I FSK 1147/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA Ryszard Pęk, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1878/12 w sprawie ze skarg T. (P.) Spółka z o. o. w K. na interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia 16 sierpnia 2012 r., nr [...], [...], [...]; i z dnia 14 sierpnia 2012 r., nr [...], [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2) zasądza od T. (P.) Spółka z o. o. w K. na rzecz Ministra Finansów kwotę 840 (słownie: osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1878/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi T. P. sp. z o.o. w K. na interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia 14 i 16 sierpnia 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, uchylił zaskarżone interpretacje. 1.2. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zadane przez spółkę we wnioskach o udzielenie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pytanie dotyczyło tego, czy spółka, dla dostaw wymienionych środków spożywczych, które obecnie są opodatkowane stawką 23% lub 8%, ma prawo zastosować obniżoną stawkę VAT, wynoszącą odpowiednio 8% lub 5%, bezpośrednio na podstawie art. 98 ust. 2 oraz załącznika nr III poz. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 2006.347.1 z późn. zm., dalej "Dyrektywa 112"). 1.3. We wnioskach strona argumentowała, że prowadzi na terenie kraju sieć sklepów (hipermarketów i supermarketów). Obecnie posiada 370 placówek, w których sprzedawane są przede wszystkim towary ogólnospożywcze. Klientami spółki są w przeważającej większości osoby prywatne nabywające towary na własne potrzeby konsumpcyjne. Całość obrotu detalicznego spółki jest rejestrowana za pomocą kas fiskalnych (także, gdy klient prosi o wystawienie faktury VAT). Spółka sprzedaje w swoich sklepach m.in.: a) wyroby piekarskie, które na podstawie art. 41 ust. 2 a, ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), opodatkowuje stawką VAT wynoszącą 5%, tj. pieczywo świeże, którego data minimalnej trwałości, oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami nie przekracza 14 dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również nie przekracza 14 dni, pieczywo chrupkie, tosty z chleba i podobne tosty, chleb przaśny (maca). Spółka sprzedaje również wyroby, które opodatkowuje stawką VAT wynoszącą 8%, tj. pieczywo świeże, którego data minimalnej trwałości, oznaczona zgodnie z odrębnymi przepisami przekracza 14 dni, a w przypadku oznaczania tych towarów zgodnie z odrębnymi przepisami wyłącznie terminem przydatności do spożycia, termin ten również przekracza 14 dni. Ponadto, spółka sprzedaje inne wyroby piekarskie, tj. pieczywo konserwowane oraz suchary i sucharki. Dostawa tych towarów jest opodatkowana przez spółkę stawką 23% VAT, ponieważ produkty te nie zostały wymienione w załącznikach nr 3 i nr 10 do ustawy o VAT, b) wyroby ciastkarskie i ciastka świeże, których data minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia przekracza 45 dni, herbatniki, wyroby ciastkarskie i ciastka konserwowane oraz wyroby cukiernicze, których dostawa jest opodatkowana stawką 23% VAT, ponieważ produkty te nie zostały wymienione w załącznikach nr 3 i nr 10 do ustawy o VAT, c) soki z owoców i warzyw, niegazowane napoje, w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego, opodatkowane stawką 5%, jak i inne napoje o mniejszej zawartości soku, opodatkowane stawką 23% VAT, ponieważ produkty te nie zostały wymienione w załącznikach nr 3 i nr 10 do ustawy o VAT, d) owoce tropikalne i podzwrotnikowe, owoce cytrusowe, owoce kiwi, migdały, kasztany jadalne, orzeszki pistacjowe i inne orzechy, orzechy kokosowe, ze stawką 8% oraz stawką wynoszącą 5% na m.in. melony, arbuzy, owoce ziarnkowe i pestkowe (np. jabłka, gruszki, pigwy, morele, wiśnie, czereśnie, brzoskwinie, nektarynki, śliwki, owoce tarniny), jagody i owoce z rodzaju Vaccinium (np. maliny, jeżyny, morwy i owoce mieszańców z jeżynami), nasiona owoców, orzechy laskowe i włoskie, owoce oleiste (np. oliwki), winogrona, pozostałe owoce, gdzie indziej niesklasyfikowane, e) musztardę gotową i ocet oraz substytuty octu otrzymywane z kwasu octowego, opodatkowane stawką 23%, jak również produktów opodatkowanych stawką 8%, jak keczup, majonez, chrzan oraz inne wieloskładnikowe sosy i dressingi do potraw, dań, sałatek i deserów. 1.4. Zdaniem wnioskodawcy, dostawa opisanych produktów powinna podlegać obniżonej stawce VAT. Wynika to z faktu, że podobne lub konkurencyjne względem siebie towary powinny być traktowane na gruncie VAT w sposób równy. Opodatkowanie dostaw jednych produktów inną stawką VAT niż dostaw podobnych lub konkurencyjnych do nich produktów jest w sposób rażący sprzeczne z zasadą neutralności podatkowej oraz zasadą równego opodatkowania towarów, co powoduje, że spółka ma prawo do zastosowania przepisów unijnych bezpośrednio i tym samym do stosowania obniżonej stawki VAT. 1.5. Organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Minister Finansów wyjaśnił, że stosownie do art. 5 a ustawy o VAT – obowiązującego od 1 stycznia 2011 r. – towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Klasyfikacją statystyczną dotyczącą towarów i usług, która ma zastosowanie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług, od dnia 1 stycznia 2011 r. jest Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług − PKWiU (Dz. U. nr 207, poz. 1293 z późn. zm.). W Polsce produkty spożywcze podlegają opodatkowaniu wg 5%, 8% i 23% stawki podatku od towarów i usług, przy czym szczegółowy wykaz produktów spożywczych podlegających opodatkowaniu stawką 5% wymieniony jest w załączniku nr 10 do ustawy o podatku od towarów i usług. W art. 5 a ustawa o VAT odwołuje się do klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej załącznik nr 3 oraz załącznik nr 10 ww. ustawy zawiera określone towary lub usługi wraz z wyszczególnieniem ich numeru klasyfikacyjnego, zgodnie z PKWiU. Jeżeli dany towar nie został wskazany w załączniku nr 3 lub załączniku nr 5 bądź innych, załącznikach do ustawy, wówczas do jego dostawy ma zastosowanie stawka podstawowa. Nawiązując do możliwości określenia przez samego podatnika zakresu zastosowania stawek obniżonych bezpośrednio na podstawie artykułu 98 ust. 2 oraz załącznika III Dyrektywy 112, organ zauważył, że przepisy te, jak i żadne inne przepisy Dyrektywy 112 nie odnoszą się do kwestii rozgraniczenia zakresu stosowania stawek obniżonych. Szczegółowy zakres zastosowania stawek obniżonych Dyrektywa 112 pozostawia prawodawcy krajowemu. Jeżeli zatem środki spożywcze, o których mowa we wniosku nie zostały wymienione w załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług, to wnioskodawca nie ma możliwości zastosowania obniżonej stawki podatkowej do dostawy tych towarów, opierając się w tym zakresie bezpośrednio na przepisach Dyrektywy 112. 1.6. Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylając zaskarżone interpretacje, wskazał, że naruszają one prawo w zakresie powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W ocenie sądu pierwszej instancji, istota sporu w niniejszej sprawie polega na możliwości zastosowania przez spółkę obniżonej stawki podatku od towarów i usług dla dostaw konkretnie wyszczególnionych we wnioskach o wydanie interpretacji indywidualnych środków spożywczych, na podstawie art. 98 ust. 2 oraz Załącznika nr III poz. 1 Dyrektywy 112 z pominięciem przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w szczególności jej art. 41 ust. 2, z uwagi na istnienie podobnych lub konkurencyjnych produktów opodatkowanych 5% i 8% stawką preferencyjną. Sąd pierwszej instancji podał, że w zaskarżonych interpretacjach organ skupił się na kwestiach niepodnoszonych we wnioskach. Podatnik, zdaniem sądu, ani nie pytał, ani też nie rozważał problemu stosowania Nomenklatury Scalonej (CN), czy klasyfikacji krajowych przy określaniu zakresu kategorii produktów korzystających z obniżonych stawek podatkowych, nie stawiał tezy, by art. 98 Dyrektywy 112 określał wymóg, że obniżona stawka podatku może być stosowana jedynie, gdy dotyczy wszystkich aspektów kategorii objętej zakresem Załącznika nr III poz. 1 do Dyrektywy 112. Dlatego też, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, obszerne rozważania organu co do możliwości selektywnego stosowania przez ustawodawstwo krajowe obniżonej stawki podatku względem środków spożywczych określonych w załączniku do Dyrektywy 112 wydają się być całkowicie zbędne. Ponadto sąd pierwszej instancji wskazał, że organ nie ocenił kompleksowo stanowiska podatnika. Dokonał lakonicznej i pobieżnej analizy podobieństwa towarów wskazanych we wnioskach. Zwłaszcza nie odniósł się do wszystkich produktów, a tylko niektórych przypraw, sosów i owoców. Zdaniem sądu pierwszej instancji, organ nie ustosunkował się do argumentów strony odnośnie rozumienia pojęcia "podobieństwa", na gruncie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, i kryteriów oceny podobieństwa danych produktów dla celu stosowania zasady neutralności fiskalnej. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że rozważania dotyczące poprawności implementacji art. 98 Dyrektywy 112 oraz możliwości stosowania PKWiU, jak i różnicowania stawek w podatku od towarów i usług stosowanych na różne środki spożywcze, nie odnoszą się w ogóle do przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego oraz stanowiska spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w sytuacji nie dokonania kompleksowej oceny stanowiska podatnika, nie jest możliwe skontrolowanie prawidłowości rozstrzygnięcia. Stąd zaistniała konieczność wyeliminowania zaskarżonych interpretacji z obrotu prawnego. 2. Skarga kasacyjna 2.1. W skardze kasacyjnej organ zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, jak i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. 2.2. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14 c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."), poprzez przyjęcie, że organ nie ocenił kompleksowo stanowiska podatnika oraz nie ustosunkował się do argumentów strony odnośnie rozumienia pojęcia "podobieństwa" na gruncie orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości i kryteriów oceny podobieństwa danych produktów dla celu stosowania zasady neutralności fiskalnej, ze szczególnym uwypukleniem przez podatnika braku możliwości dokonywania porównania w oparciu o obiektywne cechy produktu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14c O.p. 3.1. Na wstępie stwierdzić należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie są indywidualne interpretacje prawa podatkowego. Postępowanie w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji jest postępowaniem szczególnym, z uwagi na to, że głównym obowiązkiem organ podatkowego jest dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego oraz wskazanie regulacji prawnych znajdujących zastosowanie w tym konkretnym stanie faktycznym. W myśl art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. Wniosek ten może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3). W przypadku interpretacji indywidualnych, o których mowa w art. 14b § 1 O.p., organ interpretacyjny dokonuje wykładni przepisów prawa podatkowego, zdefiniowanych w art. 3 pkt 2 O.p. Zgodnie z tym przepisem pod pojęciem przepisów prawa podatkowego rozumie się przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z kolei w art. 3 pkt 1 O.p. ustawodawca zdefiniował pojęcie ustaw podatkowych jako ustaw dotyczących podatków, opłat oraz nieopodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że organ udzielający interpretacji w trybie art. 14b § 1 O.p. zobowiązany jest do wykładni przepisów krajowych w świetle przepisów prawa wspólnotowego, a w przypadku stwierdzenia sprzeczności przepisów prawa krajowego z normami unijnymi, do odmowy zastosowania przepisów prawa krajowego (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1295/12 – publ. w bazie orzeczeń: www. nsa.gov.pl). 3.2. W rozpoznawanej sprawie spółka we wnioskach o interpretację uznała, że dla dostaw wskazanych przez nią środków spożywczych ma prawo zastosować obniżoną stawkę podatku VAT bezpośrednio na podstawie art. 98 ust. 2 oraz załącznika nr III poz. 1 Dyrektywy 112, z pominięciem przepisów prawa krajowego. 3.3. Według sądu pierwszej instancji, skoro spółka we wnioskach o wydanie interpretacji indywidualnych wyszczególniła precyzyjnie towary podlegające opodatkowaniu podstawową stawką podatkową, które jej zdaniem jako podobne do innych oferowanych przez nią produktów winny podlegać stawce obniżonej 8%, to obowiązkiem organu było szczegółowe odniesienie się do stanowiska podatnika, wskazujące na to, że w przypadku tych towarów doszło do naruszenia zasady neutralności fiskalnej. Ponieważ w zaskarżonych interpretacjach zabrakło tego typu rozważań, sąd pierwszej instancji uznał, że działanie organu nie spełniało wymogów, o których mowa w art. 14c O.p. i z tego powodu uchylił interpretacje Ministra Finansów z dnia 14 i 16 sierpnia 2012 r. 3.4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa ocena sądu pierwszej instancji jest nieuprawniona, gdyż zaskarżone interpretacje spełniają warunki płynące z art. 14c O.p. Z art. 14c § 1 O.p. wynika, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny; można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy organ podatkowy w interpretacji indywidualnej winien zawrzeć wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2). Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie jednolicie przyjmuje się, że uzasadnienie prawne, o którym mowa w art. 14c § 2 O.p. musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie dane przepisy znajdują zastosowanie, a także, dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie prawne obejmuje wyjaśnienie przepisów prawa podatkowego objętych daną interpretacją oraz wskazanie ich prawidłowej wykładni. Oznacza to, że odpowiedź organu winna być tak sformułowana, aby wnioskodawca uzyskał informację, co do trafności jego stanowiska, a sama interpretacja ma wyjaśnić w wyczerpujący i rzetelny sposób, jaki przepis lub, jakie przepisy znajdą zastosowanie w jego indywidualnej sprawie. 3.5. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny tego czy uzasadnienia prawne zaskarżonych interpretacji spełniają powyższe wymogi - w tym wymóg wskazania podstawy prawnej stanowiska organu i jego wyjaśnienie - uwzględnił przedstawione przez wnioskodawcę we wniosku zdarzenie przyszłe, treść zadanego pytania, jak i przedstawione przez wnioskodawcę stanowisko i uznał, że wymogi te zostały spełnione. Analizując treść wniosków o interpretację i treść wydanych w tym zakresie indywidualnych interpretacji, nie można zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że organ nie ocenił kompleksowo stanowiska spółki, lecz dokonał jedynie bardzo lakonicznej i pobieżnej analizy podobieństwa towarów wskazanych we wnioskach. W zaskarżonych indywidualnych interpretacjach organ za nieprawidłowe uznał stanowisko spółki, że do wymienionych środków spożywczych spółka ma prawo zastosować obniżoną stawkę VAT na podstawie art. 98 ust. 2 oraz załącznika nr III poz. 1 Dyrektywy 112 i stwierdził jednoznacznie, że wskazane we wnioskach środki spożywcze, winny być opodatkowane stawką podstawową w wysokości 23% na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. Uzasadniając swoje stanowisko organ przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa krajowego oraz przepisy Dyrektywy 112, w tym powołany przez spółkę art. 98 ust. 2 i załącznik Dyrektywy. Organ zwrócił przy tym uwagę, że przepisy unijne z założenia dopuszczają różnice w stosowaniu stawek obniżonych przez państwa członkowskie, co oznacza, że ustawodawca unijny nie wymaga pełnej harmonizacji przepisów wewnętrznych państw członkowskich z przepisami wspólnotowymi i dopuszcza sytuację, w której jeden i ten sam towar opodatkowany będzie odmienną stawką w poszczególnych państwach członkowskich. Opodatkowanie tych samych produktów różnymi stawkami, w zależności od tego, czy dane państwo skorzystało z możliwości zastosowania stawki obniżonej, nie jest traktowane jako naruszenie zasad konkurencji. Nawiązując z kolei do możliwości określenia przez samego podatnika zakresu zastosowania stawek obniżonych bezpośrednio na podstawie artykułu 98 ust. 2 oraz załącznika III Dyrektywy 112, organ zauważył, że przepisy te oraz żadne inne przepisy Dyrektywy 112 nie odnoszą się do kwestii rozgraniczenia zakresu stosowania stawek obniżonych. Szczegółowy zakres zastosowania stawek obniżonych Dyrektywa 112 pozostawia prawodawcy krajowemu, co w konsekwencji sprawiło, że tylko w kilku państwach unijnych produkty spożywcze opodatkowane są jednolitą obniżoną stawką VAT. Minister Finansów odnosząc się do kwestii podobieństwa, konkurencyjności, czy braku istotnych różnic wymienionych we wnioskach artykułów spożywczych, zauważył, że ustawodawca, korzystając z wynikających z prawa wspólnotowego możliwości, stosowania stawek obniżonych do niektórych towarów lub usług objętych daną kategorią załącznika III do Dyrektywy 112, wprowadził obniżoną stawkę podatku na niektóre towary z uwagi na kryteria, m.in. minimalnej trwałości, procentowej zawartości wody, procentowego udziału masowego soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego. Organ argumentował, że kryteria te dotyczą określonych cech fizykochemicznych i pozwalają na rozróżnienie towarów mieszczących się w danym grupowaniu PKWiU na spełniające i niespełniające tego kryterium, a zatem z tego punktu widzenia wprowadzone wyróżnienie dotyczy różnych towarów, a w efekcie, zdaniem organu, nie można mówić o naruszeniu zasady neutralności, czy też konkurencyjności. W odniesieniu do wymienionych przez wnioskodawcę gatunków owoców organ nie zgodził się, że są one do siebie podobne, świadczy o tym różny skład witamin, smak oraz sposób przetwarzania. Analizując podobieństwa wymienionych przez spółkę sosów stwierdził, że należy łącznie badać pod uwagę zarówno cechy produktów, jak i potrzeby konsumentów. Z uwagi na skład substytutu octu nie można przyjąć, że ma on podobne cechy np. do majonezu. Nie zgodzono się też, co do podobieństwa zachodzącego pomiędzy przyprawami. W ocenie organu nie jest prawidłowy pogląd, zgodnie z którym np. sól spożywcza jest konkurencyjna do majeranku i pomiędzy tymi dwoma artykułami nie zachodzą istotne różnice. 3.6. Jak wskazano powyżej pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone interpretacje dają skarżącej spółce konkretną odpowiedź na postawione przez nią pytanie, tj. w jakiej wysokości i na jakiej podstawie winny być opodatkowane wskazane we wnioskach o interpretację towary. A zatem rolą sądu pierwszej instancji było dokonanie oceny prawidłowości zajętego przez organ podatkowy stanowiska. Ponownie rozpoznając sprawę sąd pierwszej instancji winien dokonać oceny treści zaskarżonej indywidualnej interpretacji pod kątem merytorycznej prawidłowości przedstawionego przez organ podatkowy stanowiska, co do tego, jaką stawką podatku VAT winny być opodatkowane środki spożywcze wskazane przez spółkę we wniosku o interpretację i jakie przepisy winny być w tym zakresie stosowane przez spółkę. 3.7. Wobec uznania zarzutów skargi kasacyjnej za uzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej określono w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).