III SA/Wa 1981/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 8 listopada 2011 r. P. Sp z.o.o z siedzibą w W. złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie konsekwencji podatkowych przeniesienia składników majątku na udziałowca w ramach podziału nieupłynnionego majątku w związku z likwidacją Spółki. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Skarżąca jest spółką prawa polskiego (dalej "Spółka" lub "Wnioskodawca"), której 100% udziałowcem będzie inna spółka prawa polskiego (dalej "Udziałowiec"). Zarówno Spółka jak i Udziałowiec są spółkami kapitałowymi podlegającymi w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości osiąganych dochodów. Spółka jest właścicielem dwóch nieruchomości, tj. budynku biurowego oraz lokalu mieszkalnego (dalej "Nieruchomości"). Działalność Spółki polega na wynajmie Nieruchomości. Udziałowiec rozważa podjęcie decyzji o likwidacji Wnioskodawcy. Po zakończeniu likwidacji udzialowiec otrzyma w ramach podziału majątku pozostałego po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli, o którym mowa w art. 286 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r., Nr 94. poz. 1037 ze zm., dalej: (“K.s.h.") w naturze cały nieupłynniony majątek likwidacyjny, w tym aktywa obejmujące między innymi Nieruchomości, wszystkie istniejące w momencie likwidacji zobowiązania Wnioskodawcy, a także (w momencie przejęcia majątku polikwidacyjnego) wstąpi we wszystkie umowy zawarte z kontrahentami przez Wnioskodawcę, a także przejmie związane z tymi umowami należności. Po otrzymaniu majątku likwidacyjnego, Udziałowiec będzie kontynuować działalność prowadzoną uprzednio przez Wnioskodawcę w zakresie wynajmu Nieruchomości. W rezultacie, w posiadaniu Udziałowca znajdzie się całe przedsiębiorstwo Wnioskodawcy. Udziałowiec obejmie bowiem wówczas nie tylko majątek rzeczowy likwidowanej Spółki, ale także stanie się stroną umów oraz przejmie wszelkie inne istotne elementy. Tym samym, zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej przejęty przez Udziałowca będzie stanowił przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 z późn. zm., dalej "Kodeks cywilny"). W związku z powyższym zadała następujące pytanie. Czy przeniesienie składników majątkowych Wnioskodawcy, w tym Nieruchomości, na Udziałowca w ramach podziału nieupłynnionego majątku w związku z likwidacją Spółki, spowoduje powstanie po stronie Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych? Zdaniem Skarżącej, czynność polegająca na przeniesieniu składników majątku Spółki obejmujących w szczególności Nieruchomości na Udziałowca w ramach podziału nieupłynnionego majątku w związku z likwidacją Spółki, nie spowoduje powstania po stronie Spółki przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Wskazując na treść art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej u.p.d.o.p. zaznaczyła, iż przychodami podlegającymi opodatkowaniu są wszelkie przysporzenia, które powodują trwały przyrost aktywów podatnika. Zwróciła uwagę że w świetle konstytucyjnych zasad opodatkowania, obciążenie podatkowe musi mieć wyraźną podstawę w obowiązujących przepisach, nie może być zaś wyłącznie skutkiem interpretacji rozszerzającej przepisów prawa. Wskazała, iż obowiązek przekazania Udziałowcowi majątku Spółki pozostałego po zaspokojeniu lub po zabezpieczeniu wierzycieli, wynika z przepisów Kodeksu spółek handlowych (jest to jedyna postawa prawna przekazania, które miałoby nastąpić między Spółką a Udziałowcem). Transakcja nie ma charakteru odpłatnego zbycia mającego na celu osiągnięcie przychodu (dochodu) przez Wnioskodawcę, a jest jedynie wynikiem uregulowań prawnych dotyczących relacji korporacyjnych między spółką a jej udziałowcem. W związku z powyższym w ocenie Skarżącej skoro przekazanie składników majątkowych obejmujących w szczególności Nieruchomości następuje w wyniku wypełnienia obowiązku nałożonego przepisami prawa (bez żadnego przysporzenia majątkowego dla Spółki w procesie likwidacji), to tym samym dla Wnioskodawcy nie może powstać przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zdaniem Spółki, podział majątku likwidacyjnego nie powoduje powstania po stronie Spółki jakiegokolwiek przysporzenia, bowiem Spółka dokonując przekazania odpowiedniej części majątku w toku likwidacji nie otrzymuje w zamian żadnego świadczenia, ani jakiegokolwiek ekwiwalentu od Udziałowca. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołała się na szereg interpretacji organów podatkowych. Minister Finansów w interpetacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2012 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, iż w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma fakt, że w wyniku planowanego podziału majątku Spółki dojdzie do przeniesienia własności określonych składników majątkowych - nieruchomości w postaci budynku biurowego oraz lokalu mieszkalnego. Wnioskodawca zakłada bowiem, że w trakcie likwidacji nie dojdzie do zbycia podstawowych składników majątku tylko do przeniesienia ich własności na rzecz jedynego udziałowca. W opinii Organu nie jest zasadny argument podniesiony przez Skarżącą, iż przeniesieniu własności, o którym mowa nie będzie odpowiadać po stronie likwidowanej Spółki żadne przysporzenie. Zdaniem Organu opisaną we wniosku czynność należy rozpatrywać na gruncie prawa podatkowego w oparciu o interpretację przepisu art. 12 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. Zaznaczył, iż Ustawodawca w wykazie zdarzeń uznanych przez niego za przychody u podatników podatku dochodowego od osób prawnych zawartych w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p nie wymienia przeniesienia własności składników majątku nieupłynnionego podczas likwidacji spółki jako zdarzenia rodzącego taki przychód. Zauważył, że katalog wymienionych w tym przepisie zdarzeń rodzących przychód nie ma charakteru wyczerpującego, lecz jedynie przykładowy. Jednocześnie sposób ustalania wielkości przychodu będącego następstwem zbywania rzeczy lub praw majątkowych, a więc przenoszenia własności takich rzeczy lub praw majątkowych, wskazuje art. 14 przedmiotowej ustawy. Wskazał, iż pojęcie "zbycie" nie oznacza tylko umowy sprzedaży w rozumieniu Kodeksu cywilnego, w której z jednej strony następuje wydanie rzeczy, a z drugiej zapłata ceny tj. określonej kwoty pieniężnej. Cena nie zawsze musi być wyrażona w pieniądzu. Może również przybrać postać zwolnienia danego podmiotu (dłużnika) z ciążących na nim zobowiązań wobec innego podmiotu. W ocenie Organu w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć, czy w planowanym zdarzeniu przyszłym dojdzie do skutecznego przeniesienia własności składników majątkowych (w tym nieruchomości) posiadanych przez Spółkę na jej udziałowca. Zdaniem Organu z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że tak. W tym zakresie musi bowiem dojść do przeniesienia własności poprzez sporządzenie wymaganego dla przeniesienia własności nieruchomości aktu notarialnego. Zbycie nieruchomości w przedmiotowej sprawie nie będzie jednak umową sprzedaży w rozumieniu art. 535 kodeksu cywilnego. W przedmiotowej sprawie przeniesienie własności nieruchomości nie ma charakteru umowy sprzedaży. Spółka tytułem dokonanego zbycia nie otrzyma od wspólnika zapłaty w formie przekazania mu bezpośrednio czy w drodze przelewu konkretnej kwoty środków pieniężnych. Przeniesienie własności składników majątkowych nastąpi w celu wykonania obowiązku Spółki polegającego na zaspokojeniu roszczenia wspólnika opartego na podstawie przepisu zawartego w art. 286 K.s.h. Omawiane składniki majątkowe (w tym nieruchomości) stanowią składnik aktywów Spółki. W zwiąkzu z powyższym w ocenie Organu w pełni uprawnione jest stanowisko, że przeniesienie własności tych składników majątku jako "wypłata" pokrywająca roszczenie wspólnika wypełnia hipotezę art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p, gdzie mowa o " odpłatnym zbyciu rzeczy lub praw majątkowych". Czynnośc prawna jest odpłatna, jeżeli podmiot, który dokonał przysporzenia otrzymuje w zamian korzyść majątkową stanowiącą ekwiwalenl tego przysporzenia. W ocenie Organu Skarżąca osiąga korzyść majątkową o konkretnym wymiarze. Podkeślił, iż poprzez zbycie nieruchomości Skarżąca "otrzymuje" ekwiwalent w postaci zmniejszenia się jej zobowiązań. Przesunięcie składnika majątkowego z aktywów Spółki do aktywów udziałowca rodzi skutek rozporządzający powodując przejście własności tych składników. Powoduje to uzyskanie przychodu podatkowego na podstawie art. 12 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. Reasumując Organ stwierdził, iż w Spółce powstanie przychód podatkowy z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych w wysokości wartości rynkowej omawianych składników majątkowych. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie i wniosła o zmianę wydanej interpretacji. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze złożonej na interpretację indywidualną Skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: - art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że w stanie faktycznym zaprezentowanym we wniosku przeniesienie własności majątku Skarżącej na udziałowca stanowi przychód Skarżącej; - art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez uznanie, że w stanie faktycznym zaprezentowanym we wniosku przekazanie składników majątku likwidowanej spółki udziałowcowi jest odpłatnym zbyciem majątku. W uzasadnieniu skargi wskazała, iż Organ nieprawidłowo sklasyfikował charakter podatkowy przeniesienia własności składników majątkowych Skarżącej, w tym nieruchomości, na Udziałowca w ramach podziału nieupłynnionego majątku w związku z likwidacją Skarżącej, a w konsekwencji nieprawidłowo uznał je również za generujące przychód. Organ całkowicie pominął fundamentalne zasady kwalifikowania efektów zdarzeń gospodarczych do przychodów na gruncie u.p.d.o.p. W ocenie Skarżącej, aby można było mówić o powstaniu przychodu po stronie Skarżącej, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, musi przede wszystkim dojść do powstania definitywnego przysporzenia majątkowego. Zwróciła uwagę, że przeniesienie własności składników majątkowych likwidowanej Skarżącej, o których mowa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, będzie skutkowało jedynie uszczupleniem zasobów majątkowych (aktywów) Skarżącej. Ponadto, wskazała, że ustawodawca nie zawarł w przepisach u.p.d.o.p. definicji legalnej przychodu. W przepisach ustawy znalazł się natomiast katalog rodzajowy przychodów. W ocenie Skarżącej, częścią wspólną wszystkich rodzajów przychodów, jest to, że wiążą się one z trwałym przysporzeniem po stronie aktywów podatnika (np. wartość nieodpłatnych świadczeń) lub trwałym pomniejszeniem po stronie pasywów podatnika (np. umorzenie lub przedawnienie zobowiązania). Podkreśliła, że podczas planowanych czynności likwidacyjnych, przekazaniu składników majątkowych Skarżącej na rzecz Udziałowca nie będzie odpowiadać żadne przysporzenie po stronie likwidowanej Skarżącej. Mając na uwadze przepisy prawa handlowego, na podstawie których przeprowadzany jest proces likwidacji, przekazanie majątku nastąpi w ramach wypełnienia obowiązku nałożonego przepisami prawa. W ocenie Skarżącej nie można, mając na uwadze art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodzić się ze stwierdzeniem, że przychód podatkowy powstaje w odniesieniu do zdarzenia, które nie zostało wprost wskazane jako podlegające opodatkowaniu przez konkretny przepis prawa podatkowego. Zaznaczyła, iż w zaskarżonej interpretacji Ogan nie wyjaśnił, na czym miałaby polegać korzyść majątkowa Skarżącej wynikająca z przekazania całości majątku na inny podmiot, w szczególności zaś, wobec nieobecności omawianego zdarzenia gospodarczego w katalogu przychodów podatkowych, nie przedstawił go na tle cech charakterystycznych uznania danego zdarzenia gospodarczego za przychód. Odwołując się do stwierdzenia Organu, że w tej sytuacji Skarżąca osiąga korzyść w postaci zmniejszenia się jej zobowiązania, nadmieniła, że zwolnienie się z zobowiązania wydania składników majątku w związku z likwidacją, nie jest przysporzeniem, które świadczyłoby o odpłatności tej transakcji. W przeciwnym wypadku, prowadziłoby to do wniosku, że również wykonanie umowy darowizny, która bez wątpienia jest umowa nieodpłatną, generowałoby przysporzenie majątkowe po stronie darczyńcy, a co za tym i również i przychód. W ocenie Skarżącej, powołany przez Dyrektora w zaskarżonej interpretacji art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p.nie znajduje zastosowania w przedmiotowej kwestii z uwagi na fakt, iż: - Skarżącą i jej udziałowca nie będzie wiązał stosunek umowny w związku z przekazaniem składników majątkowych, który przewidywałby jakąkolwiek odpłatność za przeniesienie własności składników majątku; - przekazanie składników majątkowych dokonywane jest w celu zakończenia interesów bieżących Skarżącej, ściągnięcia wierzytelności, wypełnienia zobowiązań i upłynnienia majątku spółki (czynności likwidacyjne), a nie w celu otrzymania odpłatności; - przekazanie składników majątkowych nie jest związane z określeniem jakiejkolwiek ceny, będącej elementem wyłącznie świadczeń wzajemnych. Według Skarżącej, transakcją o charakterze zbliżonym do przekazania udziałowcom majątku przez likwidowaną spółkę może być przekazanie dywidendy rzeczowej. Skarżąca zwróciła uwagę, iż na gruncie u.p.d.o.p., zarówno w sytuacji przekazania majątku przez likwidowaną spółkę, jak również przekazania dywidendy rzeczowej, zastosowanie znajdują te same regulacje (tj. art. 10 u.p.d.o.p.). W obydwu przypadkach (tj. zarówno majątku likwidacyjnego jak i dywidendy) udziałowiec uzyskuje w sposób "nieodpłatny" środki pieniężne lub prawo własności składników majątkowych stanowiących majątek spółki podlegającej likwidacji czy też wypłacającej dywidendę. W ocenie Skarżącej, skoro w przypadku przeniesienia prawa własności części nieruchomości tytułem podziału zysku wypracowanego przez Skarżącą nie powstaje przychód podatkowy po stronie danego podmiotu, to analogicznie należy rozpoznać skutki podatkowe przeniesienia prawa własności okreslonych składników majatkowych w procesie likwidacji. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, albowiem zaskarżona interpretacja narusza prawo w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - realizowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności). Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest ustalenie po stronie Spółki skutków podatkowych zdarzenia przyszłego, polegającego na przeniesieniu składników majątku na udziałowca w ramach podziału nieupłynnionego majątku w związku z likwidacja Spółki. W opinii organu opisane we wniosku zdarzenie spowoduje powstanie po stronie Spółki przychodu z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych w wysokości wartości rynkowej przekazanych składników majątku, w świetle art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. Strona skarżąca stoi natomiast na stanowisku, że przedstawiona we wniosku czynność przeniesienia majątku na udziałowca nie spowoduje powstania po stronie Spółki przychodu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. W ocenie Sądu rację w tym sporze przyznać należy Skarżącej. Przedmiotem zaskarżonej interpretacji były przepisy art. 12 i 14 u.p.d.o.p. Ustawodawca nie zwarł w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych definicji legalnej przychodu. W przepisach ustawy znalazł się natomiast katalog rodzajowy przychodów, w którym nie wymienia się jako zdarzenia generującego przychód przekazania majątku udziałowcowi w związku z likwidacją spółki. Zarówno organ, jak i skarżąca Spółka trafnie dostrzegły, że art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. nie wyczerpuje swoim zakresem wszystkich źródeł przychodu, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego we wskazanym podatku dochodowym. Z treści tego przepisu wynika, że przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności przychody wymienione w punktach 1 – 10 tego przepisu, sankcjonując tym samym możliwość opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych przychodów nie wymienionych w tym katalogu. Zdaniem Sądu nie oznacza to jednak, że organy podatkowe uprawnione są do dowolnego interpretowania przepisu art. 12 ust.1 u.p.d.o.p. Decydujące znaczenie ma zatem ustalenie, czy przekazanie majątku likwidowanej spółki na rzecz udziałowca prowadzi do powstania po stronie Spółki przysporzenia. W ocenie Sądu zgodzić należy się ze Skarżącą, mając przy tym na uwadze przepisy prawa handlowego, na podstawie których przeprowadzany jest proces likwidacji, że w przedstawionym stanie faktycznym nie sposób określić, jakie przysporzenie po stronie Spółki miałoby powstać w związku z przekazaniem składników majątkowych na rzecz udziałowca. Jak wielokrotnie wskazywano zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie, aby można mówić o powstaniu przychodu, musi dojść do definitywnego przysporzenia majątkowego. Zdaniem Sądu opisana we wniosku czynność nie wiąże się z powstaniem po stronie Spółki jakiegokolwiek przysporzenia. Skarżąca nie tylko nie osiągnie jakiegokolwiek przysporzenia, a wręcz przeciwnie, obniży swój majątek o wartość aktywów, które zostaną wydane udziałowcowi. Przysporzenie majątkowe będzie zatem miało miejsce, ale po stronie udziałowca, który otrzyma składniki majątkowe likwidowanej Spółki. Przechodząc do kolejnego przepisu, będącego przedmiotem zaskarżonej interpretacji, tj. art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., Sąd podziela pogląd Skarżącej, iż w sytuacji braku odpłatności przy przekazaniu składników majątku przez Spółkę, przepis ten również nie może być stosowany w stosunku do zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Pod pojęciem "odpłatny", należy rozumieć taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, wymagający zwrotu kosztów (Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003, str. 1163 oraz Słownik języka polskiego pod. red. M. Szymczaka, Warszawa 2002, str. 448). Wbrew stanowisku organu jednostronna czynność prawna, polegająca na przeniesieniu majątku Spółki na jej udziałowca w związku z likwidacją nie będzie czynnością odpłatną, czy wzajemną. Jak trafnie podnosi Skarżąca, jej i udziałowca nie będzie wiązał stosunek umowny, który przewidywałby jakąkolwiek odpłatność za przeniesienie składników majątku. Przekazanie majątku dokonywane jest w celu zakończenia interesów bieżących Spółki, wypełnienia zobowiązań i upłynnienia majątku, a nie w celu otrzymania odpłatności. Z tego względu brak jest podstaw do zastosowania w analizowanym stanie – zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku o udzielenie interpretacji przepisu art. 14 ust.1 u.p.d.o.p. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 12 czerwca 2012r. II FSK 1260/11, zgodnie z którym skoro z przepisów wprost nie wynika, aby wypłacenie dywidendy niepieniężnej powodowało powstanie po stronie podatnika obowiązku podatkowego, to nie można rozszerzać katalogu źródeł przychodu dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Za niedopuszczalne należy uznać bowiem opodatkowanie jednostronnej, nieodpłatnej czynności prawnej również po stronie Spółki, a wiec podmiotu uszczuplającego swój majątek i nie otrzymującego z tego tytułu przysporzenia. Spółka wydając prawo majątkowe tylko reguluje swoje zobowiązania, niczego w zamian nie otrzymując. Podobnie poglądy zawarte zostały w wyrokach NSA z dnia 13 marca 2012r. II FSK 1673/10 oraz z dnia 8 lutego 2012r. II FSK 1384/10. Wprawdzie poglądy te wyrażone zostały w nieco odmiennym stanie faktycznym, w odniesieniu do dywidendy rzeczowej, jednak w ocenie Sądu w pełni przystają one także do okoliczności niniejszej sprawy. Z uwagi na wadliwą wykładnię przepisów art. 12 ust.1 oraz 14 ust.1 u.p.d.o.p. Sąd stwierdza, że organ naruszył prawo, a naruszenie to spowodowało uznanie stanowiska podatnika opisanego we wniosku za nieprawidłowe. Reasumując, rzeczą organu przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącej Spółki będzie uwzględnienie przedstawionej powyżej wykładni i argumentacji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł o jej uchyleniu .