II FSK 1296/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L.A.N., J.N., I.N. i P.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Go 1071/12 w sprawie ze skargi L.A.N., J.N., I.N. i P.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r. o sygn. I SA/Go 1071/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę L. N., I. N., J. N. i P. N. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: SKO) z dnia 9 października 2012 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim): 2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Gorzowie Wielkopolskim podał, że Wójt Gminy P. ustalił skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 52.779 zł – od nieruchomości składającej się z budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.663,82 m²; budowli (działalność gospodarcza) o wartości 39.428 zł; gruntów związanych z działalnością gospodarczą o powierzchni 19.954,30 m²; gruntów pozostałych o powierzchni 4.454 m² oraz gruntów zwolnionych o powierzchni 8.946 m². 2.2. W odwołaniu skarżący podnieśli, że organ niewłaściwie zastosował przepis art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) uznając, że grunty, budynki i budowle OW "A." w P. znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą podczas gdy właścicielami ww. nieruchomości są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy Prawo działalności gospodarczej. Skarżący zarzucili także naruszenie ww. przepisu przez odmowę wyłączenia z opodatkowania gruntów, budynków i budowli, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych i brak powołania tego przepisu w podstawie prawnej decyzji, mimo iż był on podstawą żądania strony rozpatrzonego odmownie zaskarżoną decyzją. Formułując ww. zarzuty, wnieśli o zmianę decyzji wymiarowej wskazując, że tylko budynki powstałe po 2009 r. są obiektami całorocznymi, w których prowadzona jest działalność gospodarcza, natomiast pozostała część ośrodka jest nieczynna i wyłączona z działalności gospodarczej. 2.3. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, SKO podniosło powołując art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b/ u.p.o.l., że zasadnie organ pierwszej instancji uznał sporne nieruchomości za związane z działalnością gospodarczą, bowiem z przedstawionej opinii wynikało, że budynki letniskowe typu "Brda" były w dobrym stanie technicznym. Organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstawy do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość ta mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje więc być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Ponieważ u.p.o.l. nie definiuje pojęcia "względów technicznych", w dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem tym należy rozumieć okoliczności uniemożliwiające wykorzystywanie obiektu do działalności gospodarczej, które mają charakter obiektywny i stanowią też trwałą przeszkodę do prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym sezonowość nie wpływa na zmianę stawek opodatkowania przewidzianych dla nieruchomości. Konieczność zmiany stawki podatkowej w podatku od nieruchomości występuje jedynie w przypadku trwałej zmiany przeznaczenia nieruchomości, a więc nie dotyczy sytuacji, gdy jest ona wykorzystywana sezonowo. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że grunty, budynki i budowle nie znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, gdyż ich właścicielami są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z dnia lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.; dalej: u.s.d.g.), lecz będące wspólnikami spółki jawnej, SKO wskazało, że z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że przepis ten ma zastosowanie do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z umowy spółki jawnej PPHU "B." w M. (dalej: "spółka") wynika, że spółka prowadzi działalność handlową i usługową w kraju i zagranicą. Do spółki tej skarżący wnieśli w formie wkładu prawo do używania na czas nieokreślony nieruchomości w postaci działki gruntowej o powierzchni 35.601 m² oraz wskazanych w umowie zabudowań. Zdaniem SKO przesądzało to o tym, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. 3. Stanowiska stron w postępowaniu przed WSA w Gorzowie Wielkopolskim (Sądem pierwszej instancji): 3.1. Skarżący wnieśli skargę do WSA w Gorzowie Wielkopolskim, w której zarzucili: (a) niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez uznanie, że grunty, budynki i budowle znajdują się corocznie w okresie od listopada do kwietnia w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w sytuacji, gdy stan faktyczny i prawny wskazuje, iż posiadaczami ww. nieruchomości są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej; (b) naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez odmowę wyłączenia z opodatkowania budynków i budowli, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. 3.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim (Sądu pierwszej instancji): W ocenie WSA w Gorzowie Wielkopolskim, który powołał się na przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., należało podzielił pogląd SKO oraz pogląd zawarty w orzecznictwie, zgodnie z którym o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób, w jaki faktycznie jest wykorzystywana. Fakt posiadania spornych obiektów przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest niewątpliwy, bowiem wynika z umowy spółki zawartej w dniu 1 lipca 1993 r. Do spółki tej wniesiona została przez skarżących, do używania przez czas nieokreślony, nieruchomość będąca przedmiotem sporu (§ 4 II pkt 4 i 5 umowy spółki). Spółka jawna jest spółką osobową prowadzącą przedsiębiorstwo pod własną firmą wpisaną do rejestru przedsiębiorców, a zatem jest przedsiębiorcą. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy, organ podatkowy prawidłowo zastosował stawki przewidziane dla opodatkowania nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicja ustawowa zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Wyjątkiem od uznania, że grunty, budynki, czy budowle są związane z działalnością gospodarczą, są wyłącznie względy techniczne, co oznacza, że nieruchomość nawet niewykorzystywaną faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się za związaną z działalnością gospodarczą. Z tych względów WSA w Gorzowie Wielkopolskim podzielił stanowisko SKO, że czasowego niewykorzystywania obiektów i gruntów przez przedsiębiorcę nie można utożsamiać ze "względami technicznymi", o których mowa w ww. przepisie. Sąd ten podzielił pogląd, że strony umowy cywilnoprawnej nie mogą skutecznie postanowieniami umownymi wyłączyć lub ograniczyć zobowiązań publicznoprawnych, tak jak chcieliby to zrobić skarżący, wyłączając umownie prowadzenie działalności w sezonie zimowym. W świetle opinii załączonej do akt sprawy, nieruchomość jest w dobrym stanie technicznym i nie zachodzą względy techniczne trwale uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej a fakt, że wspólnicy spółki jawnej nie prowadzą działalności gospodarczej osobiście, nie ma znaczenia w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym: 5.1. Wnosząc od w.w. wyroku WSA w w Gorzowie Wielkopolskim skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący (reprezentowani przez pełnomocnika – doradcę podatkowego) zaskarżyli ten wyrok w całości. Wskazując na poniższe podstawy kasacyjne, wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Gorzowie Wielkopolskim. Sformułowano również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: (I) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.: (1) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez poparcie i uznanie za swoją nieprawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy dokonanej przez organy podatkowe, co doprowadziło do uznania, że danina należna z tytułu podatku od nieruchomości winna być pobierana całorocznie w wysokości należnej od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej; (2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania podatkowego przed organami skarbowymi doszło do naruszenia przepisów postępowania (art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: o.p.) oraz prawa materialnego (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.); (II) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. niewłaściwe zastosowanie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., poprzez uznanie, że grunty, budynki i budowle znajdują się corocznie w okresie od listopada do kwietnia każdego roku w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w sytuacji, gdy stan faktyczny i prawny wskazuje, że posiadaczami ww. nieruchomości są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tym samym nie można uznać, że sporne nieruchomości służą wówczas działalności gospodarczej przez sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorców. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, po przedstawieniu stanu sprawy oraz stanowiska Sądu pierwszej instancji, skarżący podnieśli, że zarówno organy podatkowe, jak i Sąd, nietrafnie zinterpretowały treść umowy spółki w powiązaniu z zawartymi następnie aneksami do tej umowy. Stojąc na stanowisku, że w ustalonym stanie faktycznym, to spółka jest przez okres pełnego roku posiadaczem nieruchomości, wywiódł z tego faktu, że skoro nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy, organ podatkowy prawidłowo zastosował stawki przewidziane dla opodatkowania nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie skarżących, w rozpatrywanym przypadku zachodzi ograniczenie zawarte w umowie spółki w § 4 II pkt 4 oraz § 4 II pkt 5, zgodnie z którym, prawo do używania przez spółkę spornych nieruchomości przynależy jej niejako cyklicznie, corocznie w okresach od dnia 1 maja do dnia 31 października. Dodatkowe uregulowania dotyczące użytkowania przez spółkę nieruchomości zostały zawarte w załącznikach nr 9a i 14a do umowy spółki. Treść umowy spółki należy bowiem oceniać na podstawie kompletnych zapisów umowy, uwzględniających również uregulowania zawarte w załącznikach, do których odniesienie zamieszczono w tekście umowy spółki. Tym samym, uznać należy, że spółka jest posiadaczem nieruchomości jedynie w okresie od dnia 1 maja do dnia 31 października i tylko wówczas może tam prowadzić działalność gospodarczą. Sąd oceniając zatem zaistniały stan faktyczny, nie wziął pod uwagę rzeczywistej woli wspólników spółki, jaką była chęć wniesienia do spółki wkładu w postaci udzielania spółce na czas nieoznaczony prawa do używania nieruchomości w określonym okresie w każdym z kolejnych lat. 5.2. SKO nie skorzystało z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem jej zarzuty są chybione, a zaskarżony wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim odpowiada prawu. 6.2. Spór w sprawie, na etapie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji, dotyczy już tylko kwestii zakresu uznania nieruchomości gruntowej wraz ze znajdującymi się na niej zabudowaniami i infrastrukturą techniczną - stanowiących współwłasność skarżących i których prawo używania wniesiono jako wkład do spółki - za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Ostatnio wymieniony przepis stanowi, że użyte w ustawie określenie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą [z wyjątkami nie mającymi w sprawie zastosowania - uwaga NSA], chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do tej działalności ze względów technicznych. Nie jest sporne w sprawie, że spółka, której wspólnikami są skarżący, jest przedsiębiorcą i prowadziła działalność gospodarczą z wykorzystaniem ww. nieruchomości. Strony sporu, w celu wykazania tej okoliczności powoływały się w tej mierze na uregulowania dotyczące spółek jawnych, zawarte w ustawie z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.), art. 4 ust. 1 u.s.d.g. oraz postanowienia § 3 umowy spółki, w których wskazano, że przedmiotem działalności spółki jest prowadzenie działalności handlowej i usługowej w kraju i zagranicą, w szczególności w zakresie wymienionych rodzajów działalności, pogrupowanych według Polskiej Klasyfikacji Działalności. Skarżący, co wynika z argumentacji skargi kasacyjnej, zgadzają się również z poglądami zarówno organów podatkowych, jak i Sądu pierwszej instancji, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości - jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., decyduje sam fakt posiadania jej przez przedsiębiorcę, a nie sposób, w jaki jest ona wykorzystywana. Z § 4 II pkt 4 i 5 umowy spółki, według tekstu jednolitego tej umowy z dnia 1 grudnia 2010 r. (dokument nr 41 w aktach podatkowych), wynika, że skarżący wnieśli w formie wkładu do spółki prawo do używania na czas nieokreślony nieruchomość w postaci działki gruntowej oraz wskazanych w umowie zabudowań. 6.3. W świetle powyższego słuszny jest wniosek wyciągnięty przez organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji, który dodatkowo powołał się na art. 366 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) [pomyłkowo, gdyż zapewne Sądowi chodziło o art. 336 tej ustawy dotyczący posiadania], że sporna nieruchomość znajdowała się w posiadaniu przedsiębiorcy (spółki), ze wszystkimi tego konsekwencjami dla jej opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Natomiast cała argumentacja skargi kasacyjnej wywodzona jest wyłącznie z wprowadzonego przez wspólników do umowy spółki zapisu (zawartego w załącznikach nr 9a i 14a), w którym "ustalono dodatkowe warunki korzystania przez spółkę z wkładu", postanawiając m.in., że nieruchomość przeznaczona jest wyłącznie na działalność gospodarczą w okresie od 1 maja do 31 października każdego roku. W pozostałych miesiącach nieruchomość nie jest użytkowana a działalność nie jest prowadzona. Na tej podstawie skarżący twierdzili w skardze kasacyjnej, że prawo do używania przez spółkę spornej nieruchomości przynależy jej niejako cyklicznie, co oznacza, że nieruchomość ta w okresie prowadzenia działalności gospodarczej jest w posiadaniu spółki, a poza tym okresem, jej posiadaczami są wspólnicy, którzy nie są przedsiębiorcami. Twierdzenia takie oraz wywodzone na ich podstawie skutki w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości są jednak bezzasadne. Umowne określenie przez wspólników spółki jawnej zakresu prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej (tu - w pryzmacie czasowym) jest prawnie skuteczne jedynie w stosunkach wewnętrznych w ramach spółki, pomiędzy jej wspólnikami, natomiast, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, a wcześniej organy podatkowe, nie może oddziaływać na zastosowanie właściwych stawek podatkowych. Postanowienia takie ani nie pozbawiają spółki statusu przedsiębiorcy, ani nie sprawiają, zwłaszcza w kontekście postanowień umowy stanowiących o wniesieniu jako wkładu prawa do używania nieruchomości na czas nieokreślony, że spółka nie jest w posiadaniu tej nieruchomości. Skądinąd sami wspólnicy (skarżący) domagając od organów podatkowych respektowania w zakresie sposobu opodatkowania spornej nieruchomości, przyjętych przez nich postanowień umownych, sami nie traktują ich nazbyt rygorystycznie, skoro jak wynika z zebranego przez organ podatkowy materiału dowodowego w postaci ofert internetowych za lata 2011 i 2012 znajdującego się na tej nieruchomości ośrodka wypoczynkowego, domki w tym ośrodku oferowane są do zamieszkania przez cały rok kalendarzowy. Mając na uwadze powyższą argumentację, za niezasadne uznać należy zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. 6.4. Jeżeli chodzi natomiast o zarzut dotyczący art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w powiązaniu z art. 122 i art. 187 § 1 o.p., skarżący wskazali wprawdzie w petitum skargi kasacyjnej na niedostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji naruszenie tych ostatnich przepisów przez organy podatkowe, nie wyjaśnili jednakże, wbrew wynikającemu z art. 176 p.p.s.a. obowiązkowi uzasadnienia przytoczonych podstaw kasacyjnych, w czym naruszenie tych przepisów miałoby się konkretnie objawiać. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest bowiem jakiegokolwiek nawiązania do treści wskazanych jako naruszone przepisów postępowania. Nie jest zaś rzeczą Naczelnego Sadu Administracyjnego domyślanie się, co skarżący mieli na myśli, a czego nie wyrazili w sposób jednoznaczny w tej skardze. Dodać przy tym należy, że kwestie związane z "posiadaniem nieruchomości przez spółkę" wywodzone były przez organy podatkowe przede wszystkim z zastosowanej przez nie interpretacji postanowień umowy spółki w kontekście stosownych przepisów podatkowego prawa materialnego, nie zaś z ustaleń faktycznych dotyczących tej okoliczności. 6.5. Nie jest także zasadny sformułowany w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oparty na twierdzeniu, że Sąd pierwszej instancji poparł i uznał za swoją nieprawidłową ocenę stanu faktycznego sprawy dokonaną przez organy podatkowe, co doprowadziło do uznania, że danina należna z tytułu podatku winna być pobierana całorocznie w wysokości należnej od nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ten zarzut nie został również rozwinięty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, choćby poprzez przyporządkowanie do niego określonego fragmentu tego uzasadnienia, który nawiązywałby do treści tego przepisu. Z uzasadnienia tego wynika, że skarżący zarzucają organom podatkowym oraz Sądowi pierwszej instancji przede wszystkim nietrafną interpretację treści umowy spółki w powiązaniu z aneksami do tej umowy i na tej podstawie wyciągnięcie nieprawidłowych wniosków co do sposobu opodatkowania spornej nieruchomości. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa, jakie niezbędne elementy składowe powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Naruszenie tego przepisu można zatem wiązać z brakami uzasadnienia, tj. niezamieszczeniem w nim tychże jego niezbędnych elementów, bądź wadliwym ich ujęciu, według bardziej szczegółowych kryteriów wypracowanych w utrwalonym już w tej mierze orzecznictwie sądowym. Natomiast nie stanowi samo w sobie naruszenia tego przepisu, wyciągnięcie przez Sąd odmiennych od oczekiwanych przez stronę wniosków, w kwestii zastosowania przez organy podatkowe przepisów postępowania, czy też prawa materialnego, nawet jeżeli w płaszczyźnie dotyczącej meritum sporu, wnioski te mogłyby zostać następnie ocenione jako nieprawidłowe i naruszające te przepisy. 6.6. Tym samym skład orzekający NSA podziela rozstrzygnięcie i argumentację w sprawie, która była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym samym składzie orzekającym w sprawie dotyczącej tych samych skarżących, zakończonej wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2015 r., II FSK 737/13, więc w konkretnej sprawie wykorzystuje argumentację w nim zawartą. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlegała oddaleniu, stosownie do art. 184 p.p.s.a.