe obydwu instancji nie dały wiary przedstawionym przez Spółkę dowodom, przy czym w decyzjach nie wskazały przyczyn odmówienia wiary tym dowodom. Dalej Strona wskazała, iż organ odwoławczy bez uzasadnienia odmówił także przeprowadzenia dodatkowych dowodów, o które wnioskowała Spółka, potwierdzających fakt, że dostawa złomu została wykonana, tzn. rzeczywiście miała miejsce. Skarżąca podkreśliła, że Dyrektor Izby Skarbowej nie zaprezentował żadnych dowodów na to, że złom nie został dostarczony do Spółki, tzn. nie udowodnił, że faktury dokumentują czynności, które nie zostały wykonane, czyli spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 88 ust. 3 a pkt 4 ustawy o VAT. W opinii Strony, organy podatkowe dały wiarę wyłącznie zeznaniom osób uczestniczących w działalności grup przestępczych, co do których prowadzone były postępowania karne. Argumentując zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT Strona wskazała, że wydając zaskarżoną decyzję organ podatkowy nie uwzględnił orzecznictwa ETS oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, dotyczących dobrej wiary podatnika dokonującego transakcji z kontrahentami prowadzącymi działalność gospodarczą w celu oszustwa podatkowego. W ocenie Spółki Dyrektor Izby Skarbowej nie udowodnił, że Skarżąca nabywając złom mogła podejrzewać, iż celem transakcji, w których uczestniczy są nadużycia podatkowe. Zdaniem Skarżącej, postępowanie podatkowe potwierdziło, że kontrahenci prowadzili działalność gospodarczą w celu oszustwa podatkowego ale nie potwierdziło, że Spółka w tym oszustwie uczestniczyła, bowiem w toku realizacji poszczególnych transakcji nie posiadała informacji o charakterze działań kontrahentów, a wszelkie okoliczności faktyczne wskazywały, że Spółka ma do czynienia z typową transakcją handlową. Skarżąca podkreśliła, że dokonana weryfikacja kontrahentów wskazuje na wysoki stopień staranności, gdyż w praktyce rynkowej, także w zakresie handlu złomem, tak szczegółowa weryfikacja nie jest zwykle prowadzona. Według Strony, istotnym jest również fakt, podkreślany na etapie kontroli podatkowej, że w postępowaniach karnych prowadzonych przeciwko grupie zajmującej się wyłudzeniami podatkowymi (kontrahentom) nie skazano członków Zarządu Spółki ani żadnego pracownika Spółki. Zatem Skarżąca uznała, że organ podatkowy nie ma podstawy do kwestionowania dokonanych przez nią odliczeń podatku naliczonego VAT. Zdaniem Spółki nie ulega wątpliwości, że w każdym z podważanych przypadków działała w dobrej wierze i z należytą starannością. W takiej sytuacji, w świetle ugruntowanego orzecznictwa ETS i polskich sądów administracyjnych, Strona nie traci prawa do odliczenia podatku VAT wynikającego z faktur nabycia, nawet jeśli zbywca nie dokonał zapłaty należnego podatku VAT od transakcji. Skarżąca zarzuciła organowi podatkowemu, że oceniając stan faktyczny w niniejszym postępowaniu nie uwzględnił istotnego faktu, że skoro prokuratura postawiła zarzuty kontrahentom Spółki w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą należy uznać, że faktycznie prowadzili oni działalność gospodarczą, natomiast to, że była ona prowadzona w celu nadużyć finansowych, nie ma żadnego znaczenia dla prawa Spółki do odliczenia podatku VAT. Dalej Strona wymieniła jakie dokumenty kontrahentów zostały poddane weryfikacji. Wypowiadając się w zakresie naruszenia trzeciego ze wskazanych zarzutów Skarżąca zauważyła, że: - pomimo prowadzenia postępowania podatkowego przez dwa lata organy podatkowe obydwu instancji nie podjęły wszelkich działań w celu zgromadzenia materiałów dowodowych (nie przesłuchały kontrahentów oraz właścicieli samochodów, którymi dostarczany był złom), - organy podatkowe bezzasadnie dały wiarę zeznaniom świadków, którzy działali lub współpracowali z grupami przestępczymi, natomiast odmówiły wiary dowodom zgromadzonym w toku postępowania przez Spółkę, - bez uzasadnienia organ podatkowy odrzucił osiem wniosków dowodowych Spółki, - zgromadzony przez organy podatkowe materiał dowodowy jest niekompletny, - wszelkie wątpliwości rozstrzygnięte zostały na niekorzyść Spółki, wbrew fundamentalnej zasadzie in dubio pro tributario, podejście organu podatkowego do sposobu gromadzenia i oceny zebranych w sprawie dowodów było wyłącznie pro fiskalne, bowiem postępowanie dowodowe było prowadzone jednostronnie, tj. ukierunkowane zostało na z góry założony cel - pozbawienia Spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego VAT. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. W piśmie z dnia 20 grudnia 2012 r. Skarżąca wskazała na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. C -80/11 wydanej w podobnej sprawie, w którym Trybunał stwierdził, że podatnik otrzymujący fakturę od sprzedawcy towarów lub usług nie ma już obowiązku sprawdzać czy sprzedawca wywiązuje się ze swoich zobowiązań względem urzędu skarbowego, ponieważ jest to obowiązek władz podatkowych. Następnie pismem z dnia 21 grudnia 2012 r. Skarżąca złożyła wniosek o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu dokonania wykładni przepisów prawa wspólnotowego ze względu na jego niewłaściwą interpretację przez organ podatkowy. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. Pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wnioski złożone w piśmie z dnia 21 grudnia 2012 r. o skierowanie na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujących pytań prejudycjalnych dotyczących wykładni przepisów prawa wspólnotowego oraz wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu uzyskania odpowiedzi na zadane pytanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd postanowił nie uwzględnić tych wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Skarga okazała się zasadna, w związku z czym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z następujących względów. Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż w przypadku, gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatni z wymienionych zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego do zastosowanych przez organ przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu organ podatkowy naruszył wymóg zebrania pełnego materiału dowodowego przewidziany w art. 122 O.p. i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 188 O.p. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 122 O.p. organy podatkowe mają obowiązek podjąć wszelkie czynności, które są niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z przepisem tym koresponduje norma zawarta w art. 187 § 1 O.p., według której organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast z art. 188 O.p. wynika jedna z gwarancji procesowych podatnika tj. możliwość przeprowadzenia dowodu. Przepis ten stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 O.p. organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje na dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony. W przedmiotowej sprawie na postawie zgromadzonych dowodów organy podatkowe ustaliły, że faktury wystawione przez kontrahentów Spółki (P. Sp. z o. o., E. Sp. z o. o., P. K. E., M., S. P. G., A. R. A. i A. A. K.) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Skarżąca, nie zgadzając się z takim ustaleniem, wnosiła o przeprowadzenie dowodów na tezę odmienną. Wnioskowała ona m.in. o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków (m.in. Z. B., E. S., M. S., a także właścicieli samochodów, którymi dostarczany był złom oraz kontrahentów Spółki), którzy mieli wykazać, że czynności opisane przedmiotowymi fakturami rzeczywiście miały miejsce. Wnosiła również o przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy wskazywanymi we wnioskach dowodowych osobami, mających na celu wykazanie, że dostawy miały miejsce lub że kontrahenci Spółki prowadzili działalność gospodarczą. Organy podatkowe, pominęły wszystkie wnioski dowodowe Strony. Z takim postępowaniem nie można się zgodzić, gdyż narusza ono powołany powyżej przepis art. 188 O.p. Zebrany materiał dowodowy w omawianym zakresie nie był zatem wyczerpujący i pełny, a jako że odnosił się do decydujących dla sprawy okoliczności faktycznych, jego braki mogły rzutować w istotny sposób na poczynione ustalenia faktyczne i ich przełożenie na skutki materialno prawne w postaci zakwestionowania prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego. Uchybienie treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 188 O.p. skutkować zatem musiało uchyleniem zaskarżonej decyzji z tego powodu. Sąd zaznacza, iż podziela pogląd organu odwoławczego, że wyciąg prawomocnej decyzji Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2010r. wydanej w odrębnym postępowaniu dotyczącym jednego z kontrahentów Skarżącej – E. Sp. z o.o., należało uznać za dowód. Dowód ten jednak jak każdy inny podlega weryfikacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 875/10 - opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). To oznacza, że Skarżąca miała prawo zgłaszania wniosków dowodowych z tezami dowodowymi przeciwnymi do tych, które z tych dokumentów wynikają (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1904/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 grudnia 2009 r. I SA/Bd 373/09 , wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2012r., sygn. akt III SA/Wa 2812/11 - opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) . Naruszenie przepisów postępowania sprawiło, że w zakresie zakupów udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami nie został ustalony w sposób należyty stan faktyczny sprawy. Skoro nie wyczerpane zostały wszystkie możliwości zmierzające do zebrania dowodów i ustalenia tego stanu, przedwczesnym byłoby zajmowanie stanowiska w kwestii oceny naruszenia przepisów materialno prawnych wymienionych w skardze. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ podatkowy powinien zatem uzupełnić materiał dowodowy, kierując się wyżej podanymi wskazaniami Sądu, w razie potrzeby uzupełniając go również w szerszym zakresie, a po uczynieniu tego dokonać jego ponownej oceny w płaszczyźnie skutków prawno-podatkowych przewidzianych w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części organ odwoławczy uchylając decyzję winien zobowiązać organ pierwszej instancji do ustosunkowania się do wniosków dowodowych zgłoszonych przez Stronę, a w przypadku braku podstaw do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organ odwoławczy powinien ustosunkować się w formie procesowej do wszystkich wniosków dowodowych strony. Nie można, zdaniem tut. Sądu, bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego jednoznacznie stwierdzić, że do opisanych czynności w rzeczywistości nie doszło. Ustalenia takie niewątpliwie są potrzebne, gdy zważy się, że w sprawie zakwestionowano podatnikowi prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. W nawiązującym do możliwości odliczenia podatku VAT orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, na który powołała się Spółka w piśmie procesowym z dnia 20 grudnia 2012r., wyrażono stanowisko, że: 1) Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu; 2) Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 Dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w Dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ podatkowy powinien uwzględnić także przywołany wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2012 r. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o przepisy art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.