II OSK 1643/13

Dnia 5 lutego 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński /spr./ sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1268/12 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 1268/12 oddalił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] października 2012 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Stargard Szczeciński z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Wójt Gminy Stargard Szczeciński decyzją z dnia [...] września 2012 r. na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.- zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz art. 104 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku M. i K. S., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla terenu działki nr [...], położonej w obrębie S., gmina Stargard Szczeciński dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego. Zdaniem organu teren inwestycji został sklasyfikowany jako grunty rolne, stanowiące użytki rolne II klasy o powierzchni 1,0457 ha i tym samym tworzy zwarty obszar przekraczający 0,5 ha użytku rolnego w klasie II. Z uwagi natomiast na ustawę z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych teren ten wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. S. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Kolegium, ustalenie warunków zabudowy jest możliwe tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a ponadto spełniającej łącznie wymogi sformułowane w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazując na określone w art. 2 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.- zwanej dalej ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych) przypadki uznania gruntów za rolne, organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawcy nie prowadzą gospodarstwa rolnego w rozumieniu ustawy ani też produkcji rolniczej. Tym samym ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem powodowałoby zmianę sposobu przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Zmiana taka nie jest natomiast możliwa z uwagi na art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ponieważ przedmiotowa działka stanowi użytki rolne klasy RII o powierzchni 1.0457 ha, zatem zmiana przeznaczenia może mieć miejsce jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższą decyzję, uzupełnioną pismem z dnia 22 stycznia 2013 r., złożył K. S., wnoszą o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8. art. 77 § 1 K.p.a., art. 11 K.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 3 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 2 ust. 1 pkt 1, 3, 4 ustawy o gruntach rolnych i leśnych. Zdaniem skarżącego organ nie zrewidował wniosku pod kątem zbadania charakteru obiektu usytuowanego na działce nr [...] oraz tego jakich czynności dokonał skarżący, a które wymagają legalizacji. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie dotyczył nowej inwestycji. Przedmiotowa szopa została wybudowana przez poprzednika prawnego, tj. Państwowe Gospodarstwo Rolne S. Obiekt od tego czasu nie zmienił usytuowania. Skarżący wystąpił o wydanie warunków zabudowy w ramach postępowania legalizacyjnego. Nadto, legalizacji podlega nie samowolne wybudowanie budynku, a samowolne odbudowanie szopy. Organ w zakresie ustalenia czy zostały spełnione łącznie warunki, o których z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, winien przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Również błędnym było założenie organu, że inwestycja powodowałaby zmianę sposobu przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze, bowiem obiekt ten został już wybudowany, a sam remont nie zmienił jego przeznaczenia. Skarżący może z resztą w każdym czasie rozpocząć uprawę płodów rolnych, czy ich składowanie w przedmiotowej szopie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał na wstępie na wnioskowy charakter postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy (art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), którego zakres wiąże organ rozstrzygający sprawę. Organ nie ma uprawnień do modyfikacji treści wniosku, a o jego przedmiocie decyduje wnioskodawca. Jeżeli wniosek jest kompletny, spełnia ogólne wymogi dotyczące podania określone w art. 49 K.p.a., a także szczegółowe, rola organu polega jedynie na ustalenie tegoż przedmiotu i wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie – zgodnie z wnioskiem. Jak podkreśla się w orzecznictwie, organ prowadzący postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek, musi ustalić zakres zawartego w nim żądania. W przeciwnym razie naraża się na orzekanie niezgodnie z zakresem wniosku, a tym samym na naruszenie art. 61 § 1 K.p.a. W rozpoznawanej sprawie złożono wniosek o ustalenie warunków zabudowy, w którym wnioskodawcy określili planowany sposób zagospodarowania terenu – budowa budynku gospodarczego istniejącego, w celu legalizacji. Z tych też przyczyn, wszystkie zarzuty skargi dotyczące charakteru obiektu usytuowanego na działce nr [...], określonego we wniosku jako budynek gospodarczy, były bezzasadne. Nawet bowiem, gdy ustalenie warunków zabudowy nastąpić ma dla obiektu istniejącego organ również związany jest treścią złożonego wnioski i nie ma obowiązku wyjaśniania, jaka była rzeczywista intencja wnioskodawcy. W takiej sytuacji nie można organowi zarzuci naruszenia przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. Wskazując następnie na podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji (art. 61 ust. 1 pkt 1- 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), Sąd podkreślił, że warunki w nich wymienione muszą być spełnione łącznie. Brak spełnienia choćby jednego z nich obliguje organ do wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli zatem objęta wnioskiem inwestycja nie spełnia któregokolwiek z warunków określonych w ww. przepisie, to organ może wydać decyzję odmowną bez przeprowadzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Analizę taką przeprowadza się w celu ustalenia wymagań dla planowanej zabudowy, tj. parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Skoro jednak nie ma możliwości ustalenia warunków zabudowy, to nie ma potrzeby przeprowadzania takiej analizy. Następnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż do przepisów odrębnych, z którymi decyzja winna być zgodna, należą przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Dlatego też organ odwoławczy słusznie zauważył w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w rozpoznawanej sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jak zaznaczył przy tym Sąd, wbrew unormowaniom tej ostatniej ustawy nie można zmieniać przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne. Ochrona gruntów rolnych polega bowiem w szczególności na ograniczaniu przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zmiana przeznaczenia gruntu rolnego może być dokonana tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego za zgodą właściwych organów (art. 7). Jak podkreśla się przy tym w literaturze, nie oznacza to, że ustawodawca na gruncie powołanych przepisów wprowadził zakaz wydawania decyzji pozytywnych o warunkach zabudowy na gruntach rolnych. Byłoby to jednak sprzeczne z celem tych przepisów, którym jest podkreślenie prawnej ochrony gruntów rolnych przed niekontrolowaną zmianą przeznaczenia, nie zaś blokowanie inwestycji służących rolniczemu wykorzystaniu tych gruntów. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że M. i K. S. są jedynie właścicielami gruntów rolnych, natomiast nie prowadzą osobiście gospodarstwa rolnego. Zamiar inwestycyjny skarżących w odniesieniu do działki nr [...] nie obejmuje uzupełniającej zabudowy siedliska zagrodowego związanego z produkcja rolną. Taki rodzaj zabudowy pozostaje w sprzeczności z ustalonymi w ustawie o ochronie gruntów rolnych leśnych zasadami ochrony gruntów rolnych, co winno skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy. Z tych względów nie można organom zarzucić naruszenia przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1, 3, 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Za bezzasadne uznał również Sąd pierwszej instancji zarzuty naruszenia Prawa budowlanego, bowiem przepisy tej ustawy nie są przepisami odrębnymi w stosunku do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie znajdują zastosowania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Organ orzekający nie może naruszyć przepisów prawa, które nie były i nie mogły być stosowane w sprawie. To samo dotyczy przepisów wykonawczych do Prawa budowlanego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K. S., zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c i 3 w powiązaniu z art. 7, 8 i 77 § 1 K.p.a., co zostało wyrażone w oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargi, pomimo tego, że nie dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych i nie przeprowadzono koniecznego dla wyjaśnienia stanu faktycznego postępowania dowodowego, 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie przepisów art. 141 § 4 P.p.s.a. albowiem uzasadnienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wobec tego, iż Sąd uchylił się od dokonania ustaleń dotyczących charakteru obiektu usytuowanego na działce nr [...], 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie przepisów art. 106 § 3 P.p.s.a. wobec nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego celem wyjaśnienia, jaki jest charakter obiektu usytuowanego na działce nr [...] i na czym miała polegać określona we wniosku budowa istniejącego budynku gospodarczego, w konsekwencji powyższego naruszenia ww. przepisów postępowania zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, a w szczególności: 4. art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię, dokonaną wbrew konstytucyjnej zasadzie ochrony prawa własności, wyrażającą się w odmowie umożliwienia skarżącemu skorzystania z przysługujących jemu uprawnień właścicielskich polegających na odremontowaniu niezwiązanej z gruntem szopy położonej na działce nr [...] w S., a co za tym idzie użytkowaniu przedmiotowej szopy; 5. art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię oraz uznanie, że obiekt posadowiony na działce nr [...] w S. stanowi budynek, podczas gdy szopa nie posiada fundamentów, nie jest trwale związana z gruntem i nadaje się do przeniesienia, 6. § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy szopa usytuowania na działce nr [...] w S. nie spełnia kryteriów pozwalających na zakwalifikowanie jej jako budynku lub budowli, co wyłącza zastosowanie przedmiotowego rozporządzenia, 7. art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, albowiem organ administracji przyjął, że działka nr [...] położona w S., na której znajduje się szopa wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia z działki rolniczej na nierolniczą, a co za tym idzie decyzja byłaby niezgodna z przepisami odrębnymi. Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego i o przeprowadzenie dowodu z załączonego do skargi dokumentu: dokumentacji technicznej - projekt budowlany z czerwca 2012 r. celem wykazania charakteru obiektu objętego wnioskiem. W uzasadnieniu kasacji podkreślono, że błędem było potraktowania remontu istniejącej szopy, tak jak budowy budynku gospodarczego. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczył już istniejącego obiektu, który został wyremontowany i można było zweryfikować stan istniejącego obiektu z treścią wniosku. Uchylenie się natomiast Sądu od dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych skutkowało błędnym ustaleniem, że inwestycja polegała na budowie budynku gospodarczego. W konsekwencji Sąd uznał wszystkie pozostałe zarzuty skargi za nieuzasadnione. Błędnym założeniem ze strony organu administracji jest, że inwestycja powodowałaby zmianę sposobu przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego i będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia zarzutów tej skargi. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść - w granicach określonych w skardze - do ocen o charakterze prawnomaterialnym. W przypadku jednak sformułowania zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 2 P.p.s.a., przedstawianych jako skutek przyjęcia przez Sąd Wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego, z którym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku, właściwe jest rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skoro zasadność zarzutów natury procesowej może się okazać skuteczną jedynie wówczas gdy, przyjęcie przez Sąd Wojewódzki określonego poglądu w sferze prawa materialnego okazałoby się wadliwe. W omawianym przypadku zarzuty natury procesowej powiązane są z poglądem strony skarżącej kasacyjnie wyrażanym w sferze prawa materialnego, a zatem dopiero rozpoznanie zarzutu naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. pozwoli na ocenę zarzutów procesowych. Zagadnienie materialnoprawne sprowadza się w istocie do odpowiedzi na pytanie czy na gruntach rolnych, stanowiących użytki rolne II klasy o powierzchni przekraczającej 0,5 ha, może pozostawać samowolnie wzniesiona zabudowa w postaci budynku gospodarczego, niezwiązanego z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Negatywnej odpowiedzi na to pytanie dostarczyły materiały sprawy i decyzje organów administracji, które odmówiły ustalenia warunków zabudowy tego obiektu, wskazując na to, że ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem powodowałoby zmianę sposobu przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Zmiana taka nie jest natomiast możliwa z uwagi na art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ponieważ przedmiotowa działka stanowi użytki rolne klasy RII o powierzchni 1.0457 ha, zatem zmiana przeznaczenia może mieć miejsce jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Sąd Wojewódzki oddalił skargę wskazując, że ochrona gruntów rolnych polega w szczególności na ograniczaniu przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zmiana przeznaczenia gruntu rolnego może być dokonana tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a ponieważ wniosek skarżących nie obejmuje uzupełniającej zabudowy siedliska zagrodowego związanego z produkcja rolną, lecz wyodrębniony budynek gospodarczy, to taki rodzaj zabudowy pozostaje w sprzeczności z ustalonymi w ustawie o ochronie gruntów rolnych leśnych zasadami ochrony gruntów rolnych. Wykładnia powyżej przytoczonych przepisów jest prawidłowa. Nie mają zaś uzasadnionej podstawy twierdzenia strony skarżącej kasacyjnie, iż może posiadać pomieszczenia gospodarcze skoro płaci podatek rolny, a prowadzenie produkcji rolnej nie jest warunkiem koniecznym do zakwalifikowania gruntu jako rolny. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych gruntami rolnymi, w rozumieniu ustawy, są m.in. grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu. Zgodnie z art. 553 Kodeksu cywilnego za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Grunt znajdujący się pod budynkiem może zostać uznany za rolny (niewymagający zmiany przeznaczenia na cele nierolne), jeżeli budynek ten stanowi lub może stanowić zorganizowaną całość gospodarczą odpowiadającą definicji gospodarstwa rolnego zawartej w art. 553 Kodeksu cywilnego. Warunku tego nie spełnia jednak przedmiotowy budynek gospodarczy, ponieważ nie jest częścią gospodarstwa rolnego, wobec czego jego budowy nie można pogodzić z wymaganiami art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skoro teren, na którym się znajduje wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze. Skoro zatem prawidłowo zrekonstruowana została przez Sąd Wojewódzki warstwa normatywna to zarzut błędnej wykładni omówionych wyżej przepisów nie jest usprawiedliwiony. Zatem nie było możliwe dla tego budynku ustalenie warunków zabudowy, ze względu na wymienioną wyżej przeszkodę prawną. Tym samym nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż ograniczenie sfery własności strony skarżącej kasacyjnie wynika wprost z omówionych wyżej przepisów. Nie ma też usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w powiązaniu z zarzutem naruszenia § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Twierdzenie, iż przedmiotowy budynek gospodarczy nie posiada fundamentów całkowicie rozmija się z okolicznościami sprawy, bowiem jak wynika z rysunków projektowych znajdujących się w aktach sprawy, wyraźnie, pod wspornikami pionowymi, zaznaczono fundamenty punktowe z podanym tam wymiarowaniem. Wobec tej rozbieżności brak jest podstaw do prowadzenia oceny argumentacji prawnej zgłoszonych zarzutów. Skoro zaś zarzuty naruszeń prawa materialnego nie mają usprawiedliwionych podstaw, to nie można skutecznie zarzucić naruszeń w postaci niedokonania prawidłowych ustaleń faktycznych i nieprzeprowadzenia koniecznego dla wyjaśnienia stanu faktycznego postępowania dowodowego, ponieważ istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia zostały przeprowadzone. Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił zakres ustaleń, dokonanych przez organy, dotyczących charakteru obiektu usytuowanego na działce nr [...]. Również zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. odnośnie przeprowadzenia postępowania dowodowego celem wyjaśnienia, jaki jest charakter obiektu usytuowanego na ww. działce i na czym miała polegać określona we wniosku budowa istniejącego budynku gospodarczego nie mógł zostać uwzględniony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie przedstawiono argumentów na poparcie tego żądania, niemniej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że postępowanie sądowoadministracyjne nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego, a Sąd Wojewódzki nie prowadzi postępowania dowodowego. Ocenia jedynie, czy organy administracji przeprowadziły postępowanie dowodowe z zachowaniem reguł procesowych. Zarzucanie zatem Sądowi Wojewódzkiemu nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego nie ma usprawiedliwionej podstawy, szczególnie, iż obowiązkiem autora skargi kasacyjnej stawiającego zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) jest wykazanie, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Inaczej mówiąc, wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok sądu pierwszej instancji byłby inny. Istotny wpływ na wynik sprawy oznacza zaś prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść wyroku, które prowadziłyby do innego rozstrzygnięcia, niż zapadło w rozstrzyganej sprawie. Stawiając zarzut tego rodzaju należy bowiem wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy. Uwzględniając powyższe kryterium oceny istotnego wpływu uchybień procesowych na wynik sprawy, zarzutów naruszenia prawa procesowego postawionych w skardze nie można uznać za usprawiedliwione. Nie jest wystarczające samo stwierdzenie w skardze kasacyjnej, iż naruszenia proceduralne miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd Wojewódzki, bez wykazania istotności tego wpływu. Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.