II SA/Wa 2122/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant st. asyst. sędziego Beata Gibzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] marca 2012 r. B. S.A. z siedzibą w P., powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwróciła się do Dyrektora Urzędu [...] w P. o udostępnienie: 1) korespondencji Urzędu [...] w P., kierowanej do Polskiej Agencji [...] w W. w okresie od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] marca 2012 r.; 2) korespondencji Polskiej Agencji w W., kierowanej do Urzędu [...] w P.w okresie od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] marca 2012 r. Spółka zaznaczyła, że w przypadku braku takiej korespondencji, wnosi o poinformowanie jej o tym. Wskazała przy tym, że udzielenie żądanych informacji winno nastąpić w formie kserokopii, poprzez przesłanie ich listem poleconym na wskazany we wniosku adres do korespondencji. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 11 kwietnia 2012 r. Urząd [...] w P. poinformował B. S.A. z siedzibą w P., że strona ma zapewniony dostęp do akt postępowania kontrolnego w trybie art. 178 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.). Uregulowanie procedury wglądu w akta prowadzonego postępowania w ustawie – Ordynacja podatkowa powoduje, że nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, co wynika z art. 1 ust. 2 tej ustawy. Spółka, jako strona toczącego się postępowania, może więc swoje prawo dostępu do informacji zawartej w aktach sprawy realizować w trybie ustawy – Ordynacja podatkowa. W dniu [...] kwietnia 2012 r. B. S.A. z siedzibą w P. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora Urzędu [...] w P., polegającą na nierozpatrzeniu jej wniosku z dnia [...] marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 24 lipca 2012 r. o sygn. akt II SAB/Po 24/12 uwzględnił powyższą skargę i zobowiązał Dyrektora Urzędu [...] w P. do rozpatrzenia wniosku B. S.A. z siedzibą w P. z dnia [...] marca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem, w którym stwierdzono, że nie można jednoznacznie ustalić, czy w aktach postępowania kontrolnego, którego Spółka jest stroną, znajduje się całość korespondencji prowadzonej między organem kontroli skarbowej a P., do której strona ma zapewniony dostęp w trybie ustawy – Ordynacja podatkowa, czy też tylko część tej korespondencji, która dotyczy strony. W takiej sytuacji organ winien wyjaśnić Spółce, jaka część żądanej informacji znajduje się poza aktami postępowania kontrolnego (podatkowego), jak i rozważyć zasadność i zakres udostępnienia skarżącej tych informacji. Realizując treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] marca 2012 r., Dyrektor Urzędu [...] w P. decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 16 ust. 1, ust. 2 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmówił B. S.A. z siedzibą w P. udostępnienia informacji publicznej. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w okresie od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] marca 2012 r. dwukrotnie była wymieniana korespondencja pomiędzy Urzędem [...] w P. a Polską Agencją [...] z siedzibą w W. Pierwsza korespondencja została umieszczona w aktach postępowania kontrolnego, którego Spółka jest stroną, i w tym zakresie umożliwiono jej wgląd w akta na podstawie ustawy – Ordynacja podatkowa. Toteż nieuzasadnionym jest realizowanie wniosku z dnia [...] marca 2012 r. w tym zakresie na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast druga korespondencja pomiędzy Urzędem [...] w P. a Polską Agencją [...] z siedzibą w W. została wymieniona w dniu [...] marca 2012 r., w którym organ kontroli skarbowej przekazał P. podsumowanie ustaleń dokonanych w związku z prowadzonymi czynnościami w zakresie audytu gospodarowania środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej w ramach Programu Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013. Przekazana dokumentacja stanowiła dokumentację pokontrolną, obejmującą ustalenia w odniesieniu do projektu, który był przedmiotem analizy w ramach audytu przeprowadzonego przez organ kontroli skarbowej w przedsiębiorstwie "P." S.A. z siedzibą w "S.". Organ wskazał, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t. j.: Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214 ze zm.), informacje gromadzone i przetwarzane w ramach kontroli skarbowej, w tym na podstawie art. 7c i art. 7d, stanowią tajemnicę skarbową, z wyjątkiem informacji gromadzonych i przetwarzanych w zakresie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4-7. Do katalogu określonego w art. 2 ust. 1 pkt 4-7 ustawy o kontroli skarbowej, który nie stanowi tajemnicy skarbowej, należą: - kontrola celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz środkami pochodzącymi z Unii Europejskiej i międzynarodowych instytucji finansowych, z wyłączeniem kontroli celowości wykorzystania środków zaliczanych do dochodów własnych i subwencji ogólnej jednostki samorządu terytorialnego; - kontrola wywiązywania się z warunków finansowania pomocy ze środków, o których mowa powyżej; - kontrola prawidłowości przekazywania środków własnych do budżetu Unii Europejskiej; - audyt gospodarowania środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegającymi zwrotowi środkami z innych źródeł zagranicznych, w tym certyfikacja i wydawanie deklaracji zamknięcia. Odnosząc treść przytoczonego przepisu do żądania zawartego we wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ kontroli skarbowej stwierdził, że korespondencja pomiędzy Urzędem [...] w P. a Polską Agencją [...] z siedzibą w W. nie była objęta zakresem tajemnicy skarbowej, wszak dotyczyła przekazania dokumentacji pokontrolnej w sprawie audytu gospodarowania środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej. Jednakże dostęp do korespondencji z dnia [...] marca 2012 r. podlega ograniczeniu w trybie art. 5 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych, a także tajemnicę przedsiębiorcy. W tym zakresie znajdują bowiem zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. j.: Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.), w szczególności jej art. 23 ust. 1 pkt 1, który stanowi legalną przesłankę przetwarzania danych osobowych w przypadku, gdy osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę. Brak zgody uniemożliwia udostępnienie dokumentu, w którym zawarte są takie dane. Z kolei ochronę tajemnicy przedsiębiorcy zapewnia art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j.: Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503 ze zm.), ograniczający dostęp do informacji gospodarczych beneficjenta środków pochodzących z Unii Europejskiej, a takie informacje znajdują się we wspomnianej korespondencji, co wpływa na konieczność odmowy jej udostępnienia. Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, B. S.A. z siedzibą w P. uczyniła je przedmiotem odwołania do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, domagając się jego uchylenia i nakazania organowi I instancji udostępnienia informacji publicznej, o którą się zwróciła. Zdaniem Spółki, żądana przez nią korespondencja powinna zostać jej udzielona, ponieważ możliwą do zastosowania w sprawie jest czynność anonimizacji, po której dokument podlega udostępnieniu. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, mając za podstawę art. 127 § 1 i § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także w związku z art. 8 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o kontroli skarbowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że poza sporem pozostaje kwestia udostępnienia dokumentów znajdujących się w aktach postępowania kontrolnego, którego stroną jest Spółka, bowiem WSA w Poznaniu przyznał, że trafne jest stanowisko organu I instancji, iż w odniesieniu do informacji publicznych, do których dostęp strona ma zapewniony na podstawie ustawy – Ordynacja podatkowa, wyłączone jest stosowanie trybu z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast zasadną jest odmowa udostępnienia korespondencji z dnia [...] marca 2012 r., gdyż jej ujawnienie godziłoby w prywatność osób fizycznych oraz tajemnicę przedsiębiorcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję B. S.A. z siedzibą w P. podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, w tym art. 5 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez jego błędne zastosowanie, oraz art. 16 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, poprzez błędną wykładnię, prowadzącą do jego niewłaściwego zastosowania, co w rezultacie doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy udzielenia wnioskowanej korespondencji. Spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Udzielając odpowiedzi na skargę, Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty, jakie przedstawił w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Regulacja ta określa zatem tryb i zasady dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W rozpoznawanej sprawie istotnie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, co zresztą sporne nie jest, bowiem zostało to przesądzone mocą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lipca 2012 r. o sygn. akt II SAB/Po 24/12. Sporna natomiast jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu we wspomnianym wyroku przyjął, że nie można jednoznacznie ustalić, czy w aktach postępowania kontrolnego, którego B. S.A. z siedzibą w P. jest stroną, znajduje się całość korespondencji prowadzonej między Dyrektorem Urzędu [...] w P. a Polską Agencją [...] z siedzibą w W., do której strona ma zapewniony dostęp w trybie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), czy też tylko część tej korespondencji, która dotyczy strony. Zdaniem WSA w Poznaniu, w takiej sytuacji organ winien wyjaśnić Spółce, jaka część żądanej informacji znajduje się poza aktami postępowania kontrolnego (podatkowego), jak i rozważyć zasadność i zakres udostępnienia skarżącej tych informacji. W wykonaniu tego wyroku, podejmując decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej, organ kontroli skarbowej I instancji w jej motywach wyjaśnił, że w okresie od dnia [...] marca 2012 r. do dnia [...] marca 2012 r. dwukrotnie była wymieniana korespondencja pomiędzy Urzędem [...] w P. a Polską Agencją [...] z siedzibą w W. Pierwsza korespondencja została umieszczona w aktach postępowania kontrolnego, którego Spółka jest stroną, i w tym zakresie umożliwiono jej wgląd w akta na podstawie ustawy – Ordynacja podatkowa, co istotnie czyni bezzasadnym realizację jej wniosku w tej części w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na brzmienie art. 1 ust. 2. Choć tego rodzaju wyjaśnienie znalazło się w podejmowanej decyzji, to jednak jego umieszczenie nie determinuje treści samego rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia informacji publicznej, gdyż ta dotyczy drugiej korespondencji pomiędzy Dyrektorem Urzędu [...] w P. a Polską Agencją [...] z siedzibą w W., jaka została wymieniona w okresie będącym przedmiotem zainteresowania Spółki, a która pochodzi z dnia [...] marca 2012 r. Orzekające w sprawie organy kontroli skarbowej zgodnie twierdzą, że korespondencja ta, będąca podsumowaniem ustaleń dokonanych w związku z prowadzonymi czynnościami w zakresie audytu gospodarowania środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej w ramach Programu Innowacyjna Gospodarka na lata 2007-2013, stanowiąca dokumentację pokontrolną, obejmującą ustalenia w odniesieniu do projektu, który był przedmiotem analizy w ramach audytu przeprowadzonego przez organ kontroli skarbowej w przedsiębiorstwie "P." S.A. z siedzibą w "S.", jakkolwiek nie stanowi tajemnicy skarbowej, to jednak nie może zostać udostępniona z uwagi na ochronę danych osobowych i tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t. j.: Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214 ze zm.), informacje gromadzone i przetwarzane w ramach kontroli skarbowej, w tym na podstawie art. 7c i art. 7d, stanowią tajemnicę skarbową, z wyjątkiem informacji gromadzonych i przetwarzanych w zakresie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4-7. Do katalogu określonego w art. 2 ust. 1 pkt 4-7 ustawy o kontroli skarbowej, który nie stanowi tajemnicy skarbowej, należą: - kontrola celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz środkami pochodzącymi z Unii Europejskiej i międzynarodowych instytucji finansowych, z wyłączeniem kontroli celowości wykorzystania środków zaliczanych do dochodów własnych i subwencji ogólnej jednostki samorządu terytorialnego; - kontrola wywiązywania się z warunków finansowania pomocy ze środków, o których mowa powyżej; - kontrola prawidłowości przekazywania środków własnych do budżetu Unii Europejskiej; - audyt gospodarowania środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej oraz niepodlegającymi zwrotowi środkami z innych źródeł zagranicznych, w tym certyfikacja i wydawanie deklaracji zamknięcia. Należy zgodzić się, że korespondencja pomiędzy Dyrektorem Urzędu [...] w P. a Polską Agencją [...] z siedzibą w W. z dnia [...] marca 2012 r., którą to korespondencję tworzy pismo przewodnie wraz z załącznikiem, nie jest objęta zakresem tajemnicy skarbowej, ponieważ dotyczy przekazania dokumentacji pokontrolnej w sprawie audytu gospodarowania środkami pochodzącymi z budżetu Unii Europejskiej. Mimo tego jednak dostęp do niej podlega ograniczeniu w trybie art. 5 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej ze względu na prywatność osób fizycznych, których dane znajdują się we wspomnianym załączniku, a także przez wzgląd na tajemnicę przedsiębiorcy. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. j.: Dz. U. z 2002 r. nr 101, poz. 926 ze zm.) w art. 23 ust. 1 pkt 1 określa legalną przesłankę przetwarzania danych osobowych w przypadku, gdy osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę. Brak zgody osoby, której dane dotyczą, uniemożliwia udostępnienie dokumentu, w którym zawarte są takie dane. Zdaniem Sądu, zasada ta nie ma jednak zastosowania w przypadku, gdy chodzi o dysponowanie publicznymi środkami finansowymi przez samego beneficjenta takich środków, co oznacza, że jego dane nie powinny podlegać w tym względzie ochronie, bowiem osoba taka musi liczyć się z tym, że weryfikacja wydatkowania publicznych środków pomocowych może odbywać się zarówno w trybie kontroli wykonywanej przez właściwe organy władzy publicznej, jak i w ramach społecznej kontroli możliwej do przeprowadzenia w trybie dostępu do informacji publicznej. Sytuacja natomiast wygląda odmiennie, gdy chodzi o dane kontrahentów beneficjenta takich środków. W tym przypadku nie można przyjąć, by ich dane podlegały nieograniczonemu przetwarzaniu i nie były objęte ochroną, wszak kontrahent beneficjenta środków publicznych nie musi wiedzieć, że finansowanie transakcji odbywa się czy też będzie się odbywać ze środków publicznych. Przyjęcie odmiennego punktu widzenia za prawidłowy doprowadziłoby do nieuzasadnionej ingerencji w sferę działalności kontrahenta beneficjenta takich środków, a przez to także w sferę jego prywatności, jako że jedynie beneficjent jest podmiotem korzystającym ze środków pomocowych. O ile możliwym i dopuszczalnym byłoby zanonimizowanie w takiej sytuacji treści żądanej przez Spółkę korespondencji, to jednak – jak słusznie zwracają uwagę orzekające w sprawie organy kontroli skarbowej – tego rodzaju zabieg doprowadziłby do utraty integralności dokumentu, zważywszy na ilość zawartych w nim danych osobowych, które jedynie w całości tworzą jego treść, nadając mu właściwe znaczenie i sens. Niezależnie jednak od tego, korespondencja ta nie może zostać udostępniona, gdyż w sprawie istnieje także inny powód odmowy udzielenia żądanej informacji, którym jest ochrona tajemnicy przedsiębiorcy. W myśl art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j.: Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503 ze zm.), przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Opierając się o treść tego przepisu, należy wskazać, że chodzi w nim o takie informacje, których ujawnienie godziłoby w interes przedsiębiorcy w wymiarze technicznym, technologicznym, organizacyjnym lub innym, mającym wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, a więc o kwestie wynalazcze, związane z działalnością marketingową, tzw. know – how produkcyjne, ewentualnie know – how handlowe bądź inne. W niniejszej sprawie istotnie żądana przez Spółkę korespondencja zawiera informacje dotyczące nie tylko opisu innowacyjnej technologii, wdrażanej przez przedsiębiorcę, ale także parametry linii produkcyjnej i dane techniczne ją identyfikujące, których ujawnienie mogłoby zagrażać interesom przedsiębiorcy. Z pewnością realizowanie tego rodzaju projektu nie należy do kategorii pojęciowej "sprawy publicznej", zaś działania, które przedsiębiorca podejmuje dla wdrożenia nowej technologii, choćby była ona finansowana ze środków publicznych, nie mogą ulegać prawu do informacji publicznej, które nie ma przecież charakteru absolutnego, zważywszy że celem nadrzędnym cyt. ustawy jest zwalczanie nieuczciwej konkurencji, której to przepisy muszą mieć pierwszeństwo w stosowaniu i wyłączać w takiej sytuacji dostęp do informacji publicznej. Odmowa udostępnienia informacji publicznej – orzekana w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – może nastąpić jedynie w przypadku, gdy istnieje konieczność ochrony konstytucyjnych wartości i dóbr, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jeśli zatem przez wzgląd na ochronę danych osobowych i tajemnicę przedsiębiorcy informacja publiczna nie może zostać udostępniona, zasadne jest wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw (tu prawa do informacji publicznej) mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym Państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z przepisu tego wynika, że każdy obywatel może korzystać z konstytucyjnych wolności i praw w granicach zakreślonych przez ustawę, albowiem chroniąc sferę wolności obywatelskich, Konstytucja dopuszcza także ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw i wolności, stanowiąc, że "mogą być ustanawiane tylko w ustawie", jak choćby właśnie w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Istotne przy tym jest, że ograniczenia w zakresie korzystania z praw i wolności mogą być wprowadzane tylko wówczas, gdy są konieczne w demokratycznym Państwie w celu zapewnienia jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, ochrony wolności i praw innych osób. Ustawodawca, ustanawiając zatem obywatelskie prawo do informacji publicznej, ma również na względzie potrzebę zapewnienia ochrony interesów jednostki w sferze jej prywatności. Tym samym, określając konstytucyjne wolności i prawa obywatela, prawodawca dostrzega potrzebę wprowadzania ograniczeń tych dóbr. Przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, wytyczając tym samym granice korzystania z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach. W tym kontekście nie bez znaczenia jest także treść ustępu 2 art. 31 Konstytucji, w myśl którego każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych, nikogo też nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. Ograniczając pewną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane (prawo do informacji publicznej), do celu, jaki temu przyświeca (ochrona prywatności), który to cel musi być także kwalifikowany w kategoriach wartości konstytucyjnej (interes jednostki, interes Państwa). Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (zasada proporcjonalności). Prawodawca, ograniczając w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej dostęp do informacji, czyni to więc w zgodzie z zasadą proporcjonalności i nie można w tym przypadku mówić o łamaniu konstytucyjnych uprawnień obywatela, gdy ograniczenie prawa do informacji podyktowane jest prawem jednostki do ochrony jej prywatnych interesów. W przedstawionym stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Motywy ich podjęcia zostały w pełni wyjaśnione, zaś przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Zatem za nieuzasadnione należy uznać zarzuty zawarte w skardze, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.