II OSK 1288/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia del. NSA Jerzy Krupiński sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1299/12 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] października 2012 r. nr [...],[...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1299/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Starosta Stargardzki decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. zezwolił P. S.A. w W. na usunięcie drzew i krzewów rosnących w obrębie trójkątów widzialności na działkach, po których przebiega linia kolejowa nr [...] P. – K. – U. i na działkach przyległych, tj.: 1.1. drzew i krzewów rosnących na terenie działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w obrębie ewidencyjnym B. w gminie D., tj.: 1.1.1. trzech drzew z gatunku sosna o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących: [...] cm, [...] cm, [...] cm, 1.1.2. szesnastu drzew z gatunku brzoza o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm, wynoszących: [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm (2 szt.), [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, 1.1.3. trzech drzew z gatunku topola osika o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 230 cm wynoszących: [...] cm, [...] cm, [...] cm, 1.1.4. trzech drzew z gatunku czeremcha o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących: [...] cm, [...]cm (2 szt.), 1.1.5. czterech drzew z gatunku leszczyna o obwodach -pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących: [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, 1.1.6. drzew z gatunku brzoza, w wieku do 10 lat, tworzących zakrzewienia na łącznej powierzchni [...] m2, 1.1.7. drzew z gatunku leszczyna, dąb oraz czeremcha, w wieku do 10 lat, tworzących zakrzewienia na łącznej powierzchni [...] m2, 1.1.8. drzew z gatunku brzoza i czeremcha, w wieku do 10 lat, tworzących zakrzewienia na łącznej powierzchni [...] m2, 1.1.9. krzewów z gatunku leszczyna i czeremcha z łącznej powierzchni [...] m2, 1.2. drzew i krzewów rosnących na terenie działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w obrębie ewidencyjnym O. w gminie D., tj.: 1.2.1. trzech drzew z gatunku dąb o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących: [...] cm, [...] cm, [...] cm, 1.2.2. czterdziestu dziewięciu drzew z gatunku leszczyna o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących: [...] cm (3 szt.), [...] cm (4 szt.), [...] cm (3 szt.), [...] cm (3 szt.), [...] cm (3 szt.), [...] cm (5 szt.), [...] cm (19 szt.), [...] cm (6 szt.), [...] cm (2 szt.), [...] cm, 1.2.3. siedemnastu drzew z gatunku brzoza o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 230 cm wynoszących: [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm (2 szt.) [...] cm, [...] cm, [...] cm (2 szt.), [...] cm, [...] cm, 1.2.4. siedemdziesięciu jeden drzew z gatunku sosna o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących: [...] cm (2 szt.), [...] cm, [...] cm (5 szt.), [...] cm (2 szt.), [...] cm (2 szt.), [...] cm (3 szt.), [...] cm (2 szt.), [...] cm, [...] cm (3 szt.), [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm (2 szt.), [...] cm (2 szt.), [...] cm (3 szt.), [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm (3 szt.), [...] cm, [...] cm (2 szt.), [...] cm (3 szt.), [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm (3 szt.), [...] cm, [...] cm (5 szt.), [...] cm (3 szt.), [...] cm, [...] cm, [...] cm (2 szt.), [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm (2 szt.), 1.2.5. ośmiu drzew z gatunku topola osika o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących: [...] cm, [...]cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...]cm, [...] cm, [...] cm, 1.2.6. ośmiu drzew z gatunku topola osika o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących: [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm; dwudziestu trzech drzew z gatunku grab o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących: [...] cm (2 szt.), [...] cm (2 szt.), [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm (2 szt.), [...] cm, [...] cm, [...] cm (2 szt.), [...] cm, [...] cm, [...] cm (2 szt.), [...] cm, [...] cm, 1.2.7. czterdziestu drzew z gatunku czeremcha o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących: [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm, [...] cm (3 szt.), [...] cm, [...] cm (2 szt.), [...] cm, [...] cm (7 szt.), [...] cm (2 szt.), [...]cm, [...] cm (9 szt.), [...] cm (7 szt.), [...] cm (3 szt.), 1.2.8. czterech drzew z gatunku świerk o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących: [...] cm, [...] cm (2 szt.), [...] cm, 1.2.9. jednego drzewa z gatunku modrzew o obwodzie pnia mierzonego na wysokości h = 130 cm wynoszącym [...] cm, 1.2.10. krzewów z gatunku leszczyna z łącznej powierzchni [...] m2, 1.2.11. krzewów z gatunku leszczyna i osika z łącznej powierzchni [...] m2, 1.3. dziesięciu drzew z gatunku dąb o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących: [...] cm (5 szt.), [...] cm (4 szt.), [...] cm, rosnących na terenie działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...] położonej w obrębie ewidencyjnym T. w gminie S., 1.4. około 400 sztuk drzew z gatunku dąb i brzoza o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących około [...] cm oraz jednego drzewa z gatunku dąb o obwodzie pnia mierzonego na wysokości h=130 cm wynoszącym [...] cm, rosnących na terenie działek oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym T. w gminie S., 1.5. około 450 sztuk drzew z gatunku buk o obwodach pni mierzonych na wysokości h = 130 cm wynoszących około [...] cm, rosnących na terenie działek oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...], położonych w obrębie ewidencyjnym T. w gminie S., 1.6. krzewów z gatunku dzika śliwa z łącznej powierzchni [...] m2 rosnących na terenie działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w obrębie ewidencyjnym T. w gminie S. Jednocześnie w punkcie drugim decyzji organ pierwszej instancji ustalił termin usunięcia drzew do dnia [...] grudnia 2012 r., czyniąc odpowiedzialnym za wykonanie niniejszej decyzji P. S.A. z siedzibą w W. C. Oddział w S. (pkt 3 decyzji). Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że postępowanie w sprawie wszczęto na wniosek P. S.A. C. Oddział w S. z dnia [...] lipca 2012 r. o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew rosnących w obrębie trójkątów widzialności na działkach, po których przebiega linia kolejowa nr [...] P. – K. – U. i na działkach przyległych. Właścicielami przedmiotowych działek są: – nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym B. w gminie D. – I. K. (oddana w dzierżawę R. T.), – nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym O. w gminie D. - Skarb Państwa w zarządzie Lasów Państwowych, Nadleśnictwo D., – nr [...],[...],[...],[...] położonych w obrębie ewidencyjnym T. w gminie S. - Skarb Państwa w zarządzie Lasów Państwowych, Nadleśnictwo D., – nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym T. w gminie S. jest w wieczystym użytkowaniu P. S.A. Starosta Stargardzki podał dalej, że podczas oględzin terenu przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2012 r. stwierdzono, że w trójkątach widoczności na działkach należących do terenów kolejowych, po których przebiega linia kolejowa nr[...] P. – K. – U. oraz na działkach przyległych rosną ww. drzewa i krzewy. Drzewa te zostały wyznaczone do usunięcia z uwagi na fakt, że rosną w zbyt bliskiej odległości od torów kolejowych, utrudniając widoczność sygnałów i pociągów, co stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Drzewa rosnące na działkach o numerach geodezyjnych [...],[...],[...], położonych w obrębie ewidencyjnym T. w gminie S. stanowią nowe nasadzenia drzew w wieku nieprzekraczającym 10 lat. Zostały one wyznaczone do usunięcia, ponieważ posadzone zostały w obrębie trójkąta widzialności. W świetle powyższego, Starosta Stargardzki powołując się na art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym oraz § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 955) w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych uznał, że w zaistniałym stanie faktycznym zezwolenie na usunięcie drzew i krzewów zostało wydane zgodnie z przepisami prawa. Organ ten wskazał nadto, że zgodnie z art. 56 ust. 2 ustalenie odszkodowania za drzewa i krzewy oraz za ich usunięcie następuje w drodze umowy stron. Od powyższej decyzji odwołanie złożyły P. S.A. oraz Nadleśnictwo D. P. S.A. podniosły zarzut pominięcia art. 56 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym, stanowiącego podstawę zwolnienia z obowiązku ponoszenia odszkodowania za usunięcie drzew lub krzewów w sytuacji, gdy drzewa i krzewy rosną przy skrzyżowaniach z drogami w poziomie szyn, utrudniając użytkownikom dróg dostrzeżenie nadjeżdżającego pociągu lub sygnałów dla nich przeznaczonych. Wskazały nadto na brak podstaw do powołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisu art. 56 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, sugerującego możliwość ustalenia między stronami odszkodowania za usunięte drzewa. Nadleśnictwo D. wniosło o uchylnie zaskarżonej decyzji w części zezwalającej na usunięcie drzew i krzewów stanowiących własność Skarbu Państwa zarządzanych przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo D. i przekazanie sprawy do załatwienia według właściwości wynikającej z przepisów prawa. Zaskarżonej decyzji Nadleśnictwo zarzuciło naruszenie prawa, tj.: art. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, art. 5 i 5a ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 56 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym, a nadto art. 20 i 107 k.p.a. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ zacytował treść art. 56 ust. 1-4 ustawy o transporcie kolejowym i wskazał, że przepis ten pozostaje w relacji lex specialis w stosunku do przepisu art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 83 ust. 6 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do drzew lub krzewów które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów, a także utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych, usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu. Ocena zasadności wniosku zarządcy, co do potrzeby usunięcia drzew i krzewów dokonywana jest na podstawie przepisu art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, przez uprawniony organ, czyli starostę. Powyższe jest również motywem przyznania szczególnego pierwszeństwa zacytowanemu na wstępie przepisowi art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym przed innymi podstawami udzielenia zezwolenia na usunięcie drzewostanu, o jakich w odwołaniu wspomina skarżące Nadleśnictwo D., w tym uregulowanej w ustawie z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. z 2011r., Nr 12, poz. 59). Kolegium wskazało, że tryb udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew w sposób odmienny reguluje także kwestie związane z ustaleniem rekompensaty za ich usunięcie, wyłączając tym samym potrzebę stosowania przepisów ustawy o ochronie przyrody w kwestii opłaty za usunięcie drzew. Zgodnie bowiem z treścią art. 86 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o ochronie przyrody nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, które zagrażają bezpieczeństwu ludzi i mienia w istniejących obiektach budowlanych, jak też zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz kolejowego albo bezpieczeństwu żeglugi. Powołana regulacja dotyczy wszystkich innych przyczyn powodowania takiego zagrożenia, w odniesieniu do ruchu kolejowego, nie objętych szczególną dyspozycją przepisu art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym. Przypadek określony w tym przepisie nie wyczerpuje bowiem wszystkich możliwych zagrożeń, które mogą powstawać ze strony drzew dla bezpieczeństwa ruchu kolejowego. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji błędnie powołał w komparycji decyzji art. 56 ust. 4 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym, stanowiący podstawę wyłączenia prawa do odszkodowania w sytuacji, gdy posadzenie drzew lub krzewów nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej z naruszeniem przepisów ustawy, a jednocześnie wskazał w uzasadnieniu decyzji na wynikający z art. 56 ust. 2 obowiązek ustalenia odszkodowania w drodze umowy stron. W ocenie Kolegium, stan faktyczny sprawy ustalony do tej pory przez organ I instancji wskazuje, iż istnieje podstawa wyłączenia odszkodowania, o jakiej mowa w art. 56 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie kolejowym. Ten aspekt wymaga jednak wyjaśnienia i przeprowadzenia stosownego postępowania uzupełniającego. Kolegium wskazało nadto, że oprócz wskazanego wyżej braku podstaw do odwoływania się do przepisów ustawy o ochronie przyrody w kwestii opłaty za usunięcie drzew i krzewów, równie bezpodstawnym jest badanie i branie pod uwagę wieku drzew, a to wobec wyłączenia stosowania jedynie art. 83 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody do drzew i krzewów w wieku do 10 lat. Takiego wyłączenia nie przewiduje art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym. Błędnie zatem określono w decyzji jedynie przybliżoną liczbę drzew i krzewów, na których usunięcie udzielono zezwolenia. Organ I instancji powinien był określić precyzyjnie jaka liczba drzew i powierzchnia krzewów jest wymagana do wycięcia, aby usunąć zagrożenie, w szczególności w zakresie wskazanym w pkt 1.4. i 1.5 osnowy decyzji. Błędne są też zapisy decyzji zawarte w punktach: 1.1.6, 1.1.7 i 1.1.8, wskazujących na tworzenie przez zgrupowania drzew w nieustalonej ilości tzw. zakrzewień. Organ odwoławczy podkreślił, że drzewo jest rośliną wyodrębnioną od krzewu, a zatem skoro organ I instancji ustalił, że rośliny opisane w powołanych punkach są drzewami, to nie mogą stanowić zakrzewień, a jedynie zadrzewienia. Tym samym organ I instancji zobligowany jest do wskazania ich konkretnej liczby. Kolegium uznało również, że organ I instancji udzielił zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów z uwagi na ich usytuowanie w obrębie trójkątów widzialności na działkach, po których przebiega linia kolejowa nr [...] P. – K. – U. i na działkach przyległych, a przyczyną udzielenia zezwolenia przy przyjętej przez organ I instancji podstawie prawnej może być bowiem jedynie utrudnianie przez drzewa lub krzewy widoczności sygnałów i pociągów lub eksploatacji urządzeń kolejowych albo powodowanie zasp śnieżnych. A zatem koniecznym jest ustalenie zaistnienia tej tylko przyczyny, jako podstawy faktycznej analizowanego zezwolenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wyjaśniło, że udzielenie zezwolenia na usunięcie drzew z przyczyn określonych w przepisie, stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji nie wymaga uprzedniego wyłączenia gruntu z produkcji leśnej. Przeznaczenie tych gruntów nie zmienia się, a konieczność usunięcia częściowo drzewostanu spowodowana jest przesłankami, o których mowa w przepisie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym. Wyłączenie z produkcji według przepisu art. 4 ust. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004r., nr 121, poz. 1266 ze zm.) oznacza rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów; nie uważa się za wyłączenie z produkcji gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3, jeżeli przerwa w rolniczym użytkowaniu tych obiektów jest spowodowana zmianą kierunków produkcji rolniczej i trwa nie dłużej niż 5 lat. Usunięcie drzewostanu z części powierzchni lasu, w warunkach przepisu art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym, nie oznacza wyłączenia tego obszaru z produkcji leśnej. Obszar ten może być w dalszym ciągu wykorzystany na potrzeby gospodarki leśnej, poprzez zasadzenie tam roślinności innej, aniżeli wysokie drzewa ograniczające widoczność pociągów i sygnałów. Zdaniem organu odwoławczego, nie zasługuje również na aprobatę zarzut skierowania obowiązku wykonania decyzji do podmiotu nie będącego wnioskodawcą. Z treści art. 5 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym wynika, że "zarządca infrastruktury, zwany dalej "zarządcą", zarządza infrastrukturą kolejową oraz zapewnia jej rozwój i modernizację". W pojęciu zarządzanie infrastrukturą kolejową mieści się według treści art. 5 ust. 1 budowa i utrzymanie infrastruktury kolejowej (pkt 1); prowadzenie ruchu pociągów na liniach kolejowych (pkt 2); utrzymywanie infrastruktury kolejowej w stanie zapewniającym bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego (pkt 3); udostępnianie tras pociągów dla przejazdu pociągów na liniach kolejowych i świadczeniu usług z tym związanych (pkt 4); zarządzanie nieruchomościami wchodzącymi w skład infrastruktury kolejowej (pkt 5). Organ wyjaśnił dalej, że w zaskarżonej decyzji wykonawcą praw i obowiązków oraz odpowiedzialnym za wykonanie wskazane zostały P. S.A. z siedzibą w W. C. Oddział w S., jako zarządca w rozumieniu zacytowanego przepisu, tj. zarządca infrastruktury kolejowej. Bez znaczenia, w obliczu powołanej podstawy prawnej decyzji pozostaje zatem okoliczność, że właścicielem i zarządcą nieruchomości objętych decyzją pozostaje inny podmiot. Ten aspekt ma wyłącznie znaczenie dla ustalenia stron postępowania, jak też ewentualnego, późniejszego roszczenia odszkodowawczego. Podsumowując, Kolegium wskazało, że organ I instancji nie poczynił jakichkolwiek wiarygodnych ustaleń w sprawie, poprzestając na twierdzeniach zawartych we wniosku i w protokole z oględzin, któremu nie sposób nadać waloru wiarygodności, wobec przeprowadzenia wskazanego dowodu z naruszeniem reguł wskazanych w art. 10 § 1 K.p.a. Ponadto organ ten nie ustalił i nie zgromadził dowodów w postaci wypisów z rejestru gruntów dotyczących nieruchomości objętych niniejszym postępowaniem, porośniętych drzewostanem przewidzianym do usunięcia, czyniąc tym samym niemożliwym nie tylko skontrolowanie prawidłowości ustalenia stron postępowania, ale nadto przeznaczenia owych gruntów, jak też nie ustalił dokładnej liczby poszczególnych gatunków drzew, przewidzianych do usunięcia, w tym z gruntów nie pozostających w użytkowaniu wieczystym wnioskodawcy, a będących przedmiotem praw innych podmiotów, co ma wpływ na późniejsze ewentualne odszkodowanie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, Nadleśnictwo D., zarzucając naruszenie art. 1-5 oraz art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, poprzez arbitralne uznanie kompetencji do wyrażenia zgody na wycięcie drzew i krzewów z gruntów będących w zasobach leśnych i stanowiących własność Skarbu Państwa orzekających w sprawie organów, w sytuacji gdy w tym zakresie mają zastosowanie wyłącznie przepisy ustawy o lasach, art. 5 i art. 5a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów z działek gruntów leśnych stanowiących także własność Skarbu Państwa bez właściwej decyzji lokalizacyjnej i uprzedniego wyłączenia części gruntów z produkcji leśnej oraz związanych z powyższym należności i jednorazowego odszkodowania oraz przywołaniem jedynie w powyższym zakresie przepisów zawartych w art. 53 i art. 56 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. Nadto podniesiony został zarzut naruszenia art. 56 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym poprzez bezzasadne uznanie uprawnień Starosty do wydania decyzji o usunięciu drzew lub krzewów z gruntów leśnych, stanowiących własność Skarbu Państwa i zarządzanych przez Lasy Państwowe Nadleśnictwo D., a nadto oznaczenie wykonawcy tej decyzji innego podmiotu niż zarządca. Zarzucono także naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieokreślenie istotnych w sprawie faktów mających znaczenie dla oceny całokształtu sprawy i nie wskazanie przepisów prawnych, na których zostało oparte rozstrzygnięcie, w szczególności w zakresie dokonanych ocen i kwalifikacji, które skarżący uważa zarówno za dowolne, jak i naruszające prawo. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. gdy organ odwoławczy stwierdzi, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przekazując sprawę, organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konstrukcja prawna tego rodzaju decyzji opiera się zatem na wystąpieniu dwóch przesłanek łącznie, a mianowicie: po pierwsze, postępowanie przed organem I instancji, w którym została wydana decyzja, prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania. Po drugie, konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 K.p.a., gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wskazało na szereg uchybień organu I instancji, które nie mogły być przedmiotem ustaleń przez organ odwoławczy. Zdaniem Sądu, na aprobatę zasługuje stanowisko Kolegium, że wydanie zezwolenia na wycięcie nieokreślonej dokładnie liczby drzew, a jedynie wskazanie ich ilości w przybliżeniu, przy użyciu sformułowania "około", jest uchybieniem i okoliczność ta musi być wyjaśniona. Prawidłowo też organ II instancji zauważył, że Starosta błędnie wskazał na tworzenie przez zgrupowania drzew w nieustalonej ilości tzw. zakrzewienia, o czym mowa w pkt 1.1.6, 1.1.7 i 1.1.8 decyzji. Słusznie więc podało Kolegium, że skoro organ I instancji ustalił, że rośliny powołane w ww. punktach są drzewami, to nie mogą stanowić zakrzewień, a jedynie zadrzewienia. W świetle powyższego Starosta zobligowany jest do wskazania ich konkretnej liczby. Jako wadę decyzji organu I instancji, zdaniem Sądu, uznać też należy rozbieżność we wskazaniu podstawy prawnej w kwestii ewentualnego odszkodowania. W komparycji decyzji organ wskazał art. 56 ust. 4 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym, stanowiący podstawę wyłączenia prawa do odszkodowania, w sytuacji jeżeli posadzenie drzew lub krzewów nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej z naruszeniem przepisów ustawy. Natomiast w uzasadnieniu decyzji organ ten powołał art. 56 ust. 2 tej ustawy, z którego treści wynika obowiązek ustalenia odszkodowania w drodze umowy stron. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo również wskazało, że organ I instancji nie wyjaśnił przyczyny udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew, poprzestając na twierdzeniach zawartych we wniosku oraz w protokole oględzin, które to zostały przeprowadzone bez zapewnienia stronom czynnego udziału w sprawie. Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 K.p.a. Skoro zatem przedmiotowe postępowanie nie mogło być uzupełnione przez organ odwoławczy bez zarzutu naruszenia zasady dwuinstnacyjności postępowania i zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w wyżej wskazanym zakresie, to organ odwoławczy zobligowany był na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. wydać decyzję uchylającą rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazać sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej wskazującego na naruszenie art. 83 ust. 6 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 56 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, Sąd I instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę wykładnię systemową tych przepisów, do złożonego w sprawie wniosku o usunięcie drzew lub krzewów, które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów, a także utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych będzie miała zastosowanie regulacja art. 56 ustawy o transporcie kolejowym w zw. z art. 83 ust. 6 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt II OW 75/09 dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tą regulacją w razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne, starosta, na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów (art. 56 ustawy o transporcie kolejowym). Na takie rozwiązanie wskazuje bowiem treść art. 83 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody, wyłączająca stosowanie art. 83 ust 1 i 2, jak również treść samego art. 83 ust. 6 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. W unormowaniu tym, nie wskazano jednakże żadnego organu uprawnionego do wydania takiej decyzji, jednak nastąpiło to w art. 56 ustawy o transporcie kolejowym, według którego organem tym jest starosta. Zdaniem Sądu, uzasadnia to pogląd, że omawiany przepis powinien być odczytywany przede wszystkim, jako przepis o charakterze kompetencyjnym. Sąd nie zgodził się tym samym z zarzutem strony skarżącej, że starosta nie ma uprawnień do wydania decyzji o usunięciu drzew lub krzewów z gruntów leśnych, stanowiących własność Skarbu Państwa i zarządzanych przez Lasy Państwowe. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo D., podnosząc zarzuty naruszenia: – art. 1-5 i art. 18 i 19 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. 2011 r., Nr 12, poz. 59 ze zm.), – art. 5 i 5a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., nr 121, poz. 1266 ze zm.), – art. 83 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220 ze zm.). Strona skarżąca wniosła o uchylenie wyroku, rozpoznanie skargi w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a) i uchylenie zaskarżonych decyzji organów obu instancji, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż usunięcie drzew i krzewów ma nastąpić z terenu nieruchomości leśnych, sklasyfikowanych jako Ls, których właścicielem jest Skarb Państwa i które pozostają w zarządzie Lasów Państwowych, w zakresie gospodarowania którymi starosta nie ma uprawnień. Starosta sprawuje jedynie nadzór nad lasami nie stanowiącymi własności Skarbu Państwa, co wynika z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o lasach. Gdyby ustawodawca upoważnił starostę do wydania decyzji w zakresie usunięcia drzew i krzewów w ramach art. 56 ustawy o transporcie kolejowym także w lasach, to by wyraźnie to określił, zwłaszcza, że art. 83 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody nie stosuje się do drzew i krzewów w lasach (art. 83 ust. 6 pkt 1). Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, w kwestii odszkodowania i jego wysokości powinna być zastosowana regulacja zawarta w art. 5 i 5a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a nie regulacja określona w art. 56 ustawy o transporcie kolejowym. Potwierdza to także treść art. 86 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, który wyłącza błędnie zastosowane w tej sprawie regulacje art. 83 ust. 6 pkt 8 i art. 86 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. W ocenie skarżącego kasacyjnie, w sprawie istotna jest też kwestia pozwolenia na budowę, tj. decyzji o lokalizacji linii kolejowej, o której mowa w art. 2b ustawy o transporcie kolejowym. Wnioskodawca dysponuje taką decyzją, wydaną przez Wojewodę Zachodniopomorskiego, lecz dotyczy ona jedynie gruntów stanowiących własność P. S.A. i nie obejmuje gruntów leśnych Skarbu Państwa będących w zarządzie Lasów Państwowych. Ponadto zachodzi też konieczność wyłączenia gruntów wskazanych przez wnioskodawcę z produkcji leśnej w obowiązującym trybie i to przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Kwestia zaś zagospodarowania gruntów oznaczonych, jako "Ls" nie może być kształtowana dowolnie, lecz tylko w planie urządzenia lasu, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy o lasach. Strona skarżąca kasacyjnie podniosła ponadto, że Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu błędnego wskazania podmiotu zobowiązanego do wykonania decyzji. Taki obowiązek nie mógł być nałożony na Oddział P. C. w S., gdyż nie jest on wykazany w rejestrze przedsiębiorców i nie może być stroną postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę, zdaniem skarżącego kasacyjnie nie uwzględnił wskazanych wyżej faktów i okoliczności naruszając w ten sposób przepisy prawa materialnego i procesowego, przez co nie rozpoznał istoty sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Nadleśnictwo D. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Odnośnie do zarzutów naruszenia art. 3-5 i art. 18 i 19 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. 2011 r., Nr 12, poz. 59 ze zm.) oraz art. 5 i 5a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., nr 121, poz. 1266 ze zm.) stwierdzić należy, że zostały one sformułowane w sposób, który powoduje, że ich merytoryczna ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny nie jest możliwa. Z art. 176 P.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Nieodzownym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest m.in. wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Art. 3 ustawy o lasach podzielony jest na dwa punkty, w tym punkt pierwszy podzielony jest jeszcze na cztery podpunkty. Art. 4 tej ustawy podzielony jest na cztery ustępy zaś art. 5 składa się z sześciu ustępów. Art. 18 ustawy o lasach podzielony jest na 4 ustępy zaś art. 19 na pięć ustępów. Art. 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych podzielony jest na trzy ustępy zaś art. 5a podzielony jest na 2 ustępy. W skardze kasacyjnej wskazano ogólnie na naruszenie ww. przepisów nie konkretyzując, który paragraf lub paragrafy bądź punkty tych przepisów zostały naruszone. Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego precyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej i ustalanie, które w istocie przepisy wymienionych artykułów, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone. Obowiązek ten spoczywa na skarżącym kasacyjnie, który ma wskazać naruszony przepis prawa i na czym naruszenie to polegało. Art. 1 ustawy o lasach stanowi, że ustawa ta określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową. Z kolei z art. 2 tej ustawy wynika, że jej przepisy stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności. W skardze kasacyjnej, poza powołaniem tych przepisów, nie wskazano w jaki sposób miałyby zostać one naruszone przez organy administracji lub Sąd. Z uzasadnienia wyroku nie wynika, by Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisy te stosował w związku z wydaniem zaskarżonego wyroku. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia ww. przepisów bez wskazania, w jaki sposób zostały one naruszone nie mógł być w tej sytuacji przedmiotem merytorycznej oceny. Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 83 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220 ze zm.). Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody stwierdzić należy, że jest on podzielony na dwa punkty. Artykuł ten brzmi: "Usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego - jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń." W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie sprecyzowano, który konkretnie punkt tego przepisu został naruszony. Co więcej skarżący kasacyjnie nie wskazał w jaki sposób przepis ten miał zostać naruszony przez Sąd I instancji. Zarzut skargi kasacyjnej ogranicza się jedynie do przytoczenia tego przepisu. Z art. 90 ustawy o ochronie przyrody wynika, że czynności, o których mowa w art. 83-89, w zakresie, w jakim wykonywane są one przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, w odniesieniu do nieruchomości będących własnością gminy, wykonuje starosta. Także w tym przypadku, poza wskazaniem w skardze kasacyjnej na naruszenie ww. przepisu nie wskazano, w jaki sposób przepis ten został naruszony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie sformułował zarzut, że nie zgadza się z wykładnią art. 83 ust. 6 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody w zw. art. 56 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1594 ze zm.). Zaznaczyć przy tym należy, że odnośnie do zarzutu naruszenia art. 56 ustawy o transporcie kolejowym skarżący kasacyjnie nie sprecyzował, którego z czterech ustępów tego przepisu zarzut dotyczy. Art. 83 ust. 6 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do drzew lub krzewów, które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów, a także utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych, usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów wydawane na podstawie ustawy o ochronie przyrody nie dotyczy sytuacji opisanych w tym przepisie. Skoro ustawodawca wyłączył do tych sytuacji stosowanie ustawy o ochronie przyrody, która generalnie reguluje zagadnienia związane z usuwaniem drzew i krzewów, to oczywistym jest, że musiał uregulować tę kwestię w innej ustawie i nastąpiło to w ustawie o transporcie kolejowym. Z art. 56 ust. 1 tej ustawy wynika, że w razie potrzeby usunięcia drzew lub krzewów utrudniających widoczność sygnałów i pociągów lub eksploatację urządzeń kolejowych albo powodujących zaspy śnieżne, starosta, na wniosek zarządcy, wydaje decyzję o usunięciu drzew lub krzewów. Przepis ten więc wskazuje jednoznacznie, że do wydania decyzji zezwalającej na wycięcie drzew lub krzewów właściwy będzie wydaje starosta. Zarzut naruszenia art. 141 § 1 P.p.s.a., zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Sąd I instancji nieco lakonicznie odniósł się do zarzutów skargi wskazanych w punktach 1, 2 i 3 jednakże uchybienie to nie jest na tyle istotne, by mogło mieć wpływ na treść wydanego przez ten Sąd rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedstawiony został pogląd, że przepisy ustawy o lasach są przepisami szczególnymi zarówno w stosunku do ustawy o ochronie przyrody jak i do ustawy o transporcie kolejowym. Pogląd ten i mające przemawiać za nim argumenty powtórzone zostały następnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaprezentowane przez skarżącego kasacyjnie stanowisko uznać należy za niezasadne. Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014, poz. 1153) reguluje kwestie związane z gospodarczym wykorzystaniem lasów jak również kwestie ochrony i powiększania zasobów leśnych. Z kolei zgodnie z treścią art. 83 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody uregulowań tej ustawy dotyczących udzielania zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów nie stosuje się do drzew i krzewów rosnących w lasach. Zarówno ustawa o ochronie przyrody jak i ustawa o lasach nie regulują kwestii usuwania drzew lub krzewów, które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów, oraz które utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych. Kwestię tę reguluje ustawa o transporcie kolejowym. Ustawa o transporcie kolejowym jest więc w tej kwestii ustawą szczególną zarówno w stosunku do ustawy o ochronie przyrody jak i ustawy o lasach. Usuwanie drzew i krzewów, które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów, a także utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych nie następuje w ramach prowadzenia gospodarki leśnej i nie jest jej częścią. W konsekwencji, wbrew sugestiom skarżącego kasacyjnie, usuwanie drzew w lesie w takim przypadku nie wymagana opracowania planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu. Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach weszła w życie z dniem 1 stycznia 1992 r. (art. 82 tej ustawy). Ustawa z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym weszła w życie z dniem 1 czerwca 2003 r. Świadczy to o tym, że wolą ustawodawcy było wprowadzenie szczególnego rozwiązania, o którym mowa w art. 56 ust. 1 tej ustawy, dotyczącego usuwania wszelkich drzew i krzewów, które utrudniają widoczność sygnalizatorów i pociągów, a także utrudniają eksploatację urządzeń kolejowych albo powodują tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych. To szczególne rozwiązanie wynika z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu pociągów. Podobne rozwiązanie zawarte zostało w ustawie z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2013 r., poz. 1393 ze zm.). Z art. 82 pkt 7 tej ustawy wynika, że w celu zapewnienia bezpiecznej eksploatacji lotniska zarządzający lotniskiem wnioskuje do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o wydanie decyzji w sprawie usunięcia przeszkody, która nie jest obiektem budowlanym, a stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu lotniczego, w tym drzew i krzewów w rejonie podejść do lądowania. Na mocy art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym starosta uprawniony jest do wydania decyzji zezwalającej na usunięcie drzew lub krzewów znajdujących się na terenach prywatnych oraz publicznych, w tym na terenie lasów państwowych. W konsekwencji w kwestii odszkodowania za wycięcie drzew lub krzewów zastosowanie ma regulacja zawarta w art. 56 ust. 2, 3 i 4 ww. ustawy. Odnośnie do poruszonej przez skarżącego kwestii co do możliwości zagospodarowania gruntów leśnych po usunięciu drzew, stwierdzić należy, że grunty te nadal mogą być użytkowane jako las. Użytkowanie to musi być tak wykonywane, by nie doprowadziło do pojawienia się drzew i krzewów, które będą utrudniać widoczność sygnalizatorów i pociągów, bądź też utrudniać eksploatację urządzeń kolejowych albo powodować tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych. Usunięcie drzew lub krzewów w oparciu o decyzję wydaną na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym nie powoduje wyłączenia z produkcji leśnej terenu, na którym te drzewa i krzewy rosły, a jedynie wprowadza wyżej opisane ograniczenie. Nie ma więc w tym przypadku zastosowania ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.) i zawarta w niej instytucja opłat za wyłączenie gruntu z produkcji leśnej. Podmiot, który ma wykonać decyzję wydaną na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym wskazany został w treści tego przepisu. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że decyzję wykonuje zarządca. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest to zarządca infrastruktury kolejowej. W przedmiotowej sprawie organy administracji prawidłowo określiły podmiot, który będzie zobowiązany do wykonania decyzji. Podmiotem było P. S.A. z siedzibą w W. C. w S. nie zaś jak twierdzi skarżący kasacyjnie Oddział P. C. w S.. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (k. 4-10 akt sądowoadministracyjnych) nie był w ogóle podnoszony zarzut braku przez wnioskodawcę pozwolenia na budowę - decyzji o lokalizacji linii kolejowej. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu, że w uzasadnieniu wyroku nie odniósł się do tej kwestii jest więc w tej sytuacji pozbawione podstaw. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.