II GSK 698/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. M. – "T." od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2657/12 w sprawie ze skargi P. M. – "T." na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2657/12 odrzucił skargę P. M. (dalej: skarżący) na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zarządzeniami z dnia [...] grudnia 2012 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, oraz do złożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 stycznia 2013 r. Wpis od skargi został uiszczony w dniu 24 stycznia 2013 r., natomiast nie zostało złożone pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Odrzucając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W sprawie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz do złożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi upływał 24 stycznia 2013 r. W zakreślonym przez Sąd terminie został uiszczony wpis od skargi, natomiast nie zostało złożone pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego, w związku z czym braki formalne wniesionej skargi nie zostały uzupełnione i zachodziła podstawa do jej odrzucenia. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł P. M. domagając się jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: - mające wpływ na treść postanowienia naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi bez uprzedniego wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa, alternatywnie zarzucono: - mające wpływ na treść postanowienia naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi bez uprzedniego wezwania strony do podpisania skargi, w przypadku nieuzupełnienia pełnomocnictwa przez pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny strona wyznaczyła zarzucając naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 49 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., przy czym naruszenie tych przepisów miało się sprowadzać do bezpodstawnego odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia braku formalnego w wyznaczonym terminie, w sytuacji gdy tylko pełnomocnik, a nie strona została wezwana do uzupełnienia tego braku. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rygor nieuzupełnienia braku formalnego został określony w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z cytowanych przepisów wynika zatem, że jeśli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, to przewodniczący ma obowiązek wezwać stronę o uzupełnienie tego braku w terminie siedmiu dni, zaś niewykonanie tego wezwania w terminie skutkuje odrzuceniem skargi. Strona może działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, zgodnie z art. 34 p.p.s.a. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto osoby wskazane enumeratywnie w przepisie art. 35 § 1 p.p.s.a. Z istoty pełnomocnictwa wynika, że czynności prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, podejmowane w granicach udzielonego upoważnienia, odnoszą taki sam skutek jak czynności podejmowane osobiście przez stronę. Osoba ustanawiająca pełnomocnika odpowiada za jego zaniedbania i zaniechania jak za swoje własne. Skoro więc pełnomocnik strony nie złożył pełnomocnictwa i nie uzupełnił tego braku w wyznaczonym przez Sąd I instancji terminie, to strona skarżąca nie może teraz wywodzić, że winna zostać wezwana do podpisania skargi, w przypadku nieuzupełnienia pełnomocnictwa przez pełnomocnika. Akceptując poprawność ustaleń podkreślić wymaga, że skarga jest także pismem procesowym, choć z mocy przepisu szczególnego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. inne są skutki nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi –odrzucenie a nie pozostawienie bez rozpoznania, jak to stanowi art. 49 § 1 p.p.s.a. Z tych powodów nie mogło dojść do zarzuconego naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, co wynika z utrwalonego orzecznictwa (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2012 r., sygn. akt I GSK 690/12, postanowienie NSA z 20 września 2011 r., sygn. akt I GSK 1247/11), że brak pełnomocnictwa w sprawie jest brakiem formalnym skargi, a jego konsekwencją jest sankcja w postaci odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia, w oparciu o art. 184 p.p.s.a.