III SA/Kr 491/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. G. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 17 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do tytułu wykonawczego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. W. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 240,00 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Zaskarżonym przez S. G. postanowieniem z dnia 17 lutego 2012 r. Nr [...] znak [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2011r. nr [...] o odrzuceniu zarzutów wniesionych przez S. G. do tytułu wykonawczego nr [...] z [...] 2011r. Jako podstawa prawna postanowienia wskazany został przepis art. 17 § 1, 23 § 1 i 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 954). Postanowienie zapadło w następujących okolicznościach stanu faktycznego: Komendant Miejski Policji wydał w dniu [...] 2009r. decyzję Nr [...] na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 90 ust. 1, art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.) i § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005r., Nr 105, poz. 884 ze zm.) wzywającą S. G., M. G. i P. G. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego przy ul. R w K. Uzasadnieniem decyzji była okoliczność, że w/w osoby nie są uprawnione do zamieszkania w przedmiotowym lokalu, gdyż nie posiadają uprawnień do świadczeń resortowych. Nie są emerytami lub rencistami policyjnymi ani też nie przysługuje im renta rodzinna po zmarłym funkcjonariuszu. Natomiast w stosunku do osób nieuprawnionych wydaje się na podstawie art. 95 ustawy o Policji decyzję o opróżnieniu lokalu, którą podejmuje kierownik jednostki organizacyjnej Policji, w którego dyspozycji pozostaje lokal, w tym przypadku jest to Komendant Miejski Policji. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy w trybie odwoławczym decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] 2010r. Nr [...] znak [...]. Wezwaniem z dnia 17 maja 2011r. Komendant Miejski Policji wezwał S. G., M. G. i P. G. do wykonania ww decyzji w terminie do 1 miesiąca od otrzymania wezwania, informując, że w przypadku nieopróżnienia dobrowolnie ww lokalu mieszkalnego zostanie wszczęte z urzędu postępowanie egzekucyjne. W dniu 25 sierpnia 2011r. organ ponowił wezwanie do dobrowolnego opróżnienia lokalu, przesyłając stronom upomnienie na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), tym razem wyznaczając stronom termin siedmiu dni do wykonania zobowiązania. W dalszej kolejności, wobec nieopuszczenia przez wyżej wymienionych lokalu przy ul. R w K, Komendant Miejski Policji wystawił na S. G., M. G. i P. G. tytuły wykonawcze w dniu 21 października 2011r. kolejno o nr [...] do [...]. Organ wskazał na podstawę prawną prowadzenia egzekucji przepis art. 2 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tytuł wykonawczy został doręczony S. G. w dniu 14 listopada 2011r. Pismem z dnia 21 listopada 2011r. S. G. wniosła na podstawie art. 33 pkt 7 i 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzuty wobec prowadzonego na podstawie ww tytułu wykonawczego postępowania egzekucyjnego, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego a także na podstawie art. 35 § 2 ww ustawy o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów i na podstawie art. 56 § 1 pkt 5 o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając zarzuty, skarżąca zakwestionowała możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej przez organ Policji. Jak podniosła, zgodnie z art. 1 tej ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego w sprawie niniejszej winny znaleźć zastosowanie przepisy jedynie tej ustawy, a co za tym idzie również przepisy ustawy z dnia 17 listopada 196 4r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 1964r., Nr 43, poz. 296 ze zm.). Tym samym w ocenie skarżącej organem właściwym do ewentualnej egzekucji winien być komornik sądowy, a nie organ administracyjny. Ponadto skarżąca wskazała, że zastosowany przez organ środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy ze względu na jej sytuację osobistą i majątkową. Nie bez znaczenia winna być według skarżącej panująca w dacie wystawienia tytułów wykonawczych pora roku i warunki atmosferyczne. Wskazała, że wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym doprowadzi do sytuacji, w której znajdzie się bez dachu nad głową, dodając, że nie ma możliwości z rodziną przeniesienia się do innego lokalu. Komendant Miejski Policji postanowieniem z dnia [...] 2011r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 17 § 1 i 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odrzucił w całości zarzuty S. G. W pierwszej kolejności wypowiedział się co do zasadności zarzutu o niedoręczeniu skarżącej upomnienia poprzedzającego wystawienie tytułu wykonawczego. Skarżąca za podstawę prawą zarzutów wskazała bowiem art. 33 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ wyjaśnił, że w aktach znajduje się dowód doręczenia skarżącej upomnienia w dniu 25 sierpnia 2011r. Odbiór nastąpił osobiście przez skarżącą. Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji, organ wyjaśnił, że Komendant Miejski Policji na podstawie art. 20 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest organem egzekucyjnym w odniesieniu do obowiązków o charakterze niepieniężnym wynikających z wydanych, w zakresie swojej właściwości, decyzji administracyjnych. Decyzja nr [...] z [...] 2009r. została wydana przez Komendanta Miejskiego Policji, stąd jest on organem właściwym do jej wykonania. Co do zarzutu uciążliwości zastosowania środka egzekucyjnego, organ podniósł, że również nie zasługuje on na uwzględnienie. Wyjaśnił, że decyzja o opróżnieniu lokalu mieszkalnego nie może zostać wykonana w inny sposób, jak tylko poprzez faktyczne opuszczenie przez skarżącą zajmowanego mieszkania. Nie mogą znaleźć tu zastosowania żadne zastępcze formy realizacji tego obowiązku. W tym miejscu organ zwrócił uwagę, że postępowanie w sprawie opróżnienia lokalu faktycznie zakończyło się wskutek wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 26 stycznia 2011r. sygn. akt III SA/Kr 343/10, na podstawie którego oddalono skargę S. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] 2010r. Nr [...] znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego policji z [...] 2009r. wzywającą skarżącą do opróżnienia przedmiotowego lokalu. Organ dopiero pismami z maja i sierpnia 2011r. wezwał skarżącą do wykonania decyzji stanowiących kontrolę Sądu, to jest w miesiącach, które nie stanowią ze względu na pogodę uciążliwości w realizacji obowiązku opróżnienia lokalu. Organ zwrócił uwagę, odnośnie wniosku skarżącej o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, że przepis, na który się skarżąca powołała, to jest przepis art. 35 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczy etapu rozpoznawania zażalenia na postanowienie w przedmiocie zarzutów, a z tego względu nie ma zastosowania na obecnym etapie. Odnośnie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ wskazał z kolei, że powołany przez skarżącą przepis art. 56 § 1 pkt 5 ustawy dotyczy zawieszenia "w innych przypadkach określonych w ustawach" i również nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż przepisy resortowe, a w szczególności ustawa o Policji nie przewiduje możliwości zawieszenia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie. Żaląc się na powyższe postanowienie S. G. ponowiła wnioski o umorzenie postępowania egzekucyjnego, jego wstrzymanie lub zawieszenie, natomiast uzasadnienie zażalenia pokryło się w całości z uzasadnieniem zarzutów, koncentrując się na zarzucie niedoręczenia upomnienia, niedopuszczalności egzekucji i uciążliwości postępowania egzekucyjnego. Komendant Wojewódzki Policji po rozpoznaniu zażalenia wydał opisane na wstępie postanowienie, podtrzymując stanowisko organu pierwszej instancji co do niezasadności podniesionych przez S. G. zarzutów wobec postępowania egzekucyjnego. W szczególności organ wskazał, że kwestia opróżnienia lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji Policji jest rozstrzygana w postępowaniu administracyjnym, a nie cywilnym, tym samym w niniejszej sprawie przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie mają zastosowania. Skoro lokal przy ul. R pozostaje w dyspozycji Miejskiego Komendanta Policji, był on organem właściwym do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Jest z tego względu wierzycielem, a także organem właściwym do wszczęcia i prowadzenia egzekucji wydanej przez siebie decyzji. Co do wykazywanej uciążliwości zastosowanego środka egzekucyjnego organ wskazał, że w gruncie rzeczy egzekucję wszczęto w miesiącach letnich i z tego względu nie można przyjąć uciążliwości środka egzekucyjnego. Również co do zarzutu niedoręczenia upomnienia poprzedzającego wszczęcie egzekucji, organ wypowiedział się, iż jest on niezasadny. Organ zaznaczył na koniec, że nie zaistniała w sprawie żadna z przesłanek fakultatywnego lub obligatoryjnego zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi S. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której znalazły się zarzuty naruszenia przepisu art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, naruszenie przepisów art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, art. 691 kodeksu postępowania cywilnego i art. 90 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia pierwszej instancji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że tytuł wykonawczy w jej sprawie został wystawiony niezgodnie z przepisami, gdyż jako wierzyciela i jako organ egzekucyjny wskazano Komendę Miejską Policji. Jak zauważyła skarżąca, Komenda nie może być ani wierzycielem ani organem egzekucyjnym w rozumieniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto, rozwijając zarzut niedopuszczalności egzekucji, skarżąca podniosła, że dotychczasowe działania podejmowane przez organy administracji całkowicie pomijają fakt, że wywodzi swoje prawo do lokalu nie z przepisów ustawy o Policji ale z przepisów Kodeksu cywilnego (art. 691) a to z tego względu, że jej matka J. G. w oparciu o skierowanie z dnia 29 sierpnia 2000 r. zawarła z gminą umowę najmu lokalu na ogólnych zasadach regulowanych przez przepisy prawa cywilnego. Co więcej, zgodnie z tym skierowaniem, do zamieszkiwania z najemcą, J. G. uprawnienia nabyła skarżąca, jej mąż M. G. i syn P. G. Skarżąca podniosła w tym miejscu, że jej prawo do lokalu jest pochodną uprawnienia nie ojca, ale matki. Skierowanie jednoznacznie wskazywało, że przedmiotowy lokal w momencie zawierania umowy najmu pomiędzy Gminą Miasta a J. G. stanowił mieszkaniowy zasób gminy K i nie pozostawał w dyspozycji Policji. Co więcej, umowa została zawarta na czas określony a w oparciu o przepisy dotyczące najmu i ochrony lokatorów mogła ulec rozwiązaniu wyłącznie w oparciu o przepisy ustawy o ochronie lokatorów (...) a nie na podstawie decyzji organu Policji. Jak dalej wywiodła skarżąca, w momencie śmierci J. G., na podstawie art. 691 kodeksu cywilnego, wstąpiła z mocy ustawy w stosunek najmu, który do tej pory nie został zgodnie z przepisami rozwiązany. Nie było zatem w ocenie skarżącej żadnych podstaw do wydawania decyzji o opróżnieniu lokalu przez organy policji i tym bardziej nie było podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego celem opróżnienia lokalu. Skarżąca wskazała także na okoliczności dotyczące sytuacji bytowej jej rodziny, podnosząc, że jej rodzinę dotykają problemy finansowe i zdrowotne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że właściwość organu w sprawie nie jest kwestionowana i jest nim Komendant Miejski Policji, natomiast zarzut sprowadzający się do wadliwego zastosowania w sprawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z racji tej, że sprawa należy do sfery cywilnoprawnej organ ocenił w ten sposób, że nie jest władny go jako organ egzekucyjny rozstrzygać, gdyż działałby jako organ III instancji a byłoby to niezgodne z zasadą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 kpa. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013r. pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych postanowień z uwagi na to, że niezrozumiałe jest zawarte w sentencji postanowienia organu pierwszej instancji wyrzeczenie o odrzuceniu zarzutów, ponieważ sugeruje to rozstrzygnięcie formalne a organ winien wydać postanowienie w przedmiocie zarzutów. Uznając bowiem zarzuty za nieuzasadnione winien je oddalić lub wyrzec o ich nieuwzględnieniu. Zarzucił także zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z uwagi na to, że w tytule wykonawczym wymieniona jest decyzja organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie posiada natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z przepisem 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się, aby w zaskarżonym postanowieniu zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie bądź stwierdzenie nieważności. Zaskarżone przez S. G. postanowienie zostało wydane na podstawie art. 33 w zw. z art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Przepisy te stanowią o podstawie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podając, że są nimi: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Art. 34 w/w ustawy określa tryb rozpoznania zarzutów, wskazując w pkt 4, że organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy zasadnie przyjęły, iż zarzuty S. G. nie zasługują na uwzględnienie, w związku z tym nie zachodzi potrzeba umorzenia postępowania egzekucyjnego czy zastosowania mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Wymaga omówienia w pierwszej kolejności zarzut sformułowany przez S. G. w tym kierunku, że to nie organ administracji jakim jest Komendant Miejski Policji jest władny do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie opróżnienia lokalu przy ul. R w K a byłby władny jedynie komornik sądowy, co wyprowadza z własnej oceny uprawnień do lokalu, mających wywodzić się ze wstąpienia w stosunek najmu po zmarłej matce J. G., która zawarła z gminą umowę najmu ww lokalu. Generalnie skarżąca kwestionuje ustalenia organu Policji, które legły u podstaw decyzji z dnia [...] 2009r. Nr [...] wzywającej ją oraz jej męża M. G. i syna P. G. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego przy ul. R w K. Uważa, że nie znajduje zastosowanie w sprawie ustawa o Policji, w przepisie art. 95 ust. 3 pkt 3 stanowiąca, że decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego a winny znaleźć zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego stanowiące o przesłankach wydania orzeczenia o eksmisji z lokalu. Skarżąca wywodziła dalej, że skoro organ administracji nie mógł wydać w jej sprawie decyzji o opróżnieniu lokalu, to tym bardziej nie był władny do prowadzenia egzekucji administracyjnej celem doprowadzenia do opuszczenia przez nią lokalu. W ten sposób sformułowany zarzut prowadzi do wniosku, że skarżąca pomimo niewyartykułowania go w zarzutach czy w skardze podniosła w istocie zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z przepisu art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozpoznanie powyższego zarzutu musi uwzględniać regulację przepisu art. 29 ww ustawy stanowiącego, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W § 2 tego przepisu stanowi się, że jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 ustawy, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi. Na postanowienie organu egzekucyjnego o zwrocie tytułu wykonawczego przysługuje wierzycielowi, nie będącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. Znaczenie wskazanego przepisu art. 29 jest tego rodzaju, że badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej powinno obejmować w szczególności ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy zostało doręczone upomnienie (por. wyrok NSA z 20.07.2012 r. sygn. II FSK 2643/10, LEX nr 1217407). Wbrew twierdzeniu skarżącej Komendant Miejski Policji mógł prowadzić egzekucję administracyjną obowiązku wyrażonego w decyzji z [...] 2009r. Nr [...] polegającego na nakazie skierowanym do S. G. opuszczenia i opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego położonego w K przy ul. R, gdyż uprawnia go do tego przepis art. 20 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że : Art. 20. § 1. Organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest: (...) 4) kierownik powiatowej służby, inspekcji lub straży w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydawanych w zakresie swojej właściwości decyzji i postanowień. § 2. Ponadto w przypadkach określonych szczególnymi przepisami jako organ egzekucyjny w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym działa każdy organ Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu lub Straży Granicznej, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, organ Państwowej Inspekcji Pracy wydający decyzję w pierwszej instancji, organ straży pożarnej kierujący akcją ratowniczą, a także inne organy powołane do ochrony spokoju, bezpieczeństwa, porządku, zdrowia publicznego lub mienia społecznego. Treść powyższego przepisu art. 20 § 2 ustawy jednoznacznie wskazuje na to, że organem egzekucyjnym w niniejszej sprawie, tj. w sprawie egzekucji obowiązku niepieniężnego, jakim jest opróżnienie lokalu, jest Komendant Miejski Policji, który wydał decyzję w pierwszej instancji to jest decyzję z [...] 2011r., i który został wskazany precyzyjnie w tytule wykonawczym, wbrew twierdzeniu skarżącej. Z tego względu zarzut o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej jest chybiony. Twierdzenia skarżącej stanowiące tło zarzutu o braku uprawnień Komendanta Miejskiego Policji do prowadzenia w jej sprawie egzekucji administracyjnej to jest kwestionowanie w ogóle ustalania jej uprawnień do lokalu na podstawie ustawy o Policji nie mogą stanowić podstawy zarzutu z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż wkraczają w sferę, która zgodnie z art. 29 tej ustawy nie należy do organu egzekucyjnego. Mianowicie, nie do organu egzekucyjnego należy ustalanie zasadności i wymagalności obowiązku objętego wystawionym na skarżącą tytułu wykonawczego. Inaczej rzecz ujmując, w postępowaniu egzekucyjnym nie rozstrzyga się o rodzaju uprawnienia czy braku uprawnienia skarżącej do zajmowania lokalu przy ul. R w K. Jak słusznie zwróciły uwagę organy, kwestie te podlegały już rozstrzygnięciu organów Policji oraz kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wydał po rozpoznaniu skargi S. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] 2010r. wyrok w dniu 26 stycznia 2011r. sygn. akt III SA/Kr 343/10 oddalający skargę S. G. Na marginesie jedynie należy wspomnieć, że Sąd uznała za zgodne z prawem działanie organów Policji, które wyraziło się decyzją nakazującą skarżącej opuszczenie i opróżnienie przedmiotowego lokalu mieszkalnego uwagi na brak uprawnień do zajmowania go na podstawie ustawy o Policji. Przechodząc do oceny dalszych zarzutów skarżącej z przepisu art. 33 ust. 7 i 8 wskazać trzeba, że także nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 15 § 1 ustawy egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba, że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny dopełnił obowiązku wynikającego z tego przepisu, gdyż w dniu 26 września 2011r. S. G. odebrała osobiście pismo z dnia 25 sierpnia 2011r. znak [...] stanowiące w rozumieniu ww przepisu upomnienie. Jeśli chodzi o uciążliwość zastosowanego środka egzekucyjnego, słusznie zauważył organ pierwszej instancji, że decyzja o opróżnieniu lokalu mieszkalnego nie może zostać wykonana w inny sposób, jak tylko poprzez faktyczne opuszczenie przez skarżącą zajmowanego mieszkania. Nie mogą znaleźć tu zastosowania żadne zastępcze formy realizacji tego obowiązku. Faktem jest, że w postępowaniu egzekucyjnym zasadą jest stosowanie najłagodniejszego środka egzekucyjnego, która to zasada koresponduje z zasadą celowości postępowania egzekucyjnego mającego chronić zobowiązanego przed wykorzystaniem egzekucji jako dodatkowego środka represji, niemniej jak zaznaczono wyżej z istoty decyzji o obowiązku opróżnienia lokalu nie można wywieść innej formy realizacji jak opuszczenie lokalu. Odnosząc się na koniec do zarzutów przedstawionych przez pełnomocnika na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013r. stwierdzić należy, że nie są uzasadnione, gdyż jeśli chodzi o wskazanie w tytule wykonawczym decyzji organu pierwszej instancji, zdaniem pełnomocnika błędnie – decyzja ta została wskazana w pkt 24 tytułu oznaczonym jako "podstawa prawna obowiązku (akt administracyjny)". W przepisie art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określającym składowe tytułu wykonawczego rozróżnia się wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3) od podstawy prawnej prowadzenia egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6 ww. ustawy). Przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku należy rozumieć powołanie decyzji, z mocy której na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek. Z kolei mówiąc o podstawie prawnej prowadzonej egzekucji należy przez to rozumieć przepisy, na mocy których dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej obowiązków danego rodzaju. W ocenie Sądu w wystawionym tytule wykonawczym została prawidłowo wskazana podstawa prawna egzekwowanego obowiązku, gdyż jest nią decyzja organu uprawnionego zgodnie z przepisem art. 97 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 14 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r.w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. z 2005r., Nr 105, poz. 884) to jest decyzja Miejskiego Komendanta Policji. Odnośnie wadliwego wyrzeczenia organu pierwszej instancji o "odrzuceniu zarzutów" S. G., co w ocenie pełnomocnika wskazuje na rozstrzygnięcie formalne – wskazać należy, że przepis art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi w ten sposób, że organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zatem w przypadku uznania niezasadności zarzutów organ winien wydać postanowienie o odmowie uwzględnienia zarzutu. Użycie niemniej przez Komendanta Miejskiego Policji sformułowania o "odrzuceniu" zarzutów nie ma wpływu jako tako na wynik sprawy, gdyż w sposób wyczerpujący i merytoryczny organ ten odniósł się w uzasadnieniu postanowienia do zarzutów skarżącej. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę S. G. na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pkt II Sąd orzekł na podstawie art. 250 ppsa oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. ( Dz.U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).