I OW 193/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Katowicach o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w Katowicach a Prezydentem Miasta Katowice w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania (...) S.A. w Katowicach dotyczącego zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem pojazdu Opel Kadett nr rejestracyjny (...) postanawia: wskazać Prezydenta Miasta Katowice jako organ właściwy do rozpoznania wniosku. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Katowicach wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego zaistniałego pomiędzy nim a Prezydentem Miasta Katowice poprzez wskazanie Prezydenta Miasta Katowice jako organu właściwego do rozpoznania wniosku Przedsiębiorstwa (...) S.A. w Katowicach w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem pojazdu Opel Kadett nr rej. (...). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że pismem z dnia 31 sierpnia 2012 r. wydanym na podstawie art. 65 § 1 K.p.a., Prezydent Miasta Katowice uznał się za organ niewłaściwy w sprawie zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem wskazanego pojazdu i przekazał korespondencję dotyczącą tego pojazdu Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w Katowicach według właściwości. Prezydent Miasta Katowice stwierdził bowiem, że nieprawidłowe jest wywodzenie kompetencji starosty do działania w imieniu Skarbu Państwa w zakresie zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem pojazdów, o których stanowi art. 13 ustawy nowelizującej Prawo o ruchu drogowym oraz przyznania należnego z tego tytułu wynagrodzenia. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Katowicach nie podzielając powyższego stanowiska podniósł, że zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. k/ ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018), zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę – Prawo o ruchu drogowym. W art. 13 ustawy zmieniającej rozstrzygnięto o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Ustawodawca wskazał ogólnie na Skarb Państwa, bez wskazania statio fisci, jednocześnie jednak nie rozstrzygnięto w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach. Organ odwołał się do stanowiska, jakie Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OW 100/11. Wskazując, że wniosek o zwrot wydatków za przechowywanie pojazdu w niniejszej sprawie został złożony w 2012 r., co oznacza, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte po nowelizacji art. 130a Prawa o ruchu drogowym wnioskodawca stwierdził, że właściwy w sprawie jest Prezydent Miasta Katowice. W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta Katowice wniósł o wskazanie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Katowicach jako organu właściwego w sprawie. Uczestnik podkreślił, że wobec tego, iż art. 13 powołanej wyżej ustawy nowelizującej nie wskazuje podmiotu, który w imieniu Skarbu Państwa obowiązany jest do ponoszenia wymienionych w tym przepisie kosztów przechowywania pojazdów brak jest podstaw do wywodzenia kompetencji w tym zakresie z innych przepisów ustawy nowelizującej oraz z Prawa o ruchu drogowym. Kwestionując stanowisko wyrażane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym właściwym w tego rodzaju sprawach organem jest starosta, Prezydent Miasta Katowice podniósł, że można w takich przypadkach prezentować pogląd o stosowaniu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, regulujących egzekucję należności pieniężnych z ruchomości. Zgodnie zaś z art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku egzekucji administracyjnej należności pieniężnych organem egzekucyjnym jest co do zasady naczelnik urzędu skarbowego, właściwość tę można więc przyjąć w zakresie zwrotu kosztów wskazanych w art. 13 ustawy nowelizującej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a. sprawy te rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, a do ich rozstrzygania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W niniejszej sprawie rozstrzygnięcia wymagał negatywny spór kompetencyjny powstały pomiędzy Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w Katowicach a Prezydentem Miasta Katowice dotyczący organu właściwego do rozpoznania wniosku Przedsiębiorstwa (...) Spółka Akcyjna w Katowicach w przedmiocie zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem pojazdu Opel Kadett o wskazanym numerze rejestracyjnym. Zgodnie z treścią art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. k/ ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018) zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę – Prawo o ruchu drogowym. W powołanej ustawie zmieniającej zamieszczone zostały również regulacje międzyczasowe. Nowela ta w art. 13 rozstrzygnęła o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Rozstrzygając o tych kosztach ustawodawca wskazał ogólnie na Skarb Państwa, bez wskazania statio fisci. Jednocześnie jednak nie rozstrzygnięto w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym, o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach. Zgodnie z tym przepisem decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Skoro wniosek o zwrot wydatków został w sprawie złożony po wejściu w życie nowelizacji art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a w myśl dodanego do tego artykułu ust. 10h w obowiązującym nadal brzmieniu organem właściwym do wydania decyzji o zapłacie wymienionych tam kosztów jest starosta, to w sprawie niniejszej stwierdzić należało, że właściwym do rozpoznania wniosku jest Prezydent Miasta Katowice – sprawujący funkcję starosty. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą, nie znajdując podstaw do podzielenia poglądu wyrażanego w odpowiedzi na wniosek, w pełni podzielił dotychczasowe stanowisko, jakie wyrażone było przez Naczelny Sąd Administracyjny w tego rodzaju sporach kompetencyjnych (np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2011 r., I OW 96/11; z dnia 15 czerwca 2012 r., I OW 68/12; z dnia 13 lipca 2012 r., I OW 93/12 i I OW 94/12 i z dnia 7 grudnia 2012 r., I OW 176/12). Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 P.p.s.a., postanowił jak na wstępie.