II SA/Wa 1770/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie Sędzia WSA Anna Mierzejewska (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant Mateusz Rogala, asystent sędziego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzenia wniosku Z. Z., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2004 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Z. Z. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...]. Z. Z. od dnia [...] lutego 2006 r. jest emerytem Straży Granicznej i od tej daty nie posiada prawa do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzją Dowódcy Oddziału Zaopatrzenia i Obsługi Dowództwa Wojsk Ochrony Pogranicza z dnia [...] listopada 1990 r. nr [...], zmienionej decyzją Komendanta Administracyjno-Gospodarczego Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 1993 r., otrzymał przydział osobnej kwatery stałej nr [...] przy ulicy [...] w W. o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej należnym mu normom zaludnienia. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1991 r. nr [...] stwierdzono nabycie własności nieruchomości przy ul. [...] w W. przez Gminę [...]. Straż Graniczna zachowała prawo do użytkowania budynku i wyłączność na dysponowanie lokalami mieszkalnymi. Uchwałą nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] nastąpiło przekazanie nieruchomości do gminy. Na mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], budynek stał się własnością prywatną i został przekazany nowym właścicielom. Z lokatorami zostały zawarte nowe umowy najmu. Z uwagi na brak lokali, ww. został umieszczony w wykazie emerytów i rencistów oczekujących na przydział lokalu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] Komendant Główny Straży Granicznej odmówił Z. Z. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, uznając, iż zmiana właściciela nieruchomości nie skutkuje nabyciem prawa do tego świadczenia skoro lokal nadal pozostaje w posiadaniu funkcjonariusza. Decyzja ta została utrzymana decyzją tego samego organu z dnia [...] lipca 2004 r. Organ wskazał również, że w analogicznej sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1631/04 z dnia 27 października 2005 r. sąd oddalił skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Z. Z. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji, powołując się na wyrok NSA sygn. akt I OSK 705/09 z dnia 9 grudnia 2009 r., dotyczący innego lokatora budynku przy ulicy [...], gdzie wskazał, iż od daty przekazania budynku prywatnym właścicielom stracił swój dotychczasowy status i na organie spoczywa obowiązek przyznania innego lokalu mieszkalnego albo równoważnika za brak lokalu. Dalej organ podał, że nie można zgodzić się z wywodami zawartymi we wniosku, iż organ dokonując w decyzji innej interpretacji prawa, niż uczynił to później NSA w analogicznej sprawie, rażąco naruszył prawo. Organ podtrzymuje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], iż niezbędnym warunkiem uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jest stwierdzenie, iż w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Nie chodzi bowiem o wykładnię prawa lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, Z. Z. w swoim wystąpieniu nie odniósł się do mającego istotne znaczenie dla sprawy faktu, iż decyzja, o stwierdzenie nieważności której wnosi jest prawomocna i ma walor rzeczy osądzonej (sygn. akt I SA/Wa 1524/04 z dnia 4 października 2004 r.). Sąd nie wskazał jednak, iż naruszenie to miało charakter rażący. Rozstrzygnięcie to zostało dokonane w sprawie indywidualnej, jest uwzględniane w aktualnie prowadzonych postępowaniach lecz nie ma zastosowania do postępowań zakończonych wcześniej. Podkreślił, że nie można przy tym zgodzić się z wywodami zawartymi we wniosku, iż w omawianej sprawie obowiązywał niewątpliwy stan prawny, który organ rażąco naruszył w decyzji pozbawiając stronę równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, by została spełniona przesłanka rażącego naruszenia prawa z przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Treść wydanej przez organ decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] nie pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Z. Z. w związku z tym, iż nabył uprawnienia do emerytury wojskowej, zachował prawo do kwatery stałej. Po przekształceniu Wojsk Ochrony Pogranicza w Straż Graniczną został jednakże funkcjonariuszem Straży Granicznej, a następnie od [...] lutego 2006 r., uzyskał policyjne zaopatrzenie emerytalne - do jego osoby mają więc zastosowanie przepisy ustawy o Straży Granicznej. Na podstawie art. 154 ust. 1 i 3 ustawy o Straży Granicznej - w brzmieniu wprowadzonym przez art. 4 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 21 lipca 1995 r. o zmianie, ustaw: o urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych, o Policji, o Urzędzie Ochrony Państwa, o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 515 oraz z 1997 r. Nr 144, poz. 971), która weszła w życie z dniem 12 października 1995 r. - przydzielona kwatera stała się, z mocy prawa, lokalem mieszkalnym, a uprawnienia nabyte na podstawie ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994 r. Nr 10, poz. 36) przez żołnierzy zawodowych Wojsk Ochrony Pogranicza, którzy zostali przyjęci do służby w Straży Granicznej, stały się, z mocy prawa, uprawnieniami mieszkaniowymi funkcjonariuszy Straży Granicznej. Zarzut strony, iż organ nie zapewnił zachowania jego praw nabytych zagwarantowanych przez ten artykuł są bezpodstawne. Przepis ten zapewnia bowiem jedynie prawo do zachowania norm w zajmowanym dotychczas lokalu mieszkalnym, jeżeli norma zaludnienia przydzielonej osobnej kwatery stałej jest wyższa niż przysługująca tej osobie jako funkcjonariuszowi (art. 154 ust. 2) oraz zastosowanie przepisów ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych w zakresie sprzedaży osobnych kwater stałych (art. 154 ust. 5). Powołane przez emeryta orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1992 r. (sygn. akt K 9/91), w którym orzeczono, iż: 1. przepis art. 94 ustawy o Straży Granicznej jest niezgodny z postanowieniami art. 7 i art. 67 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2. przepis art. 154 ust. 2 ustawy wymienionej w pkt 1, odsyłający do ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych w zakresie, w jakim ta ostatnia dotyczy lokali stanowiących własność prywatną, nie jest zgodny z art. 7 oraz art. 67 ust. 2 Konstytucji RP, nie dotyczy bezpośrednio omawianej sprawy i nie może stanowić podstawy, w związku z art. 145a k.p.a., żądania wznowienia postępowania. Orzeczenie to zniosło bowiem tylko ograniczenia uprawnień właściciela lokalu pozostającego w dyspozycji Straży Granicznej, płynących z prawa własności, w tym prawa do korzystania i rozporządzania lokalem, którego jest właścicielem. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie obu ostatnich aktów decyzyjnych i skierowanie do ponownego rozpoznania z uwagi na rażące naruszenie obowiązującego prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako działanie wbrew (art. 154 ustawy o Straży Granicznej) nakazowi ustanowionemu w prawie, czyli brak zastosowania ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych, która jest tekstem własnym ustawy o Straży Granicznej. Zaskarżonej decyzji zarzucił brak prawidłowego wyjaśnienia stanu rzeczy (art. 7 i 77 kpa) a w tym: • pominięcie znaczenia znanych przytoczonych w postępowaniu faktów dotyczących nabytych uprawnień z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej; • zmiany właściciela nieruchomości gdzie znajdował się zajmowany lokal mieszkalny; • pozostawienie w obrocie prawnym decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej w mieszkaniu będącym własnością osoby fizycznej; • brak podstaw prawnych organów SG do dysponowania nieruchomością należącą do osoby fizycznej. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że posiada nabyte prawo do zakwaterowania na zasadach określonych w ustawie o zakwaterowaniu SZ RP z tytułu służby wojskowej pełnionej w charakterze żołnierza zawodowego. Posiada tytuł prawny do zajmowania kwatery (lokal nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w W.), którym jest ważna decyzja Nr [...] Dowódcy Oddziału Zaopatrywania i Obsługi Dowództwa WOP z dnia [...] listopada 1990 r. nakazująca zakwaterowanie w mieszkaniu osoby fizycznej. Od dnia [...] lutego 2004 r. zajmowany lokal mieszkalny stał się własnością osoby fizycznej. W tym czasie był funkcjonariuszem SG, któremu Komendant Główny SG wydał w dniu [...] marca 2004 r. zaświadczenie, którym potwierdza znajomość art. 154 ustawy o SG i potwierdza zachowanie prawa organu administracji do dysponowania tym lokalem. Ustawodawca wskazał w art. 154 ustawy o Straży Granicznej ustawę z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych jako źródło uprawnień związanych z zakwaterowaniem funkcjonariusza, który korzystał jak żołnierz zawodowy z osobnej kwatery stałej przed przyjęciem do służby w Straży Granicznej - Wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 1996 r. I SA 887/95. Ustawa z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych jest tekstem własnym ustawy o Straży Granicznej - Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1992 r. K 9/91 OTK. Organy Straży Granicznej pierwszego i drugiego stopnia dopuściły się rażącego naruszenia prawa w wydanych decyzjach nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2011 r. o utrzymaniu w mocy decyzji nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2011 r. w ten sposób, że organy Straży Granicznej działały wbrew postanowieniom Konstytucji RP i nakazowi ustanowionemu w ustawie o Straży Granicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność na charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa, 1985 s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz – B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck – Warszawa 1996, s. 716-721). Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ w toku tego postępowania nie gromadzi nowych dowodów w sprawie, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. Dokonując konkluzji powyższych wywodów należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy niniejszej można mówić o takim właśnie naruszeniu prawa. W myśl art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.), funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W wykonaniu delegacji ustawowej, wynikającej z ust. 2 art. 96, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. z 2002 r. Nr 118, poz. 1014). Z § 1 tego rozporządzenia wynika, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi Straży Granicznej w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny nie posiada: 1. lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale lokalu, 2. spółdzielczego lokalu mieszkalnego, 3. lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy lub innych jednostek samorządu terytorialnego oraz stanowiącego własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych, 4. domu jednorodzinnego, domu mieszkalno-pensjonatowego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, 5. lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład zasobów towarzystwa budownictwa społecznego, 6. tymczasowej kwatery. Przytoczone przepisy stanowiły podstawę prawną przy ocenie wniosku skarżącego o przyznanie mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organ administracji przyjął, iż przedmiotowy równoważnik nie mógł zostać mu przyznany, gdyż w świetle powołanego art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej nie był on funkcjonariuszem uprawnionym do jego przyznania, ponieważ została mu przyznana tymczasowa kwatera, znajdująca się w miejscu pełnienia służby i z dniem jej przyznania utracił on prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Na powyższe, w opinii organu, nie ma również wpływu zmiana właściciela lokalu, gdyż lokal ten nadal pozostaje w posiadaniu funkcjonariusza, a zmiana własności nieruchomości nie miała wpływu na możliwość zamieszkiwania skarżącego w przydzielonej mu kwaterze. Powyższego stanowiska nie można jednak podzielić. Organ zupełnie nie wziął pod uwagę okoliczności, że w dacie wydania decyzji odmawiającej przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, w wyniku zmiany właściciela, umowa najmu została mu wypowiedziana i nie mieszkał już w przedmiotowym lokalu. Zgodnie bowiem z art. 94 ust. 2 ustawy o Straży Granicznej na kwatery tymczasowe przeznacza się lokale mieszkalne albo pomieszczenia mieszkalne w należytym stanie technicznym i sanitarnym, które znajdują się w budynkach na terenie zamkniętym lub w budynkach przeznaczonych na cele służbowe. W stosunku do nieruchomości, w której znajduje się przydzielona skarżącemu kwatera tymczasowa Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 1991 r. nr [...] Straż Graniczna zachowała prawo do użytkowania budynku położonego w W. przy ulicy [...] i wyłączność na dysponowanie lokalami mieszkalnymi. Uchwałą nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] nastąpiło przekazanie nieruchomości do gminy. Na mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] budynek stał się własnością prywatną i został przekazany nowym właścicielom. Z lokatorami zostały zawarte nowe umowy najmu. Powoduje to, że budynek przestał spełniać przesłanki określone w art. 94 ust. 2 cytowanej ustawy, gdyż nie znajduje się na terenie zamkniętym, a tym bardziej nie jest budynkiem przeznaczonym na cele służbowe. Posiadanie przez funkcjonariusza lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, w wyniku którego uznać należy, że nie przysługuje już temu funkcjonariuszowi równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 96 ust. 1 ustawy rozumiane być powinno jako realna możliwość zaspokojenia przez funkcjonariusza jego potrzeb mieszkaniowych w granicach przysługujących mu norm, wynikająca z tytułu prawnego do lokalu. Celem przepisów zawartych w rozdziale 12 ustawy, w tym również art. 96 ust. 1 jest zapewnienie funkcjonariuszom zaspokojenia ich potrzeb mieszkaniowych niezbędnych do prawidłowego wykonywania obowiązków. Potrzeby te zaś można uznać za zaspokojone, gdy funkcjonariusz posiada lokal mieszkalny spełniający normy zaludnienia. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż z chwilą przekazania nieruchomości przy ul. [...] osobom prywatnym, lokal stanowiący kwaterę tymczasową skarżącego przestał być własnością Skarbu Państwa, wobec czego nie pozostawał już w zarządzie Straży Granicznej. Tym samym nie można uznać, iż zmiana własności nieruchomości nie wpływa na możliwość zamieszkania skarżącego w przydzielonej mu tymczasowej kwaterze. W niniejszej sprawie zwrot nieruchomości poprzednim właścicielom spowodował dla skarżącego zmianę warunków, na jakich został wynajęty mu lokal (m.in. wzrost czynszu), ponieważ w sytuacji zawarcia przez funkcjonariusza Straży Granicznej umowy najmu z osobą prywatną nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa, pozostających w zarządzie Straży Granicznej, oraz sposobu obliczania wysokości czynszu najmu za te lokale (Dz. U. Nr 122, poz. 1048). Wobec powyższego, w ocenie Sądu, decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] odmawiająca przyznania Z. Z. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie można zaakceptować poglądu, iż fakt bycia stroną umowy najmu lokalu mieszkalnego zawartej z osobą fizyczną przez funkcjonariusza Straży Granicznej nie powoduje nabycia przez niego uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący nie posiada bowiem "kwatery tymczasowej" w rozumieniu § 1 pkt. 6 ww. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. Tym samym brak było okoliczności wyłączającej zgodnie z tym przepisem możliwość wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Podkreślić również należy, co organ zupełnie pominął, że Z. Z. nie mieszka w lokalu położonym w W. przy ulicy [...]. Ponownie rozpoznając wniosek skarżącego, organ powinien zastosować wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu, celem wydania zgodnej z przepisami prawa decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak sentencji.