IV SA/Gl 1417/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, , po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego postanawia: odrzucić skargę W dniu 21 września 2011 r. Z. K. wniósł za pośrednictwem Wojewody [...] skargę na postanowienie tego organu z dnia [...] r., nr [...] wydane w przedmiocie statusu bezrobotnego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. W toku postępowania, w piśmie procesowym nadanym w dniu 5 września 2012 r. skarżący wniósł o zwolnienie go od obowiązku uiszczania kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata i kuratora. Następnie ustalono, że w sprawach zarejestrowanych pod sygn. akt IV SA/Gl 69/10 oraz IV SA/Gl 3/10 znajduje się informacja, że Z.K. został ubezwłasnowolniony częściowo na mocy prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] r., sygn. akt [...], natomiast postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] r., sygn. akt [...] ustanowiono dla skarżącego kuratora w osobie B.K. Zarządzeniem z dnia 30 października 2012 r. Sąd wezwał kuratora skarżącego do złożenia pisemnego oświadczenia, czy podtrzymuje skargę złożoną przez skarżącego, czy też ją cofa pod rygorem odrzucenia skargi w terminie 7 dni. Do wezwania dołączono odpis skargi. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki (k. 32), powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone kuratorowi skarżącego - do rąk dorosłego domownika - w dniu 7 listopada 2012 r. Kurator w zakreślonym przez Sąd terminie nie złożył stosownego oświadczenia, nie podpisał również skargi złożonej przez Z.K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 26 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych (§ 1). Natomiast osoba fizyczna ograniczona w zdolności do czynności prawnych ma zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie (§ 2). Istotą ograniczonej zdolności procesowej jest to, że pełnia zdolności procesowej przysługuje tym osobom wyłącznie w sprawach, które wynikają z tych czynności, które na mocy przepisów prawa, mogą być dokonywane przez nie samodzielnie. Zgodnie natomiast z art. 15 Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 1964 r., Nr 16 poz. 93 z późn. zm.), ograniczoną zdolność do czynności prawnych ma osoba częściowo ubezwłasnowolniona. Dla osoby tej ustanawia się kuratelę (art. 16 § 2 k.c.). Osoba częściowo ubezwłasnowolniona może bez zgody przedstawiciela ustawowego zawierać umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych, bieżących sprawach życia codziennego (art. 20 k.c.), rozporządzać swoim zarobkiem - chyba że sąd opiekuńczy inaczej postanowił (art. 21 k.c.). W pewnych wypadkach osoba częściowo ubezwłasnowolniona ma pełną zdolność do czynności prawnych, mianowicie w sprawach dotyczących przedmiotów oddanych jej do swobodnego użytku przez przedstawiciela ustawowego (art. 22 k.c.). W świetle powyższego należy stwierdzić, że osoba fizyczna niemająca zdolności procesowej przed sądem administracyjnym to zarówno osoba niemająca w ogóle zdolności procesowej, jak i osoba posiadająca ograniczoną zdolność procesową w zakresie spraw, w których czynności nie może dokonywać samodzielnie. Natomiast zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 27 P.p.s.a., osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może podejmować czynności procesowe tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie mógł działać samodzielnie, a jedynie przez swego przedstawiciela ustawowego, bowiem skarga dotyczy postanowienia wydanego w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej, a zatem nie w zakresie spraw, dla których obowiązujące przepisy przewidują możliwość samodzielnego działania osób nieposiadających pełnej zdolności do czynności prawnych. Skargę w imieniu skarżącego mógł zatem wnieść jedynie jego kurator ustanowiony przez sąd opiekuńczy. Tymczasem ustanowiony dla skarżącego kurator, pomimo wezwania, wniesionej skargi nie poparł. Stosownie natomiast do regulacji art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy. W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.