VII SA/Wa 2146/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwanej dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania R. J. i K. J. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt techniczny i udzielającej R. K. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalno-przemysłowego (powinno być mieszkalno - pensjonowatego) na działce nr ewid. [...]. położonej w [...] - uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] i stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na istotę postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej i zauważył, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 1994 r., Nr 89, poz. 414 - według stanu na dzień wydania badanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor powinien dołączyć dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Następnie organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor – R. K. - wraz z wnioskiem z dnia 11 maja 1995 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożył wypis aktu notarialnego (Rep. [...] Nr [...]), na podstawie którego nabył własność działki nr ewid. [...]. Wniosek został uzupełniony o decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...]maja 1995 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr [...]. W aktach organu stopnia podstawowego brakuje natomiast dokumentu, który wskazywałby, że inwestorowi przysługiwało prawo do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane, tj. działką nr ewid. [...]. Niemniej jednak z treści Księgi Wieczystej nr [...] wynika, że w dniu wydania kontrolowanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...]czerwca 1995 r., znak: [...]. R. K. był współwłaścicielem działki nr ewid. [...]. Organ zauważył również, że z analizy projektu sytuacyjnego nadbudowy pomieszczeń mieszkalnych oraz wyrysu z mapy w skali 1: 2880 wynika bezsprzecznie, iż część spornej inwestycji została zaprojektowana na działce nr ewid. [...] (aktualnie [...]), podczas gdy decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...]. ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu tylko dla działki nr ewid. [...]. Ustalenia te potwierdza kopia mapy ewidencyjnej obr. [...]: dz. [...].[...],[...].[...].[...],[...] oraz kopia mapy zasadniczej . Mając na uwadze fakt, że inwestor nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr ewid. [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Dalej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b), c), pkt 2 i 3 oraz ust. 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu przez osobę Posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Natomiast stosownie do art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ wskazał, że z pkt 2 ppkt a) decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...]maja 1995 r., znak: [...], wynika, że dopuszczalna wysokość zabudowy nie może przekraczać 2 i ½ kondygnacji. Zgodnie z brzmieniem § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 1995 r., Nr 10 poz. 46 ze zm. - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), przez liczbę kondygnacji rozumie się liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych. Organ podkreślił, iż wprawdzie, w analizowanej sprawie, w dokumentacji projektowej projektant posługuje się takimi określeniami jak: "przyziemie", "wysoki parter", jednak terminy te nie są znane ustawie Prawo budowlane, jak i wydanemu na jej podstawie ww. rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Z całą pewnością najniższa kondygnacja projektowanego budynku, określana mianem "przyziemia", nie jest piwnicą, ani też sutereną, w rozumieniu § 3 pkt 12 i 13 ww. rozporządzenia. Z projektu budowlanego wynika, że poziom podłogi "przyziemia" znajduje się na równi z poziomem terenu. W istocie "przyziemie" oraz "wysoki parter" stanowią dwie kondygnacje, nad którymi zaprojektowano "I piętro" i poddasze użytkowe (patrz k. 15 i 19 - akta organu stopnia podstawowego). Projekt budowlany spornej inwestycji przewiduje więc nadbudowę budynku do wysokości 4 kondygnacji, a zatem jest niezgodny z pkt 2 lit. a) decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że ujawnione odstępstwa pomiędzy decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...], a decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., znak: [...], w zakresie ilości kondygnacji projektowanego budynku oznaczają, iż w sposób istotny i oczywisty odstąpiono od wymogów rozstrzygnięcia w zakresie warunków zabudowy. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę, że organ administracji publicznej orzekający o pozwoleniu na budowę jest bezwzględnie związany warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i nie może od tych warunków odstąpić. Pozwolenie na budowę nie może więc przekraczać ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Wskazana powyżej rozbieżność pomiędzy decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...] oraz kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, jak również brak warunków zabudowy dla działki nr [...], stanowi zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podstawę do stwierdzenia, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., znak: [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego. Dodatkowo organ zauważył, że stosownie do brzmienia art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do Projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Przy czym w myśl art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego powyższy obowiązek nie dotyczy projektów obiektów o prostej konstrukcji, nie stwarzających zagrożenia dla użytkowników i otoczenia, takich, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne i małe domy mieszkalne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie, składowe, handlowe i usługowe. Wprawdzie użyty w tym przepisie zwrot "jak", świadczy o tym, że wyliczenie to ma charakter przykładowy, to jednak biorąc pod uwagę charakter i przeznaczenie spornej inwestycji (budynek mieszkalno- pensjonatowy), nie może ona być kwalifikowana jako budynek mieszkalny, o prostej konstrukcji, w rozumieniu art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. W konsekwencji, w analizowanym przypadku było wymagane dokonanie sprawdzenia projektu architektoniczno- budowlanego, o którym mowa w art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego. Skoro projektant nie uczynił zadość temu obowiązkowi, to należy stwierdzić, że w tym zakresie został rażąco naruszony art. 35 ust. 1 pkt 2) w związku z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., znak: [...], niewątpliwie wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. b oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy i organ zobowiązany był stwierdzić nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. Rażąco naruszone przepisy art. 32 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. b, art. 35 ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest rażące i bezsprzeczne. Skutki analizowanych uchybień są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwrócił również uwagę, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego projekt budowlany, stanowiący podstawę do wydania pozwolenia na budowę, powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie oraz projekt architektoniczno-budowlany, określający m.in. funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego. W myśl § 8 ust. 1 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (M.P- z 1995 r., Nr 2 poz. 30 - według stanu na dzień wydania badanej decyzji), projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać cześć opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopiach aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto stosownie do § 11 ust. 1 ww. zarządzenia, projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz cześć rysunkową. Z kolei część rysunkowa, o której mowa w § 11 ust. 1, sporządzona z uwzględnieniem § 7 powinna przedstawiać rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu, w tym przekrycia oraz przekroje podłużne (profile) i poprzeczne, przeprowadzone w charakterystycznych miejscach obiektu (§ 12 ust. 1 pkt 2 ww. zarządzenia). Organ zwrócił uwagę, że analiza dokumentacji projektowej wykazała, że część rysunkowa projektu zagospodarowania nie obejmuje działki nr [...], charakterystycznych rzędnych dotyczących planowanej inwestycji, wymiarów i odległości projektowanego budynku w stosunku do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich. Co więcej, w części opisowej projektu brak jest opisu istniejącego stanu zagospodarowania działki z uwzględnieniem przewidywanych w nim zmian oraz projektowanego zagospodarowania działki, co stanowi ewidentne naruszenie § 8 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust. 3 pkt 2 ww. zarządzenia. Ponadto projekt architektoniczno-budowlany spornej inwestycji jest niekompletny i niespójny. Zawiera on rzut 3 kondygnacji, tj. "rzut przyziemia - inwentaryzacja 1:100" (k. 20), "rzut piętra z nadbudową łazienek i pokoi gościnnych skala 1:100" (k. 21), "rzut wysokiego parteru - inwentaryzacja 1:100" (k. 22), podczas gdy z rysunków: "przekrój B-B 1:100" (k. 19), "elewacja zachodnia 1:100" (k. 18), "elewacja wschodnia" (k. 17), "elewacja południowa 1:100" (k. 16) oraz "elewacja północna 1:100" (k. 15) wynika, że zaprojektowany budynek mieszkalno-pensjonatowy liczy 4 kondygnacje. Dodatkowo analiza porównawcza rysunków elewacji projektowanego budynku oraz rzutów poszczególnych jego kondygnacji wykazała, że są one ze sobą sprzeczne. W szczególności sposób usytuowania otworów okiennych, wzajemnych odległości między nimi, wynikający z rysunków elewacji zachodniej, wschodniej, południowej i północnej nie odpowiada rozmieszczeniu okien, przewidzianym na rysunkach rzutów kondygnacji. Co więcej, w przedmiotowym projekcie budowlanym brak istotnej części dokumentacji, a mianowicie rzutu dachu, rzutu więźby dachowej oraz przekroju poprzecznego budynku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że kontrolowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., znak: [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Powyższe uchybienie jest o tyle istotne, że projekt budowlany spornej inwestycji nie został sprawdzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, w sytuacji gdy art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego nakładał taki obowiązek. Mając na uwadze powyższą argumentację Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że należało uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r., w całości i stwierdzić nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., znak: [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. wniósł R. K. wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja Kierownika l Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. znak : [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa, gdy tymczasem wykazywane, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane, jak i przepisów wykonawczych, nie mają charakteru rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga R. K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11, Lex nr 1145109; wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1522/10, Lex nr 965193; wyrok NSA z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1381/10, Lex nr 966249). Jak trafnie zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając zaskarżoną zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane - według stanu na dzień wydania badanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] - pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor powinien dołączyć dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż inwestor – R. K. - wraz z wnioskiem z dnia 11 maja 1995 r. o wydanie pozwolenia na budowę złożył wypis aktu notarialnego (Rep. [...] Nr [...]), na podstawie którego nabył własność działki nr ewid. [...]. Wniosek został uzupełniony o decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr [...]. W aktach organu stopnia podstawowego brakuje dokumentu, który wskazywałby, że inwestorowi przysługiwało prawo do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane, tj. działką nr ewid. [...]. Niemniej jednak z treści Księgi Wieczystej nr [...] wynika, że w dniu wydania kontrolowanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., R. K. był współwłaścicielem działki nr ewid. [...]. Ze zgromadzonego materiału dowodowego - z analizy projektu sytuacyjnego nadbudowy pomieszczeń mieszkalnych oraz wyrysu z mapy w skali 1: 2880 (k. 24) - wynika również, że część spornej inwestycji została zaprojektowana na działce nr ewid. [...] (aktualnie [...]), podczas gdy decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1995 r., ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu tylko dla działki nr ewid. [...]. Na rozbieżności między projektem budowlanym a decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1995r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji zwracał już uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] stycznia 1998r. w sprawie sygn. akt II SA/Ka 767/96 w którym stwierdził nieważność postanowienia z dnia [...] grudnia 1995r. wstrzymującego prowadzone roboty budowlane w ramach przedmiotowej inwestycji. Należy także wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 8 grudnia 2005r. w sprawie sygn.. akt II SA/Gl 435/04 wyraził ocenę prawną dotycząca omawianych niezgodności , stwierdzając, iż organy winny rozważyć zainicjowanie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995r. Zasadnie zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w analizowanym przypadku doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż inwestor nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr ewid. [...], zaś zatwierdzony decyzją projekt budowlany przewidywał zainwestowanie także tej działki. Analiza pkt 2 ppkt a) decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...], wskazuje, że dopuszczalna wysokość zabudowy na tej nieruchomosci nie może przekraczać 2 i ½ kondygnacji. Zgodnie z brzmieniem § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), przez liczbę kondygnacji rozumie się liczbę kondygnacji budynku, z wyjątkiem piwnic, suteren, antresoli oraz poddaszy nieużytkowych. Słusznie wskazuje organ odwoławczy, iż najniższa kondygnacja projektowanego budynku, określana jako "przyziemia", nie jest piwnicą, ani też sutereną, w rozumieniu § 3 pkt 12 i 13 ww. rozporządzenia. Z projektu budowlanego wynika, że poziom podłogi "przyziemia" znajduje się na równi z poziomem terenu. Należy więc przyjąć, że "przyziemie" oraz "wysoki parter" stanowią dwie kondygnacje, nad którymi zaprojektowano "I piętro" i poddasze użytkowe . Projekt budowlany spornej inwestycji przewiduje więc nadbudowę budynku do wysokości 4 kondygnacji, a zatem jest niezgodny z pkt 2 lit. a) decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...], ustalającej warunki zabudowy. Zatem odstępstwa pomiędzy decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...], a decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., znak: [...], w zakresie ilości kondygnacji projektowanego budynku bezspornie oznaczają, iż w sposób istotny i oczywisty odstąpiono od wymogów rozstrzygnięcia w zakresie warunków zabudowy co uzasadnia twierdzenia organu II instancji o rażącym naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b), c), pkt 2 i 3 oraz ust. 2 Prawa budowlanego. Organ administracji publicznej orzekający o pozwoleniu na budowę jest bezwzględnie związany warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i nie może od tych warunków odstąpić. Organ architektoniczno-budowlany nie może kwestionować decyzji o warunkach zabudowy, nie może też zatwierdzić projektu budowlanego w razie ustalenia jakichkolwiek odstępstw w projekcie od warunków w niej zawartych. Wskazana powyżej rozbieżność pomiędzy decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 1995 r., znak: [...] oraz kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, jak również brak warunków zabudowy dla działki nr [...], stanowi - jak słusznie ocenił - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podstawę do stwierdzenia, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., znak: [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego. Z brzmienia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika jednoznacznie, że organ administracji jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rację ma Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Rażąco naruszone przepisy art. 32 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, art. 35 ust. 1 pkt 1) lit. b, Prawa budowlanego są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest rażące i bezsprzeczne. Skutki analizowanych uchybień są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Naruszone przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący oraz dotykają szczególnie istotnej sfery - kwestii zgodności projektowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego projekt budowlany, stanowiący podstawę do wydania pozwolenia na budowę, powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie oraz projekt architektoniczno-budowlany, określający m.in. funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego. Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej doszło także do naruszenia § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (M.P- z 1995 r., Nr 2 poz. 30 - według stanu na dzień wydania badanej decyzji), z tym że naruszenie to ze względu na wywołany skutek nie ma charakteru rażącego. W ocenie Sądu słusznie zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że kontrolowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., znak: [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Powyższe uchybienie było o tyle istotne, że projekt budowlany spornej inwestycji nie został sprawdzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, w sytuacji gdy art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego nakładał taki obowiązek. Mając na uwadze charakter oraz liczbę dokonanych przez organ wydający pozwolenie na budowę naruszeń przepisów prawa, należało tak jak uczynił to Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylić decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r., w całości i stwierdzić nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r., znak: [...]. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie art. 151 p.p.s.a.