II OSK 1629/13

Dnia 5 lutego 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. M. i J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2993/12 w sprawie ze skargi E. M. i J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną II OSK 1629/13 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 8 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. M. i J. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Wojewoda Dolnośląski, utrzymał w mocy decyzję Starosty Lubińskiego z dnia [...] maja 2008 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. D. oraz W. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, dwulokalowego w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami przy ul. L. w L., działka nr ew. [...], obręb [...]. W dniu 28 stycznia 2009 r. E. i J. M. wystąpili do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2008 r., zarzucając niezgodność pozwolenia na budowę z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2 kpa, odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Organ wskazał, że decyzję z dnia [...] maja 2008 r. wydano w okresie obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w Lubinie z dnia 24 stycznia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 31. Zatem zarzut niezgodności kwestionowanej decyzji z decyzją z dnia [...] października 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu był nieuzasadniony, gdyż inwestorzy nie byli związani powyższą decyzją. Działka inwestycyjna nr [...] znajduje się na terenie o symbolu 41MN, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zarówno wolnostojącą, bliźniaczą, jak i szeregową. Inwestycja mieści się w tej kategorii. Nadto organ wskazał, że z projektu wynika, iż nie naruszono innych warunków planu miejscowego: zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy, gabaryty budynku tylko nieznacznie przewyższają gabaryty budynków sąsiednich, a formę architektoniczną dostosowano do otaczającej zabudowy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), organ wskazał, że z analizy przesłaniania i nasłonecznienia wynika, iż wysunięcie budynku od strony ogrodowej oraz jego podwyższenie, jak również dodatkowy garaż po frontowej stronie obiektu, nie powodują naruszenia wskazanych przepisów. Zdaniem organu to, że ściany przylegających do siebie budynków nie są równe, nie przesądza o niezachowaniu charakteru zabudowy szeregowej, gdyż jedyną cechą wspólną tej zabudowy jest przyleganie ścian sąsiadujących budynków. W dacie wydania pozwolenia nie obowiązywały przepisy ograniczające wielkość budynku przylegającego do istniejącego budynku na działce sąsiedniej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 28 września 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając argumentację w niej przedstawioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 5 października 2010 r., VII SA/Wa 2195/09, po rozpoznaniu skargi E. M. i J. M. uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. W ocenie Sądu, w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu nie zostało wyjaśnione, czy decyzja z dnia [...] maja 2008 r. udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego, nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w zw. z § 5 pkt 8 planu miejscowego i w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Inwestycja zaprojektowana została na terenie, dla którego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nr 31 w Lubinie, uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w Lubinie z dnia 24 stycznia 2006 r. W § 5 pkt 8 plan nakazuje lokalizowanie obiektów budowlanych zgodnie z przepisami szczególnymi. Natomiast przepis § 12 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, wskazywał, że jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Z treści powołanego przepisu - stanowiącego wyjątek od zasady sytuowania budynków w ściśle określonym oddaleniu z działką sąsiednią - wynikało zatem jednoznacznie, że możliwość sytuowania ściany pozbawionej otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią uzależniona była również od spełnienia warunku przylegania nowo budowanego budynku do ściany budynku istniejącego przy tej granicy. Natomiast kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją, Starosta Lubiński zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku, który na długości 1,5 m z jednej strony i 6 m z drugiej strony nie przylega do ściany budynku skarżących, usytuowanego w granicy z działką inwestorów, co uszło uwadze organów nadzoru. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. D. i W. D., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz brak wskazań co do dalszego postępowania w związku z naruszenia art. 7 kpa; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. przez błędną wykładnię § 12 ust. 4 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dniu 7 maja 2008 r. poprzez przyjęcie, że jego treść nie pozwalała na naruszenie warunku ścisłego przylegania nowo budowanego budynku do ściany budynku istniejącego przy tej granicy, w szczególności, że nie może wystawać ponad istniejąca ścianę oraz niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 2 rozporządzenia, który błędnie wskazano jako podstawę rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 9 listopada 2012 r., II OSK 1213/11, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenie Sądu I instancji, iż organ nadzoru budowlanego nie wyjaśnił, czy kwestionowana decyzja z dnia [...] maja 2008 r. o pozwoleniu na budowę, nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w związku z § 5 pkt 8 planu, w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 warunków technicznych w konfrontacji z treścią zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, było całkowicie gołosłowne. W zaskarżonej decyzji organ obszernie omówił ustalenia planu miejscowego, odnosząc je w różnych aspektach do kwestionowanej w trybie nieważnościowym decyzji Starosty Lubińskiego z dnia [...] maja 2008 r. Sąd II Instancji uznał, iż odwołanie się Sądu Wojewódzkiego do § 5 pkt 8 planu miejscowego było niezrozumiałe, gdyż ten przepis niczego istotnego nie wnosi do sprawy. Stosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) w omawianej sprawie nie było zależne od postanowień części opisowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za uzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. przez jego błędną wykładnię. Brzmienie powyższego przepisu uległo zmianie z dniem 8 lipca 2009 r. Z uwagi jednak na datę wydania kwestionowanej decyzji ([...] maja 2008 r.), należało brać pod uwagę brzmienie tego przepisu obowiązujące przed zmianą. Przepis § 12 ust. 4 pkt 2 w brzmieniu obowiązującym do 7 lipca 2009 r. stanowił: "Jeżeli na sąsiedniej działce: bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej". Brzmienie § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. zostało zmienione przez § 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 12 marca 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 56, poz. 461) z dniem 8 lipca 2009 r. Sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną zostało uregulowane w § 12 ust. 3 pkt 2, który brzmi następująco: "W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej". Z porównaniu wyżej cytowanych przepisów rozporządzenia wynika, że faktu, iż "na długości 1,5 m z jednej strony i 6 m z drugiej strony (ściana budynku objętego decyzją z dnia [...] maja 2008 r.) nie przylega do ściany budynku skarżących usytuowanego w granicy z działką inwestorów", nie można było zakwalifikować jako rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, tak jak to uczynił Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Pogląd ten byłby uzasadniony, gdyby kwestionowana decyzja była wydana po zmianie brzmienia § 12 rozporządzenia. Poza tym, okoliczność że ściana budynku objętego decyzją Starosty Lubińskiego z dnia [...] maja 2008 r., nie przylega na całej długości do ściany budynku skarżących, nie zmienia charakteru zabudowy szeregowej, której legalnej definicji nie zawierają obowiązujące przepisy. W dacie wydania pozwolenia budowlanego nie obowiązywały przepisy, które ograniczałyby wielkość budynku przylegającego do budynku już istniejącego na działce sąsiedniej. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, że własność jest prawem chronionym konstytucyjnie (art. 21, art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), które zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. W podobnym duchu określa to art. 140 k.c. Niedopuszczalne jest interpretowanie przepisów rozporządzenia – aktu wykonawczego do ustawy w drodze wykładni rozszerzającej. Rozpoznając ponownie skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności wyjaśnił, że będąc związany wyrokiem Sądu II Instancji nie może formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Mając zaś na uwadze ocenę prawną wynikającą z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdził, iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są prawidłowe, a kwestionowana w trybie nieważności decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2008 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, nie można mówić, iż decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2008 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Lubińskiego z dnia [...] maja 2008r. o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa miejscowego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organy słusznie uznały, iż zarzut niezgodności kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją z dnia [...] października 2003 r., o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu był nieuzasadniony, gdyż inwestorzy nie byli związani tą decyzją. Działka inwestycyjna nr [...], znajdowała się na terenie o symbolu 41MN, przeznaczonym w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zarówno wolnostojącą, bliźniaczą jak i szeregową. Niewątpliwie inwestycja zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę mieści się w tej kategorii. Ponadto organ słusznie ocenił, że projekt nie narusza innych warunków planu: zachowano nieprzekraczalną linię zabudowy, gabaryty budynku tylko nieznacznie przewyższają gabaryty budynków sąsiednich, a formę architektoniczną dostosowano do otaczającej zabudowy. Odnosząc się do zarzutu, naruszenia § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ wskazał, że z analizy przesłaniania i nasłonecznienia wynika, iż wysunięcie budynku od strony ogrodowej oraz jego podwyższenie, jak również dodatkowy garaż po frontowej stronie obiektu, nie powodują naruszenia ww. przepisów. Prawidłowo organ poddał ocenie fakt, że choć ściany przylegających do siebie budynków nie są równe, to nie przesądza to o niezachowaniu charakteru zabudowy szeregowej. W dacie wydania kwestionowanego pozwolenia nie obowiązywały bowiem przepisy ograniczające wielkość budynku przylegającego do istniejącego już budynku na działce sąsiedniej. Należy podkreślić, że ocena braku naruszenia § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zaprezentowana w zaskarżonej decyzji, została uznana przez Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłową. Okoliczność, że ściana budynku objętego decyzją Starosty Lubińskiego z dnia [...] maja 2008 r., nie przylega na całej długości do ściany budynku skarżących, została prawidłowo przeanalizowana w decyzjach, jakie zapadły w trybie postępowania nieważnościowego. Organ słusznie uznał, że nie zmienia to charakteru "zabudowy szeregowej", której legalnej definicji nie zawierają obowiązujące przepisy. Zdaniem Sądu organ dokładnie wyjaśnił okoliczności sprawy, ustosunkował się do twierdzeń strony oraz uwzględnił w rozważaniach szczególny charakter postępowania nadzwyczajnego, jakie prowadził. W sposób wyczerpujący ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 kpa. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. M. i J. M., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, podnieśli zarzut naruszenia: 1) przepisów postępowania, tj. art. 106 § 3 i art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie w toku postępowania dowodów zgłoszonych przez stronę skarżącą pismem z dnia 19 stycznia 2013 r., a w konsekwencji nieustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; 2) prawa materialnego, tj. - art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 140 i art. 144 kc, a w konsekwencji pominięcie konieczności analizy prawidłowości decyzji z punktu widzenia tzw. prawa sąsiedzkiego; - § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że dopuszczalne jest lokowanie inwestycji o rozmiarach znacznie przekraczających gabaryty budynków sąsiedzkich. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że w toku postępowania przed Sądem I instancji skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodów z dokumentacji fotograficznej na okoliczność usytuowania budynku w zabudowie szeregowej i drugiego garażu z tarasem przy ul. L. oraz na okoliczność ustalenia, że znajdujące się w aktach sprawy fotografie zabudowy nie przedstawiają budynku w zabudowie szeregowej i drugiego garażu z tarasem na powyższej działce. Sąd nie odniósł się jednak do zgłoszonych dowodów, a poprzez zaniechanie oceny wniosków dowodowych dopuścił się naruszenia przepisów postępowania. Skarżący kasacyjnie wskazali również, że organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę nie jest związany jedynie przepisami prawa administracyjnego, lecz także normami prawa sąsiedzkiego. Wynika to z ogólnych norm prawa budowlanego zawartych w art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2. Organ winien rozważyć, czy nie dochodzi do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich. Sąd I instancji popełnił błąd w zakresie wykładni zaskarżonych przepisów, gdyż w zupełności pominięto zastosowanie prawa sąsiedzkiego. Sąd nie dokonał stosownej kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia ochrony praw osób trzecich, nie odniesiono się także do konieczności uwzględnienia potrzeb skarżących, co było niezbędne z toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Sąd Wojewódzki przyjął, że przylegające budynki tworzą zabudowę szeregową, zaś normy obowiązujące w dacie wydania pozwolenia nie ograniczały wielkości budynku przylegającego do istniejącego już budynku na działce sąsiedniej. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że normy te pozwalały na zupełną dowolność inwestora w zakresie sytuowania budynku w zabudowie szeregowej. Przytaczając tezy wyroków sądów administracyjnych autor skargi kasacyjnej stwierdził, że nie istnieje swoboda w sytuowaniu budynków przylegających do ściany znajdującej się na działce sąsiedniej, tym bardziej, że przepis ten jako wyjątek od zasady ogólnej sytuowania budynków nie może być wykładany rozszerzająco. Ograniczenie wielkości inwestycji wynika również z planu miejscowego, którego § 11 pkt 7 nakazuje komponowanie zespołów budynków o zbliżonych gabarytach i wysokościach w celu zachowania ładu przestrzennego. Powołując takie argumenty w ramach podstaw kasacyjnych skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. D., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, które nie mogą wywołać zamierzonego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Punkt wyjścia do rozważań w niniejszej sprawie stanowi fakt, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane w wyniku przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2012 r., II OSK 1213/11. Zgodnie zaś z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia ta obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Podkreślenia przy tym wymaga, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną. Ponadto godzi się wyjaśnić, że zgodnie z art. 190 zdanie drugie p.p.s.a. nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Oparcie skargi kasacyjnej wbrew temu zakazowi na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa, ustaloną w tej sprawie przez NSA powoduje oddalenie skargi kasacyjnej. Na gruncie rozpoznawanej sprawy powyższe rozważania są szczególne istotne w odniesieniu do sformułowanych przez autora skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania przez jej autora stanowiska Sądu I instancji odnośnie do możliwości usytuowania w zabudowie szeregowej dwóch budynków, których ściany nie przylegają do siebie na całej długości. Tymczasem poza sporem pozostaje fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2012 r., II OSK 1213/11 wyraźnie stwierdził, że: - fakt, że ściana budynku objętego decyzją o pozwoleniu na budowę nie przylega na całej długości budynku do ściany budynku sąsiedniego nie powoduje, że taka zabudowa nie może być uznana za zabudowę szeregową; - w dacie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę nie obowiązywały przepisy, które ograniczałyby wielkość budynku przylegającego do budynku już istniejącego na działce sąsiedniej; - fakt, że na długości 1,5 m z jednej strony i 6 m z drugiej strony ściana budynku objętego decyzją o pozwoleniu na budowę nie przylega do ściany budynku usytuowanego w granicy z działką inwestorów nie powoduje, że można mówić o rażącym naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W świetle powyższego należy uznać, że skoro zarzuty skargi kasacyjnej zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zmierzają do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, wyrażonego w wyniku związania wykładnią wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. II OSK 1213/11, to zgodnie z art. 190 p.p.s.a. podlegają oddaleniu jako nieuprawnione. Jeśli zaś idzie o kwestię naruszenia § 11 ust. 2 pkt 7 uchwały Rady Miejskiej w Lubinie z dnia 24 stycznia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 31 w Lubinie (Dz.Urz. Woj. Dolnośląskiego Nr 60, poz. 947), to przede wszystkim podkreślenia wymaga, że przepis ten ustala komponowanie zespołów budynków o gabarytach zbliżonych, nie zaś identycznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób jest również przyjąć, że sporne przedmiotowe dwa budynki, usytuowane, jak już przesądzono w wyroku o sygn.. akt II OSK 1213/11, w zabudowie szeregowej nie posiadają "zbliżonych gabarytów". Jeśli zaś idzie o zarzut naruszenia przepisów postępowania, to wyjaśnienia wymaga, że na rozprawie w dniu 8 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowód z opinii mgr inż. L. B, zgłoszony przez stronę pismem z dnia 7 lutego 2013 r., uznając tym samym, że wniosek skarżących jest zasadny. Brak dopuszczenia innych dowodów, zgłoszonych pismem z dnia 19 stycznia 2013 r., wskazuje jedynie na fakt, że Sąd I instancji nie miał wątpliwości co do faktów, na okoliczność których miałyby być przeprowadzone dowody, przy czym przepisy art. 106 p.p.s.a. nie przewidują konieczności wydawania postanowień o odmowie dopuszczenia dowodów. Należy natomiast zauważyć, że zarzut naruszenia przepisów postępowania nie został prawidłowo sformułowany ani uzasadniony. Na jego uzasadnienie składają się fragmenty uzasadnień sądów administracyjnych, co nie spełnia warunku uzasadnienia podstawy kasacyjnej, o którym mowa w art. 176 p.p.s.a., co więcej - autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wykazał ewentualnego wpływu, jakie uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.