VII SA/Wa 1680/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi R. H., A.H. i W. H. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...]lutego 2012r. na podstawie art. 61 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), - odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Starosta [...]decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. B. pozwolenia na budowę 8 budynków mieszkalnych, jednorodzinnych dwulokalowych z zabudowie szeregowej, zlokalizowanych na działce nr ew. [...]rzy ul. [...] nr [...]w [...], gmina [...]. Przedmiotową decyzję Starosta [...] wydał w na podstawie m. in. Uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...] poz. [...]), w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych oraz Uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych. W dnia [...] grudnia 2011 r. wpłynął do organu wniosek R. H., A. H. oraz W. H. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. wydanej na rzecz J. B. w przedmiocie pozwolenia na budowę 8 budynków mieszkalnych, jednorodzinnych dwulokalowych z zabudowie szeregowej. Zdaniem wnioskodawców przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów m.in. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla przedmiotowego terenu. Ponadto w ocenie skarżących jako bezpośredni sąsiedzi, powinni być stroną postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją. Wnioskodawcy wskazali, że są współwłaścicielami działki o nr ew. [...] zabudowanej domem jednorodzinnym, dwoma budynkami gospodarczymi oraz dwoma szklarniami. W odniesieniu do sformułowanego żądania stwierdzenia nieważności, organ wojewódzki wskazał na art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącym lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast z art. 3 pkt 20 wskazanej ustawy wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Organ ustalił, że kwestionowana inwestycja zaprojektowana została na działce nr [...] o pow. 2550, m2. Projekt budowlany przewiduje budowę na tej działce ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, II-kondygnacyjnych (dwa szeregi po cztery budynki mieszkalne - szeregi "A" i "B" są lustrzanym odbiciem) z poddaszem użytkowym (jako III kondygnacja) oraz niezbędną infrastrukturą (drogi wewnętrzne, parkingi, śmietniki). Teren, na którym zaprojektowano budynki od strony południowo-wschodniej ograniczony jest drogą dojazdową. W najbliższym sąsiedztwie znajdują się budynki mieszkalne wolnostojące jednorodzinne. Organ stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z warunkami sytuowania obiektów, o których mowa w § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Z planu zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja została usytuowana zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w odległości 4,52 m od strony działki skarżących, taka lokalizacja nie spowoduje ograniczenia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym na terenie działki skarżących nr [...], ani też nie ograniczy czasu ich nasłonecznienia. Wysokość budynków przedmiotowej inwestycji od poziomu terenu do kalenicy wynosi 10 m, natomiast budynek mieszkalny skarżących znajduje się w odległości ok. 10 metrów od ww. budynków. Tym samym projektowane budynki nie zacieniają budynku sąsiedniego, ponieważ wysokość przesłaniania jest prawie tożsama z odległością między budynkami. Wobec powyższego lokalizacja przedmiotowej inwestycji zapewnia prawidłowe nasłonecznienie budynku skarżących w zakresie wymogów zawartych w § 13, 57 i 60 ww. rozporządzenia. Dokumentacja projektowa nie przewiduje też zmian spływu wód powierzchniowych na nieruchomość skarżących (przepis § 29 ww. rozporządzenia), planowane przedsięwzięcia nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i n. ww. rozporządzenia) usytuowanych na nich obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych), jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Z charakteru spornej inwestycji nie wynika, aby powodowała jakiekolwiek zagrożenia, uciążliwości, czy też ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr ew. [...]. Oznacza to, że obszar oddziaływania omawianej inwestycji zamyka się w granicach własnej działki inwestora. Skoro wniosek o zbadanie legalności został wniesiony przez podmiot nie posiadający przymiotu strony, to należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w oparciu o przepis art. 61 a k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu zażalenia R. H., A. H. i W. H., na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012r., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że rozpatrując wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji obowiązany był zbadać czy wnioskodawca posiada legitymację prawną w rozumieniu art. 28 K.p.a. do występowania z takim wnioskiem. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623), stanowiącego przepis szczególny w stosunku do art. 28 K.p.a., stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W wyroku z dnia 16 marca 2009r., sygn. akt II OSK 1540/08, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że ponieważ postępowanie nadzwyczajne w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę stanowi jedynie odrębną sprawę procesową, a nie materialnoprawną w stosunku do postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, brak jest racjonalnych przesłanek do rozszerzania kręgu stron postępowania nadzwyczajnego w stosunku do postępowania zwykłego. W obu tych postępowaniach normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest zatem wykazanie w dacie wystąpienia z wnioskiem, że planowania inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienie do zagospodarowania nieruchomości. Organ wskazał, że R. H., A. H. i W. H., nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011r., ale są współwłaścicielami działki nr [...] graniczącej bezpośrednio z działką nr [...], objętą sporną inwestycją. Z projektu budowlanego wynika, że dwa budynki mieszkalne o wysokości 9,83m (9,49 + 0,34 - rys. nr [...] projektu budowlanego) zostały zaprojektowane ścianą z otworami okiennymi w odległości 4,5m od granicy działki nr [...]. Takie usytuowanie jest zgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.), który dopuszcza sytuowanie ściany budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości 4m od granicy. Na działce skarżących nr [...] znajduje się budynek mieszkalny. Odległość pomiędzy budynkami na działkach wynosi 10,5m, co zapewnia naturalne oświetlenie pomieszczeń w istniejącym budynku należącym do skarżących, stosownie do § 13 ust. 1 w/w rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Mając na uwadze wysokość projektowanych budynków oraz ich odległość od granicy organ stwierdził, że inwestycja nie wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] oraz nie wpłynie na możliwość zabudowy tej nieruchomości w przyszłości, zważywszy na treść § 13 w/w rozporządzenia. Przy założeniu, że na działce inwestycyjnej nr [...] powstanie budynek w odległości 4m od granicy skierowany ścianą z otworami okiennymi w kierunku tej granicy, to niezależnie od umiejscowienia okien w pomieszczeniach zawsze między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie będzie znajdować się projektowany obiekt w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Natomiast pozostałe nowoprojektowane budynki znajdują się w większej odległości od granicy działki skarżących nr [...]. Obszar oddziaływania inwestycji ustalany jest w oparciu o projekt budowlany. Ewentualne odstępstwa od projektu powstałe na etapie realizacji inwestycji pozostają bez wpływu na powyższą kwestię. Natomiast z projektu budowlanego wynika, że wysokość inwestycji to 9,83m, a nie jak twierdzą skarżący - 12m. Sam fakt graniczenia nieruchomości z działką inwestycyjną, nie oznacza, że znajduje się ona w obszarze oddziaływania inwestycji, a tym samym że jej właściciel posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jak również w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Tylko ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa daje podstawę do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym. Uciążliwości związane z powstającymi obiektami np. w postaci zwiększonego hałasu lub ruchu samochodowego nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Interes faktyczny pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 Kpa i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05). Tym samym działka skarżących nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Brak było podstaw do przyznania wnioskodawcom przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011r., Odnosząc się do argumentów zażalenia organ wskazał, że przepisy miejscowych planów zagospodarowania tj. uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1998r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych oraz uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] maja 2006r., Nr [...]r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych, obowiązujące na terenie na którym znajdują się działki nr [...] i [...] (strefa MN) nie wprowadzają żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki nr [...] w zawiązku z powstaniem inwestycji. Przytoczony w zażaleniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz, 1623 z późn. zm.) nie może stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia, że danej osobie przysługuje przymiot strony w postępowaniu. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich, użyte w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie (wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 lutego 2012r., II SA/Łd 985/10, LEX nr 994222). Z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia organ nie odniósł się do merytorycznych zarzutów zawartych w zażaleniu. R.H., A. H. i W. H. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 kpa oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Domagali się o uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. W uzasadnieniu wskazali, że z § 13 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, iż przesłanianie światła słonecznego zachodzi, gdy odległość między budynkiem przesłanianym i przesłaniającym jest mniejsza niż wysokość budynku przesłaniającego mierzona w myśl § 13 ust. 2 "od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego". Podnieśli, że gdyby chcieli dokonać przebudowy swojego budynku poprzez przesunięcie go do granicy działki na odległość 4 metrów i usytuowanie w tej ścianie okien francuskich (na poziomie gruntu) tak jak to zrobił inwestor, to odległość inwestycji (4,5m) od granicy działki, nawet przy założeniu że inwestycja ma jedynie wysokość 9,83 cm (co skarżący kwestionowali), wyłącza możliwość takiej zabudowy ich nieruchomości w przyszłości, zgodnej z § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, z uwagi na niespełnienie norm § 13 wyżej wskazanego rozporządzenia. Dlatego skarżący domagali się uznania za stronę postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę. Ich zdaniem organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Skarżący powołali się także na naruszenie przez przedmiotową inwestycję: 1. linii zabudowy od ulicy (§ 11 pkt 5 uchwały Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r.), 2. posadowienie budynku zbyt blisko napowietrznej linii elektroenergetycznej od strony północno – zachodniej , 3. przekroczenie norm dotyczących intensywności zabudowy. W ich ocenie postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone pobieżnie, bez analizy stanu faktycznego i ustalenia prawdy materialnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Skargę jest bezzasadna. Wniosek skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. wymagał zbadania czy posiadają oni legitymację prawną w rozumieniu art. 28 K.p.a. do występowania z takim wnioskiem albowiem jak wynikało z akt sprawy, nie byli uznani za stronę przez organ wydający kwestionowane obecnie pozwolenie na budowę. Dokonując tej analizy słusznie organ wskazał na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623), stanowiący przepis szczególny w stosunku do art. 28 K.p.a., z którego wynika, że stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Skarżący R. H., A. H. i W. H. są współwłaścicielami działki nr [...], graniczącej bezpośrednio z działką nr [...], na której zaprojektowano sporną inwestycją. Z projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją wynika, że dwa budynki mieszkalne o wysokości 9,83m (9,49 + 0,34 - rys. nr [...] projektu budowlanego) zostały zlokalizowane ścianą z otworami okiennymi w odległości 4,5m od granicy działki nr [...]. Na działce skarżących nr [...], również znajduje się budynek mieszkalny, usytuowany w odległości 6 m od granicy z działką inwestycyjną. Usytuowanie projektowanych obiektów jest zgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.), który dopuszcza sytuowanie ściany budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości 4m od granicy. Odległość pomiędzy budynkami na działkach stron wynosi 10,5m, co zapewnia naturalne oświetlenie pomieszczeń w istniejącym budynku należącym do skarżących, stosownie do § 13 ust. 1 w/w rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Przy założeniu, że na działce inwestycyjnej nr [...] powstanie budynek w odległości 4,5m od granicy skierowany ścianą z otworami okiennymi w stronę tej granicy, to niezależnie od umiejscowienia okien w pomieszczeniach zawsze między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie będzie znajdować się projektowany obiekt w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Natomiast pozostałe nowoprojektowane budynki znajdują się w większej odległości od granicy działki skarżących nr [...]. Mając na uwadze wysokość projektowanych budynków oraz ich odległość od granicy zasadnie organ stwierdził, że inwestycja nie wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...] oraz nie wpłynie na możliwość zabudowy tej nieruchomości w przyszłości, zważywszy na treść § 13 w/w rozporządzenia. Obszar oddziaływania inwestycji ustalany jest w oparciu o projekt budowlany. Ewentualne odstępstwa od projektu powstałe na etapie realizacji inwestycji pozostają bez wpływu na ocenę wzajemnego oddziaływania obiektów. Natomiast z projektu budowlanego wynika, że wysokość inwestycji to 9,83m, a nie jak twierdzą skarżący - 12m. Sam fakt graniczenia nieruchomości z działką inwestycyjną, nie oznacza, że znajduje się ona w obszarze oddziaływania inwestycji, a tym samym że jej właściciel posiada przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jak również w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Tylko ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa daje podstawę do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz, 1623 z późn. zm.) nie może stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia, że danej osobie przysługuje przymiot strony w postępowaniu. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich, użyte w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie (wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 lutego 2012r., II SA/Łd 985/10, LEX nr 994222). W ocenie Sądu, w sposób oczywisty działka stanowiąca własność skarżących (biorąc także pod uwagę jej rozmiary, a co za tym idzie potencjalne możliwości rozbudowy czy budowy nowych obiektów) nie pozostaje w obszarze oddziaływania, dopuszczonej pozwoleniem na budowę inwestycji. Inwestycja nie powoduje żądnego ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących. Jednocześnie nie jest tak, że poza obszarem oddziaływania nie występują jakiekolwiek uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem projektowanego obiektu. Uciążliwości związane z powstającymi obiektami np. w postaci zwiększonego hałasu lub ruchu samochodowego nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Przy ocenie obszaru oddziaływania obiektu winno się brać pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. W okolicznościach niniejszej sprawy wziąwszy pod uwagę charakter inwestycji, nie ma jednak innego, niż wynikający z rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz planu zagospodarowania przestrzennego wachlarza zagadnień podlegających ocenie. Obszar oddziaływania niniejszej inwestycji zamyka się z całą pewnością w granicach nieruchomości, na której jest usytuowana. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd zgodnie z którym, w przypadku realizacji zabudowy jednorodzinnej, gdy zamierzenie zaprojektowane jest w określonych prawem odległościach, a wysokość budynku nie przekracza odległości pomiędzy nimi, trudno jest znaleźć podstawę do poszerzenia obszaru oddziaływania obiektu poza granice działki inwestora. Należy podkreślić, iż zgodnie z treścią art. 4 ustawy Prawo budowlane każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z uwagi na formalny charakter rozstrzygnięcia organ nie mógł odnosić się do merytorycznych zarzutów formułowanych wobec kwestionowanej decyzji. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) skargę - jako nieuzasadnioną oddalił.