III SA/Wa 2936/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] lutego 2010 r. po rozpatrzeniu skargi z 11 stycznia 2010 r., wniesionej przez Skarżącą – M. N., na czynności zabezpieczające organu egzekucyjnego, dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie zabezpieczające przeciwko Skarżącej wszczęte zostało przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z 19 listopada 2009 r. nr [...], wystawionego w celu zabezpieczenia zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., w przybliżonej kwocie 309.838 zł. Odpis zarządzenia zabezpieczenia Skarżącej doręczono na adres domowy 9 grudnia 2009 r. W dniu 10 grudnia 2009 r. organ egzekucyjny zawiadomieniem nr [...], działając na podstawie art. 80 § 1 w związku z art. 164 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), dalej “u.p.e.a.", dokonał zajęcia zabezpieczającego prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w Banku B. S.A. Zawiadomienie o zajęciu dłużnik otrzymał 14 grudnia 2009 r., natomiast Skarżąca w dniu 28 grudnia 2009 r. Pismem z 16 grudnia 2009 r. dłużnik zajętej wierzytelności poinformował, że na rachunku bankowym należącym do Skarżącej, została założona blokada na kwotę wynikającą z zawiadomienia. Jednocześnie poinformował, iż saldo zabezpieczonego rachunku jest niewystarczające do całkowitej realizacji zajęcia. Następnie 29 grudnia 2009 r., organ egzekucyjny złożył do Sądu Rejonowego w O. wniosek o wpis w księdze wieczystej nr KW [...] hipoteki przymusowej kaucyjnej w kwocie 309.838 zł, na nieruchomości składającej się z działki [...] położonej w obrębie C., gm. R., stanowiącej własność Skarżącej i F. W.. W dniu 11 stycznia 2010 r. Skarżąca wniosła skargę na czynności zabezpieczające Naczelnika Urzędu Skarbowego w O., wnosząc o uchylenie zarządzenia zabezpieczenia oraz wstrzymanie czynności egzekucyjnych. W skardze podjętym czynnościom zarzuciła naruszenie : przepisów art. 156 § 1 u.p.e.a. poprzez błędne wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudniania bądź udaremniania egzekucji, przepisu art. 33 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, z późn. zm), dalej "O.p.", poprzez błędne wskazanie przesłanek zabezpieczenia w decyzji Nr [...] z dnia 19 listopada 2009 r. będącej podstawą zarządzenia zabezpieczenia oraz zajęcia rachunku bankowego, podstawowych zasad postępowania zabezpieczającego poprzez niedopuszczalne w przedmiotowym stanie faktycznym zarządzenia zabezpieczenia oraz w konsekwencji zajęcie rachunku bankowego, art. 120 Ordynacji podatkowej i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), dalej “Kpa" - poprzez podjecie czynności egzekucyjnych w wyniku czynności podjętych wbrew przepisom prawa, zasady zaufania do organów Państwa, art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - poprzez brak materialnych podstaw dokonania zabezpieczenia przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i zajęcia rachunku bankowego. Po przeanalizowaniu akt sprawy Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż czynności zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych dokonano zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzuty natomiast dotyczące naruszenia przepisów Kpa oraz Konstytucji RP są niezasadne, zaś zarzuty dotyczące decyzji w sprawie zabezpieczenia nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu w sprawie skargi na czynności zabezpieczające. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca zarzuciła, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem: - zasady legalizmu działania organów podatkowych wyrażonej w art. 120 O.p. i art. 7 Kpa poprzez podjęcie czynności egzekucyjnych wbrew przepisom prawa i wbrew celom tego postępowania, - podstawowych zasad procesowych, tj. zasady zaufania do organów Państwa, wyrażonej w art. 8 Kpa, - przepisów art. 156 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez błędne wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji, - celów postępowania egzekucyjnego w administracji, wymienionych art. 1 pkt 1 u.p.e.a., - konstytucyjnej zasady praworządności wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP poprzez zarządzenie zabezpieczenia z naruszeniem prawa procesowego, prawa materialnego w zakresie egzekucji administracyjnej, a także brak materialnych podstaw dokonania zabezpieczenia przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i zajęcia rachunku bankowego. Minister Finansów postanowieniem z [...] grudnia 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołał się na art. 54 u.p.e.a. i wyjasnił, że ooceniając prawidłowość dokonanej czynności zabezpieczającej wykonanie obowiązku z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r., polegającej na zajęciu rachunków bankowych, nie stwierdzono nieprawidłowości. W toku prowadzonego postępowania zabezpieczającego organ egzekucyjny, zgodnie z art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zastosował jeden ze środków zabezpieczających, do którego upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. egzekucję z rachunków bankowych. Podstawę dokonania zajęcia zabezpieczającego z rachunków bankowych stanowiło zarządzenie zabezpieczenia z dnia 10 grudnia 2009 r. nr [...], którego odbiór pokwitowano w dniu 28 grudnia 2009 r. Zajęcia wierzytelności dokonano, zgodnie z art. 80 § 1 i § 3 u.p.e.a., poprzez przesłanie do dłużnika - Banku B. S.A w K. - zawiadomienia nr [...] z dnia 10 grudnia 2009 r. o zajęciu zabezpieczającym prawa majątkowego stanowiącego wierzytelności z rachunków bankowych do wysokości kwoty zabezpieczenia. Ponadto wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Odpis zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym doręczono także zobowiązanej. Zajęcie wierzytelności stało się skuteczne z chwilą doręczenia zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym dłużnikowi zajętej wierzytelności. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż dokonane zajęcie zabezpieczające z rachunków bankowych okazało się trafne. Dłużnik zajętej wierzytelności pismem z 16 grudnia 2009 r. nr [...] uznał zajęcie zabezpieczające. Dokonane zajęcie 19 lutego 2010 r. przekształciło się w zajęcie egzekucyjne. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących braku podstaw do: wydania decyzji o zabezpieczeniu oraz zarządzenia zabezpieczenia, jak i dokonania zaskarżonej czynności zabezpieczającej Minister Finansów zauważył, iż zarzuty w tym przedmiocie nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu w sprawie skargi na czynności zabezpieczające. W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów art. 7 i 8 Kpa poprzez podjęcie czynności egzekucyjnych wbrew przepisom prawa i wbrew celom tego postępowania oraz poprzez naruszenie zasady zaufania do organów Państwa oraz naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez zarządzenie zabezpieczenia z naruszeniem prawa procesowego i prawa materialnego w zakresie egzekucji administracyjnej Minister Finansów również wskazał, iż zarzuty są one niezasadne. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. rażące naruszenie art. 239 § 1 pkt. 4 O.p. poprzez zastosowanie tego przepisu w celu ukrycia bezczynności organu podatkowego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. w toku postępowania podatkowego i długotrwałego nie wydawania decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., wbrew celom i wykładni systemowej przepisu art. 239 § 1 pkt. 4 O.p., który nie został uchwalony w celu dopuszczenia, a następnie maskowania bezczynności organu podatkowego; 2. rażące naruszenie art. 239b § 2 O.p. poprzez zastosowanie tego przepisu, mimo braku uprawdopodobnienia, że Skarżąca nie wykonana obowiązku wynikającego z decyzji wymiarowej mimo, iż zawsze w terminie i w pełnej wysokości regulowała zobowiązania podatkowe i inne publicznoprawne, nie posiadała zaległości podatkowych i innych, a posiadany majątek wielokrotnie przewyższa ustalone w przedmiotowej decyzji wymiarowej zobowiązanie podatkowe, a jednocześnie odmawiając Skarżącej przyjęcia zabezpieczenia w postaci blokady środków pieniężnych na rachunku bankowym; 3. naruszenie zasady legalizmu działania organów podatkowych wyrażonej w art. 120 O.p. - poprzez podjęcie czynności utrzymujących w obrocie zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji, wbrew przepisom prawa i to przez organ odwoławczy - centralnej administracji państwowej; 4. naruszenie podstawowych zasad procesowych, tj. zasady zaufania do organów państwa art. 121 § 1 O.p. w zaskarżonym postanowieniu organu odwoławczego; 5. naruszenie normy konstytucyjnej w postaci art. 2 Konstytucji RP poprzez złamanie nakazu działania organów państwowych wyłącznie w granicach ich kompetencji określonych przez prawo oraz z nakazu wydawania aktów stosowania prawa na podstawie norm generalnych i abstrakcyjnych; 6. naruszenie normy konstytucyjnej w postaci art. 7 Konstytucji RP poprzez dowolne działania organu władzy publicznej zamiast działania tylko i wyłącznie na wyraźnie sformułowanym przepisie prawnym. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu poddane zostało postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r., oddalające skargę na czynność zajęcia rachunku bankowego dokonaną w trakcie postępowania zabezpieczającego. Należy zaznaczyć, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym. Podstawowym celem jego jest ochrona "przyszłych" interesów wierzyciela. Postępowanie zabezpieczające nie prowadzi do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, stwarza jedynie pewne gwarancje, że w przyszłości dojdzie do wyegzekwowania (wykonania) tego obowiązku (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2000 r. sygn. akt III SA 1770/99, niepubl.). Postępowanie to ma charakter postępowania pomocniczego w stosunku do postępowania egzekucyjnego. Postępowanie zabezpieczające, jeśli będzie prowadzone, zawsze poprzedza postępowanie egzekucyjne i zasadniczo ma na celu zapewnienie realizacji w przyszłości, w drodze postępowania egzekucyjnego, roszczeń wierzyciela (w szczególnych przypadkach będzie postępowaniem pomocniczym w stosunku do postępowania rozstrzygającego - art. 155 u.p.e.a.). W świetle art. 1a pkt 19 u.p.e.a. przez zajęcie zabezpieczające - rozumie się czynność organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do zabezpieczenia wykonania przez niego obowiązku objętego zarządzeniem zabezpieczenia, ale która nie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku. W świetle art.164 § 1pkt 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, z zastrzeżeniem § 2, po wydaniu zarządzenia zabezpieczenia dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej przez: zajęcie pieniędzy, wynagrodzenia za pracę, wierzytelności z rachunków bankowych, innych wierzytelności i praw majątkowych lub ruchomości; Należy ponadto wskazać, że zgodnie z art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy art. 31-34, art. 36, art. 38, art. 40, art. 45-54, art. 70c, art. 71 i art. 168d. Zgodnie z art. 54 § 1u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego . Skarga, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. służy zatem zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym (zob. Dariusz Jankowiak w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Komentarz 2005, wyd. Unimex, Wrocław 2005 r., s. 390; zob. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/08, niepubl.). W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych (por. wyroki WSA w Warszawie z 14 marca 2008 r., III SA/Wa 85/08, niepubl.; z 30 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1262/07, niepubl.; z 28 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1626/07, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że przedmiotem skargi na czynność zabezpieczającą w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego może być jedynie prawidłowość postępowania organu w zakresie przepisów regulujących sposób i formę dokonywania zajęcia zabezpieczającego. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Wskazać należy, że strona wywodziła zasadność skargi na czynność zabezpieczającą zarzucając wydanie decyzji w sprawie zabezpieczenia z naruszeniem prawa. Podniosła, że organy podatkowe wykorzystały postępowanie zabezpieczające jedynie w celu przedłużenia sobie terminu prowadzenia postępowania podatkowego ponad ustawowy czas jego przedawnienia. Skarżąca zarzucając, że jej sytuacja majątkowa oraz niezaleganie z zapłatą wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym uniemożliwiały wydanie decyzji o zabezpieczeniu, wskazywała na brak wymagalności obowiązku, która to okoliczność może być podstawą zarzutu z art. 33 pkt 2 u.p.e.a. Należy podkreślić, że skarga na czynności egzekucyjną czy zabezpieczającą nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy np. przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, czy też wniosku o umorzenie postępowania albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu. Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której będzie występowała konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mających prowadzić - w wyniku ich uwzględnienia - do jednakowych skutków procesowych. Stwierdzić zatem należy, że Skarżąca nie może oczekiwać korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, jeśli na okoliczność zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. stawia zarzut, o który mowa w art. 33 u.p.e.a Jak już powiedziano, omawiana ustawa przewiduje inny środek, w ramach którego zarzut ten może być rozpatrzony. W związku z tym zarzut ten nie mógł być rozpatrzony w niniejszym postępowaniu. Dodać należy, że oprócz środka przewidzianego w art. 33 u.p.e.a. zarzut ten mógł być podniesiony w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie orzeczenia o zabezpieczeniu na majątku M. N.. Ponadto w skardze złożonej do Sądu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP wskazując na działanie organów wbrew przepisom prawa. Należy zaznaczyć, że powołane przepisy statuują zasadę legalizmu i praworządności. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło do ich naruszenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., działając w celu zabezpieczenia należności objętych zarządzeniem zabezpieczającym z dnia 19 listopada 2009 r. podjął czynności zgodnie z przepisami prawa i do których stosowania upoważniała go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek zabezpieczenia wymieniony w art. 164 § 1pkt 1 u.p.e.a., polegający na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunków bankowych. Zgodnie z art. 80 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis zarządzenia zabezpieczenia, o ile nie został wcześniej doręczony. W ocenie Sądu organ egzekucyjny, dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, nie naruszył art. 80 u.p.e.a. Z akt sprawy bezspornie wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. w dniu 10 grudnia 2009 r. sporządził zawiadomienie o zajęciu zabezpieczającym prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w Banku B. S.A. w K.. Druk przedmiotowego zawiadomienia jest zgodny z wzorem zawiadomienia określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.). Bank przedmiotowe zawiadomienie odebrał w dniu 14 grudnia 2009 r., natomiast Skarżąca w dniu 28 grudnia 2009 r. Zatem czynność zajęcia zabezpieczającego polegająca na zajęciu rachunku bankowego dokonana został w sposób prawidłowy. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w postępowaniu egzekucyjnym zgodnie z art. 18 u.p.e.a. odpowiednie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( dalej K.p.a), a zatem podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 120 i art. 121 O.p. należy odczytywać jako zarzuty naruszenia odpowiednio art. 6 i art. 8 K.p.a. Skarżąca wprawdzie nie precyzuje w czym konkretnie przejawiało się naruszenie owych zasad praworządności i zaufania do organów, niemniej jednak Sąd nie stwierdza aby w niniejszym postępowaniu miało to miejsce. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. ----------------------- 9