I SA/Sz 732/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r. sprawy ze skargi "F." Z., E., D. R. Spółka Jawna w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej: "O.p.") oraz art. 2 i 7 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z [...] r. w sprawie określenia F Spółce Jawnej Z, E, D R z siedzibą w Ś (dalej: spółka) zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok w wysokości [...] zł. Jak wynika z akt sprawy, spółka w złożonej w dniu [...] r. deklaracji na podatek od nieruchomości na 2011 rok wykazała nieruchomości położone na ul. D, ul. D, ul. W, ul. D, ul. K, ul. Z, ul. M ul. A, ul. S i zakwalifikowała je jako: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – powierzchnia [...] m², pozostałe grunty o powierzchni [...]m², budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...]m², budynki pozostałe o powierzchni [...]m², budowle o wartości [...]zł. Burmistrz Miasta a w piśmie z dnia [...]r. wezwał spółkę do korekty deklaracji, informując o treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613 ze zm., zwanej dalej: ustawą) oraz o tym, że grunty i budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy podlegające podatkowi od nieruchomości są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi przewidzianymi dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odpowiedzi na powyższe, spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2011 rok w części dotyczącej gruntów (związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - zwiększenie do powierzchni [...]m², w przypadku gruntów pozostałych –brak) oraz wyjaśniła, że budynki zadeklarowane jako pozostałe (o powierzchni [...]m²) zostały zakwalifikowane w związku z ich stanem technicznym. Zdaniem spółki, ze względu na stan techniczny, budynki nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka podała, że sytuacja taka dotyczy następujących budynków: 1) budynek bazy paliw położony przy ul. K, na działce nr [...], KW nr [...]o pow. [...]m², 2) budynek kotłowni przy ul. K na działce nr [...], KW nr [...] o pow. [...] m², 3) budynek magazynu zboża z elewatorem, położony przy ul. B, na działce nr [...] obręb [...], KW nr [...] o pow. [...]m², 4) budynek produkcyjny zaadaptowany ze spichlerza położony przy ul. B, na działce [...] obręb [...] KW nr [...] o pow. [...]m², 5) budynek magazynu zbożowego położony przy ul. B, na działce nr [...] obręb [...], KW Nr [...]o pow. [...]m², 6) budynek po byłej winiarni położony przy ul. D, na działkach nr [...],[...], KW nr [...] o pow. [...]m², 7) budynek położony przy ul. M, na działkach nr [...], KW nr [...] o pow. [...]m². Postanowieniem z dnia [...]r. Burmistrz Miasta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia spółce zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011 rok i decyzją z dnia [...]r. określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2011 rok w wysokości [...]zł, przyjmując jako podstawę opodatkowania: - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...]m², - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez okres 11 miesięcy o powierzchni [...]m², - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...]m², - budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez okres 11 miesięcy o powierzchni [...]m², - budynki mieszkalne o powierzchni [...] m², - budowle o wartości [...]zł. Decyzję tę organ pierwszej instancji szczegółowo uzasadnił. W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji, spółka, wniosła o jej uchylenie i zakwestionowała ustalenia organu co do czterech budynków (tj. budynku po byłej kotłowni, budynku magazynu zboża z elewatorem i budynkami administracyjno-socjalnymi - ul. B, budynku magazynu zboża - ul. B, budynków po byłej octowni). Spółka w odwołaniu szczegółowo odniosła się do ustaleń organu. Przywołała stwierdzenia zawarte w opiniach rzeczoznawców W M i Z J oraz w opinii biegłego powołanego przez organ, które zdaniem spółki potwierdzają, że budynki te ze względów technicznych nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Spółka podkreśliła w szczególności stwierdzenia rzeczoznawców dotyczące budynku po byłej kotłowni: "po przeprowadzeniu remontu i adaptacji na określony cel gospodarczy w budynku możliwe jest uruchomienie działalności gospodarczej" oraz budynku magazynu zboża (ul. B): "stan techniczny tej części zdecydowanie dyskwalifikuje go do prowadzenia działalności gospodarczej", "właściwa byłaby rozbiórka obiektu – remont nieopłacalny". Spółka zakwestionowała przyjętą przez organ powierzchnię użytkową budynku po byłej kotłowni i wyjaśniła, że w ekspertyzie technicznej biegły wskazał na wyłączenie pomieszczenia technicznego z powierzchni użytkowej, czego organ nie uwzględnił. Zdaniem spółki, powierzchnia użytkowa do opodatkowania zamiast przyjętej przez organ [...] m², powinna wynosić [...] m². Zdaniem spółki, organ przyjął do opodatkowania nieprawidłową powierzchnię budynku magazynu zboża z elewatorem i budynkami administracyjno – socjalnymi (ul. B ), to jest nie uwzględnił opinii biegłego, której ustalenia wyłączyły z powierzchni użytkowej część C budynku o powierzchni użytkowej [...] m², w związku z czym zamiast przyjętej powierzchni do opodatkowania [...]m², powinno być [...]m². Spółka zakwestionowała też przyjętą przez organ pierwszej instancji do opodatkowania powierzchnię budynku magazynu zboża (u. B ), tj. [...] m². Jej zdaniem, skoro wystąpiła rozbieżność w ustaleniu właściwej powierzchni użytkowej, to organ pierwszej instancji powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z art. 122 O.p.. Spółka podała, że powierzchnia tego budynku wynosi [...]m². Strona zakwestionowała ustalenia organu co do zlecenia sporządzenia ekspertyzy technicznej budynku "pod kątem" rozbiórki oraz zwróciła uwagę na rozbieżności w zgromadzonych opiniach, dotyczące stanu technicznego tego budynku. Dalej, spółka zwróciła w odwołaniu uwagę na sprzeczne stwierdzenia opinii odnoszące się do budynków po byłej octowni: budynek jest w złym stanie technicznym – nieużytkowany i grozi zawaleniem (opinia rzeczoznawcy), "stan techniczny nie dyskwalifikuje go do prowadzenia działalności gospodarczej" (opinia biegłego powołanego przez organ). Następnie wyjaśniła, m.in., że budynek jest całkowicie pozbawiony mediów, nie posiada stosownych zezwoleń na użytkowanie tego budynku, o których mowa w przepisach prawa budowlanego. Spółka zarzuciła, że organ nie ustalił i nie wyjaśnił faktu posiadania nieruchomości oraz zajęcia nieruchomości na działalność gospodarczą. Spółka wyjaśniła dalej w odwołaniu, że w roku podatkowym 2011 nieruchomości na działce [...], działce nr [...] i nr [...] stanowiły własność osoby fizycznej, były w posiadaniu E i Z R, nie zostały wniesione aktem notarialnym do Spółki , nie były amortyzowane, a koszty jej nabycia i utrzymania nie stanowiły kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając zaskarżoną decyzję w sprawie, stwierdziło, że zarzuty odwołania nie znajdują uzasadnienia w obszernym materiale dowodowym, na który składają się liczne ekspertyzy i opinie techniczne, w tym także wytworzone dla innych potrzeb niż podatkowe (zarządzanie nieruchomością, rozbiórki, zabezpieczenie kredytu). Organ poniósł, że wbrew twierdzeniom spółki, w trakcie postępowania podatkowego organ przeprowadził kilka oględzin poszczególnych budynków składających się na przedmiot opodatkowania. Zarzut co do tego, że organ podatkowy przeprowadził nieprawidłowe postępowanie i nie wyjaśnił dostatecznie wszystkich okoliczności sprawy jest, jak wskazał organ, "z gruntu nietrafny". Organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie podatkowe poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone ze szczególną starannością, a uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie wymagane prawem elementy i jest szczegółowe, jednoznaczne i zrozumiałe. SKO stwierdziło, że organ pierwszej instancji odniósł się w uzasadnieniu również do dowodów przedłożonych przez podatnika, wyjaśnił, którym z dowodów i z jakich powodów nie dał wiary, a także przyznał, które informacje zawarte w tych dowodach zostały potwierdzone w toku postępowania. Organ nie przyjął za dowód opinii W M, gdyż stwierdził, że jest ona zbyt ogólnikowa, a w odniesieniu do części nieruchomości jest niezgodna ze stanem rzeczywistym ustalonym przez organ w trakcie oględzin tych nieruchomości. Odnosząc się do odwołania, SKO podniosło, że organ pierwszej instancji wyjaśnił, że swoje ustalenia oparł głównie na ekspertyzach technicznych wykonanych przez mgr inż. W B, rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej i konstrukcyjno-budowlanej, powołanego z listy biegłych sądowych postanowieniem z dnia [...]., który odpowiedział w nich na szczegółowe pytania organu podatkowego sformułowane pod kątem przydatności dla sposobu opodatkowania budynków, ze szczególnym uwzględnieniem ich inwentaryzacji i stanu technicznego w rozumieniu przepisów podatkowych. Zdaniem organu odwoławczego, spółka nie podważyła w sposób wiarygodny ustaleń tych ekspertyz, podnosząc jedynie, że aktualnie bez uprzedniego remontu i prac adaptacyjnych nie może prowadzić w spornych budynkach działalności gospodarczej. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że wszystkie sporne budynki, co do których organ podatkowy ustalił, że nadają się do wykorzystania do działalności gospodarczej, gdyż wystarczy je przywrócić do stanu właściwego, a niektóre (część budynków octowni) już są faktycznie wykorzystywane do takiej działalności, opodatkowane zostały najwyższą stawką podatkową. Odnosząc się do twierdzenia strony, że sporne budynki wymagają uprzedniego remontu i adaptacji, organ odwoławczy stwierdził, że kwestia ta nie wpływa na ocenę stanu technicznego budynków, dlatego, że ekspertyzy techniczne wykazały, że posiadają one "zdrowe" fundamenty, ściany, stropy i dachy, a to wystarczy, aby były uznane za budynki będące w dobrym stanie technicznym z punktu widzenia prawa podatkowego. W kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na wyżej opisaną decyzję, spółka wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji lub przekazanie do ponownego rozpoznania i zlecenie organowi I instancji uzupełnienie postępowania dowodowego przez przeprowadzenie rozprawy i przesłuchanie w charakterze strony Z R, w charakterze świadka biegłego W. M składającego wcześniej opinię i umożliwienie zadawania skarżącemu zadawanie pytań biegłemu W. B. Spółka wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 229 O.p. ( błędnie podano w skardze art. 136 kpa) i art.180 § 1 O.p. w związku z art. 235 O.p. (błędnie podano w skardze art. 75 §1 kpa w związku z art. 140 kpa ), poprzez pominięcie wnioskowanych dowodów na potwierdzenie, że stan techniczny spornych budynków uniemożliwił prowadzenie działalności gospodarczej w 2011 r. i w ten sposób zagroził interesowi prawnemu skarżącego ustalając niesłusznie najwyższą stawkę podatku od nieruchomości, - art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie, że budynki mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej, mimo że w istniejących obiektach ze względów technicznych jest to niemożliwe. Spółka zaznaczyła, że spór dotyczy podatku od nieruchomości na 2011 rok ustalonego według najwyższej stawki od czterech działek zabudowanych. Spółka stwierdziła, że stan techniczny tych budynków uniemożliwił jej w 2011 r. prowadzenie działalności gospodarczej, mimo, iż stanowił majątek spółki. Różnica podatku z tego tytułu wynosi kwotę [...] zł, spółka zapłaciła [...] zł według stawki jak od pozostałych budynków. Zdaniem spółki, organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do części z podniesionych argumentów odwołania, a dotyczących wskazanych dowodów, które są niezbędne do pełniejszego wyjaśnienia sporu, czy budynki nadawały się do prowadzenia w 2011 r. działalności. Zdaniem spółki, organy działały jedynie w interesie publicznym z naruszeniem zasady zaufania do organów państwa. Spółka zakwestionowała dokonane przez SKO ustalenie, jakoby spółka nie podważył opinii biegłego sporządzonej na zlecenie organu. Reprezentujący spółkę Z R oświadczył w skardze, że spółka składała dwukrotnie uwagi do opinii w pismach z dnia [...] r., a SKO nie odniosło się do wyjaśnień skarżącej i bezkrytycznie przyjęło uzasadnienie organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się, więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonana przez Sąd według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji nakazuje stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu jest zakwalifikowanie posiadanych przez spółkę czterech nieruchomości do odpowiedniej kategorii nieruchomości, wyznaczającej właściwą stawkę podatku. Zdaniem strony, z uwagi na stan techniczny, nieruchomości te nie są wykorzystywane w działalności gospodarczej, natomiast zdaniem organu, wszystkie sporne budynki opodatkowane zostały prawidłowo stawką podatku jak za budynki związane z działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu, skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż podane w skardze. W ocenie Sądu, przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania, t.j. art. 127 i 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej: O.p.), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej dalej: "ustawa", w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do przepisu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy, użyte w ustawie określenie "budynek" oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Znaczenie zwrotu "budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej" wyjaśnia przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem użyte w ustawie określenie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zasadniczą kwestią wymagającą rozważenia w niniejszej sprawie są "względy techniczne". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 2010 r. w sprawie o sygnaturze akt II FSK 2080/08 jednoznacznie stwierdził, że "przez względy techniczne należy rozumieć uwarunkowania techniczno-konstrukcyjne obiektu będącego w posiadaniu podatnika oraz względy organizacyjne związane ze sposobem prowadzenia przez niego działalności gospodarczej". Okoliczność, czy w sprawie zachodzą "względy techniczne", o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. musi być badana ad casum, co oznacza, że może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi. Do środków tych niewątpliwie należą zarówno orzeczenia organów nadzoru budowlanego, jak i opinie biegłych z zakresu budownictwa. W postępowaniu zmierzającym do ustalenia, czy w sprawie zachodzą "względy techniczne" jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie poczynił ustaleń w tym zakresie. Uzasadnienie prawne i faktyczne zaskarżonej decyzji kwestii tej nie wyjaśnia. Dlatego też Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem zasady dwuinstancyjności i wadliwe ją uzasadnił, co uniemożliwia dokonanie przez Sąd kontroli jej zgodności z prawem materialnym. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 127 O.p.) jest elementarną zasadą postępowania. Strona postępowania niezadowolona z wydanej w stosunku do niej decyzji organu I instancji ma prawo oczekiwać, iż jej sprawa stanie się przedmiotem ponownego postępowania przed organem odwoławczym. Dwuinstancyjność postępowania oznacza bowiem nie tylko kontrolę prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia, ale ponowne rozpatrzenie tej samej sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniu. Nakłada to na organ drugiej instancji obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Wydanie decyzji z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności, godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela i musi być ocenione jako rażące naruszenie prawa (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 1989 r., II SA 1198/88, wyroki NSA z dnia 25 września 2001 r., III SA 913/00 oraz z dnia 19 marca 2002 r., III SA 1861/00). W doktrynie zauważa się, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne załatwienie sprawy, a nie tylko kontrola zaskarżonej decyzji. Ograniczenie się organu odwoławczego do stwierdzenia, że ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji są prawidłowe, narusza zasadę dwuinstancyjności (por. Ordynacja podatkowa, Komentarz, praca zbiorowa, Lewis Nexis, Warszawa 2006, Wydanie 3, str. 483 oraz wyrok NSA z dnia 23 maja 2001 r., III SA 1602/00 niepubl.). Przedmiotem rozpoznania jest cała sprawa, a nie tylko zakres sprawy kwestionowany przez stronę. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy, lecz jedynie ocenił decyzję organu pierwszej instancji i nie odniósł się do zarzutów odwołania. Stosownie do art. 210 § 1 pkt 6 O.p. decyzja organu odwoławczego jak każda inna decyzja winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona skarżąca podnosi szereg zarzutów, jednak z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy organ odwoławczy oceniał ich zasadność oraz wpływ na wysokość zobowiązania spółki w podatku od nieruchomości na 2011 rok. Takie zaniechanie organ odwoławczego narusza też wyrażoną w przepisie art. 121 § 1 O.p. zasadę zaufania obywateli do organów państwa. Wobec powyższego uznać należy, że w postępowaniu podatkowym, które poprzedzało wydanie zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), należało zaskarżoną decyzję uchylić. Rozpatrując ponownie odwołanie, organ odwoławczy ponownie rozpozna sprawę opodatkowania spółki podatkiem od nieruchomości na 2011 rok, rozpatrzy wszystkie zarzuty odwołania, w szczególności dotyczące powierzchni przedmiotu opodatkowania, tytułu prawnego przedmiotowych nieruchomości w 2011 roku oraz stanu technicznego spornych budynków, a wydając kolejną decyzję uzasadni ją zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 210 § 1 pkt 6 O.p. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku należało orzec na podstawie art. 152 p.p.s.a. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach stanowi art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy w kwocie równej uiszczonemu wpisowi stosunkowemu w wysokości [...] zł, ustalonemu na podstawie § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit.a w związku z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego działającego z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349).