I OSK 1376/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon, Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.), Protokolant asystent sędziego Katarzyna Ślizak, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 458/12 w sprawie ze skargi G. P. na bezczynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego na rzecz G. P. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 15 lutego 2013 r., II SAB/Wa 458/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. P. na bezczynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej: Prezes KRUS) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej – oddalił skargę. Powyższy wyrok wydano w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z 23 września 2011 r. G. P. wystąpił do Prezesa KRUS o udostępnienie na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. - dalej zwanej "u.d.i.p.") informacji publicznej w związku z postępowaniem o zamówienie publiczne prowadzone przez centralę KRUS na "Usługi eksploatacji, modyfikacji, konserwacji oraz prowadzenia prac rozwojowych systemu do obsługi świadczeń emerytalno-rentowych", zakończonym w sierpniu 2011 r., poprzez wyjaśnienie: 1. Czy merytoryczna zawartość ocen pod kątem spełnienia warunków określonych w SIWZ była dokonana przez pracowników etatowych KRUS? Jeśli była ona dokonywana przez pracowników KRUS, to podanie: 1) liczby osób, 2) dla każdej osoby zakres merytoryczny oferty, który był przez nią oceniany, 3) dla każdej osoby opisanie jej kwalifikacji do dokonywania merytorycznej oceny oferty z określeniem co najmniej: a) doświadczenia zawodowego liczonego w latach, w zakresie którego dokonywana była ocena, b) posiadanych certyfikatów (i załączenie kserokopii tych certyfikatów), w zakresie których dokonywana była ocena, c) ukończonych kursów, w zakresie których dokonywana była merytoryczna ocena ofert z podaniem co najmniej: – firmy prowadzącej kurs, – tytułu kursu, – czasu trwania kursu, – daty zakończenia kursu, – certyfikatu poświadczającego odbycie kursu (o ile został wydany): co najmniej dla obszarów: – technologia ADABAS/NATURAL, – technologia systemów mainframe (z/OS), – technologie replikacji danych, – teletransmisja. 2. Czy do dokonania merytorycznej oceny ofert pod kątem ich zgodności ze specyfikacją KRUS zatrudniał jakiś specjalistów spoza KRUS? Jeśli tak, to: 1) czy były to umowy cywilne z osobami fizycznymi?, 2) czy były to umowy z podmiotami gospodarczymi?, 3) przesłanie kserokopii wszystkich umów ze wszystkimi załącznikami, dotyczących bezpośredniego lub pośredniego zatrudnienia specjalistów do merytorycznej oceny ofert. Jako sposób i formę udostępnienia informacji wnioskodawca wskazał udzielenie pisemnych wyjaśnień przez osobę posiadającą wiedzę na temat zadanych pytań – z podaniem imienia, nazwiska i funkcji tej osoby oraz przesłanie ich wraz z kserokopiami żądanych dokumentów potwierdzonych za zgodność z oryginałem listem poleconym na wskazany adres do korespondencji. Decyzją z dnia [...] października 2011 r., [...] Prezes KRUS, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 14 ust. 2 i art. 16 ust. 1u.d.i.p., odmówił udostępnienia żądanych informacji. Wnioskodawca pismem z dnia 25 października 2011 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Prezes KRUS decyzją z tej samej daty nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. P. na decyzję z dnia [...] października 2011 r., wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., II SA/Wa 5/12, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] października 2011 r., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz zasądził od Prezesa KRUS na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Pismem z dnia 9 lipca 2012 r. wnioskodawca wystąpił do organu o wykonanie powyższego wyroku, a w odpowiedzi organ poinformował go, że zwrot kosztów postępowania zostanie dokonany po uprawomocnieniu się wyroku (które nastąpiło 1 września 2012 r.). Kolejnym pismem z dnia 9 października 2012 r. skarżący wezwał Prezesa KRUS do usunięcia niezgodności z prawem – bezczynności w sprawie udzielenia informacji publicznej, wyznaczając termin do 15 października 2012 r. Organ w piśmie z 15 października 2012 r. poinformował zainteresowanego, że wyczerpująca odpowiedź na poszczególne zagadnienia zawarte we wniosku z 23 września 2011 r., zostanie udzielona w terminie do 25 października 2012 r., zaś na jego konto niezwłocznie zostanie przekazana kwota zasądzonych na jego rzecz kosztów postępowania. Następnie pismem z 25 października 2012 r. przesłana została wnioskodawcy kopia druku ZP-1 zawierającego dane w zakresie postępowania o podmiotowe zamówienie publiczne, a nadto została udzielona szczegółowa odpowiedź na poszczególne zagadnienia zawarte we wniosku z 23 września 2011 r. Odnośnie punktu 1 ppkt 3 organ zawarł wyjaśnienie: "Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego nie dysponuje jednolitym zestawieniem, zawierający interesujące Pana (skarżącego - przyp. NSA) dane. W celu uzyskania powyższej informacji proszę o wskazanie interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji" W skardze z 29 października 2012 r. na bezczynność Prezesa KRUS w zakresie udzielenia informacji publicznej G. P. zarzucił, że organ, pomimo zobowiązania się do udostępnienia informacji do 25 października 2012 r., tego nie uczynił. Wniósł o nakazanie organowi niezwłocznego udostępnienia żądanej informacji lub wydania decyzji administracyjnej w sprawie ponownego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ukaranie Prezesa KRUS grzywną oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Prezes KRUS wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej z uwagi na okoliczność, że przesyłając pismo z 25 października 2012 r., organ dopełnił wszelkich aktów staranności w zakresie udzielenia wyczerpujących i wiążących skarżącego wyjaśnień, wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 5/12, zatem nie pozostaje w bezczynności. Na rozprawie, która odbyła się dnia 15 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącego, precyzując skargę oświadczył, że nie zostały udostępnione informacje w zakresie pkt 1 ppkt 3 wniosku. Oddalając skargę wyrokiem z dnia 15 lutego 2013 r., II SAB/Wa 458/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył relewantne regulacje u.d.i.p. i następnie wskazał, że w ich świetle bezsporna jest okoliczność, że Prezes KRUS jest jako organ władzy publicznej podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a żądane informacje są informacjami publicznymi, gdyż obrazują realizację zadań publicznych z zakresu zamówień publicznych oraz sposób wydatkowania środków publicznych. Dalej Sąd wyjaśnił, że zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie, utrwalony jest pogląd, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, natomiast forma decyzji została w ustawie zastrzeżona jedynie do odmowy udostępnienia informacji oraz umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (art. 16 ust. 1 ustawy). Sąd wyjaśnił, że bezczynność organu występuje, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu albo nie dokonał stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność ta spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z błędnym przeświadczeniem, że stosowny akt w ogóle nie powinien zostać podjęty, a czynność dokonana. W konkluzji wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny dodał, że na gruncie u.d.i.p. bezczynność organu przejawia się niedokonaniem czynności udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, kiedy żądana informacja jest informacją publiczną, podmiot, do którego skierowano żądanie jest podmiotem zobowiązanym w świetle ustawy i posiada żądaną informację, a nie zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia informacji lub umorzenia postępowania, bądź też w niepodjęciu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie nie można było zarzucić Prezesowi KRUS bezczynności z tego względu, że jak wynika z akt administracyjnych, nie jest w posiadaniu informacji, jakich skarżący żądał w pkt 1 ppkt 3 wniosku z 23 września 2011 r. Skargę kasacyjną od wyroku złożył G. P. Zaskarżając wyrok w całości wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Nadto wystąpił o zasądzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi G. P. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 lit c w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, obecnie tekst ustawy został opublikowany w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - uw. NSA; ustawa zwana dalej "P.p.s.a.) poprzez dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnego ustalenia faktycznego, polegającego na przyjęciu, iż Prezes KRUS nie jest w posiadaniu informacji, których skarżący żądał w pkt 1 ppkt 3 wniosku z dnia 23 września 2011 r. co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia o braku bezczynności organu oraz oddalenia skargi w trybie art. 151 P.p.s.a. Z ostrożności skarżący podniósł też zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnego ze stanem rzeczywistym, a także poprzez niedostatecznie umotywowanie uzasadnienia, tzn. brak wskazania, na podstawie których akt sprawy Sąd ustalił, iż Prezes KRUS nie jest w posiadaniu określonych informacji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej G. P. podkreślił, że na rozprawie strona skarżąca uzasadniła, iż nie zostały udostępnione informacje w zakresie pkt 1 ppkt 3 wniosku, to jest informacje dotyczące kwalifikacji osób dokonujących merytorycznej oceny ofert w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego prowadzonego przez Centralę KRUS na "Usługi eksploatacji, modyfikacji, konserwacji oraz prowadzenia prac rozwojowych systemu do obsługi świadczeń emerytalno-rentowych". Tymczasem Sąd oddalił skargę w całości, podając, iż informacje, o które skarżący wnioskował w zakresie pkt 1 ppkt 3 nie są w dyspozycji tego organu. Zdaniem G. P. ustalony przez Sąd stan faktyczny został błędnie ustalony. W uzasadnieniu wyroku przyjęto, że Prezes KRUS nie dysponuje informacjami, o które skarżący prosił we wniosku z dnia 23 września 2011 r. Tymczasem z akt sprawy jednoznacznie wynika stan zupełnie odmienny. W postępowaniu nie zostało wykazane, że organ takich informacji nie posiada. Co więcej, Prezes KRUS nigdy takiej okoliczności nie podnosił. Organ najpierw w decyzji z dnia [...] października 2011 r. zasłaniał się ochroną danych osobowych w stosunku do informacji, a nadto wzywał skarżącego do wskazania interesu publicznego w celu udostępnienia określonych danych. G. P. podkreśli, iż także w odpowiedzi na skargę z dnia 9 listopada 2012 r. Prezes KRUS nie podniósł, iż żądanymi informacjami nie dysponuje. W ocenie skarżącego w obliczu przedstawionego stanu faktycznego naruszone zostały przepisy postępowania, co jest podstawą wniesienia skargi kasacyjnej. Wadliwy był bowiem proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a Sąd błędnie założył, że organ danymi nie dysponuje, co w efekcie skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. G. P. dodatkowo zwrócił uwagę, że we wcześniejszym wyroku wydanym w sprawie (wyrok z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 5/12) stwierdzono, że "przepis art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie może być interpretowany w ten sposób, iż dla uzupełnienia informacji publicznej wyłącznie na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że żądane informacje mają istotne znaczenie z punktu widzenia interesu publicznego, (...) lecz adresat wniosku powinien ustalić, ocenić i wykazać, że udzielenie żądanej informacji nie jest szczególne dla interesu publicznego". Skarżący podkreślił, że dochował należytej staranności i na żądanie organu przesłał szczegółowe uzasadnienie interesu publicznego w uzyskaniu informacji, a mimo to nie otrzymał odpowiedzi. Nawet ta okoliczność świadczy o tym, iż Prezes KRUS wnioskowane informacje posiada (gdyby ich nie posiadał, nie wzywałby do wykazania przez Skarżącego interesu do całego wniosku, ale do jego części), a ich nieudostępnienie powoduje, że organ pozostaje w bezczynności. Zdaniem skarżącego Sąd, powołując się w uzasadnieniu na fakt, iż Prezes KRUS nie jest w posiadaniu informacji, w konsekwencji przedstawił stan sprawy niezgodny ze stanem rzeczywistym. Nadto zwarł w uzasadnieniu jedynie krótkie zdanie, iż "nie można zarzucić Prezesowi KRUS bezczynności z tego względu, że jak wynika z akt administracyjnych, nie jest w posiadaniu informacji, jakich skarżący żądał w pkt 1 ppkt 3 wniosku z 23 września 2011 r." W ocenie skarżącego rolą Sądu jest dokładne określenie, z których akt administracyjnych wynika, iż organ nie dysponuje wnioskowanymi informacjami, gdyż właśnie to ustalenie przesądziło o oddaleniu skargi. Powyższe stanowi naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. Należy podnieść, iż niezbędne jest dokładne wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Innymi słowy, dopiero taka konstrukcja uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, która nie pozwala na odtworzenie toku myślowego sądu pierwszej instancji, pozwala stwierdzić, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2013 r., II OSK 2259/11, Lex 1299453). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku swoje stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skwitował jednym zdaniem: "W rozpatrywanej sprawie nie można zarzucić Prezesowi KRUS bezczynności z tego względu, że jak wynika z akt administracyjnych, nie jest w posiadaniu informacji, jakich skarżący żądał w pkt 1 ppkt 3 wniosku z 23 września 2011 r." Z żadnej części uzasadnienia wyroku nie wynika, na jakiej podstawie Sąd przyjął, że organ nie dysponuje informacją określoną w pkt 1 ppkt 3 wniosku z 23 września 2011 r. Co więcej, w części sprawozdawczej wyroku stwierdzone zostało, że "pismem z 25 października 2012 r. przesłana została wnioskodawcy kopia druku ZP-1 zawierającego dane w zakresie postępowania o podmiotowe zamówienie publiczne, a nadto została udzielona szczegółowa odpowiedź na poszczególne zagadnienia zawarte we wniosku z 23 września 2011 r."; Sąd pominął natomiast istotne wyjaśnienie organu, właśnie co do pkt 1 ppkt 3 wniosku skarżącego, które brzmiało: "Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego nie dysponuje jednolitym zestawieniem, zawierający interesujące Pana (skarżącego - uw. NSA) dane. W celu uzyskania powyższej informacji proszę o wskazanie interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji". Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że Sąd, po pierwsze nie wskazał, w oparciu, o jaki materiał sprawy ustalił, że KRUS nie dysponuje informacją określoną w pkt 1 ppkt 3 wniosku G. P. z dnia 23 września 2011 r., po drugie ustalenie to nie znajduje potwierdzenia w materiale sprawy. Pismo Prezesa KRUS zdaje się prowadzić do wniosku zgoła odmiennego, to jest, że Prezes KRUS informację objętą pkt 1 ppkt 3 wniosku posiada, ale nie dysponuje jej "jednolitym zestawieniem", zawierającym interesujące skarżącego dane. Istotna jest także okoliczność, trafnie wskazywana przez skarżącego w skardze kasacyjnej, że organ prosił go o wskazanie interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji. W tej sytuacji konieczne okazało się uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd powinien bowiem ponownie, z powołaniem na zebraną w sprawie dokumentację (ewentualnie wzywając organ do dodatkowych wyjaśnień), ustalić i wyjaśnić czy organ dysponuje informacją objętą pkt 1 ppkt 3 wniosku G. P. z dnia 23 września 2011 r. i nie udostępnia jej z powodu braku wskazania interesu prawnego, czy nie dysponuje tą informacją. Powyższe ma bardzo istotne znaczenie dla sprawy wyniku sprawy, ponieważ - jak trafnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2012 r., I OSK 1015/12 (Lex 1260013) - brak ustawowej przesłanki udzielenia informacji publicznej przetworzonej, to jest istnienia po stronie wnioskodawcy "szczególnie uzasadnionego interesu publicznego", skutkuje decyzją o odmowie udzielenia tej informacji, opartą na przepisie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Oznacza to, że jeżeli ustalone zostanie, iż Prezes KRUS dysponuje informacją objętą pkt 1 ppkt 3 wniosku G. P. z dnia 23 września 2011 r., to jego obowiązkiem jest albo jej udostępnienie albo - jeżeli organ uznaje, że udostępnienie informacji wymaga jej przetworzenia - wezwanie wnioskodawcy do wykazania istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji, a w razie braku wykazania tego interesu - wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia. Organ, który dysponując informacją publiczną wymagającą przetworzenia nie udostępnia jej, ale czyni to jedynie przez poinformowanie wnioskodawcy o braku po jego stronie szczególnie uzasadnionego interesu, pozostaje w bezczynności. Na marginesie trzeba też dodać, że "dysponent informacji publicznej przetworzonej nie może wykorzystywać unormowania art. 14 ust. 2 u.d.i.p. do powiadomienia pisemnie wnioskodawcy o braku możliwości udostępnienia żądanej informacji z tego powodu, że ma ona charakter informacji publicznej przetworzonej i wskazywania, że jej udostępnienie może nastąpić niezwłocznie po wykazaniu powodów, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego". "Zasadniczo w sytuacji nie wykazania braku interesu publicznego w danej sprawie, organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przetworzonej powinien wydać decyzję odmawiającą udzielenia informacji z takim właśnie uzasadnieniem" (zob. powołany wyżej wyrok I OSK 1015/12). Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 lit c w zw. z art. 151 P.p.s.a. "poprzez dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnego ustalenia faktycznego", Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten - w zakresie w jakim przedstawiono go w petitum skargi kasacyjnej - jest niepełny. Zarzucając naruszenie przepisu stanowiącego podstawę wyroku, konieczne jest powiązanie zarzutu z innymi regulacjami, które zadecydowały o takim czy innym wyroku. Gruntowna analiza całokształtu skargi kasacyjnej, przy uwzględnieniu uchwały Pełnego Składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r., I OPS 10/09, skłoniła jednak ostatecznie Sąd w tym składzie do uznania, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit c w zw. z art. 151 P.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w zestawieniu z powołanym przez skarżącego zarzutem naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Należy się bowiem zgodzić ze skarżącym, że wydanie wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a. było przedwczesne, w sytuacji, gdy nie została przeprowadzona należyta analiza materiału sprawy odzwierciedlająca istotne dowody i proces myślowy, jaki doprowadził Sąd do wydania określonego rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.