II FSK 1535/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędzia del. NSA Zbigniew Romała, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 599/12 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 12 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 599/12, oddalił skargę J. S. – nazywanego dalej "Skarżącym", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 12 marca 2012 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Z uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 5 grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. umorzył postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W trakcie postępowania podatkowego organ ustalił, że Skarżący uzyskał w 2005 r. przychody wystarczające do pokrycia poniesionych w tym okresie wydatków. Wobec tego, umorzono postępowanie podatkowe, ponieważ brakowało podstawy do ustalenia w oparciu o art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", zobowiązania podatkowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 120-123, art. 180, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), jak również art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. W jego ocenie, organy błędnie ustaliły wysokość dochodów, które Skarżący miał osiągnąć w latach 1990-2004. Jak Skarżący wyjaśnił, zasoby te służyły do pokrycia wydatków w latach 2005-2007. Rozpoznawszy odwołanie Skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego i uznał zarzuty Skarżącego za chybione. W skardze na powyższą decyzję Skarżący powtórzył sformułowane wcześniej zarzuty i wniósł o jej uchylenie. Skarżący zakwestionował ustaloną przez organy podatkowe wysokość wydatków poniesionych na wybudowanie budynku produkcyjnego oraz placu manewrowego z dojazdem. Jego zdaniem, była ona niższa aniżeli wskazana przez organy – a co za tym idzie, suma oszczędności, jakimi dysponował na koniec 2004 r., była wyższa od określonej w decyzji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako niezasadną. Zdaniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W motywach wyroku sąd wyjaśnił, że organy podatkowe przeprowadziły wnikliwe i wszechstronne postępowanie dowodowe. Jedynym punktem spornym, jak wyjaśnił sąd, była kwestia: kiedy wybudowane zostały budynek produkcyjny i plac manewrowy z dojazdem. Problem ten był o tyle istotny, że organy podatkowe przeliczały, zgodnie z wnioskiem Skarżącego, wysokość przychodów i wydatków na dolary amerykańskie – stąd też moment oddania wspomnianych obiektów do użytkowania dyktował jaki kurs wymiany należało przyjąć do wyliczenia wysokości wydatków poniesionych przez Skarżącego. W ocenie sądu, organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że budynki te zostały wybudowane w 1987 r. i 1990 r., a nie jak utrzymywał Skarżący w 1994 r. W tym stanie rzeczy należało przyjąć kursy wymiany z lat 1987 i 1990. Za zupełnie chybiony sąd uznał zarzut naruszenia przez organy art. 20 i art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f. Jakkolwiek postępowanie toczyło się w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku od dochodów z nieujawnionych źródeł lub nie mających pokrycia w nieujawnionych źródłach przychodu, przepisów tych organy nie zastosowały, ponieważ postępowanie zostało umorzone. W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie w całości powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy, tj. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Pełnomocnik Skarżącego sformułował także zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. W ocenie Skarżącego, skoro stan faktyczny sprawy został błędnie ustalony, nie było podstawy do zastosowania przywołanego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Odnosząc się do sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. należy podkreślić, że organy podatkowe nie mogły naruszyć wskazanego przepisu, ponieważ go niestosowały. Naczelnik Urzędu Skarbowego w motywach decyzji wprost stwierdził, że nie ma podstaw do zastosowania tegoż przepisu i ustalenia Skarżącemu zobowiązania podatkowego – dlatego, w oparciu o art. 208 Ordynacji podatkowej, postępowanie umorzył. Organ odwoławczy utrzymując w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne również nie dopatrzył się podstaw do jego zastosowania. Stąd też, jak prawidłowo wywiódł sąd pierwszej instancji, nie mogło dojść do naruszenia powyższego przepisu przez organy podatkowe, a kwestia ta nie wymaga dalszej argumentacji. Oceniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 125, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, należy mieć na uwadze to, że Skarżący nie kwestionuje samego rozstrzygnięcia, a jedynie uzasadnienie decyzji podatkowej w zakresie, w jakim organy ustaliły wysokość zgromadzonych przez niego na koniec 2004 r. oszczędności, z których miał następnie finansować swoje wydatki w latach następnych. Zaskarżona decyzja nie kształtuje zatem sytuacji podatkowej Skarżącego, jako że stosowne ustalenia musiały zostać dokonane w postępowaniach dotyczących kolejnych lat podatkowych, czyli w odrębnych co do przedmiotu sprawach. Skarżący nie był tym samym pozbawiony ochrony prawnej, tyle tylko, że mogła ona być realizowana w sprawach wymiaru podatku odnoszących się do późniejszych lat. Należy także zaznaczyć, że Skarżący, powołując się na naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), nie wykazał w jaki sposób mogło ono wywrzeć wpływ na wynik rozpoznanej sprawy. Jak już wcześniej stwierdzono, Skarżący w istocie rzeczy nie neguje rozstrzygnięcia zawartego w decyzji podatkowej, kwestionując wyłącznie ustalenia co do wysokości środków pieniężnych posiadanych w 2005 r. Podnosi w związku z tym, że naruszenie wymienionych przepisów miało wpływ na treść decyzji podatkowych obejmujących następne lata podatkowe. W tym stanie rzeczy, z mocy art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy.