II GSK 504/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. [...] Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą [...] od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 18/13 w sprawie ze skargi C. [...] Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą [...] na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 18/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), pozostawił bez rozpatrzenia skargę C.[...] Spółki komandytowo-akcyjnej z siedzibą w [...] na rozstrzygnięcie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przesłane wraz ze skargą akta sprawy zawierały nie podpisany przez właściwe osoby wniosek o dofinansowanie projektu, biznes plan i protest, a nadto żadna z kserokopii nie została poświadczona za zgodność z oryginałem. W dniu 12 lutego 2013 r. zarządzeniem wezwano pełnomocnika skarżącej do przedłożenia Sądowi prawidłowo sporządzonej dokumentacji załączonej do skargi – sporządzonych zgodnie z dyrektywami art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju – w terminie 3 dni pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Wezwanie zostało doręczone za pośrednictwem poczty elektronicznej. Z uwagi na to, że wspomniane uchybienia nie zostały w zakreślonym terminie usunięte, Sąd pierwszej instancji pozostawił skargę spółki bez rozpatrzenia. Skargę kasacyjną od postanowienia Sądu pierwszej instancji złożyła C. [...] Spółka komandytowo-akcyjna. Zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu spółka zarzuciła: A. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 49 § 1 w związku z art. 45 Konstytucji RP poprzez: - przesłanie zarządzenia z dnia "14 lutego" 2013 r. w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych skargi w formie elektronicznej pomimo dyspozycji sędziego sprawozdawcy, nakazującego przesłanie skarżącej przedmiotowego wezwania faksem, - wyznaczenie skarżącej krótszego niż ustawowy terminu (3 dni) na usunięcie braków formalnych skargi wbrew wyraźnemu brzmieniu art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") wyznaczającemu stronom ustawowy 7-dniowy termin na usunięcie braków formalnych pism procesowych, - niepełne, niejednoznaczne i wprowadzające w błąd sformułowanie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi; 2. art. 65 § 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że pełnomocnikowi skarżącej prawidłowo doręczono zarządzenie z dnia 12 lutego 2013 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi, a znajdujący się w aktach sprawy "dokument" stanowi potwierdzenie transmisji danych, B. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to: 1. art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez pozostawienie skargi bez rozpoznania pomimo nieprawidłowego wezwania do usunięcia jej braków formalnych, co spowodowało, iż termin do uzupełnienia braków nie zaczął biec, a wezwanie pozbawione było sankcji, a zatem nie zachodziła przesłanka do pozostawienia bez rozpoznania skargi na podstawie tego przepisu, 2. art. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez jego niezastosowanie do stanu sprawy, w oparciu o jego celowościową wykładnię oraz przez niepełną ocenę projektu skarżącej, pomimo tego, że projekt skarżącej: ma na celu wyeliminowanie barier organizacyjnych i systemowych województwa podkarpackiego, będzie wykazywał pozytywny wpływ na polityki horyzontalne wymienione w art. 16 i 17 rozporządzenia Rady WE 1083/2006, pozwoliłby zmniejszyć wpływ działalności Skarżącej na środowisko w stopniu wyższym niż wymogi dotyczące ochrony środowiska w zakresie eliminacji szkodliwego oddziaływania na środowisko w takich obszarach jak energooszczędność, gospodarka odpadami, hałas i wibracje, przyczyniłby się do eliminacji dyskryminacji płci na rynku pracy, poprzez równy dostęp do pracy kobiet i mężczyzn; 3. art. 5 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1828/2006 z dnia 8 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Dz. Urz. UE L 371 z dnia 27 grudnia 2006 r., s. 1) przez naruszenie obowiązków informacyjnych dotyczących przebiegu postępowania odwoławczego, 4. art. 5 pkt 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez uznanie za niekwalifikowane następujących wydatków: urządzenia wielofunkcyjnego, zestawu komputerowego, komputera przenośnego laptop, wykonania szczegółowego projektu infrastruktury sprzętowo-programowej oraz koncepcji systemu B2B, zakupu usług eksperckich, wykonania projektu funkcjonalnego i technicznego systemu, promocji systemu B2B drogą elektroniczną, promocji systemu B2B drogą tradycyjną, zestawu do podpisu elektronicznego – pomimo ich spójności ze "Szczegółowym Opisem Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 – 2013" i opisanymi przez Instytucję Zarządzającą kryteriami kwalifikowalności; 5. § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz. U. nr 153, poz. 956) poprzez uznanie, iż: zakup przez Skarżącą środków trwałych: "komputer przenośny laptop (2 szt.)", "zestaw komputerowy (2 szt.)" oraz "urządzenie wielofunkcyjne drukarka, skaner, faks (1 sztuka)" nie ma bezpośredniego związku z automatyzacją wymiany danych, wydatek z kategorii EKS "Zakup usług eksperckich - wdrożenie systemu B2B (1 sztuka)" jest niekwalifikowany, zaplanowana przez Skarżącą promocja systemu B2B drogą elektroniczną, nie stanowi działania informacyjnego o udziale finansowym środków budżetu Unii Europejskiej w realizowanym projekcie objętym wsparciem. 6. art. 3 pkt 19 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. nr 64, poz. 565 ze zm.) poprzez uznanie, iż Skarżąca nie uzasadniła w sposób dostatecznie konkretnych wydatków na zakup wartości niematerialnych i prawnych i uznaniem ich za wydatki niekwalifikowane, co narusza tym samym zasadę neutralności technologicznej, o której mowa w powołanym przepisie, 7. art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez nie dochowanie wymogu przejrzystości ocen polegającej na: uznaniu, że istnieje wymóg wskazania danych technicznych nabywanych wartości niematerialnych i prawnych oraz środków trwałych, niezapewnieniu przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu, a polegające na dowolnej ocenie kryterium obligatoryjnego "Projekt jest wykonalny technicznie i finansowo, a jego przebieg rzeczowo-finansowy jest czytelny, szczegółowy i realny do wykonania" i innych zaopiniowanych negatywnie kwestii, a skutkującym brakiem uznania kryterium za spełnione, uznaniu, że Skarżąca ograniczyła się do oświadczenia, iż "przychody/koszty spadną bądź wzrosną", 8. art. 30b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez nieuwzględnienie rażącego przekroczenie terminów rozpatrzenia protestu Skarżącej, określonych w załączniku nr 4.4, Działu IV, § 9 ust. 1 "Szczegółowego Opisu Priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, Procedury odwoławczej w ramach PO IG", 9. art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez nieuwzględnienie, iż ocena wydatku z kategorii EKS "Zakup usług eksperckich - wdrożenie systemu B2B (1 sztuka)", opierała się wyłącznie na opinii eksperta niekorzystnego dla Skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, bowiem zasadne są zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 49 § 1 i art. 65 § 3 p.p.s.a. oraz art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 października 2012 r., sygn. SK 8/12, cytowany przepis został z dniem 12 listopada 2012 r. uznany za niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przewiduje, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, bez możliwości wezwania do uzupełnienia braków w dokumentacji. W uzasadnieniu wspomnianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazano, że skutek w postaci pozostawienia bez rozpatrzenia niekompletnej skargi nastąpi dopiero wówczas, gdy strona skarżąca nie uzupełni w terminie braków w dokumentacji po uprzednim wezwaniu przez sąd, zaś zastosowanie w tym zakresie znajdą ogólne przepisy p.p.s.a. W ocenie Trybunału, rozwiązanie to nie zniweczy celu ustawodawcy, jakim jest przyspieszenie i usprawnienie procedowania w tych sprawach. Odczytując treść art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego, należało zatem przyjąć, że pozostawienie skargi bez rozpatrzenia byłoby w niniejszej sprawie możliwe, gdyby strona skarżąca została skutecznie wezwana do uzupełniania stwierdzonych braków formalnych skargi w zakresie jej kompletności i - mimo takiego wezwania - braków tych nie uzupełniłaby. W rozpoznawanej sprawie Przewodniczący - sędzia sprawozdawca wydał wprawdzie w dniu 12 lutego 2013 r. zarządzenie (sygn. akt V SA/Wa 18/13) wzywające pełnomocnika skarżącej spółki do uzupełnienia braków skargi, jednakże zarządzenie to narusza art. 49 § 1 p.p.s.a. i nie można przyjąć, że jego odpis został stronie skutecznie doręczony w sposób określony w art. 65 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na to brak było podstaw do pozostawienia skargi bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W sytuacji uznania, że skarga jest niekompletna, obowiązkiem Sądu było zastosowanie trybu uzupełniania braków formalnych określonego w art. 49 § 1 p.p.s.a. z uwzględnieniem rygoru wynikającego z art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przewodniczący powinien zatem wezwać pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków skargi (wskazując konkretnie o jakie braki chodzi i w jaki sposób mają zostać uzupełnione) zakreślając na to stronie termin siedmiu dni – pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia jako niekompletnej. Z treści zarządzenia z dnia 12 lutego 2013 r. wynika natomiast, że Przewodniczący - sędzia sprawozdawca nakazał, "zwrócić się do pełnomocnika skarżącego (faxem) o uzupełnienie (także w trybie konwalidacji) – w terminie 3 dni – poprzez przedłożenie Sądowi prawidłowo sporządzonej dokumentacji załączonej do skargi, w szczególności obejmującej wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopią wniesionego środka odwoławczego (z uwzględnieniem załączników), a także innych niezbędnych dokumentów (w tym brakujących ocen ekspertów) – sporządzonych zgodnie z dyrektywami art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6.12.2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia". Zarządzenie to jest wadliwe z trzech powodów. Po pierwsze, jego treść jest nieprecyzyjna, gdyż nie wynika z niej, jakie konkretne braki - powodujące niekompletność skargi - strona ma obowiązek uzupełnić. Tej wadliwości zarządzenia nie może konwalidować wyjaśnienie zawarte dopiero w zaskarżonym postanowieniu, że "przedmiotowe żądanie uzasadniał fakt, iż przesłane Sądowi (wraz ze skargą) akta sprawy zawierały nie podpisany przez właściwe osoby: a) wniosek o dofinansowanie realizacji projektu; b) biznes plan; c) protest, a nadto żadna z kserokopii nie została poświadczona za zgodność z oryginałem". Po drugie, na uzupełnienie tych niesprecyzowanych braków skargi zakreślono stronie termin 3 dni, zamiast wynikającego z art. 49 § 1 p.p.s.a. terminu 7 dni. Po trzecie zaś, w zarządzeniu nie wskazano podstawy prawnej żądania skierowanego do strony i rygoru jego niewykonania. Ponadto brak jest podstaw do przyjęcia, że odpis wspomnianego, wadliwego zarządzenia został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi skarżącej. Zgodnie z art. 65 § 3 p.p.s.a. pismo może być także doręczone za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej; w takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych. Wskazać przy tym należy, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie precyzuje, co będzie potwierdzeniem transmisji danych w przypadku wskazanego sposobu doręczania pism. Ustalenia znaczenia tego zwrotu (zbitki słów "potwierdzenie transmisji danych") nie umożliwia także wykorzystanie treści uzasadnienia projektu ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Omawiany przepis (§ 3 art. 65) został wpisany do ustawy wskutek poprawki zgłoszonej przez Senat, przy czym proponując wprowadzenie takiego unormowania Senat wzorował się na rozwiązaniu funkcjonującym w postępowaniu administracyjnym – art. 63 § 3 k.p.a. (vide druk nr 791 – Sejm IV kadencji), który to przepis dotyczy wnoszenia podań do organu administracji publicznej i nie wspomina o "potwierdzeniu transmisji danych". Brak jest definicji legalnej takiego zwrotu. Nie ma on także jednoznacznej treści w języku prawniczym ani w języku potocznym. W tej sytuacji konieczne jest uruchomienie procedur interpretacyjnych na podstawie dyrektyw pozajęzykowych (zob. M. Zieliński, "Wykładnia prawa: Zasady, reguły, wskazówki", wyd. 5, Warszawa 2010, s. 337 i nast.). Stosując dyrektywy celowościowe należało zatem ustalić znaczenie omawianego zwrotu (a w konsekwencji całej normy, której ten zwrot jest częścią) ze względu na cel, do którego osiągnięcia zmierza ustawodawca. Przede wszystkim podkreślić należy, że doręczenie stanowi czynność materialno-techniczną, która polega na zgodnym z przepisami umożliwieniu określonej osobie zapoznania się z treścią przeznaczonej dla niej korespondencji. Trzeba przy tym zauważyć, że z uwagi na znaczenie tej czynności dla toku postępowania sądowoadministracyjnego, doręczeń dokonuje się za pomocą instytucji spełniających określone prawem standardy (operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe - Dz. U. z 2012 r., poz. 1529), bądź osób, które z uwagi na zatrudnienie w sądzie lub stosowne upoważnienie dają gwarancję prawidłowego doręczenia pisma. Skoro do realizacji tego samego celu zmierza doręczenie w trybie art. 65 § 3 p.p.s.a., to i w tym przypadku środek służący do przekazania pisma określonej osobie musi być wiarygodny i dawać gwarancję, że pismo z sądu rzeczywiście dotarło do adresata. Wobec tego "potwierdzenie transmisji danych", o jakim mowa w art. 65 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć jako dokument, z którego niezbicie wynika, że faks lub list elektroniczny zawierający odzwierciedlenie pisma sądowego zapisał się w pamięci faksu adresata, natomiast w przypadku doręczenia pocztą elektroniczną – że list elektroniczny został wyświetlony w programie pocztowym adresata. W praktyce takim dokumentem może być wydrukowany z faksu sądu raport potwierdzenia wysłania wiadomości, z którego będzie wynikać pozytywny wynik tej operacji/transmisji. Z kolei w przypadku doręczenia pisma za pomocą poczty elektronicznej, takim dokumentem może być wydrukowane ze skrzynki pocztowej nadawcy (na ogół pracownika sądu) automatyczne potwierdzenie wyświetlenia wiadomości w programie pocztowym adresata (o ile taka opcja potwierdzenia została wcześniej wybrana przez nadawcę). Nie może również budzić wątpliwości, że potwierdzeniem transmisji danych, o jakim mowa w art. 65 § 3 p.p.s.a. będzie również przesłany przez adresata faks lub list elektroniczny zawierający informację o otrzymaniu pisma sądowego wysłanego w omawianej formie. Odnosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z zarządzenia z dnia 12 lutego 2013 r. wynika, iż zawarte w nim wezwanie powinno zostać przesłane faksem. Ze znajdującej się w aktach sprawy notatki służbowej (k. 108 akt WSA) wynika natomiast, że faks w kancelarii pełnomocnika skarżącej był nieczynny i że pracownik tejże kancelarii poprosił o przesłanie żądania na adres internetowy. W aktach znajduje się także wydruk listu elektronicznego (zawierającego treść zarządzenia z dnia 12 lutego 2013 r.), w którym wskazana jest data "2013-02-12 10:57", zaś jako adresata wskazano "poczta@[...]". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną, sam wydruk listu elektronicznego nie stanowi jeszcze potwierdzenia transmisji danych. Nie ma bowiem pewności, czy wiadomość taka rzeczywiście została wyświetlona w programie pocztowym odbiorcy, a więc czy w ogóle miał on możliwość zapoznania się z treścią zarządzenia z dnia 12 lutego 2013 r. Podkreślić przy tym należy, że z załączonego do skargi kasacyjnej pisma [...] Spółki z o.o. (zajmującej się świadczeniem usług informatycznych dla pełnomocnika skarżącej) z dnia 21 lutego 2013 r. wynika, że "transmisję wiadomości z adresu: [...]@warszawa.wsa.gov.pl na adres poczta@[...] wysłanej w dniu 12 lutego 2013 11:05 należy uznać za nieskuteczną. Docelowy adresat wiadomości nie miał możliwości jej odebrania. Nadawca wiadomości został poinformowany o jej niedostarczeniu z powodu przedawnienia ("expired") w dniu 13 lutego 3:31 o czym świadczą informacje z log’u serwera (...)". Konkludując, za trafne należało uznać wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 49 § 1 i art. 65 § 3 p.p.s.a. oraz art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Sąd pierwszej instancji naruszył te przepisy, bowiem pozostawił skargę spółki bez rozpatrzenia jako niekompletną bez uprzedniego skutecznego i poprawnego wezwania skarżącej do uzupełnienia dostrzeżonych przez Sąd braków tejże skargi. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy i wobec tego zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu. Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd pierwszej instancji raz jeszcze oceni, czy skarga spółki jest niekompletna i jeśli tak, to Przewodniczący prawidłowo zastosuje art. 49 § 1 p.p.s.a., wydając odpowiednie zarządzenie, którego odpis powinien w takim przypadku zostać doręczony pełnomocnikowi strony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami. Przedwczesne są natomiast pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2, art. 5 pkt 6, art. 26 ust. 2, art. 30b ust. 4 i art. 31 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, art. 3 pkt 19 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej na wspieranie tworzenia i rozwoju gospodarki elektronicznej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, a także art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1828/2006. Wspomniane zarzuty odnoszą się do meritum sprawy, a zatem dokonanej przez organy oceny wniosku skarżącej spółki o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji nie badał legalności tejże oceny, lecz zakończył postępowanie w sposób formalny. Pozostawiając skargę bez rozpatrzenia, Sąd pierwszej instancji nie mógł jednocześnie skargi tej rozpoznać co do istoty. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie narusza wskazane wyżej przepisy. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w trybie określonym w art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Odnosząc się do wniosku strony wnoszącej skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz. 42), wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwał (art. 269 § 1 p.p.s.a.). PG