III SA/Kr 243/12

Sygn. akt III SA/Kr 243/12 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 stycznia 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki, Sędziowie NSA Grażyna Danielec, SO del. Janusz Bociąga (spr.), , Protokolant Renata Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013r., sprawy ze skargi B. G. i J. G., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 2 grudnia 2011r. nr [...], w przedmiocie umorzenia w części administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego skargę oddala B. G. i J. G. wnieśli skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 02.12.2011r znak: [...]. Decyzją tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2011 r., znak: [...] orzekającą o umorzeniu w części, jako bezprzedmiotowe, administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego odnośnie fragmentu granicy nieruchomości położonej w K, obejmującej działkę nr [...] z działką sąsiednią, oznaczoną numerem [...]. Kolegium podzieliło pogląd organu l instancji, iż prowadzenie postępowania rozgraniczeniowego odnośnie fragmentu granicy pomiędzy w/w działkami jest – w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. - bezprzedmiotowe wobec faktu, iż sprawa dotycząca ustalenia części granicy pomiędzy tymi działkami została już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego, Wydział l Cywilny z dnia 23.11.1989 r., sygn. akt [...]. Skarżący zarzucili organowi naruszenie przepisów postępowania, art. 29 w zw. z art. 36 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010 r. Nr 193 póz. 1287) poprzez uznanie, że przedmiotowe postępowanie rozgraniczeniowe jest w części bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że wyrok w sprawie o sygn. akt [...] spełnia przesłanki postępowania z art. 36 w/w ustawy mimo braku badania części przesłanki w zakresie tożsamości materialnej sprawy, na którą składa się tożsamość przedmiotowa i tożsamość podmiotowa stron. Skarżący podnieśli, iż zgodnie z treścią art. 366 k.p.c. wyrok prawomocny korzysta z powagi rzeczy osądzonej tylko, co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami - co oznacza, że dopiero kumulacja tych elementów pozwala na stwierdzenie, że doszło do powtórnego wydania orzeczenia w tej samej sprawie. Naruszenie art. 7, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu l instancji w sytuacji, gdy organ nie zweryfikował wszystkich przesłanek zasadności prowadzenia postępowania, w tym nie sprawdził też, czy punkty na mapach stanowiących załączniki dokumentów sądowych mają odniesienie w rzeczywistym ich położeniu w terenie oraz, czy zachodzi tożsamość stron. Zdaniem Skarżących zaskarżona decyzja wydana też została z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób niewyczerpujący bez powołania dowodów, w szczególności z opinii biegłego geodety. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego, nie wkraczając przy tym w uprawnienia organów administracji do orzekania bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu. Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji są przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (cyt. na wstępie), powołanej, jako "prawo geodezyjne." Stosownie do treści art. 29 ust. 1 tej ustawy rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy i inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej (art. 31 ust. 2). W doktrynie przyjmuje się, że rozgraniczenie jest urzędowym ustaleniem przebiegu granicy pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami, a jego istotą jest ustalenie, do jakich granic sięga prawo właściciela. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest zasadność umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego rozgraniczenia należących do skarżących nieruchomości oznaczonej, jako działka nr [...]. W związku z tym należy wskazać, że stosownie do treści art. 105 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza zaś, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (vide: Adamiak, Borkowski, k.p.a., Komentarz, 5 wyd., W-wa 2003, Art. 105 Nb 5). Sprawa administracyjna jest konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego, takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego. Natomiast postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego. Podkreślić należy, że umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne oraz, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania, co do istoty sprawy oraz kończy jej zawisłość w danej instancji. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że organy administracji w toku prowadzonego postępowania zgromadziły takie dokumenty jak: prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dnia 23 listopada 1989r sygn. akt [...] dotyczący ustalenia części granicy pomiędzy działkami nr [...], a działką nr [...]. W wyroku ustalono przebieg granicy zgodnie z linią wytyczoną przez punkty 1 – 3 na mapie sytuacyjnej, sporządzonej przez biegłego inż. M. N. z dnia 31 sierpnia 1988r.oraz wyrok tegoż sądu z dnia 25 października 2000r. sygn. akt [...] o wydanie nieruchomości i przywrócenie do stanu poprzedniego posiadania, w którym stwierdzono, iż sąd ustalił, że w sprawie [...] doszło do ustalenia granicy między nieruchomościami stron, stanowiących działki nr [...] i [...] w nawiązaniu do mapy sytuacyjnej biegłego inż. M. N. W związku z tymi dokumentami organ prawidłowo przyjął, że wytyczono i opisano przebieg granicy tych działek w tej części na podstawie którego można odnaleźć lub wznowić znaki graniczne zgodnie z art. 39 prawa geodezyjnego. Granice w/w działek na wskazanym odcinku w wyroku zostały ustalone mocą stosownych dokumentów wobec czego nie ma uzasadnionej potrzeby tworzenia w tym zakresie kolejnej dokumentacji prawnej. Podkreślić ponadto należy, że granice nieruchomości w trybie postępowania rozgraniczeniowego ustala się na gruncie jedynie raz, a zainteresowane strony są związane zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem dopóty, dopóki nie zostanie ono wycofane z obiegu prawnego. Dopóki, zatem taki stan prawny istnieje, dopóty postępowanie administracyjne odnośnie rozgraniczenia działek, w części już ustalonej przez Sąd, jest bezprzedmiotowe, co uzasadnia umorzenie tego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., co też słusznie, w ocenie Sądu, organy administracji obu instancji uczyniły. Stanowisko takie, jak słusznie zauważył organ II instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, znajduje potwierdzenie w orzeczeniach innych sądów administracyjnych. I tak np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Ka 2247/98 stwierdził, że dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe nawet wtedy, gdy forma wydanego orzeczenia kończącego sprawę jest wadliwa. Dopiero, bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, stwierdzić należy, że twierdzenia skarżących odnośnie braku tożsamości przedmiotowej i podmiotowej niniejszej sprawy z postępowaniem sądowym o rozgraniczeniu w sprawie o sygn. akt [...], to są one nie zasadne, bowiem orzeczenie w przedmiocie rozgraniczenia dotyczy rozgraniczenia granic nieruchomości, a nie stron. W tym zakresie dokonane prawomocnie rozgraniczenie nieruchomości jest skuteczne nie tylko wobec stron postępowania sądowego, ale na przyszłość, także wobec tych, którzy będą ich następcami prawnymi. Odnosząc się do powołanego zarzutu naruszenia art. 138 §1 pkt. 1k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. nie zweryfikowania przez organ wszystkich przesłanek zasadności prowadzenia postępowania, że organ nie sprawdził, czy punkty graniczne na mapach stanowiących załączniki dokumentów sądowych mają odniesienia w rzeczywistym ich położeniu w terenie, to należy stwierdzić, że kwestia ta powinna zostać rozwiązana w trybie wznowienia granic przewidzianym w art. 39 prawa geodezyjnego. Zgodnie z tym przepisem przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia.. W uzasadnieniu decyzji organ prawidłowo powołał dowody zgromadzone w sprawie, prawidłowo je ocenił i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko. Mając na uwadze powyższe, uznając, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jak w sentencji wyroku.