I SA/Go 1071/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Asystent sędziego Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi L.N., I.N., J.N., P.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę. W dniu 6 listopada 2012 r. J. i J. małżonkowie N. oraz I. i P. małżonkowie N. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2012. Decyzja wydana została na podstawie następującego stanu faktycznego: Postanowieniem z [...] maja 2012r. Wójt Gminy wszczął postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2012. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji dołączył do akt kopie m. in.: aktu notarialnego z [...] kwietnia 2005 r. zawierającego umowę sprzedaży skarżącym nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem, informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r. oraz korekty informacji za 2009 r., pism skarżących wyjaśniającego przyczyny dokonanych w 2011 r. korekt, opinii inż. Z.P. dotyczącej stanu techniczno – użytkowego domków letniskowych w [...] na działce nr [...], umowy spółki jawnej PPHU "T" z [...] grudnia 2010 r., wypisu z rejestru gruntów dotyczącego działki nr [...] oraz wydruku oferty Ośrodka Wypoczynkowego "J", którego przedmiotem było m.in. wynajęcie domku typu [...] w sezonie od [...] stycznia do [...] grudnia. Decyzją z [...] czerwca 2012r. Wójt Gminy ustalił skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 52.779 zł. W decyzji tej stwierdzono, że przedmiot opodatkowania stanowią budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1.663,82 m2; budowle (działalność gospodarcza) o wartości 39.428 zł; grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 19.954,30 m2; grunty pozostałe o powierzchni 4.454 m2 oraz grunty zwolnione o powierzchni 8.946 m2. Uzasadniając decyzję organ wskazał, że skarżący są właścicielami nieruchomości położonej w [...] (działka nr [...]) o powierzchni 3,5601 ha. Stosownie do zapisów ewidencji gruntów i budynków nieruchomość ta sklasyfikowana jest jako inne tereny zabudowane, tereny rekreacyjne oraz las. Na tej nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą spółka jawna PPHU "T" na zasadzie prawa do użytkowania, a jej wspólnikami są osoby fizyczne prowadzące Ośrodek Wypoczynkowy "J". Organ wskazał, że w marcu 2011 r. została złożona korekta w sprawie podatku od nieruchomości uzasadniona brakiem możliwości prowadzenia całorocznej działalności gospodarczej, gdyż w okresie od [...] stycznia do [...] kwietnia oraz do [...] listopada do [...] grudnia wyłączono z działalności gospodarczej domki campingowe typu [...], budynek w którym znajduje się sklep spożywczy wraz ze związanymi z nimi gruntami oraz drogami dojazdowymi i polem namiotowym ze względu na stan techniczny sieci wodociągowej i kanalizacji, a także z uwagi na konstrukcję domków campingowych – brak ogrzewania, izolacji termicznej budynków, sieć wodociągowa odkryta, fundamenty domków odkryte i punktowe. Ponadto skarżący wskazali, że działka nr [...] należy do osób fizycznych, które nie są przedsiębiorcami i nie mogą ich obciążać wyższe stawki w okresie nieprowadzenia działalności gospodarczej. Wójt stwierdził, że w informacji złożonej w styczniu 2009 r. określono 19.954,30 m2 grumtów związanych z działalnością gospodarczą w zakresie świadczenia usług turystycznych i zajętych na kempingi i pola namiotowe, 1.663,82 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz wartość budowli w kwocie 39.428 zł. Na powyższej nieruchomości nie została zajęta powierzchnia 4.454 m2 pod działalność gospodarczą, powierzchnia 8.946 m2 gruntów zwolniono jest na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5. Las o powierzchni 1.3853 m2 zajęto na prowadzenie działalności gospodarczej, a w stosunku do pozostałych gruntów leśnych nie zajętych na działalność gospodarczą o powierzchni 2.247 m2 ustalono podatek leśny decyzją z [...] lipca 2012 r. Zdaniem organu I instancji z art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że podatnikami podatku od nieruchomości mogą być wszystkie podmioty niezależnie od ich statusu prawnego, a więc osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeśli mają określony w ust. 1-5 tytuł prawny do korzystania z nieruchomości albo obiektów budowlanych lub nawet nie posiadają tytułu prawnego. Nadto organ stwierdził, że o przedmiocie opodatkowania rozstrzyga art. 2 ww. ustawy. Powołując się na przepis art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, Wójt podkreślił, że działalność gospodarcza może być również podejmowana i wykonywana przez podmioty nie będące przedsiębiorcami. Zatem działalność prowadzona na terenie ośrodka wypoczynkowego jest działalnością gospodarczą. Dla uznania określonej działalności za działalność gospodarczą konieczne jest łączne spełnienie trzech warunków: musi być zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Warunek ciągłości powoduje wyeliminowanie z pojęcia tej działalności przedsięwzięć jednorazowych. Nie należy jednak tego rozumieć jako konieczności wykonywania działalności bez przerwy. Stąd, z uwagi na obecność zamiaru powtarzalności, także sezonowo (tj. wykonywana w sposób ciągły w każdy sezon) jest również działalnością gospodarczą. Organ zwrócił szczególną uwagę na ofertę handlową Ośrodka Wypoczynkowego "J", z której wynika, że domki typu [...] udostępniane są również w sezonie "C" czyli w okresie od [...] stycznia do [...] czerwca i od [...] września do [...] grudnia. W opinii organu, fakt niewykorzystywania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w danym momencie nie ma wpływu na wymiar podatku, bowiem grunty zajęte na ośrodek wczasowy, który jest wykorzystywany sezonowo są gruntami związanymi z działalnością gospodarczą. Wójt wskazał, że niemożność prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) występuje w przypadku sytuacji określonej w art. 68 Prawa budowlanego, tzn. w sytuacji zaistnienia stanu technicznego budynku grożącego zawaleniem. Stan ten może dotyczyć całości lub części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi i musi powodować potrzebę opróżnienia budynku. Wyłączenie nie nastąpi gdy prowadzenie działalności nie jest możliwe ze względów technologicznych, np. braku ocieplenia, demontażu instalacji wodnokanalizacyjnej. Zdaniem organu I instancji z opinii sporządzonej przez inż. Z.P. wynika, że przedmiotowe budynki letniskowe typu [...] są w dobrym stanie technicznym i nie było podstaw do uznania, że wykorzystanie ich do działalności gospodarczej było niemożliwe a zatem nie było podstaw do przyjęcia, że winny być one wyłączone z kategorii związanych z działalnością gospodarczą. W złożonym w ustawowym terminie odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podnieśli, że organ niewłaściwie zastosował przepis art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uznając, że grunty, budynki i budowle OW "J" znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą podczas gdy właścicielami ww. nieruchomości są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy Prawo działalności gospodarczej. Skarżący zarzucili także naruszenie ww. przepisu przez odmowę wyłączenia z opodatkowania gruntów, budynków i budowli, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych i brak powołania tego przepisu w podstawie prawnej decyzji, mimo iż był on podstawą żądania strony rozpatrzonego odmownie zaskarżoną decyzją. Zdaniem skarżących, zarówno domki kampingowe typu [...], jak i sieci medialne obsługujące te obiekty nie są konstrukcyjnie przeznaczone do użytkowania w okresie od listopada do kwietnia każdego roku. Grunty, budynki i budowle OW "J" nie znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorcy, gdyż ich właścicielami były osoby fizyczne nie prowadzące działalności w rozumieniu Prawa działalności gospodarczej lecz będące wspólnikami spółki jawnej, a w świetle przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wspólnik spółki jawnej nie jest przedsiębiorcą. Zdaniem skarżących organ błędnie założył, że wszystkie znajdujące się na terenie OW "J" nieruchomości były przeznaczone do działalności gospodarczej. Nadto, w ocenie skarżących, definicja względów technicznych powinna obejmować cały wachlarz różnych stanów faktycznych uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości do celów działalności np. zalanie, podtopienie gruntu, brak uzbrojenia terenu, pozostawanie na nieruchomości gruzów albo ruin budynków czy budowli, czy też brak drogi dojazdowej. Wskazując na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu III SA/Po 409/10 skarżący stwierdzili, że względy techniczne nie odnoszą się wyłącznie do stanu technicznego danego obiektu. Pojęcie to należy rozumieć szeroko, a w jego zakres będą wchodzić wszelkie potocznie rozumiane względy techniczne, które uniemożliwiają wykorzystanie obiektu zgodnie z prowadzoną działalnością gospodarczą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało, powołując treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ponieważ skarżący wskazywali, że nieruchomości te nie mogły być tylko okresowo (w miesiącach od listopada do kwietnia) wykorzystywane do działalności gospodarczej to, zdaniem organu odwoławczego, zasadnie organ l instancji uznał, że sporne nieruchomości powinny zostać uznane za związane z działalnością gospodarczą, zważywszy że z opinii inż. Z.P. wynikało, iż budynki letniskowe typu [...] były w dobrym stanie technicznym. Organ I instancji wskazał przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2011 r., I SA/Sz 53/11, zgodnie z którym niewykorzystywanie nieruchomości "do prowadzenia działalności gospodarczej z tzw. względów technicznych nie dotyczy przyczyn technicznych leżących po stronie przedsiębiorcy lecz związanych z danym przedmiotem opodatkowania, a zatem obiektywnych okoliczności natury technicznej uniemożliwiających wykorzystanie go do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstawy do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość ta, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje więc być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Ponieważ ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względów technicznych" w dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem tym należy rozumieć okoliczności uniemożliwiające wykorzystywanie obiektu do działalności gospodarczej, które mają charakter obiektywny i stanowią też trwałą przeszkodę do prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku budynków wyłączenie to nastąpi w niektórych sytuacjach, np. zawalenia, wydania decyzji o rozbiórce, które uniemożliwią ich użytkowanie. Względy techniczne muszą zatem dotyczyć samego przedmiotu opodatkowania". W podobnym zakresie organ odwoławczy przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyroku z 14 listopada 2006 r. (II FSK 1425/05), zgodnie z którym "podzielić należy stanowisko WSA, że sezonowość działalności gospodarczej nie jest objęta zakresem stosowania art. 6 ust, 3 omawianej ustawy. W związku z tym sezonowość nie wpływa na zmianę stawek opodatkowania przewidzianych dla nieruchomości. Konieczność zmiany stawki podatkowej w podatku od nieruchomości występuje jedynie w przypadku trwałej zmiany przeznaczenia nieruchomości, a więc nie dotyczy sytuacji, gdy jest ona wykorzystywana sezonowo. WSA prawidłowo zinterpretował treść art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych". Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, iż grunty, budynki i budowle OW "J" nie znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, gdyż ich właścicielami są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w rozumieniu Prawa o działalności gospodarczej lecz będące wspólnikami spółki jawnej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że z treści przepisu, art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, iż przepis ten ma zastosowanie do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z umowy spółki jawnej PPHU "T" wynika, że spółka prowadzi działalność handlową i usługową w kraju i zagranicą. Do spółki tej podatnicy wnieśli w formie wkładu prawo do używania na czas nieokreślony nieruchomości położonej w [...] w postaci działki gruntowej oznaczonej numerem [...] o pow. 35601 m2 oraz wskazanych w umowie zabudowań. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego przesądzało to o tym, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W złożonej w ustawowym terminie skardze na powyższą decyzję, skarżący wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy organom podatkowym do ponownego rozstrzygnięcia, a także o zasądzenie kosztów postępowania na ich rzecz. Zaskarżonej decyzji zarzucili niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz jego obrazę: przez uznanie, że grunty, budynki i budowle OW "J" znajdują się corocznie w okresie od listopada do kwietnia w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w sytuacji, gdy stan faktyczny i prawny wskazują, że posiadaczami ww. nieruchomości są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej oraz przez odmowę wyłączenia z opodatkowania budynków i budowli, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Powielając zarzuty odwołania, w uzasadnieniu skargi podali, że właścicielami gruntów, budynków i budowli OW "J" są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Osoby te są jedynie wspólnikami spółki jawnej. Zdaniem skarżących wspólnik spółki jawnej nie jest przedsiębiorcą. Zgodnie z umową spółki jawnej PPHU "T" skarżący wnieśli do spółki w formie wkładu m.in. prawo do używania na czas nieokreślony działkę gruntu oznaczoną nr [...] o pow. 35.601 m2 oraz zabudowania: budynek socjalno-biurowy, 20 domków campingowych typu [...] (14 niepodpiwniczonych, 6 podpiwniczonych). W załączniku nr 9a i 14a zastrzegli, że nieruchomość przeznaczona jest wyłącznie na działalność gospodarczą w okresie od [...] maja do [...] października każdego roku. W pozostałych miesiącach nieruchomość nie jest użytkowana i działalność nie jest prowadzona. Wyłączenie to zdaniem skarżących skutkuje, że spółka jest posiadaczem nieruchomości jedynie w okresie od [...] stycznia do [...] października każdego roku, a poza tym okresem nieruchomość jest używana przez osoby fizyczne nie będące przedsiębiorcami i nie wykorzystujące nieruchomości na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przy czym w okresie, gdy posiadaczem nieruchomości jest przedsiębiorca (spółka jawna) wyjątkiem od uznania, że grunty i budynki czy budowle są związane z działalnością gospodarczą są względy techniczne. W przedmiotowej sprawie obiekty te konstrukcyjnie nie są przystosowane do ich użytkowania w okresie jesienno-zimowym, gdyż nie posiadają ogrzewania ani izolacji termicznej, a ich fundamenty są punktowe i odkryte w związku z czym są to względy techniczne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie kwestionują możliwości wykorzystywania przedmiotowych nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej a jedynie wskazują, że nieruchomości te nie mogą być tylko okresowo (w miesiącach od listopada do kwietnia) wykorzystywane do tej działalności. Skarżący nie zaprzeczają przy tym, że nieruchomości te wykorzystują do prowadzenia działalności gospodarczej a z opinii opracowanej przez inż. Z.P. wynika, że budynki letniskowe typu [...] są w dobrym stanie technicznym. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia. Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Dokonana w tak zakreślonych ramach kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy pozwalała na przyjęcie, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i rozstrzygnięcie organu I instancji są zgodne z prawem. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt. 1 b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Z powyższego przepisu wynika, że dla oceny czy dana nieruchomość związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej niezbędne jest ustalenie, czy jest ona w posiadaniu przedsiębiorcy czy też nie. W świetle powołanego wyżej unormowania, Sąd w całej rozciągłości podzielił pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz pogląd zawarty w przywołanych przez ten organ orzeczeniach sadowoadministracyjnych, zgodnie z którym o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot mający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób w jaki faktycznie jest wykorzystywana. Fakt posiadania (w rozumieniu art. 366 kc) spornych obiektów przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest niewątpliwy, bowiem wynika z umowy spółki jawnej PPHU "T" zawartej w dniu [...] lipca 1993 r. Do spółki tej wniesiona została przez skarżących, do używania przez czas nieokreślony, będąca przedmiotem sporu nieruchomość położona w [...]. Zgodnie zaś z § 3 umowy przedmiotem działania spółki jest prowadzenie działalności handlowej i usługowej w kraju i za granicą, a zatem prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 22 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. nr 94, poz. 1037 ze zm.) spółką jawną jest spółka osobowa, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą, a nie jest inną spółką handlową. W myśl art. 25 § 1 Ksh spółka jawna powstaje z chwilą wpisu do rejestru przedsiębiorców. Z powyższego wynika, że spółka jawna jest spółką osobową, prowadzącą przedsiębiorstwo pod własną firmą wpisaną do rejestru przedsiębiorców, nie budzi zatem wątpliwości okoliczność, iż spółka jawna jest przedsiębiorcą. W tej sytuacji, skoro nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy, organ podatkowy prawidłowo zastosował stawki przewidziane dla opodatkowania nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zważyć przy tym należy, że definicja ustawowa zawarta w art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą, a jedynie mówi, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej muszą być w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu gospodarczego. Jedynie wskazuje na niemożność wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Oznacza to, że nieruchomość, nawet niewykorzystywaną faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej, uznaje się za związaną z działalnością gospodarczą. Zgodzić się należy także ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że czasowego niewykorzystywania obiektów i gruntów przez przedsiębiorcę nie można utożsamiać ze "względami technicznymi", o których mowa w ww. przepisie. Pogląd, że względy techniczne oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki: z 1 czerwca 2011 r. II FSK 151/10; z 10 czerwca 2011 r. II FSK 226/10; z 12 kwietnia 2011 r. II FSK 2128/09; z 14 października 2009 r. II FSK 747/08) oraz wojewódzkich sądów administracyjnych: we Wrocławiu z 28 marca 2011 r. I SA/Wr 125/11, z dnia 17 czerwca 2009 r. I SA/Wr 64/09; w Bydgoszczy z 14 września 2010 r. I SA/Bd 659/10; w Gdańsku z 10 września 2009 r. I SA/Gd 137/09, z 9 października 2008 r. I SA/Gd 867/07, a także w orzeczeniach powołanych przez organy podatkowe w niniejszej sprawie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela tę linię orzecznictwa oraz pogląd organów podatkowych, że strony umowy cywilnoprawnej nie mogą skutecznie postanowieniami umownymi wyłączyć lub ograniczyć zobowiązań publicznoprawnych, tak jak chcieliby to zrobić skarżący wyłączając umownie prowadzenie działalności w sezonie zimowym. W świetle opinii załączonej do akt sprawy nieruchomość jest w dobrym stanie technicznym i nie zachodzą względy techniczne trwale uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej. Podkreślić także należy, że z oferty Ośrodka Wypoczynkowego "J", że Ośrodek ten oferuje swoje usługi również w sezonie "C" (od stycznia do czerwca i od września do grudnia). Trudno zatem zgodzić się ze skarżącymi, że brak jest możliwości prowadzenia całorocznej działalności w domkach campingowych i że w tym okresie posiadaczem nieruchomości nie jest spółka, tylko osoby fizyczne, które nie są przedsiębiorcami i nie wykorzystują działalności na cele związane z działalnością gospodarczą. Fakt, że wspólnicy spółki jawnej nie prowadzą działalności gospodarczej osobiście nie ma znaczenia w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne będące właścicielami lub posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 2 ust.1 ww. ustawy przedmiotem opodatkowania są grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W art. 5 ust. 1 ustawodawca różnicuje stawki w zależności od charakteru przedmiotu opodatkowania oraz sposobu jego wykorzystania, wyższe stawki określając dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Zważywszy powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako niezasadną, oddalił.