II OSK 1695/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz sędzia del. WSA Marek Wroczyński /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.C.-R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1237/12 w sprawie ze skargi M. C.-R. i S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1237/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. C. – R. i S.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] Prezydent Miasta Krakowa ustalił na wniosek W. G. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na działce nr [...] obr. [...] Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie wraz z infrastrukturą techniczną oraz zjazdem z dz. nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, iż teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego warunki zabudowy ustalono w oparciu o przepisy szczególne oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. Nr 80, poz. 717 ze zm. dalej jako u.p.z.p.). W toku postępowania uzyskano stosowne opinie i dokonano uzgodnień. Ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Załącznik decyzji stanowią: warunki zabudowy terenu (załącznik nr 1), linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1:1000 (załącznik nr 2), wyniki analizy urbanistyczno – architektonicznej - część tekstowa i część graficzna - (odpowiednio załączniki nr 3 i 4). Odniesiono się do złożonych w toku postępowania uwag i zastrzeżeń. Obszernie wyjaśniono przebieg dotychczasowego postępowania, jak również zasady nim rządzące w kontekście podjętego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie po rozpoznaniu odwołania M. C. – R. i S.R. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lutego 2012 r. W podstawie rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 54, art. 59, art. 61, art. 64 u.p.z.p., § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 dalej jako rozporządzenie) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej Kpa). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sprawa warunków zabudowy wnioskowanej inwestycji jest kolejny raz przedmiotem rozpoznania. Podzielił stanowisko zajęte przez organ I instancji, wskazując przy tym, iż organ ten dokonał czynności zmierzających do usunięcia uchybień wskazanych przez SKO w decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. W ocenie organu odwoławczego, sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w powołanym rozporządzeniu. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3, przy czym obszar ten zawiera również załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowa analiza opisuje sposób zagospodarowania terenu oraz występujące w obszarze analizowanym parametry. Ustalone na podstawie analizy wyniki znajdują uzasadnienie w świetle poczynionych ustaleń, których prawidłowości organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego nie kwestionuje. Z treści sporządzonej w dniu [...] stycznia 2007r. analizy urbanistyczno -architektonicznej, uzupełnionej w dniu [...] grudnia 2010 r. oraz w dniu [...] września 2011r. w związku z uchyleniem przez SKO poprzednio wydanej decyzji w sprawie wynika, iż działka objęta terenem inwestycji położona jest w obszarze chronionym - w granicach Bielańsko - Tynieckiego Parku Krajobrazowego w obszarze zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej o charakterze willowym. Budynki w tym obszarze posiadają do trzech kondygnacji, zróżnicowaną formę i gabaryty. Aby możliwe było ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego konieczne jest, by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W analizowanej sprawie jako działkę sąsiednią, stanowiącą kontynuację funkcji zabudowy organ I instancji wskazał działki nr [...] obr. [...] Krowodrza. W odniesieniu do nowej zabudowy wskazano obowiązującą linię zabudowy jako kontynuację linii zabudowy na działce sąsiedniej nr [...] obr. [...] Krowodrza tj. w odległości 8,3 m od granicy działki drogowej. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalono na 21 %. Szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] ustalono na od 8 do 13 m metrów. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej planowanej inwestycji wyznaczono na do 11,5 metrów dla wysokości kalenicy. Wysokość tę wyznaczono zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia. Określono szczegółowo warunki zagospodarowania przestrzennego wynikające z obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody, o których mowa w przepisach o ochronie przyrody. W odniesieniu do powyższego - mając za podstawę art. 61 u.p.z.p. - wyznaczone parametry urbanistyczne w ocenie organu odwoławczego pozwolą na kontynuację zastanego ładu urbanistycznego. Analiza całokształtu przeprowadzonego postępowania, a także ustalonych w decyzji parametrów doprowadziła organ odwoławczy do wniosku, że w sprawie dokonano prawidłowej oceny istniejącego w obszarze analizowanym stanu zagospodarowania i na tej podstawie orzekł w sprawie. Ustalone w oparciu o powyższe rozporządzenie parametry architektoniczne w ocenie SKO mieszczą się w zakresie norm powołanego wyżej rozporządzenia i zostały określone w sposób wyważony. Organ I instancji w sposób wyczerpujący uzasadnił sposób określenia wskaźników zabudowy, czyniąc tym samym zadość wymaganiu, by wszelkie odstępstwa od wskaźników średnich w terenie analizowanym były przekonująco uzasadnione. W odniesieniu natomiast do zarzutów odwołujących wskazano, iż słusznie podnoszą oni, że wskaźniki z decyzji przyjęto na zasadzie odstępstw od średnich występujących w terenie analizowanym. Jednakże odstępstwa te zostały uzasadnione dodatkową analizą z dnia [...] września 2011 r. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. C. – R. i S. R. zarzucili, że decyzja ta doprowadzi do pogorszenia warunków zamieszkania na nieruchomości przy ul. [...], którego skarżący są właścicielami, czym naruszony zostanie interes osób trzecich poprzez ograniczenie w zagospodarowaniu działki nr [...] wg art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę uznając, za niezasadny zarzut, iż planowana inwestycja nie mieści się w istniejącej funkcji w terenie objętym obszarem analizowanym. W ocenie Sądu analiza urbanistyczno – architektoniczna słusznie została uznana przez organy za prawidłowo sporządzoną oraz szczegółowo uzasadniającą swoje wyniki, co znalazło wyraz w decyzji o warunkach zabudowy, zwłaszcza w jej załączniku nr 3, potwierdzającej te ustalenia. Analiza ta jest w ocenie Sądu wyczerpująca i kompletna, zawiera szczegółową charakterystykę terenu, ustala poszczególne parametry i wskaźniki, które poprzedzone zostały ustaleniami z obszaru analizowanego, wyliczonych w oparciu o szereg danych z nieruchomości znajdujących się w tym obszarze. Zarzuty skargi odnoszące się do poszczególnych parametrów i wskaźników również zdaniem Sądu nie zasługiwały na uwzględnienie. Za szczegółowo uzasadniony Sąd uznał przyjęty w analizie wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki i ustalony na poziomie 21%, mimo iż średni wskaźnik dla obszaru analizowanego wynosił 16%. Zdaniem Sądu powody tego odstępstwa zostały szczegółowo wykazane, a odniesienie się do działek znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji nie narusza § 5 ust. 2 rozporządzenia. Za dopuszczalne i pozostające w zgodzie z § 6 ust. 2 rozporządzenia Sąd uznał ustalenie szerokości elewacji frontowej od strony ul. [...] od 8 do 13 m, wskazując, że mieści się ona w przedziale dla budynków na działkach nr [...] a także [...]. Podobnej ocenie podlegała wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, którą wyznaczono do 11,5 m mimo, iż najwyższy obiekt w obszarze analizowanym na działce nr [...] ma wysokość 11,2 m. Podsumowując Sąd stwierdził, że aby skutecznie zakwestionować ustalenia w zakresie poszczególnych parametrów, nie wystarczy odwołać się do zasad ogólnych ich wyznaczania. Skoro ustawodawca wprowadził dopuszczalne odstępstwa, to należy co najmniej wykazać, iż odstępstwa te nie wynikają z analizy, lub analiza zawiera w tym względzie niewystarczające uzasadnienie. Tymczasem zdaniem Sądu skarżący nie wskazali żadnych argumentów w tym kierunku, a jedynie poszczególne ustalenia odnieśli do wybranych budynków usytuowanych na różnych działkach w obszarze analizowanym. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut, co do wskazywanej kubatury w m³ planowanego budynku, ponieważ kwestia wewnętrznego zagospodarowania zabudowanej przestrzeni jest poza zakresem warunków zabudowy. W skardze kasacyjnej od tego wyroku M. C. – R. i S. R. wnieśli o jego zmianę i uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Podnieśli zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię tj. naruszenie chronionego prawem ich interesu jako właścicieli sąsiedniej działki, co jest sprzeczne z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. bowiem powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu i dysponowaniu działką nr [...] obr. Krowodrza, której są właścicielami, co jest sprzeczne z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. i powoduje, że stają się nierówni wobec prawa względem obowiązujących przepisów z zakresu planowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazali, że głównym powodem ich sprzeciwu jest fakt, że zaskarżona decyzja zawiera sprzeczność, co do określenia warunków zabudowy tj. podaje wskaźnik zabudowy 21% nie uwzględniając zabudowy od strony północnej obiektu zaznaczonej na planie oznaczeniem "t". Jest to obiekt budowlany, nadziemny (winda), którego powierzchnia wynosi 4%, zatem całość zabudowy nie będzie wynosiła 21% a blisko 25%. Skarżący podnieśli, że nigdy nie kwestionowali funkcji zabudowy, mieli natomiast zastrzeżenia do wyznaczonych parametrów wskaźników kształtowania zabudowy głównie gabarytów nowej inwestycji. Odnosząc się do wskaźników zabudowy występujących w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji wyjaśnili, że wynosi on dla działki nr [...] – 31%, nr [...] – 18%, nr [...] – 15%, co daje średnią 21,3%. Przyjęta zdaniem skarżących metoda obliczenia prowadzi do sytuacji, w której wyznaczenie wskaźnika zabudowy dla działki nr [...] odbywać się będzie bez udziału działki o wskaźniku 31% zabudowy ponieważ nie leży w bezpośrednim sąsiedztwie tej posesji i wyniesie 19% (działka [...] – 21%, działka [...] – 17%), natomiast wskaźnik dla działki nr [...] wyniesie już tylko 16% (działka [...] – 15%, działka [...] -14%). Skarżący podnieśli, że ustalona wysokość zabudowy planowanej jest wyższa niż najwyższy budynek na sąsiednich działkach, co pozostaje w sprzeczności z § 7 pkt 3 rozporządzenia. Natomiast ustalona linia zabudowy działki nr [...] odnosi się do działek nr [...], a pomija działki z drugiej strony inwestycji tj. nr [...], co jest w sprzeczności z § 4 pkt 1 i 3 rozporządzenia. Skarżący podkreślili, że dążą do globalnego ujęcia zagadnienia i spojrzenia na zabudowę w kontekście całego analizowanego terenu, a którego uwzględnienie daje szanse wszystkim właścicielom na gospodarowanie swoją własnością zgodnie z przysługującym im prawem. Tymczasem ustanowiony ład przestrzenny na bazie wskaźników zawartych w zaskarżonych warunkach zabudowy skutkuje powstaniem obiektu o gabarytach większych niż jakikolwiek dom na ul. [...]. Postanowieniem z dnia 21 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę S. R. jako niedopuszczalną w związku z tym, że nie składał on wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 15 stycznia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami wynikającymi z unormowań art. 174 i art.176 p.p.s.a. Rozpoznawana skarga kasacyjna zawiera wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię.. Zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przy czym wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy do koniecznych i istotnych cech skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a.). Jest to o tyle istotne, że działania sądu kasacyjnego są ograniczone przez ramy nakreślone w skardze kasacyjnej, które przekroczyć można wyłącznie w przypadku stwierdzenia, określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., uchybień powodujących nieważność postępowania, które w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli że władny jest do badania tylko tych zarzutów, które zostały skonkretyzowane w skardze kasacyjnej. Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wzorzec oceny materialnoprawnej decyzji stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 -5 w zw. z art. 60 ust. 1 tej ustawy oraz przepisy § 1 – 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów administracji, że wszystkie parametry i wskaźniki wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego w przedmiotowej sprawie ustalono zgodnie z obowiązującymi przepisami na podstawie regulacji w nich zawartych. Uznał tym samym, że wyznaczone zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. parametry urbanistyczne pozwolą na kontynuację zastanego ładu urbanistycznego, którego częścią jest wnioskowany teren. Planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację: rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich. Tymczasem złożona skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia prawa materialnego tj. wyłącznie art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez niewłaściwą jego wykładnię bez powiązania z wymienionymi wyżej przepisami będącymi materialnoprawną podstawą orzekania przez organy administracji. Art. 6 ust. 2 stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego osób trzecich (pkt 1); ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (pkt 2). Przepis ten uprawnia każdego dysponującego tytułem prawnym do terenu objętego zamiarem inwestycyjnym do jego zagospodarowania, zgodnie z warunkami określonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesów osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy informuje jedynie o możliwości zagospodarowania terenu w sposób w niej określony. Celem tego typu decyzji jest przesądzenie o dopuszczalnym, w świetle państwowego porządku planistycznego, sposobie zagospodarowania terenu, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. nie ustanowiono lokalnego porządku planistycznego. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie zrealizować. Przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określa przepis art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Zasadniczo sprowadzają się one do konieczności kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego dla inwestycji uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), odpowiadającej ochronie gruntów rolnych i leśnych zgodności charakteru zabudowy z charakterem gruntów (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz zgodności planowanej zabudowy z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej co prawda powołuje się na to, iż zaskarżony wyrok narusza również inne przepisy prawa materialnego wskazując na art.61 ust.1 u.p.z.p. oraz przepisy rozporządzenia. Jednocześnie należy zauważyć, że wskazany przepis art. 61 ust.1 u.p.z.p. składa się z pięciu punktów, a strona skarżąca nie precyzuje co do których punktów tego artykułu formułuje swoje zarzuty. Także autor skargi kasacyjnej powołując się na naruszenie przepisów rozporządzenia nie precyzuje dokładnie o jaki akt prawny chodzi, nie wskazuje przez jaki organ został wydany, jaki jest jego przedmiot i z jakiej daty jest to akt prawny. Koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji, jest wskazanie które przepisy oznaczone numerem artykułu ( paragrafu, ustępu, punktu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2014 roku, I OSK 718/14). Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 6 ust.2 pkt 1 i art. 6ust.2 pkt 2 u.p.z.p. oraz zarzut nierówności wobec prawa względem obowiązujących przepisów z zakresu planowania przestrzennego w zamieszkałym przez nich terenie nie zawierają w jej uzasadnieniu żadnego rozwinięcia, które to uzasadnienie sprowadza się do zakwestionowania przyjętych w decyzji o warunkach zabudowy wskaźników zabudowy z powołaniem na naruszenie przepisu art. 61 ust.1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia. Te z kolei zarzuty nie zostały sformułowane w petitum skargi kasacyjnej, choć z jej uzasadnienia wynika, że zdaniem skarżących inwestycja na działce nr [...] obr. [...] Krowodrza przy ul. [...] w Krakowie nie mieści się w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu – art. 61 ust. 1 u.p.z.p., którego błędnej wykładni bądź niewłaściwego zastosowania skarżący nie zarzucili. Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz zarzut nierówności wobec prawa jako samodzielna podstawa skargi kasacyjnej nie mógł w przedmiotowej sprawie odnieść zamierzonego skutku. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone i na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2014 roku, syg. akt I GSK 1047/12). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę stoi na stanowisku, że wadliwość zgłoszonej podstawy kasacyjnej jest czasami możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka zaskarżenia. Niemniej jednak Sąd ten nie ma obowiązku prawidłowego formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a) – por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2014 r. Sygn. akt II GSK 16/13 – Lex nr 1551417. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.