II FZ 764/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1854/12 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 30 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1854/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśniono, że postanowieniem z dnia 9 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną P. B. z uwagi na niespełnienie wymogów określonych w art. 175 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.".). Pismem z dnia 6 czerwca 2013 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc jednocześnie o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 r. Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Zażalenie na przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2013 r., sygn. akt II FZ 791/13. W związku z powyższym Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 15 października 2013 r. wydał, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie skarżący pismem z dnia 28 października 2013 r. ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił zmiany postanowienia z dnia 11 lipca 2013 r. Zażalenie na przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt II FZ 1632/13. Pismem z dnia 18 lutego 2014 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 15 października 2013 r. – w sprawie uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 9 maja 2013 r. odrzucającego skargę kasacyjną. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieuiszczenie wpisu we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie zażalenia. Wezwanie doręczono stronie w dniu 24 lutego 2014 r. Jak wynikało z dokumentacji księgowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącej opłat sądowych, do dnia 5 marca 2014 r. skarżący nie uiścił należnego wpisu od zażalenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 28 lutego 2014 r. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wobec braku należnej opłaty Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie strony na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd stanął na stanowisku, że nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy wniesiony on został po merytorycznie i prawomocnie rozstrzygniętym uprzednim wniosku w tym przedmiocie. W zażaleniu P. B. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia wskazując, że z uwagi na barierę finansową został pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W świetle przytoczonego unormowania nie może ulegać wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił wniesiony przez P. B. środek zaskarżenia (zażalenie) wobec jego nieopłacenia, mimo skierowania do strony stosownego wezwania. Okoliczności nieuiszczenia należnego wpisu nie kwestionuje zresztą sam skarżący. Brak tym samym jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym w pełni twierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, iż kolejne żądanie przyznania prawa pomocy (zgłoszone w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu) nie przerywało biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej. Istotne pozostawało bowiem, że kwestia zwolnienia strony od kosztów sądowych była dwukrotnie rozpatrywana przez Sądy pierwszej i drugiej instancji i została prawomocnie zakończona, zaś skarżący w ponownym wniosku o przyznanie prawa pomocy nie podał żadnych nowych okoliczności dotyczących jego sytuacji osobistej bądź majątkowej, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że jego sytuacja finansowa jest na tyle trudna, że nie jest w stanie dokonać wpłaty. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.