IV SA/Wa 435/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. o odmowie stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2009 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 1984 r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów obiektu "J.", obejmującego wsie J., G., K. i K. w gminie S., w części dotyczącej działek ew. nr [...] i nr [...] położonych we wsi K. oraz działek ew. nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] położonych we wsi G., o łącznej pow. 3,16 ha, należących do R. M. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. stwierdzono, że R. M. wraz ze swoją córką wystąpiły z wnioskiem z dnia 30 marca 2004 r. o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 1984 r. we wskazanej wyżej części. Organ wskazał, że wniosek ten został załatwiony odmownie najpierw decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Jak podano w powyższych decyzjach projekt scalenia gruntów obiektu "J." obejmującego wsie J., G., K. i K. w gminie S. został opracowany na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 stycznia 1968 r. o scalaniu i wymianie gruntów (Dz. U. nr 3, poz. 13 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o scalaniu gruntów" i zatwierdzony decyzją Prezydenta W. z dnia [...] września 1984 r. na podstawie art. 12 ust. 1 i art. 16 ustawy o scalaniu gruntów. Decyzja ta nie została więc wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.". Zdaniem organu R. M. myli się twierdząc, że organ prowadząc przedmiotowe postępowania administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 1984 r. niezależnie od argumentów podnoszonych przez stronę zobligowany był poczynić ustalenia, czy nie zachodzi jedna z enumeratywnie wymienionych przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k. p. a. Z akt sprawy wynika bowiem, że w toczącym się przed ministrem postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 1984 r. organ ustosunkował się do wszystkich zarzutów R. M. podanych w podpisanych przez nią pismach w zakresie art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a., tj. wydania zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, czego nie zakwestionowała skarżąca. Minister zaznaczył, iż K. S. - nie będąc stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 1984 r. - pomagała ona swojej matce R. M. w redagowaniu pism kierowanych do organu. Nie oznaczało to jednakże ponad wszelką wątpliwość, że K. S. była pełnomocnikiem w postępowaniu nieważnościowym, w związku z czym organ nie wystąpił do K. S. o dołączenie stosownego pełnomocnictwa, lecz prowadził przedmiotowe postępowania zarówno przy udziale R. M. jak i K. S. Nie oznacza to jednak, że zarzut R. M., dotyczący rażącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 k. p. a. poprzez skierowanie decyzji organu z dnia [...] sierpnia 2009 r. i z dnia [...] grudnia 2009 r. do jej córki K. S., niebędącej stroną w sprawie, jest uzasadniony, gdyż decyzje te zostały także skierowane do R. M., będącej jedyną stroną w tej sprawie. Nieprawdziwe jest w ocenie organu twierdzenie R. M., że uznał on w decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 1984 r. za sprawę mniejszej wagi w rozumieniu art. 33 § 4 k. p. a., gdyż w decyzji tej podano jedynie, że organ winien rozważyć czy na podstawie wymienionego przepisu uznać K. S. domniemanym pełnomocnikiem jej matki. Zdaniem organu nie naruszył on art. 24 § 1 pkt 5 k. p. a. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. poprzez jej wydanie przez działającego z upoważnienia ministra K. P., który brał także udział w wydaniu kontrolowanej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2009 r. Zgodnie z tym przepisem pracownik organu podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że K. P. nie podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2010 r. podjętej w pierwszej instancji, w nowej sprawie, z wniosku R. M. z dnia 7 lipca 2010 r. o stwierdzenie nieważności między innymi decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2009 r., podjętej w pierwszej instancji w sprawie z wniosku z dnia 30 marca 2004 r. mimo, iż pracownik ten brał udział w wydaniu tej decyzji. Organ wskazał, że w decyzjach z dnia [...] sierpnia 2009 r. i z dnia [...] grudnia 2009 r. dokonano analizy struktury gruntów R. M. objętych postępowaniem scaleniowym i wydzielonych jej w jego wyniku. Na podstawie tej analizy stwierdzono, że R. M. w zamian za objęte scaleniem jej grunty oznaczone jako działki ew. nr [...] i nr [...] o łącznej pow. 1,08 ha i wartości porównawczej 66,50 jednostek szacunkowych położone we wsi K. oraz działki ew. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] o łącznej pow. 2,03 ha i wartości porównawczej 185,20 jednostek szacunkowych położone we wsi G. w wyniku scalenia wydzielono grunty zamienne oznaczone jako działki ew. nr [...] i nr [...] o łącznej pow. 1,16 ha i wartości porównawczej 72,30 jednostek szacunkowych, położone we wsi K. oraz działki ew. nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] o łącznej pow. 2,00 ha i wartości porównawczej 185,30 jednostek szacunkowych, położone we wsi G. Łączna wartość objętych scaleniem gruntów należących do R. M. wynosiła 251,70 jednostek szacunkowych, a łączna wartość gruntów wydzielonych jej w wyniku scalenia wyniosła 257,60 jednostek szacunkowych. Oznacza to, że w wyniku scalenia R. M. otrzymała grunty o wartości większej od wartości gruntów posiadanych przed scaleniem. Poza tym stwierdzono, że w odniesieniu do gruntów R. M. dokonano zasadniczej zmiany polegającej na wydzieleniu ekwiwalentu gruntowego za grunty rozmieszczone w wąskich, najbardziej odległych od siedliska działkach oznaczonych ew. nr [...] i [...], jako grunty zamienne położone w sąsiedztwie jej wąskich przedscaleniowych działek ew. nr [...] i [...], co wpłynęło na poszerzenie wydzielonych jej w tej części gruntów, oznaczonych jako działki ew. nr [...] i nr [...]. W związku z powyższym wykazano, że poprzez poprawę rozłogu gruntów R. M. wydzielonych w wyniku scalenia w stosunku do jej przedscaleniowych gruntów polepszono warunki gospodarowania dla przyśpieszenia rozwoju produkcji rolnej w gospodarstwie rolnym R. M., osiągając tym samym zawarty w ustawie scaleniu gruntów cel. Zdaniem organu postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na wniosek z dnia 30 marca 2004 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 1984 r., a nie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 1979 r., podejmującej z urzędu postępowanie scaleniowe gruntów położonych na terenie wsi J., G., K. i K., a w pkt IV określającej termin zakończenia prac scaleniowych na koniec września 1983 r., oraz decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 1983 r., zmieniającej termin zakończenia prac scaleniowych na wrzesień 1984 r. Skargę na decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. wniosła R. M. zarzucając jej: 1. naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k. p. a. mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegające na wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. przez M. Z. działającego z upoważnienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi mimo, iż M. Z. brał również udział w wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. tj. decyzji podlegającej ocenie w trybie nadzoru w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., 2. naruszenie art. 138 § 2 k. p. a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. mimo iż decyzja ta dotknięta jest wadą z art. 145 § 1 pkt 3 k. p. a., bowiem została wydana z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 k. p. a. co mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegało na wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. przez K. P. działającego z upoważnienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi mimo iż K. P. brał również udział w wydaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. tj. decyzji podlegającej ocenie w trybie nadzoru w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., 3. naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 k. p. a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie niniejszej mimo stwierdzenia, iż decyzje organu z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz z dnia [...] grudnia 2009 r. zostały skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie tj. K. S., 4. naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 k. p. a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie niniejszej mimo, iż decyzje organu z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz z dnia [...] grudnia 2009 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 7, 77 i 107 k. p. a. z uwagi na brak analizy, czy zachodzi jedna z określonych w art. 156 § 1 k. p. a. przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, a organ odniósł się do zarzutów przedstawionych przez stronę, 5. naruszenie art. 107 § 3 k. p. a. w zw. z art. 77 k. p. a. wobec braku merytorycznego ustosunkowania się do zgłoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów dotyczących: a) naruszenia przepisu postępowania tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego nie zastosowanie mimo, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydanymi decyzjami tj. z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz z dnia [...] grudnia 2009 r. w sposób rażący naruszył przepisy postępowania tj. art. 7, 77, 80, 107 § 1 k. p. a., gdyż pominął okoliczność, iż brak jest dowodu doręczenia decyzji z dnia [...] października 1979 r. o wszczęciu postępowania scaleniowego stronom, w szczególności brak jest w aktach sprawy informacji, iż decyzja o wszczęciu posterowania scaleniowego została wywieszona w biurze gromadzkiej rady narodowej i w konsekwencji czego nie dokonał oceny, czy doszło do wszczęcia postępowania scaleniowego w zakresie nieruchomości stanowiących własność R. M., b) naruszenie przepisu postępowania tj. art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a. poprzez jego nie zastosowanie mimo, iż organ decyzjami z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz z dnia [...] grudnia 2009 r. w sposób rażący naruszył przepisy postępowania tj. art. 7, 77, 80, 107 § 1 k. p. a., gdyż pominął okoliczność, iż brak jest dowodu doręczenia decyzji z dnia [...] lipca 1983 r. o zmianie terminu zakończenia postępowania wywłaszczeniowego stronom postępowania, co w istocie oznaczało, iż decyzja z dnia [...] września 1984 r. nie mogła zostać skutecznie wydana, bowiem postępowanie scaleniowe w zakresie gruntów stanowiących własność R. M. zostało umorzone z mocy prawa w dniu [...] września 1983 r. w związku z uznaniem, iż zarzuty wytykają ewentualne wady decyzji z dnia [...] października 1979 r. oraz decyzji z dnia z dnia [...] lipca 1983 r., a które to decyzje nie podlegają ocenie w przedmiotowym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (por. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.". Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie zaskarżono decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymującą w mocy jego decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2009 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 1984 r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów obiektu "J.", obejmującego wsie J., G., K. i K. w gminie S., w części dotyczącej działek ew. nr [...] i nr [...] położonych we wsi K. oraz działek ew. nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] położonych we wsi G., o łącznej pow. 3,16 ha, należących do R. M. Stwierdzenie nieważności decyzji to tryb postępowania charakterze wyjątkowym, bowiem służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi, tzw. kwalifikowanymi wadami, których zamknięty katalog został zawarty w art. 156 § 1 k. p. a. Zgodnie z powołaną regulacją organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Usunięcie decyzji z porządku prawnego w trybie stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 k. p. a. następuje zatem tylko i wyłącznie wówczas, gdy organ stwierdza, że jest dotknięta jedną z powyższych wad. Do wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie nie wystarczy zatem takie naruszenie prawa, które nie ma charakteru kwalifikowanego. Dlatego również zakres przedmiotowy administracyjnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ma charakter ograniczony, bowiem nie służy ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu sprawy, ale ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, których pozostawanie w tym obrocie byłoby sprzeczne przede wszystkim z zasadą praworządności i legalności stanowiących normatywne wytyczne dla organów administracji publicznej (art. 2 i 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a.). Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności innej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem, odrębnym od zarówno postępowania zwykłego, zakończonego decyzją załatwiającą materialną sprawę administracyjną, jak i od uprzednio przeprowadzonego postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Innymi słowy, wniosek R. M. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2004 r. Prezydenta W. z dnia [...] września 1984 r. zatwierdzającej projekt scalenia gruntów obiektu "J." oraz jej wniosek z dnia 7 lipca 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2009 r. spowodowały wszczęcie dwóch odrębnych od siebie postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Okoliczność powyższa przemawia za uznaniem za niesłuszny zarzutu skarżącej o naruszeniu art. 24 § 1 pkt 5 k. p. a. Przepis ten, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., stanowił, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie "w niższej instancji" jednoznacznie wskazuje, że niedopuszczalne jest wzięcie udziału w wydaniu decyzji w pierwszej i drugiej instancji. W świetle poglądów doktryny przyjmuje się zgodnie, iż reguła określona w art. 24 § 1 pkt 5 k. p. a. ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w art. 127 § 3 k. p. a., a więc do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej - a nie piastun funkcji ministra (minister) - brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09). Sytuacja taka nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie dlatego, że w wydaniu zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. wzięły udział inne osoby (podsekretarz stanu M. Z. i sekretarz stanu K. P.). Podobnie rzecz się ma z decyzjami podlegającymi kontroli, gdyż w wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz w wydaniu utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. wzięły udział inne osoby (M. Z. i K. P.). Z naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 24 § 1 pkt 5 k. p. a. mielibyśmy do czynienia dopiero wówczas, gdyby w wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2009 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 1984 r. wziął udział ten sam pracownik naczelnego organu administracji publicznej. Podobna zasada obowiązuje wobec zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. Skoro w wydaniu tych decyzji, w dwóch odrębnych postępowaniach nieważnościowych, wzięły udział inni pracownicy naczelnego organu administracji publicznej, nie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k. p. a. Organ prowadzący postępowanie w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na ciężar gatunkowy wad wymienionych w art. 156 k. p. a., ma obowiązek zbadać, czy kwestionowane rozstrzygnięcie jest dotknięte którąkolwiek z nich. Jego stanowisko nie może zatem ograniczyć się tylko do wybiórczej oceny decyzji pod kątem jednej z wad z art. 156 § 1 k. p. a., ale ma obowiązek wziąć je wszystkie pod uwagę i ustosunkować się do nich, niezależnie od tego, czy strona we wniosku o wszczęcie postępowania wskazuje wszystkie, niektóre czy tylko jedną. Jest to konsekwencją poważnego (kwalifikowanego) charakteru tych wadliwości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2009 r., I OSK 40/09). W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. organ przeprowadził kontrolę swej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. w zakresie wszystkich przesłanek określonych w art. 156 § 1 k. p. a., czego efektem jest zasadne przekonanie organu o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., skutkiem czego odmówiono stwierdzenia jej nieważności. Zdaniem Sądu okoliczności tej nie zmienia fakt, że organ w sentencji decyzji wymienił tylko art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 k. p. a., a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. wyraźnie odniósł się do niektórych tylko, a wskazanych we wniosku z dnia 7 lipca 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji, przesłanek z art. 156 § 1: wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a.) oraz skierowania decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. do K. S. - osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k. p. a.). Zdaniem skarżącego wystąpienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k. p. a. (rażące naruszenie art. 7, 77, 80, 107 § 1 k. p. a.) polega na pominięciu w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. okoliczności, iż brak jest dowodu doręczenia stronom decyzji z dnia [...] października 1979 r. o wszczęciu postępowania scaleniowego, a w szczególności brak jest w aktach sprawy informacji, iż decyzja o wszczęciu postępowania scaleniowego została wywieszona w biurze gromadzkiej rady narodowej, co oznacza brak oceny, czy doszło do wszczęcia postępowania scaleniowego w zakresie nieruchomości stanowiących własność R. M. Ponadto skarżący zarzucił, że organ decyzjami z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz z dnia [...] grudnia 2009 r. w sposób rażący naruszył przepisy postępowania tj. art. 7, 77, 80, 107 § 1 k. p. a., gdyż pominął okoliczność, iż brak jest dowodu doręczenia decyzji z dnia [...] lipca 1983 r. o zmianie terminu zakończenia postępowania stronom postępowania, co w istocie oznaczało, iż decyzja z dnia [...] września 1984 r. nie mogła zostać skutecznie wydana, bowiem postępowanie scaleniowe w zakresie gruntów stanowiących własność R. M. zostało umorzone z mocy prawa w dniu 30 września 1983 r. Sąd uznał, że powyższe zarzuty nie są uzasadnione, ponieważ obowiązujący w dniu wydania decyzji z dnia [...] października 1979 r. o wszczęciu postępowania scaleniowego oraz decyzji z dnia [...] lipca 1983 r. o zmianie terminu zakończenia postępowania art. 6 ust. 4 ustawy o scalaniu gruntów nie wymagał indywidualnego doręczenia stronom tych decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanął na stanowisku, że mimo potraktowania przez organ K. S. w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i w samej tej decyzji jako strony nie stanowi o zajściu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 k. p. a., ponieważ decyzja ta została skierowana do osoby będącej stroną w sprawie, tj. do R. M. W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).