II SA/Wa 1910/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Adam Lipiński Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2013 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w B., działając na podstawie art. 105 pkt 10 oraz art. 188 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 z późn. zm.) w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: K.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej zwolnienia ze służby D. G., decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], zwolnił D. G. ze służby w Izbie Celnej w B. z dniem doręczenia przedmiotowej decyzji. Pismem z dnia [...] maja 2012 r. D. G. wniósł do Szefa Służby Celnej odwołanie od ww. decyzji. Szef Służby Celnej, po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 188 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] maja 2010 r. zwolnił D. G. ze służby w Izbie Celnej w B.: Urząd Celny w Z. z dniem doręczenia ww. decyzji, tj. z dniem [...] lipca 2010 r. Następnie Szef Służby Celnej, po rozpoznania odwołania ww. od przedmiotowej decyzji, decyzją z dnia [...] października 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 14 grudnia 2010 r. odwołujący złożył skargę na ww. decyzję Szefa Służby Celnej z [...] października 2010 r. do WSA w Warszawie. W wyniku rozpatrzenia sprawy WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 143/11 oddalił skargę D. G. Wyrok ten, wskutek złożenia skargi kasacyjnej przez odwołującego, był badany przez NSA, który wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 1802/11 oddalił skargę kasacyjną. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. zwolnił odwołującego ze służby w Izbie Celnej w B. z dniem doręczenia decyzji, które nastąpiło w dniu [...] maja 2012 r. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej w B. wskazał, że w związku z prowadzeniem przeciwko odwołującemu postępowania karnego w sprawie o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, został on zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. na okres 3 miesięcy, od dnia [...] marca 2008 r. do dnia [...] czerwca 2008 r. Okres zawieszenia został następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. przedłużony do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko odwołującemu postępowania karnego. Dwunastomiesięczny okres zawieszenia odwołującego w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariusza celnego upłynął, a prowadzone przeciwko odwołującemu postępowanie karne, które było przyczyną zawieszenia, nadal jest w toku. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. Sąd Rejonowy [...] Wydział Karny w C. poinformował, że sprawa [...] dotycząca oskarżonego – D. G. nie została zakończona. Dyrektor Izby Celnej w B. wskazał, że wobec odwołującego nastąpiło zastosowanie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, z uwagi na negatywne konsekwencje dla Służby Celnej długotrwałego zawieszenia odwołującego w pełnieniu obowiązków służbowych, co wiąże się z niespełnieniem przez niego służby, a dalsze przedłużenie tego okresu powoduje zajmowanie etatu mogącego być efektywnie wykorzystanym przez nowo zatrudnionych funkcjonariuszy celnych. Prawidłowa i terminowa realizacja licznych zadań nałożonych na administrację celną, a tym samym na Izbę Celną w B. oraz podległe jej jednostki organizacyjne, wymaga jak najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów. Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej w B. zwrócił uwagę na aspekt finansowy związany ze sprawą zawieszenia w obowiązkach służbowych funkcjonariuszy celnych, tj. konieczności wypłaty funkcjonariuszom 50% uposażenia w okresie zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł D. G., wnosząc o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. i umorzenie postępowania. Szef Służby Celnej, po rozpoznaniu przedmiotowego odwołania, wyjaśnił, że ustawa o Służbie Celnej przewiduje obligatoryjne i fakultatywne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza celnego ze służby. Jedną z przyczyn fakultatywnego zwolnienia jest, zgodnie z art. 105 pkt 10 ustawy, upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Organ odwoławczy zauważył, że w sprawie bezspornym jest, że w przypadku odwołującego upłynął okres jego 12-miesięcznego zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Został on bowiem zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na okres 3 miesięcy na mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2008 r., a decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. okres zawieszenia został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego. W związku z powyższym, na dzień wydania decyzji o zwolnieniu ze służby istniała przesłanka wymagana przepisem art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, stanowiąca podstawę prawną skarżonej decyzji. Szef Służby Celnej wyjaśnił, że decyzja o przedłużeniu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych była przedmiotem badania przez Szefa Służby Celnej w trybie art. 156 K.p.a., który stwierdził zgodność ww. decyzji z prawem. Ponadto wskutek rozpoznania odwołania ww. w przedmiocie wygaśnięcia decyzji zawieszającej do czasu zakończenia postępowania karnego, Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2012 r., odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji zawieszającej odwołującego w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, że odwołujący nie ma racji, twierdząc, że w chwili wydania decyzji nie był funkcjonariuszem zawieszonym, albowiem wskutek uchylenia decyzji zwalniającej, został przywrócony stan sprzed jej wydania, a wówczas odwołujący był funkcjonariuszem celnym zawieszonym w pełnieniu obowiązków służbowych. Szef Służby Celnej podał, że przyczyną zawieszenia odwołującego w pełnieniu obowiązków służbowych było wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego oraz, że pismem z dnia [...] marca 2012 r. Sąd Rejonowy w C. [...] Wydział Karny poinformował Izbę Celną w B. o trwającym postępowaniu w sprawie D. G. Wobec powyższego, jak podkreślił organ odwoławczy, przyczyna zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych nie ustała, a tym samym druga przesłanka z art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, została spełniona. W związku z czym Szef Służby Celnej uznał, że zwolnienie D. G. ze służby było zgodne z przepisami prawa. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie dopuścił się przy tym dowolności działań, mieszcząc się w granicach uznania administracyjnego. W ocenie Szefa Służby Celnej, Dyrektor Izby Celnej w B. wykazał, że zastosowanie wobec odwołującego art. 105 pkt 10 ustawy o Służby Celnej nastąpiło z uwagi na negatywne konsekwencje dla Służby Celnej długotrwałego zawieszenia odwołującego w pełnieniu obowiązków służbowych. Zawieszenie znacznej liczby funkcjonariuszy celnych nie pozostawało bez wpływu na funkcjonowanie poszczególnych oddziałów celnych Urzędu Celnego w Z., a także na pracę innych jednostek organizacyjnych Izby Celnej w B. Taka sytuacja doprowadziła do zwiększenia obciążenia pracą innych funkcjonariuszy celnych, a braki kadrowe wpływały na tempo i płynność odpraw celnych. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że zwolnienie ze służby nie wyklucza w przyszłości możliwości powrotu funkcjonariusza do Służby Celnej, co gwarantuje mu art. 109 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej. Pismem z dnia 19 września 2012 r. D. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a, uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: - rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprawidłowej analizie informacji dotyczących planowanego i zrealizowanego zatrudnienia i wysnuciu na skutek tego błędnych wniosków oraz nieujawnienie dowodu w postaci dokumentu z dnia [...] lipca 2012 r. Ministra Finansów, zawierającego propozycje obsady etatowej w porównaniu z planem etatów na koniec grudnia 2011 r., - rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 6, 7, 8, 77 § 1, art. 80, 107 § 3 K.p.a., poprzez ograniczenie się organu do stwierdzenia, że z analizy materiału dowodowego wynika, że Dyrektor Izby Celnej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy bez wyczerpującego wskazania przez organ administracji publicznej, na jakich to dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom przedstawionym przez stronę postępowania, - brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji, w szczególności w zakresie elementów dotyczących uznania administracyjnego; - wskazanie, że przyczyną zwolnienia były trudności kadrowe w różnych jednostkach organizacyjnych IC w B., w tym błędną interpretację danych dotyczących analizy zatrudnienia w IC w B., w sytuacji gdy faktycznie w IC w B. istnieje nadmiar etatów, - naruszenie art. 7 K.p.a., poprzez brak realizacji zasady proporcjonalności (analiza materiału dowodowego przez organ w sposób rażąco nieobiektywny i stronniczy), - rażące naruszenie zasady prawdy obiektywnej, polegające na zaniechaniu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, tj. wyjaśnienia faktu, że na etapie postępowania przed organem I instancji uniemożliwiono stronie postępowania zapoznanie się ze wszystkimi dowodami zgromadzonymi w sprawie zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., - rażące naruszenie zasady praworządności i zasady zaufania obywatela do państwa, polegające na rozpatrzeniu sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia przez NSA oraz wydanie decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby przed rozstrzygnięciem kwestii wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu funkcjonariusza w obowiązkach służbowych, - art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 i 2 K.p.a., tj. naruszenie zasady dwuinstancyjności, poprzez ograniczenie rozpatrzenia odwołania strony do lakonicznej oceny zasadności tylko niektórych zarzutów, podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji, a przez to uchylenie się od kontroli instancyjnej i utrzymanie w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zaistniały podstawy do zwolnienia skarżącego ze służby. Przedmiotową materię reguluje przepis art. 105 ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. z 2009 r. nr 168, poz. 1323), który w punkcie 10 stanowi, iż funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Aby więc możliwym stało się zwolnienie funkcjonariusza w oparciu o powyższą normę prawną, muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki: - funkcjonariusz musi być zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych przez okres przekraczający 12 miesięcy, - nadal muszą istnieć podstawy zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Nadto, z uwagi na fakt, iż omawiana norma prawna przyznaje organowi uprawnienie do działania w ramach granic uznania administracyjnego, organ, korzystając z uprawnienia nadanego mu przez ustawodawcę, winien uzasadnić motywy, jakimi się kierował przy zwalnianiu strony ze służby. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest fakt, że skarżący był zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych przez okres dłuższy niż 12 miesięcy. Poza sporem jest także okoliczność, iż w chwili wydawania spornej decyzji istniały nadal przyczyny będące podstawą zawieszenia. Postępowanie karne toczące się wobec skarżącego nie zostało bowiem zakończone. Powyższe sprawia, iż spełnione zostały minimalne wymogi, sformułowane przez ustawodawcę, umożliwiające organowi zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Organ wydając skarżoną decyzję nie uchybił więc przepisom prawa. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się także przekroczenia przez organ granic uznania administracyjnego. Motywy przytoczone przez organ administracji w dostateczny sposób uzasadniają podjętą decyzję. Wynika z nich, że organy obu instancji brały pod uwagę okoliczność, że zawieszenie w czynnościach służbowych trwało ponad rok i nadal trudno przewidzieć, kiedy toczące się postępowanie karne, które legło u podstaw jego zawieszenia, zostanie prawomocnie zakończone. Należy zgodzić się z oceną organu odwoławczego, że w interesie społecznym nie leży dalsze pozostawanie w służbie funkcjonariusza Służby Celnej zawieszonego w czynnościach służbowych przez tak długi czas. Organ, podejmując decyzję w należyty sposób wyważył interes społeczny i słuszny interes strony i w sposób przekonujący uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Wskazał na trudności w wykonaniu zadań nałożonych na administrację celną, wynikające z braków kadrowych i blokowania etatów, spowodowanych m.in. przez długotrwałe zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych funkcjonariuszy celnych. Okoliczności tych organ nie musiał zaś udowadniać w sposób szczegółowy, gdyż nie wymagają dowodu oczywiste fakty. Do powyższych konkluzji można bowiem dojść opierając się jedynie na zasadach logicznego rozumowania. Nadto, w ocenie Sądu, sposób uzasadnienia zaskarżonych decyzji, w których organy obu instancji obszernie przedstawiły problemy kadrowo-organizacyjne, związane z niewykonywaniem przez funkcjonariusza celnego obowiązków służbowych, nie daje podstaw do stwierdzenia istnienia dowolności w działaniu organu. Organy kierowały się dobrem służby i przez ten pryzmat oraz zgodnie z zaleceniami Trybunału Konstytucyjnego, wyrażonymi w wyroku z dnia 19 października 2004 r. w sprawie o sygn. akt K 1/04 - "Każdy funkcjonariusz Służby Celnej z uwagi na potrzebę zapewnienia bezstronności i rzetelności wykonywanych obowiązków, a także transparentność zawodową i majątkową, co w sposób bezpośredni wiąże się z doniosłością zadań tej służby – jest poddany licznym ograniczeniom również w zakresie korzystania z praw chronionych konstytucyjnie" - oceniany był słuszny interes skarżącego. Organ, podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby, wyjaśnił, że w sprawie przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu funkcjonariusza był interes społeczny, tzn. dobro Służby Celnej, któremu to interesowi ustawodawca dał normatywny wyraz w treści art. 76 ustawy o Służbie Celnej, stawiając wymóg, aby funkcjonariusze tworzący tę służbę mieli nieposzlakowaną opinię. W tym zakresie orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że skoro skarżącemu, jako funkcjonariuszowi publicznemu, przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa, to waga i rodzaj zarzuconego czynu (przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego), przemawiały za zwolnieniem ze służby. Co więcej, organy słusznie zwróciły uwagę, że przejawem interesu społecznego w tej sprawie były także względy natury organizacyjnej - przedłużająca się absencja funkcjonariusza dezorganizowała pracę w jednostce, w której pełnił służbę i utrudniała prawidłową realizację nałożonych na Służbę Celną zadań. W ocenie tutejszego Sądu, należało uznać, że długotrwałość toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego, nie rzutuje na poprawność wydania skarżonej decyzji. Sposób prowadzenia postępowania karnego nie może być przedmiotem oceny organów Służby Celnej. Organy Służby Celnej, prowadząc postępowanie w oparciu o przepis art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, ustalają jedynie, czy upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia i czy w dalszym ciągu istnieją przyczyny, będące podstawą zawieszenia. Z akt sprawy wynika, że w obydwu przypadkach istnienie powyższych przesłanek zostało przez organy prawidłowo ustalone. Należy też podkreślić, że organ w tym postępowaniu nie był uprawniony, ani zobowiązany do rozstrzygania o winie funkcjonariusza w rozumieniu przepisów prawa karnego. Z tego powodu organy nie mogły również ustalać prawdopodobieństwa skazania funkcjonariusza za zarzucany czyn, ani oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Dodatkowo należy podkreślić, iż ustawodawca przewidział sytuację, gdy zarzuty stawiane funkcjonariuszowi celnemu w postępowaniu karnym okażą się niezasadne, a postępowanie karne zakończy się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa, to wówczas - zgodnie z dyspozycją art. 109 ust. 1 i 3 ustawy o Służbie Celnej - funkcjonariusz może być przywrócony do służby na poprzednich warunkach z wypłatą świadczenia pieniężnego odpowiadającemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Nie można także zgodzić się z poglądem skarżącego, że pierwsze zwolnienie ze służby spowodowało wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, więc brak było podstaw do wydania skarżonej decyzji. Powyższe rozumowanie, zaprezentowane w skardze, nie uwzględnia bowiem tego, że pierwsza decyzja o zwolnieniu została następnie uchylona. To zaś sprawiło, że nastąpiła reaktywacja stanu prawnego sprzed wydania tej uchylonej decyzji o zwolnieniu. Tym samym więc, reaktywowany został stan zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Co zaś się tyczy działania organu, polegającego na wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, zanim została rozpoznana skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 kwietnia 2012 r. oraz zanim zostało rozpoznane odwołanie od rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu, to istotnie postępowanie takie nie było prawidłowe. Jednakże sam fakt uchybienia przez organ przepisom postępowania nie stanowi jeszcze samoistnej przesłanki do uchylenia skarżonej decyzji. Takie naruszenie prawa musi podlegać ocenie Sądu przez pryzmat wymogów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z powołaną normą prawną, Sąd uchyla decyzję w razie stwierdzenia innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W realiach niniejszej sprawy powyższe uchybienie organu pozostawało zaś bez żadnego wpływu na skarżone rozstrzygnięcie. Reasumując, zwolnienie ze służby na podstawie art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej jest uprawnieniem pracodawcy związanym z przedłużającą się niemożnością świadczenia pracy przez funkcjonariusza celnego. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie zaistniały, wynikające z art. 105 pkt 10 ustawy o Służbie Celnej, przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby, a organy wykazały, że interes służby, który w rozpoznawanej sprawie jest tożsamy z interesem społecznym, przemawia za koniecznością niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego, to zaskarżonej decyzji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). ----------------------- 5