II OSK 987/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. WSA Małgorzata Miron Protokolant starszy asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Gminy Wieliszew od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1441/12 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Gminy Wieliszew z dnia 12 czerwca 2007 r. nr 45/IX/2007 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1441/12 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Gminy Wieliszew z dnia 12 czerwca 2007 r. nr 45/IX/2007 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w punkcie 1. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie obejmującym działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym [...] z obrębu K., jednostka ewidencyjna Wieliszew w części oznaczonej w ewidencji gruntów jako grunt leśny (Ls); w punkcie 2. stwierdził, że zaskarżona uchwała w zakresie określonym w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że składając skargę na powyższą uchwałę Wojewoda Mazowiecki domagał się stwierdzenie jej nieważności w części tekstowej oraz graficznej w zakresie dotyczącym działki nr ewidencyjny [...] z obrębu K. w jej części stanowiącej las. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) w zw. z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) poprzez brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w stosunku do działki nr ewidencyjny [...] w jej części stanowiącej las. Biorąc po uwagę, że w stosunku do części działki nr [...] stwierdzono występowanie gruntów leśnych, w związku z dyspozycją art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w brzmieniu z dnia 12 czerwca 2007 r.) przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych, nie stanowiących własności Skarbu Państwa wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Decyzja administracyjna wydana w tej sprawie stanowi podstawę do zmiany przeznaczenia w planie miejscowym. W toku procedury planistycznej organ sporządzający plan miejscowy nie uzyskał stosownej zgody na zmianę przeznaczenia, a zatem nie był uprawniony do dokonywania zmiany przeznaczenia w odniesieniu do fragmentu leśnego działki nr [...]. Również w tym stanie prawnym została naruszona właściwość organów, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z wnioskiem o wystąpienie do sądu o stwierdzenie nieważności omawianej uchwały zwrócił się do Wojewody Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie. Organ nadzoru przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił, że działka oznaczona nr ewidencyjnym [...] z obrębu K. o łącznej powierzchni 1653 m² powstała w 2010 r. w wyniku podziału działki numer [...] o powierzchni 2,02 ha. W chwili obecnej w skład działki nr [...] wchodzi rola oraz las na gruntach klasy VI na powierzchni 638 m². W dacie podejmowania omawianej uchwały działka nr [...] (przed podziałem) posiadała m.in. użytki leśne na gruntach klasy VI (LsVI) na powierzchni 0,07ha. Podstawę planowania przestrzennego stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Skoro w dacie podejmowania uchwały dokonano w planie zmiany zagospodarowania gruntu leśnego i przeznaczono go pod zabudowę mieszkaniową, to organ sporządzający plan winien uzyskać zgodę właściwego marszałka województwa na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Wójt Gminy Wieliszew stwierdził, że powodem braku wystąpienia o zgodę na zmianę przeznaczenia była mapa, na której wykonano rysunek planu. Natomiast zdaniem organu powoływanie się na oznaczenia użytków na mapie nie zwalniało sporządzającego plan od stosowania zapisów zawartych w ewidencji gruntów. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w Wieliszewie wskazała, że po podjęciu uchwały z dnia 26 listopada 1997r. w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu ogólnego rozpoczęto procedurę opracowywania projektu planu. Zakupiono mapę sytuacyjno-wysokościową z elementami ewidencji gruntów na potrzeby planowania przestrzennego w Państwowym Przedsiębiorstwie Geodezyjno-Kartograficznym. Zgodnie z tą mapą na terenie działki nr ewidencyjny [...] jako element pokrycia figuruje Lz. Wobec tego występując do marszałka o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia terenów leśnych na nieleśne nie uwzględniono spornej działki, gdyż figurowała na mapie jako grunty zadrzewione, nie wymagające uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia. Mapa zasadnicza zakupiona na potrzeby planu winna odzwierciedlać zapisy zawarte w ewidencji gruntów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu przedstawionej sprawy uznał skargę za zasadną i działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w kwestionowanej części. . W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że wobec podjęcia w dniu 26 listopada 1997 r. uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedmiotowa zmiana planu winna zostać dokonana w oparciu o przepisy uchylonej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Wynika to z normy intertemporalnej zawartej w art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717). Jednocześnie Sąd zauważył, że co prawda tytuł uchwały wskazywać mógłby, że przedmiotem procedury prawodawczej była zmiana planu, jednakże analiza treści tego aktu pozwala na stwierdzenie, że w istocie dotyczy on odrębnego planu dla wsi K. Uchwała ta zatem winna być traktowana nie jako zmiana planu miejscowego, lecz jako uchwalenie nowego planu. Następnie Sąd zaznaczył, że ocena zgodności zaskarżonej uchwały powinna zostać dokonana pod kątem przepisów zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z jednoczesnym zastosowaniem przepisów innych aktów prawnych, które obowiązywały w okresie przeprowadzania procedury sporządzania planu, jeżeli poprzednia ustawa do nich odsyłała, co wynika z art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a tej ustawy. Mianowicie w toku procedury planistycznej wójt obowiązany był m.in. zawiadomić na piśmie o przystąpieniu do sporządzenia planu organy właściwe do uzgadniania projektu planu oraz zarząd województwa i powiatu (art. 18 ust. 2 pkt 2) jak również uzgodnić projekt planu, stosownie do jego zakresu, z właściwymi organami, na podstawie przepisów szczególnych (art. 18 ust. 2 pkt 4lit. a). Jako równoznaczne z uzgodnieniem traktuje się uzyskanie decyzji właściwego organu o wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, a tryb i zasady udzielania tej zgody zostały określone w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania tej decyzji. Jak zauważył Sąd, w toku procedury planistycznej Wójt Gminy Wieliszew zwrócił się do Marszałka Województwa Mazowieckiego o zgodę na zmianę przeznaczenia terenów leśnych na cele nieleśne, jednak ów wniosek nie uwzględnił działki nr [...]. Organ przyczyny pominięcia spornej działki przy zwracaniu się o zgodę na zmianę przeznaczenia upatruje w tym, że na mapie stanowiącej materiał planistyczny do opracowywania planu miejscowego figurowała ona jako teren zadrzewiony Lz (k. 28 akt sądowych). Jednocześnie w ewidencji gruntów omawiana działka w spornej części o powierzchni 638 m², tak obecnie, jak i w okresie prowadzenia procedury planistycznej widniała jako grunt leśny Ls. Ewidencja gruntów i budynków, w obowiązującym w dacie podejmowania badanej uchwały stanie prawnym, prowadzona była na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). § 67 rozporządzenia stanowi, że użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na poszczególne grupy, tj. użytki rolne, grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, grunty zabudowane i zurbanizowane, użytki ekologiczne, nieużytki, grunty pod wodami i tereny różne, natomiast § 68 dotyczy podziału poszczególnych użytków gruntowych, wyszczególnionych w § 67 na szczegółowe kategorie, oznaczone wskazanymi tam symbolami. Z § 68 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia wynika, że lasy klasyfikowane są w ewidencji symbolem "Ls". Odrębnie natomiast zostały zakwalifikowane grunty zadrzewione jako Lz. Każdy zatem grunt oznaczony w ewidencji gruntów symbolem "Ls" powinien stanowić grunt leśny w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Nie podlega natomiast tej ochronie grunt zakwalifikowany jako Lz. Sąd uznał zatem za trafne co do zasady stwierdzenie organu, że gdyby odpowiadało stanowi faktycznemu zakwalifikowanie części działki nr [...] jako gruntu zadrzewionego wówczas nie byłoby konieczne uzyskanie zgody na zmianę jego przeznaczenia na inne cele. Założeniem wymienionej ustawy jest ochrona gruntów leśnych jako większych kompleksów drzew w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, nie zaś jakichkolwiek terenów zadrzewionych, które z istoty mogą występować na terenach zabudowanych jako naturalne uzupełnienie tej zabudowy. W niniejszej sprawie problem polegał na tym, że działka [...] w części widniała w ewidencji gruntów jako działka leśna. Tym samym przeznaczenie jej na cele nieleśne wymagało uzyskania decyzji marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), o którą organ nie zwrócił się. Rada Gminy oparła się na mapie sytuacyjno - wysokościowej zakupionej na potrzeby sporządzenia planu. Obowiązujące od dnia 22 stycznia 2002 r. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. z 2002 r., Nr 1, poz. 12 ze zm.) stanowiło, że rysunek projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonuje się na mapie spełniającej następujące warunki: 1) poświadczonej za zgodność z oryginałem przechowywanym w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, 2) której treść zawiera dane sytuacyjno-wysokościowe oraz granice władania gruntami; w przypadku braku mapy łączącej te dane, dopuszcza się sporządzenie rysunku planu na mapie o niepełnej treści, z wykorzystaniem dodatkowych map zawierających pozostałe dane, 3) której skala odpowiada przedmiotowi i szczegółowości ustaleń projektu planu. Rozporządzenie to nie przesądza, że przyjęte oznaczenia na mapie przeznaczonej na rysunek planu "zastępują" informacje wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Natomiast przepis art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowi, że podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu planistycznym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy w toku procedury planistycznej mają obowiązek opierać się na danych wynikających z tej ewidencji, nie zaś danych wynikających z map sytuacyjnych. Mapy te bowiem nie uzyskały statusu urzędowego i oficjalnego źródła informacji co do rodzaju użytku gruntowego. Reasumując, Sąd uznał, że przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Skrzeszew (obecnie Wieliszew) na obszarze wsi K. doszło do naruszenia obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w omawianym zakresie, pomimo istnienia takiego obowiązku. Powyższe oznacza, że doszło do naruszenia tak określonego trybu prac nad projektem i właściwości organów, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co powoduje nieważność uchwały rady gminy podjętej w sprawie planu miejscowego. Wykładnia gramatyczna cytowanego zapisu prowadzi do wniosku, że każde naruszenie trybu postępowania (np. zmiana kolejności, skrócenie terminu, pominięcie którejś z czynności) oraz właściwości organów w procesie sporządzania i ustanawiania planu zagospodarowania przestrzennego powoduje sankcję w postaci nieważności uchwały. Tak restrykcyjna sankcja przewidziana w cytowanym przepisie nie została recypowana do obecnie obowiązującej ustawy w zakresie planowania przestrzennego. Norma art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że jedynie istotne naruszenie trybu sporządzania planu powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Dla ustalenia istotności decydujące znaczenie będzie miał wpływ naruszenia na treść planu. Innymi słowy, czy stwierdzone naruszenie procedury planistycznej mogłoby mieć wpływ na treść zapisów planu. Poprzednio obowiązująca ustawa nie dawała możliwości gradacji wagi i charakteru uchybienia w procedurze stanowienia planu. Nie miało także znaczenia jaki obszar terytorialnie obejmuje część planu, co do której doszło do naruszenia trybu jego stanowienia. W niniejszej sprawie, jak podniósł Sąd, brak decyzji w sprawie zgody na zmianę przeznaczenia mógł mieć wpływ na treść planu w tej części. Gdyby bowiem marszałek odmówił wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia lasu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną to wówczas część działki nr [...] miałaby nadal przeznaczenie leśne. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Rada Gminy Wieliszew, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok ten w całości podniosła następujące zarzuty: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że organ uchwalając plan naruszył tryb w nim określony tj. nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych skoro z dokumentów nie wynikał taki obowiązek, co skutkuje naruszeniem zasady określonej w art. 8 k.p.a.; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy polegające na uznaniu, że mapy sytuacyjne wydane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. z 2002 r. Nr 1, poz. 12 ze zm.) nie mają statusu dokumentu urzędowego oraz oficjalnego źródła informacji i ustaleniu, że organ naruszył tryb wymagany przy ustalaniu planów miejscowych. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skarga kasacyjna nie posiada uzasadnionych podstaw, a tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że skoro z dokumentów posiadanych przez organ planistyczny nie wynikał obowiązek zwrócenia się do właściwego organu o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, to nie sposób zarzucić organowi naruszenia trybu określonego w art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.). Pełnomocnik skarżącej Rady wskazuje, iż brak konieczności uzyskania takiej zgody wynikał z dokumentów urzędowych, jakimi są mapy sytuacyjne wydane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. z 2002 r. Nr 1, poz. 12 ze zm.). Podkreślono, że dane zawarte na tej mapie co do rodzaju użytku gruntowego mogą stanowić podstawę do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z taką argumentacją w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim wskazać należy, że stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego (...), gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z powyższego wynika, że źródłem danych przyjmowanych przez organ planistyczny są przede wszystkim dokumenty ewidencji gruntów. Nie kwestionując waloru dokumentu urzędowego dla mapy sytuacyjno – wysokościowej wskazać należy, że w niniejszej sprawie z uwagi na rozbieżności w danych wynikających z ewidencji gruntów oraz mapy sytuacyjno – wysokościowej, podstawą ustaleń planistycznych nie mogły stać się jedynie dane wynikające z tej mapy. Podkreślić należy, że – jak wynika z rysunku planu stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały – mapa sytuacyjno–wysokościowa, na której naniesiono rysunek planu miejscowego została sporządzona według stanu archiwalnego na rok 1998. W tej sytuacji organ podejmując uchwałę w dniu 12 czerwca 2007 r. musiał liczyć się z tym, że oparcie dokonywanych ustaleń jedynie o dane zamieszczone na mapie sytuacyjno-wysokościowej obarczone było ryzykiem uwzględnienia danych nieaktualnych na ten dzień. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że uwzględnienie danych ewidencyjnych, wobec zamierzeń organu planistycznego co do sposobu zagospodarowania terenu działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu K., jedn. ew. Wieliszew, wiązało się z koniecznością zwrócenia się do marszałka województwa o wydanie stosowniej decyzji na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Należy wspomnieć, że ustawodawca rygorystycznie traktuje obowiązek zachowania procedury sporządzania projektu planu miejscowego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. ustawy istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, a także właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Do tego typu uchybień należy zaliczyć brak wystąpienia przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, w sytuacji, gdy wymagają tego przepisy odrębne. W niniejszej sprawie uszło uwadze organowi, że brak jest jednolitości w dokumentach planistycznych w zakresie oznaczenia użytków na działce o numerze [...] z obrębu K., jednostka ewidencyjna Wieliszew. Przyjęcie zatem danych zawartych na mapie sytuacyjno – wysokościowej przy jednoczesnym pominięciu zapisów ewidencyjnych dla tej działki, których uwzględnienie – w świetle art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - wiązało się z obowiązkiem wystąpienia o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, prowadziło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego. W związku z powyższym nie mogły zostać uznane za usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa materialnego. Brak jest również podstaw do przyjęcia, by doszło do naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć bowiem należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji zawarł wszelkie istotne elementy, przedstawiając w sposób prawidłowy ustalony w sprawie stan faktyczny oraz dokonując jego oceny. Zawarte zaś w uzasadnieniu wyroku stwierdzenia odnoszące się do dokumentów stanowiących podstawę prowadzenia prac planistycznych, w świetle przedstawionej wyżej argumentacji należało uznać za prawidłowe, nadto zostały one sformułowane w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.