II GZ 2/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1212/12 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1212/12 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wezwał J. S. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej jako: SKO w K.) z dnia [...] sierpnia 2012 r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W podstawie prawnej zarządzenia wskazano przepisy art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), dalej: rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r. J. S. zaskarżył to zarządzenie w całości zarzucając mu: - błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez nieuwzględnienie przy żądaniu uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 1.500 złotych takich okoliczności jak wydanie zaskarżonych aktów (postanowień SKO w K.) w jednym postępowaniu administracyjnym, wniesienie przez skarżącego jednym pismem jednej skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę z dnia [...] września 2011 r. z 15 tytułów wykonawczych, dotyczącej tych samych rodzajowo należności pieniężnych (opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty parkingowej), przy czym zachodzi tożsamość zobowiązanego, wierzyciela, organu egzekucyjnego i organu wydającego zaskarżone orzeczenia. Wydanie przez SKO 15 postanowień zamiast jednego skarżący uznał za bezprawne, podobnie jak rozdzielenie skargi przez Sąd I instancji na 15 odrębnych skarg, co skutkowało bezpodstawnym żądaniem uiszczenia wpisu od każdej rozbitej skargi w kwocie po 100 złotych, co daje kwotę 1.500 złotych zamiast kwoty 100 złotych, podczas gdy wartość przedmiotu sporu wnosi 2.000 zł; - obrazę przepisów postępowania, tj. art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 57 § 3 w zw. z art. 233, art. 231 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonych zarządzeń poprzez żądanie na tej podstawie uiszczenia wpisu sądowego od każdej rozdzielonej skargi bez uwzględnienia charakteru i okoliczności sprawy, której wniesiona skarga dotyczy, w szczególności, że przedmiot sporu dotyczy jednej czynności egzekucyjnej. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o zmianę zarządzeń poprzez wezwanie do uiszczenia jednego wpisu od złożonej przez skarżącego jednym pismem skargi w wysokości 100 złotych, a nie w wysokości 1.500 złotych po rozłączeniu wniesionej skargi przez Sąd na 15 odrębnych skarg, podczas gdy wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie, dotyczącej egzekucji należności pieniężnych wynosi 2.000 złotych, a więc wartość żądanego od skarżącego wpisu sądowego stanowi 75% wartości przedmiotu zaskarżenia. Alternatywnie skarżący wezwał do uchylenia zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w G. Skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonych zarządzeń do czasu rozpoznania niniejszego zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, co uzasadnione jest przede wszystkim treścią art. 57 § 3 oraz art. 214 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 57 § 3 p.p.s.a. jeśli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Przepis ten nakazuje zatem, w sytuacji gdy strona skarży jednocześnie więcej niż jeden akt, rozdzielenie tych skarg, nadanie każdej sprawie osobnej sygnatury i orzekanie w każdej z tych spraw indywidualnie (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1068/11). Wiąże się to również z koniecznością uiszczenia wpisu od każdej z tak rozdzielonych skarg, stosownie do treści przepisów art. 211, art. 212 i 214 p.p.s.a., zgodnie z którymi do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, a którą jest wpis i opłata kancelaryjna. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że skargą z dnia 20 września 2012 r., J. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. 15 postanowień SKO w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. o numerach wyszczególnionych w skardze. Zauważyć również należy, że każde z zaskarżonych postanowień SKO dotyczyło odrębnych postanowień wydanych przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. negatywnie opiniujących zarzuty wniesione przez zobowiązanego w sprawach prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie piętnastu tytułów egzekucyjnych wystawionych przez Prezydenta Miasta K. przeciwko skarżącemu. Tym samym przedmiotem rozpoznania przez SKO w K. było piętnaście spraw dotyczących postępowań egzekucyjnych prowadzonych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). W takim stanie sprawy niewątpliwym jest, że jedną skargą rozumianą jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym, zaskarżono jednocześnie więcej niż jeden akt organu administracji publicznej. Spełniona zatem została przesłanka określona w powołanym art. 57 § 3 p.p.s.a. nakazująca w sytuacji jak w niniejszej sprawie, rozdzielenie skarg na odrębne sprawy sądowoadministracyjne, których z uwagi na liczbę postanowień SKO jest piętnaście. W każdej z tych spraw, w wyniku nakazanego przez ustawodawcę rozdzielenia toczy się samodzielne postępowanie sądowoadministracyjne, co oznacza, że sąd administracyjny zobowiązany jest skontrolować legalność każdego zaskarżonego postanowienia odrębnie. Mając na uwadze prawidłowość rozdzielenia spraw objętych skargą z dnia 20 września 2012 r., skutkującego ich samodzielnością procesową, należy uznać za zasadne wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w niniejszej (wyodrębnionej) sprawie z jednoczesnym pouczeniem o rygorze odrzucenia skargi w przypadku niedopełnienia tej czynności (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Mając na uwadze powyższe, należy ocenić, że Przewodniczący Wydziału I WSA w G. prawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi, określając jego wysokość na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r., zgodnie z którym wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym – 100 zł. Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu zażalenia stanowiska skarżącego o niezasadności rozdzielenia spraw administracyjnych objętych jego skargą, a opartego o treść postanowienia NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 2390/11, stwierdzić należy, że stanowisko to jest błędne. Powołane orzeczenie jakkolwiek odnosi się do kwestii zastosowania przez wojewódzki sąd administracyjny art. 57 § 3 p.p.s.a., to nie pozwala na wysnucie wniosków jakie przyjął skarżący twierdząc, że piętnaście postanowień SKO wydanych zostało w jednym postępowaniu administracyjnym. Skarżący powołując się na pierwszą z tez postanowienia NSA z dnia 11 stycznia 2012 r. pominął treść drugiej tezy tego orzeczenia, która doprecyzowuje stanowisko zawarte w tezie pierwszej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał bowiem, że "w sytuacji, gdy strona wskazuje jako zaskarżone rozstrzygnięcia organów obu instancji wydane w jednym postępowaniu administracyjnym, to choćby pierwsze rozstrzygnięcie miało charakter merytoryczny a drugie procesowy, należy uznać, że strona wnosi jedną skargę, w której kwestionuje ostateczne rozstrzygnięcie podjęte przez organ odwoławczy, które to rozstrzygniecie prowadzi jednocześnie do utrwalenia merytorycznego rozstrzygnięcia organu I instancji, kwestionowanego przez stronę." Teza wskazanego orzeczenia nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdzie zaskarżeniu podlega piętnaście postanowień organu administracji II instancji dotyczących tej samej liczby spraw administracyjnych – egzekucyjnych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.