II OSK 1168/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 22/13 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lutego 2013r., w sprawie o sygnaturze akt II SA/Kr 22/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] października 2012r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym. Burmistrz S. decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., działając na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. j. Dz.U. z 2012, poz. 145 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Prokuratury Rejonowej w No nakazał wykonanie urządzeń (kanalizacji opadowej) dla odprowadzenia wody opadowej pochodzącej z odwodnienia przebudowanego odcinka drogi [...] w sposób nie powodujący szkody na nieruchomości należącej do R. J. a w szczególności: 1.Wykonanie koncepcji kanalizacji opadowej dla odprowadzenia wód opadowych z przedmiotowego odcinka drogi do cieku wodnego [...] w G. w sposób nie powodujący szkód na nieruchomościach położonych na terenie spływu wody. 2. Uzgodnienie z właścicielami gruntów i uzyskanie zgody na lokalizację urządzeń odprowadzających wodę na ich gruntach oraz na wejście w teren celem wykonania robót. 3. Wykonanie projektu technicznego na realizację urządzeń odprowadzających wody opadowe i uzyskanie niezbędnych pozwoleń. 4. Budowę urządzeń odprowadzających wodę zgodnie z zatwierdzonym projektem. W uzasadnieniu wskazał, że art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne wiąże się z sankcją nakazu przywrócenia stanu poprzedniego lub zbudowania urządzeń zapobiegających szkodom. Przywrócenie stanu poprzedniego jest niecelowe a praktycznie niemożliwe, gdyż w miejscu drogi powstałby nieprzejezdny wąwóz, którym woda spływałaby na teren obecnego osuwiska. Od decyzji tej odwołał się R. J.oraz Prokuratur Prokuratury Rejonowej w N.. R. J. w swoim odwołaniu zwrócił się o usunięcie korytek betonowych i przepustu do lasu pod drogą. Prokurator Prokuratury Rejonowej w N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przejęcie sprawy do załatwienia, bądź przekazanie jej do załatwienia innemu organowi. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż organ I nie ustalił wszystkich strony postępowania i nie odniósł się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez R. J.. Nadto rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest niezrozumiałe i wybiegające poza przedmiot niniejszego postępowania. Prokurator stwierdził również, iż w jego ocenie Burmistrz S. podlega wyłączeniu z mocy prawa od prowadzenia niniejszego postępowania albowiem gmina S. jest stroną tego postępowania, a Burmistrz S. jest organem wykonawczym gminy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...].10.2012 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Kolegium stwierdziło, że dokonane podczas przebudowy drogi [...] czynności nie są objęte hipotezą art. 29 ustawy Prawo wodne. Kompetencje tzw. "policji wodnej", a więc wójta, burmistrza, prezydenta miasta jako organu I instancji obejmują wyłącznie sytuacje, gdy zmiany stanu wody zostały dokonane przez właściciela nieruchomości na jego gruncie. Tryb ten nie ma zatem zastosowania w odniesieniu do działań przedsięwziętych poza "gruntem" rozumianym jako naturalna część powierzchni ziemskiej, a w szczególności przedsięwziętych w obrębie obiektu budowlanego. Wynika to nie tylko z wykładni literalnej art. 29 ust. 3 w zw. z art. 29 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, ale również z wykładni systemowej i celowościowej. Wznoszenie obiektów budowlanych oraz zasady ich utrzymania i użytkowania regulują odrębne przepisy prawa budowlanego, zaś organami czuwającymi nad ich przestrzeganiem są wyspecjalizowane w tym zakresie organy architektoniczno-budowlane oraz organy nadzoru budowlanego. Tymczasem w stanie faktycznym niniejszej sprawy, zarzucane działania przedsięwzięte na drodze, jako szkodliwie wpływające na grunty sąsiadujące z tą drogą, były wykonywane w obrębie obiektu budowlanego, tj. drogi gminnej [...], zatem istniejącego obiektu budowlanego. Tym samym obszarem, na którym doszło do "zmiany" nie był grunt, lecz obiekt budowlany. W stanie prawnym i faktycznym tej sprawy, przepisy ustawy Prawo budowlane, a w szczególności art. 66 tej ustawy są przepisami szczególnymi wobec art. 29 ustawy Prawo wodne. Ingerencja burmistrza w trybie art. 29 ustawy Prawo wodne w sferę podlegającą przepisom prawa budowlanego naruszałaby zatem kompetencje organów nadzoru budowlanego. W sprawach tych znajdują zastosowanie odpowiednio przepisy prawa budowlanego, a także art. 77, art. 64a , art. 64b ustawy Prawo wodne. Przywołano orzeczenia sądów administracyjnych w tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2012r., sygn. akt II OW 139/11 wskazał, że art. 77 Prawa wodnego jest lex specialis wobec art. 29 tejże ustawy. Wynika to z tego, że działanie właściciela gruntu zmieniające stosunki wodne na jego gruncie dotyczy funkcjonowania urządzenia melioracji wodnej. Zwrócono również uwagę, że organ nie może nakładać na stronę obowiązków, których wykonania nie będzie mógł zweryfikować w ramach własnych kompetencji i uprawnień. W konsekwencji nałożenie takiego obowiązku jest konsekwencją niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej przepisu art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Skargę na tę decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prokurator Rejonowy w N., wnosząc o jej uchylenie. Decyzji tej zarzucił: I. naruszenie przepisu prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj. art.29 ust. 3 ustawy z dnia 18.07.2001r. Prawo wodne poprzez błędne uznanie, że "grunt" to tylko naturalna część powierzchni ziemskiej a nie droga, która stanowi obiekt budowlany i dlatego też przedmiotowa sprawa winna być rozpoznana w trybie art. 66 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) podczas gdy dogłębna analiza materiałów akt sprawy, właściwa interpretacja użytego w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne pojęcia "grunt" w oparciu o przepis art. 143 k.c. wskazuje, iż przy przebudowie drogi [...] doszło do zmiany stanu wody na gruncie, co szkodliwie wpływa na grunty należące do Roberta Jodłowskiego i właściwym trybem dla rozpoznania sprawy jest tryb wskazany w art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, Il. naruszenie przepisu prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 107 § 3 k.p.a. albowiem organ II instancji nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez prokuratora, a mianowicie zarzutu braku ustalenia właściciela nieruchomości oznaczonej jako działka ew. nr [...], brak odniesienia się do dokonanej przez organ I instancji oceny opinii geologicznej, brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do treści podjętego rozstrzygnięcia przez organ I instancji dot. wykonania urządzeń kanalizacji opadowej oraz zarzutu braku wyłączenia od prowadzenia niniejszego postępowania przez Burmistrza S.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazano, że kluczowym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest treść art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Stosownie do tego przepisu przesłankami nałożenia na właściciela gruntu obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom jest spowodowanie zmiany stanu wód na gruncie oraz wynikająca z tego szkoda dla gruntów sąsiednich. Z brzmienia art. 29 ustawy Prawo wodne wynika ogólny zakaz dokonywania przez właściciela działki jakichkolwiek zmian stanu wody na gruncie oraz kierunku jej spływu, ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz obowiązek prawny usunięcia wszelkich szkód oraz zmian powstałych na jego działce, jeżeli szkodliwie wpływają one na grunty sąsiednie. Do stosowania tych sankcji są upoważnieni: wójt, burmistrz lub prezydent miasta. Nie ma zaś podstaw by twierdzić, że regulacje ustaw Prawo budowlane i Prawo wodne wzajemnie się wykluczają, a art. 66 ustawy Prawo budowlane stanowi "lex specialis" wobec przepisu art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Zmiana stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich często wiąże się z budową obiektów budowlanych, ich remontem, czy modernizacją, co nie oznacza, że przedmiotem zmiany nie jest "grunt" tylko obiekt budowlany i następuje automatyczne przeniesienie uprawnienia do orzekania w tym przedmiocie na organy nadzoru budowlanego. Nie jest bowiem wykluczona możliwość dochodzenia ochrony interesów w trybie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, w sytuacji gdy zmiana stanu wody na gruncie wynika z faktu realizacji inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę, a ochrona ta nie jest realizowana zgodnie z prawem, na przykład wskutek wadliwości pozwolenia na budowę w tym zakresie. Organ odwoławczy nie wyjaśnił, czy i dlaczego dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy powołane orzeczenia sądowe mogą mieć jakiekolwiek znaczenie. W szczególności przywoływanie i obszerne cytowanie orzeczeń dotyczących wzajemnego stosunku art. 29 i art. 77 ustawy prawo wodne jest zupełnie nieadekwatne istniejącego w tej konkretnej sprawie stanu faktycznego. Organ nie podał, jakie ewentualne naruszenia przepisów prawa budowlanego bierze pod uwagę, nie poczynił własnych ustaleń (względnie nie oświadczył czy podziela ustalenia organu I instancji) czy i w jaki sposób doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, czy zmiany te były wynikiem ewentualnego naruszenia przepisów prawa budowlanego, czy też były wynikiem prac związanych z modernizacją drogi i prac wykonanych jedynie przy tej okazji. W przedmiotowej sprawie organ I instancji zebrał obszerny materiał dowodowy, który w ogóle nie został przez organ odwoławczy rozpatrzony i oceniony. Obowiązkiem organu odwoławczego było rozpoznanie zarzutów odwołania i ustosunkowanie się do nich oraz ustalenie stanu wody na gruncie przed modernizacją drogi, ustalenie czy doszło zmiany stanu wody, a jeżeli tak to wskutek czego te zmiany nastąpiły, oraz ocenić rozwiązanie zaproponowane w decyzji organu I Instancji. Za uzasadniony uznano także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż organ w ogóle nie odniósł się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu prokuratora. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N., reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszeniu przez WSA w Krakowie prawa materialnego poprzez: 1) błędną wykładnię art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 48-49b oraz art. 61 i art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – polegającą na uznaniu, że: - dyspozycja art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne dotyczy również zmian w obrębie obiektu budowlanego, jego remontu czy modernizacji względnie robót związanych z utrzymaniem obiektu budowlanego w odpowiednim stanie technicznym - podczas gdy odnosi się ona do zmian stanu wody "na gruncie", rozumianym jako naturalna część powierzchni ziemskiej, a więc sytuacji ingerencji w naturalny stan wody na danym terenie (związany np. z jego naturalnym ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi czy też hydrologicznymi); - nie jest wykluczona możliwość dochodzenia ochrony interesów w trybie art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, w sytuacji gdy zmiana stanu wody na gruncie wynika z faktu realizacji inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę, a ochrona ta nie jest realizowana zgodnie z prawem - podczas gdy: niezgodna z prawem przebudowa bądź "modernizacja", albo niewłaściwe funkcjonowanie obiektu budowlanego - a więc m.in. sytuacja, gdy obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego) - oceniana być może wyłącznie w trybie odnośnych przepisów Prawa budowlanego; 2) błędną wykładnię art. 80-84a w związku z art. 48-49b oraz art. 61 i art. 66 Prawa budowlanego oraz art. 19 i 20 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - polegającą na błędnym przyjęciu, że wójt gminy jako organ I instancji oraz samorządowe kolegium odwoławcze jako organ II instancji są uprawnione do dokonywania oceny legalności i prawidłowości funkcjonowania obiektu budowlanego (budowli), podczas gdy organami właściwymi rzeczowo w tym zakresie są inne organy administracji. Ponadto na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez: - błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy na podstawie akt sprawy, polegające na tym, że Kolegium nie podało jakie ewentualne naruszenia prawa budowlanego bierze pod uwagę - podczas gdy Kolegium nie było uprawnione do wskazania, który konkretnie tryb określony w przepisach prawa budowlanego należy zastosować w stanie faktycznym tej sprawy, mając na uwadze fakt, że przepisy prawa budowlanego obejmują swoim zakresem wszelkie sytuacje, w których obiekt budowlany może być przyczyną szkody, a zastosowanie właściwego trybu należy do właściwego Inspektora Nadzoru Budowlanego stosownie do poczynionych ustaleń faktycznych w ramach posiadanej przezeń specjalizacji; - błędne uznanie, że Kolegium nie poczyniło własnych ustaleń, czy i w jaki sposób doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich i czy zmiany stanu wody na gruncie były wynikiem ewentualnego naruszenia przepisów prawa budowlanego, czy też były wynikiem prac związanych z modernizacją drogi i prac wykonanych jedynie przy tej okazji, w sytuacji gdy Kolegium nie było zobowiązane do szczegółowego ustalania stanu faktycznego sprawy, gdyż każda z tych sytuacji uzasadniałaby i tak właściwość Inspektora Nadzoru Budowlanego, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.sa. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez błędne uznanie, że odwołanie wniesione w sprawie nie zostało przez Kolegium rozpatrzone, a przywołane przez Kolegium w uzasadnieniu decyzji orzeczenia są nieadekwatne do istniejącego w tej konkretnej sprawie stanu faktycznego - podczas gdy orzeczenie o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego uniemożliwiało merytoryczne rozpatrzenie odwołania, zaś powołane przez Kolegium orzecznictwo było adekwatne do zajętego stanowiska. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie o oddaleniu skargi Prokuratora Rejonowego w N., stosownie do dyspozycji art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, tym samym nie mogła być uwzględniona. W rozpoznawanej sprawie pomimo tego, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, gdyż kwestia ta ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z treści art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne wynika, że właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich, ani odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Zgodnie z treścią ust. 3 art. 29 prawa wodnego w przypadku gdy spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Powyższe normy prawne decydują o administracyjnym trybie rozstrzygania spraw dotyczących przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na gruntach sąsiednich na skutek dokonanej przez właściciela gruntu zmiany stanu wodnego. Sąd nie podziela poglądu zaprezentowanego w skardze kasacyjnej, że wykonanie nowej nawierzchni drogi, koryt ściekowych i powiększenia przepustu wyklucza stosowanie art. 29 prawa wodnego. Wykonanie tych prac zgodnie z przepisami prawa powinno zabezpieczać interesy osób trzecich, jednak jeżeli w wyniku procesu inwestycyjnego dojdzie do zmiany stanu wody na gruncie i szkodliwego oddziaływania na grunt sąsiedni to możliwe jest zastosowanie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Zwrócić należy uwagę na treść art. 2 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stwierdzającego, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów odrębnych. Prawodawca nie wyklucza więc możliwości dochodzenia ochrony swych interesów w sytuacji gdy wykonanie prac budowlanych powoduje zmianę stosunków wodnych i negatywne oddziaływanie na grunty sąsiednie. Dlatego też nie można podzielić stanowiska skarżącego Kolegium, że przepis art. 66 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym wobec art. 29 ust. 3 Prawa wodnego i regulacje obu tych ustaw wzajemnie się wykluczają. Zaprezentowane w skardze kasacyjnej stanowisko dotyczące niemożności stosowania art. 29 Prawa wodnego w przypadku wykonania jakichkolwiek robót budowlanych jest błędne, a jego podzielenie mogłoby pozbawić właścicieli gruntów sąsiednich skutecznej ochrony. Nie można wykluczyć bowiem sytuacji, że zmiana stosunków wodnych na gruncie i związane z tym szkody na gruncie sąsiednim powstaną pomimo braku naruszenia przepisów prawa budowlanego. Sąd kasacyjny podobnie jak i Sąd I instancji podziela stanowisko zaprezentowane w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie II OW 33/08, z którego wynika, że ust. 3 art. 29 Prawa wodnego expressis verbis określa kompetentny organ do rozpoznania sprawy zalewania nieruchomości sąsiednich wodami opadowymi. Bez znaczenia pozostaje okoliczność z jakich przyczyn dochodzi do wyrządzenia szkody na działce sąsiedniej z powodu zmiany stosunków wodnych na gruncie właściciela (orzeczenie z bazy CBOIS). W rozpoznawanej sprawie Kolegium prawdopodobnie nabrało pewności, że przy wykonywaniu prac związanych z modernizacją drogi doszło do naruszenia norm prawa budowlanego, jednak organ odwoławczy nawet nie uprawdopodabnia tak postawionej tezy, dlatego też słusznie Sąd I instancji wskazał na to, że organ nie podał jakie ewentualne naruszenia prawa budowlanego kolegium bierze pod uwagę. W skardze kasacyjnej słusznie stwierdzono, że ani Kolegium ani organ I instancji nie są uprawnione do oceny legalności i prawidłowości funkcjonowania obiektu budowlanego, jednak powyższych czynności nikt, w tym również Sąd orzekający w sprawie w pierwszej instancji, od organu nie wymagał. Rzeczą oczywistą jest również to, że Burmistrz S. nie może nakładać na stronę obowiązków, których wykonania nie będzie mógł zweryfikować w ramach własnych kompetencji i uprawnień, ale rzeczą bezsprzeczną jest także to, że posiada on uprawnienia do egzekwowania nakazów nałożonych w myśl art. 29 Prawa wodnego. Podobnie jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie należy odnieść się do przywołanych w skardze kasacyjnej orzeczeń sądów administracyjnych, dotyczą one odmiennych stanów faktycznych i nie mogą mieć jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa wodnego i budowlanego wyszczególnionych w zarzucie skargi kasacyjnej dotyczącym obrazy przepisów prawa materialnego. Chybione są również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Z uwagi na powiazanie zarzutu dotyczącego braku uprawnienia Kolegium do wskazania trybu postępowania określonego w przepisach prawa budowlanego z zarzutem dotyczącym obrazy prawa materialnego stwierdzić należy, że został on omówiony we wcześniejszej części uzasadnienia i nie zachodzi potrzeba powtarzania przytaczanej argumentacji. Błędne jest stanowisko skarżącego kasacyjnie odnośnie tego, że organ II instancji nie był zobowiązany do poczynienia własnych ustaleń faktycznych, względnie do odniesienia się czy podziela ustalenia dokonane przez organ I instancji. Błąd ten wynika z wcześniejszego mylnego przyjęcia, że niezależnie od tego jaki stan faktyczny zostanie ustalony, to i tak art. 29 Prawa wodnego w sprawie nie będzie miał zastosowania. Podobnie należy się odnieść do kwestii dotyczącej nieustosunkowania się do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego braku odniesienia się do zarzutów odwołania z uwagi umorzenie postępowania. Stwierdzenie to byłoby racjonalne, gdyby zasadne było też umorzenie postępowania, skoro jednak nie można podzielić argumentu o słuszności rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania to trzeba zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu skarżącego prokuratora. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.