III SA/Kr 563/12

Sygn. akt III SA/Kr 563/12 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski, Sędziowie WSA Maria Zawadzka, SO del. Janusz Bociąga (spr.), , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013r. sprawy ze skarg A Sp. z o.o. w G na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 marca 2012r. nr [...] z dnia 7 marca 2012r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę 5.920 (pięć tysięcy dziewięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A Sp. z o.o. w G w dniu 10 kwietnia 2012r. złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na dwie decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 marca 2011 r. o nr [...] oraz [...]. Obydwie skargi dotyczą podobnego stanu faktycznego i zawierają identyczne zarzuty. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 7 marca 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. w G od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. nr [...] wymierzającej spółce karę pieniężną w wysokości 24.000,00 zł z tytułu urządzania gry na automatach do gry poza kasynem, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W kolejnej sprawie Dyrektor Izby Celnej wydał decyzję w dniu 7 marca 2012 r. o nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. nr [...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł z tytułu urządzania gry na automatach do gry poza kasynem, którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ ustalił następujący stan faktyczny spraw. Postępowania zostały wszczęte przez organ I instancji z urzędu. W dniach 25 marca 2011 r. oraz 5 maja 2011 r. pracownicy Urzędu Celnego przeprowadzili kontrolę w dwóch lokalach gastronomicznych, T i G, w których ujawniono w sumie trzy terminale internetowe należące do A Sp. z o.o., (dalej, jako "Spółka"). W wyniku kontroli stwierdzono, że w/w urządzenia – "terminale internetowe" wyczerpują znamiona definicji automatów do gier określone w ustawie o grach hazardowych, a Spółkę uznano za urządzającą grę w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach losowych. W obydwu sprawach organ I instancji uzyskał opinie biegłego z zakresu informatyki i telekomunikacji mgr inż. R. R.: odpowiednio z dnia 12 lipca 2011 r. oraz z dnia 9 sierpnia 2011 r., na podstawie, których stwierdzono, że gry dostępne na zajętych terminalach jak i same terminale spełniały warunki ustawowe, zgodnie, z którymi gry należy zdefiniować, jako gry hazardowe a terminale, na których były urządzane, jako automaty do gier hazardowych. Od obu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2011 r. nr [...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 24.000,00 zł oraz z dnia [...] 2011 r. nr [...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł, Spółka wniosła odwołania do Dyrektora Izby Celnej, zarzucając rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej, tj. art.8 w zw. z art. 1 pkt 11, w zw. z art. 1 pkt 5, w zw. z art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L.98.204.37 ze zm. - zwanej dalej dyrektywą nr 98/34), z uwagi na wydanie sprzecznych z prawem Unii Europejskiej orzeczeń w oparciu o przepisy art. 2 ust. 3-6, art.6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy o grach hazardowych. Strona odwołująca stwierdziła, iż organ miał obowiązek odmówić zastosowania tych przepisów, skoro odniósł je do usługi, w rozumieniu dyrektywy nr 98/34, co tym samym wskazywało na obligatoryjną dla tych przepisów procedurę notyfikacyjną, której wobec ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie zastosowano. Dyrektor Izby Celnej po rozpoznaniu obu odwołań wydał w dniu 7 marca 2011 r. dwie, wskazane we wstępie decyzje, którymi utrzymał rozstrzygnięcia organu I instancji w mocy. W uzasadnieniach obydwu decyzji organ II instancji stwierdził, że strona odwołująca nie kwestionuje w żaden sposób faktu urządzania gier w kontrolowanych miejscach. Nie przeczy także ani charakterowi tych gier, ani temu, kto jest urządzającym grę. Kwalifikując zaś, według swego stanowiska (niezależnie od jego prawidłowości), prowadzoną przez Spółkę działalność, jako "usługę", do której odnoszą się, jak twierdzi Spółka, "zasady dotyczące usług" zawarte w uregulowaniach ustawy o grach hazardowych, strona odwołująca potwierdziła fakt urządzania gier na automatach w rozumieniu wspomnianej ustawy. W ocenie organu odwoławczego fakt, że Spółka nie posiada koncesji na prowadzenie kasyna, co wynika z pism strony z dnia 21 września 2011 r. oraz z dnia 25 listopada 2011 r., potwierdza, iż Naczelnik Urzędu Celnego słusznie uznał, że spełnione zostały przesłanki z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych uzasadniające nałożenie na Spółkę kar pieniężnych. Dyrektor wyjaśnił, że główne argumenty strony odwołującej koncentrują się na braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych a w konsekwencji na braku możliwości zastosowania jej wobec Spółki. W odwołaniach wskazała na orzecznictwo ETS dotyczące konieczności notyfikacji Komisji Europejskiej krajowych przepisów technicznych, zwróciła również uwagę na trzy pytania prejudycjalne skierowane przez WSA w Gdańsku do ETS odnoszące się do niektórych regulacji ustawy o grach hazardowych w kontekście ustalenia ich charakteru, jako przepisów technicznych w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE natomiast organy zgodnie z działem IV rozdziału l Ordynacji podatkowej zobowiązane są kierować się zasadą praworządności. Zasada ta nakazuje organom podatkowym działanie na podstawie i w ramach obowiązującego prawa. Zatem granice działania organów podatkowych wyznaczają obowiązujące przepisy prawa. Organ podatkowy nie jest władny orzekać o zgodności bądź o niezgodności przepisów krajowych z normami prawa Unii Europejskiej. Nie może też rozstrzygać w decyzji o obowiązywaniu (bądź też nie) konkretnych przepisów prawa oraz odmawiać stosowania tych przepisów, co, do których strona odwołująca posiada wątpliwości. Zdaniem organu II instancji o niezgodności polskich przepisów z przepisami wspólnotowymi może rozstrzygnąć jedynie Europejski Trybunał Sprawiedliwości mający siedzibę w Luksemburgu. W dalszej kolejności organ odwoławczy w odniesieniu do argumentu odwołującej Spółki, iż w sprawie ustawy o grach hazardowych wszczęto w ramach procedury pytania prejudycjalnego postępowanie przed ETS podniósł, iż przedmiotem pytań, jakie WSA w Gdańsku skierował do Trybunału nie są regulacje odnoszące się do kar pieniężnych. Zagadnienia, które poruszono we wspomnianych zapytaniach, dotyczą, bowiem kwestii wydania zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, przedłużania takich zezwoleń oraz zmiany zezwoleń w zakresie zamiany lokali stanowiących punkty gier na takich automatach. Oznacza to w ocenie Dyrektora, że brak jest bezpośredniego odniesienia ewentualnych rozstrzygnięć ETS-u do rozpatrywanej sprawy Spółki A. Poza tym, analiza polskiego orzecznictwa sądowoadministracyjnego prowadzi do jednoznacznego wniosku, potwierdzającego stanowisko organu celnego, o możliwości oraz konieczności stosowania art.89 i następne ustawy o grach hazardowych do sytuacji, w których zaistniały obiektywne przesłanki uzasadniające wymierzenie kary pieniężnej i to niezależnie od podnoszonych przez odwołującą się stronę wątpliwości co do obowiązku notyfikacji przepisów wspomnianej ustawy (por. wyrok z dnia 28.09.2011 r., sygn. akt I SA/Gd 787/11; wyrok z dnia 27.07.2011 r., sygn. akt II SA/Go 301/11). Podsumowując uzasadnienia obydwu decyzji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że odwołująca się Spółka nie kwestionuje spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Tym samym nie polemizuje z prawidłowością ustalenia przez Naczelnika Urzędu Celnego okoliczności uzasadniających wymierzenie Spółce kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry. Argumenty strony odwołującej koncentrują się przede wszystkim na podważeniu mocy obowiązującej ustawy o grach hazardowych z uwagi na naruszenie obowiązku notyfikacji przepisów technicznych Komisji Europejskiej. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 marca 2011 r. o nr [...] oraz [...], w skargach zawierających identyczne zarzuty Spółka zarzuciła decyzjom rażące naruszenie prawa: 1. Unii Europejskiej, tj. art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, mające postać wydania sprzecznego z prawem Unii Europejskiej orzeczenia w oparciu o przepisy art. 1, art. 2 ust. 3 - 6, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (dalej "u.g.h."). W tym miejscu strona skarżąca wyjaśniła, iż mając na uwadze przywołaną wyżej dyrektywę nr 98/34, a uwzględniając wiążące, jednolite orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: ETS) organ miał obowiązek odmówić zastosowania tych przepisów, gdyż skoro organ odnosi je do usługi w rozumieniu dyrektywy nr 98/34, to tym samym wskazuje na obligatoryjną dla tych przepisów procedurę notyfikacyjną, której wobec ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie zastosowano. 2. Art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez całkowicie dowolne uznanie terminala internetowego za automat do gier, mimo iż cechy funkcjonalne tego urządzenia, w tym jego nieograniczona wszechstronność, wykluczają taką jego kwalifikację, szczególnie w obliczu treści art. 2 ust. 5, który to przepis eksponuje element komercyjny (tj. organizowanie gier w celach komercyjnych) jako warunek niezbędny do zakwalifikowania urządzenia jako automatu do gier, podczas gdy przedmiotowe urządzenie pobiera stałą cenę za usługę dostępu do sieci internet, bez względu na sposób wykorzystania wykupionego czasu przez klienta. Dodatkowo strona skarżąca na zasadzie art. 267 akapit 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.2004.90.864/2 ze zmianami, to jest w szczególności w wersji nadanej Traktatem z Lizbony - Dz.U.UE.C.07.306.1 - zwany dalej TFUE), wniosła o zwrócenie się przez Sąd do ETS z pytaniem prejudycjalnym, którego zakres obejmie: żądanie dokonania wykładni art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 98/34 dla ustalenia, czy działalności polegająca na świadczeniu jakichkolwiek usług w oparciu o terminal internetowy jest usługą w rozumieniu tego przepisu; żądanie dokonania wykładni art. 1 pkt 5 dyrektywy nr 98/34 dla ustalenia, czy regulacja ustawy krajowej, stosowana do usługi świadczonej za pomocą terminala internetowego, jest zasadą dotyczącą usług w rozumieniu tego przepisu; żądanie dokonania wykładni art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34 dla ustalenia, czy regulacja ustawy krajowej stanowiąca zasadę dotyczącą usług świadczonych za pomocą terminala internetowego jest przepisem technicznym w rozumieniu tego przepisu; żądanie dokonania wykładni art. 8 dyrektywy nr 98/34 dla ustalenia, czy przepis techniczny obejmujący usługi świadczone za pomocą terminala internetowego podlega obowiązkowi notyfikacji Komisji Europejskiej w trybie uregulowanym w tym przepisie; ustalenie konsekwencji prawnych zaniechania obowiązku notyfikacji przepisów technicznych, obejmujących usługi świadczone za pomocą terminala internetowego, z punktu widzenia ich mocy wiążącej i doniosłości prawnej ma gruncie prawa krajowego. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, iż postępowania dowodowe organów celnych przeprowadzone były całkowicie dowolnie, to znaczy wbrew zasadzie prawdy obiektywnej, a wyłącznie w kierunku uzasadnienia wątpliwej tezy, iż prosty w istocie komputer z dostępem do sieci internet, jakim ze swojej istoty jest każdy terminal internetowy, stanowi automat do gier, o którym mowa w u.g.h. Uzasadnieniem takiego poglądu władzy celnej w ocenie skarżącej, jest tylko spostrzeżenie, że urządzenie to umożliwia połączenie między innymi ze stroną internetową, na której udostępnione są gry losowe, chociaż z dokładnie tą samą stroną można się połączyć i korzystać z umieszczonych tam zasobów, czy to za pomocą każdego innego komputera, czy nawet poprzez każdy nowoczesny telefon komórkowy. Strona podkreśliła również, że terminal internetowy ze swojej istoty służy do odpłatnego łączenia się z siecią internet w każdym celu dowolnie wybranym przez klienta (np. sprawdzenie poczty elektronicznej, obsługa rachunku bankowego, poszukiwanie informacji) i wyłącznie od swobodnego wyboru użytkownika zależy sposób wykorzystania wykupionego czasu pracy urządzenia. W ocenie strony skarżącej nie ulega wątpliwości, iż zatrzymane urządzenia, tak jak każdy inny komputer podłączony do sieci Internet, dają możliwość korzystania z wszelkich dostępnych serwisów krajowych lub zagranicznych. Zdaniem skarżącej Spółki nie jest rzeczą zaskakującą, iż korzystając z przedmiotowego urządzenia, można uzyskać dostęp do serwisów oferujących gry internetowe. Gry takie nie wypełniają jednak definicji art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, gdyż stanowią one co najwyżej formę rozrywki o charakterze losowym, ale brak jest uzasadnienia dla tezy, iż w kontrolowanych lokalach gry organizowane były w celach komercyjnych. Istotnym jest również zdaniem skarżącej, że terminal pobiera stałą, ryczałtową odpłatność za wykupiony czas dostępu do sieci Internet, bez względu na sposób korzystania z sieci przez użytkownika, terminal nie daje natomiast możliwości jakiegokolwiek rozliczania jakichkolwiek transakcji dokonywanych w sieci, w szczególności nie można więc za jego pośrednictwem ani dokonywać jakichkolwiek opłat za nabywane usługi, ani też nie można przy jego wykorzystaniu wypłacać jakichkolwiek kwot. W ocenie skarżącej Spółki nie może się zatem obronić zaprezentowana przez organy celne teza głosząca, że skoro urządzenie umożliwia skorzystanie z serwisu zawierającego gry internetowe, to służy do prowadzenia gier na automatach. Do wypełnienia ustawowej definicji zawartej w art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych nie dochodzi z powodu braku jakiegokolwiek celu komercyjnego, związanego z korzystaniem z portalu zawierającego gry. Samo, bowiem korzystanie z takiego serwisu, jednak wyraźnie pozbawione podłoża ekonomicznego, czyli komercyjnego, wyklucza możliwość kwalifikowania takiej działalności, jako objętej regulacją ustawy o grach hazardowych, a w szczególności jej art. 2 ust. 5 lub jakiegokolwiek innego . Ponadto, wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonej opinii biegłego Sądu Okręgowego M. P., na okoliczność wykazania, iż przedmiotowe urządzenia nie są automatami do gier, lecz typowymi punktami dostępowymi do sieci internet. W ocenie strony skarżącej dowód ten jest niezbędny dla wyjaśnienia sprawy, a jego przeprowadzenie w postępowaniu sądowym nie spowoduje jakiegokolwiek przedłużenia postępowania. W konkluzji skargi skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. tut. Sąd połączył sprawę ze skargi A Sp. z o.o. w G na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 marca 2011 r. nr [...] zarejestrowaną, pod sygn. akt III SA/Kr 563/12 ze sprawą ze skargi tej samej spółki również na decyzję w/w organu z dnia 7 marca 2011 r. nr [...] zarejestrowaną pod sygn. III SA/Kr 564/12 by prowadzić je pod wspólną sygnaturą III SA/Kr 563/12. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).dalej p.p.s.a. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Skargi zasługują na uwzględnienie, lecz nie z powodów w nich przedstawionych. W ocenie Sądu zaskarżone decyzje naruszają obowiązujące przepisy prawa procesowego i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji. Przedmiotem niniejszego postępowania były decyzje wymierzające skarżącej spółce kary pieniężne w wysokości 24.000,00 zł i 12.000,00zł za urządzanie gry na terminalach internetowych poza kasynem gry. Podstawą prawną nałożenia tej kary był art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 ww. ustawy o grach hazardowych. W rozpatrywanej sprawie kontrola przeprowadzona przez funkcjonariuszy celnych w T i G ujawniła trzy terminale internetowe. Zatrzymane w magazynie depozytowym urzędu celnego urządzenia zostały poddane badaniom przez biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji, który stwierdził, że badane urządzenia spełniają kryteria automatów hazardowych opisanych ww. ustawie o grach hazardowych. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, istota przedmiotu postępowania dotyczyła ustalenia, czy skarżąca w dniu kontroli prowadziła działalność polegającą na urządzaniu gry na automatach poza kasynem gry, a w szczególności, czy zakwestionowane przez organ celny terminale internetowe stanowiły urządzenia, na których organizowane były gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 ww. ustawy o grach hazardowych. Od tego ustalenia zależy, bowiem, czy kara pieniężna wymierzona przez organ jest zasadna. Organy celne stwierdziły, że skarżąca w dniu kontroli urządzała gry na automatach tj. na terminalach internetowych w rozumieniu ww. ustawy i swoje stanowisko oparły na opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji. Skarżąca spółka w istocie nie kwestionowała ustaleń organu odnośnie zatrzymanych urządzeń, lecz nie zgodziła się ze stanowiskiem tych organów, iż jest podmiotem urządzającym gry hazardowe, a w szczególności, że zainstalowała w terminalach internetowych gry o charakterze losowym. Zdaniem Sądu dla rozstrzygnięcia tej kwestii istotne znaczenie ma art. 2 ust. 6 u.g.h., który stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1 – 5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Art. 2 ust. 7 stanowi natomiast, że do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu. Przytoczony wyżej przepis art. 2 ust. 7 wszedł w życie z dniem 14 lipca, 2011r., co ma istotne znaczenia dla rozpatrywanej sprawy, gdyż przepis ten obowiązywał już w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, co miało miejsce w dniu 16 grudnia 2011 r. Ustawodawca, zatem przewidział szczególną procedurę w zakresie rozstrzygania, czy gry lub zakład posiadające cechy wymienione w ust.1 – 5 art. 2 u.g.h. są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Odnosząc powyższe rozważania do sprawy należy stwierdzić, że z punktu widzenia obowiązujących przepisów przeprowadzenie dowodu i rozstrzygnięcie, czy gra na automatach, w tym na terminalach internetowych, jest grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, może być stwierdzone wyłącznie w trybie wyżej przytoczonych przepisów, które - co należy podkreślić - mają charakter przepisów szczególnych, wyłączających przepisy ogólne zawarte w Ordynacji podatkowej, które co do zasady stosuje się w sprawach z ustawy o grach hazardowych. Za powyższym stanowiskiem przemawia regulacja zawarta w art. 8 u.g.h., który stanowi, że "do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz.60 , z późn. zm.) , chyba że ustawa stanowi inaczej". Skoro w art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. kompetencja do rozstrzygania, czy m.in. określony automat do gry jest automatem w rozumieniu ustawy o grach hazardowych została przekazana do właściwości Ministra właściwego do spraw finansów publicznych, to niedopuszczalne jest stwierdzenie tej okoliczności przez inne podmioty, w tym przez biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji, jak to miało miejsce w sprawie. Biegły sądowy nie jest podmiotem uprawnionym do rozstrzygania w powyższej kwestii w postępowaniach uregulowanych ww. ustawą o grach hazardowych. Ustawodawca w sposób niebudzący wątpliwości określił, że badania techniczne danego automatu mogą przeprowadzić wyłącznie jednostki badające upoważnione do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Istotną okolicznością jest również, że dokumenty wymienione w art. 2 ust.7 u.g.h., w tym badanie techniczne danego automatu, Minister właściwy do spraw finansów publicznych może żądać również w postępowaniach prowadzonych z urzędu. Zdaniem Sądu, z żądaniem wydania decyzji rozstrzygającej, czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy może wystąpić zainteresowana strona dołączając do wniosku wymaganą dokumentację, ale również mogą to uczynić organy celne w ramach prowadzonego postępowania celnego wszczętego z urzędu. Wskazując na powyższe okoliczności należy podkreślić, że skoro art. 2 ust.6 i ust. 7 u.g.h. określa właściwą procedurę w tym zakresie, to niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń z zakresu stanu faktycznego w innej procedurze, w tym na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie takie - jako wykraczające poza ramy obowiązujących przepisów szczególnych - należy uznać za dowolne. Nadmienić jednak należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie nie jest jednolite. I tak Sąd Wojewódzki w Gdańsku w wyroku z dnia 6.11.2012r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 738/12 stwierdził, że dokonywanie ustaleń w zakresie, czy kwestionowane urządzenie spełniało wymogi techniczne dla automatów do gier (w rozumieniu art.2 ust.3 i ust.5 u.g.h.) nie należy do właściwości Ministra Finansów. Sąd ten uznał, że procedura rozstrzygania w drodze decyzji przez Ministra Finansów o charakterze gry lub zakładu może być wszczęta na wniosek lub z urzędu, jednak tylko w sytuacji, gdy przedsięwzięcie w postaci gry lub zakładu nie zostało jeszcze zrealizowane lub jest w toku realizacji. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podziela powyższego stanowiska, gdyż ustalenia w powyższym zakresie dotyczą elementu stanu faktycznego i stosowanie różnych procedur (a wiec w drodze decyzji Ministra Finansów, czy w drodze opinii biegłego sądowego) nie może być uzależnione od tego, czy element tego stanu faktycznego dotyczy przedsięwzięcia przyszłego, czy przedsięwzięcia już zrealizowanego. Zdaniem Sądu, w każdym postępowaniu opartym na przepisach ustawy o grach hazardowych obowiązuje procedura określona w tych przepisach, niezależnie od tego, czy postępowanie jest wszczęte na wniosek, czy jest prowadzone z urzędu. W obu postępowaniach, niezależnie od podmiotu, który wszczyna to postępowanie, jego celem jest ustalenie, czy gra na danym automacie jest grą w rozumieniu ww. ustawy, a nie czy gra na automacie objętym postępowaniem ma inny niż hazardowy charakter. Okoliczność, że ustawodawca wprowadził sformalizowany tryb, którego zasady określają przepisy ww. ustawy oznacza – zdaniem Sądu, że decyzja Ministra Finansów ma wiążący charakter dla organów prowadzących postępowanie w zakresie ustalenia, że gra na danym automacie jest grą hazardową w rozumieniu ustawy i nie może być zastąpione zastąpiona innym dowodem. Powyższa procedura powoduje ograniczenie postępowania, co do zakresu i sposobu prowadzenia postępowania dowodowego przez organ. W ocenie Sądu – ma to swoje uzasadnienie w specyfice materii. Upoważnionymi do badań technicznych automatów i urządzeń do gier są tylko nieliczne wskazane podmioty. Odnośnie zarzutu skarżącej rażącego naruszenia prawa: Unii Europejskiej, tj. art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 1 pkt 5 w zw. z art. 1 pkt 2 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, mające postać wydania sprzecznego z prawem Unii Europejskiej orzeczenia w oparciu o przepisy art. 1, art. 2 ust. 3 - 6, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (dalej "u.g.h) gdyż, organ miał obowiązek odmówić zastosowania tych przepisów, skoro odnosi je do usługi w rozumieniu dyrektywy nr 98/34, to tym samym wskazuje na obligatoryjną dla tych przepisów procedurę notyfikacyjną, której odnośnie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie zastosowano; przepisu art. 14 ust. 1 u.g.h. w ocenie Sądu nie można uznać za przepis jednoznacznie techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U.UE L 98.204.37 z 21 lipca 1998 r. z późn. zm. dyrektywą Rady 2006/96/WE z 20 listopada 2006 r.), a w konsekwencji brak podstawy do ustalenia niemożności stosowania dyspozycji art. 89 ust. 1 u.g.h. jako przepisu niezgodnego z prawem unijnym (por. pogląd wyrażony w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 oraz w wyroku NSA z 7 września 2012 r. w sprawie II GSK 185/12; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopuszczalność wprowadzania przez państwa członkowskie określonych ograniczeń w sektorze hazardowym na gruncie prawa unijnego oraz ich przesłanki rozpatrywać należy w świetle podstawowych zasad i wolności zawartych w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Traktat Rzymski; wersja skonsolidowana Dz. Urz. UE C 115 z 9 maja 2008 r.). Chodzi o ograniczenia o tzw. wymiarze wspólnotowym. Pierwszym z istotnych orzeczeń w sprawach hazardowych - w orzeczeniu w sprawie C-275/92 Her Majesty's Customs and Excise (HMCE) przeciwko Gerhard i Jórg Schindler Europejski Trybunał Sprawiedliwości (ETS; obecnie TSUE) uznał, że szczególna natura rynku hazardu w pełni uzasadnia ograniczenia (reglamentację), włącznie z całkowitym zakazem, wprowadzane przez państwa członkowskie. Państwa w przedmiocie decydowania o tym, jakie ograniczenia i o jakim zakresie wprowadzać, winny cieszyć się określoną swobodą. Ogólnie wprowadzanie ograniczeń w sektorze hazardowym uzasadnione jest przeważającymi przesłankami w interesie publicznym, w tym przede wszystkim potrzebą ochrony konsumentów oraz utrzymania porządku publicznego. Uzasadniając twierdzenie, że sektor hazardowy ma szczególny charakter, wyróżniający go spośród innych sektorów gospodarki, Trybunał uznał, że nie sposób w podejściu do sektora hazardowego "nie brać pod uwagę moralnego, religijnego bądź kulturowego aspektu loterii lub innych rodzajów hazardu". Trybunał nadto podniósł, że hazard z natury niesie z sobą zagrożenie w postaci nadużyć finansowych oraz rozwoju przestępczości oraz że stanowi niebezpieczeństwo - tak dla poszczególnych jednostek, jak i osób im bliskich. To z kolei rodzić może szereg dalszych, niepożądanych konsekwencji społecznych. Jednocześnie ETS uznał za słuszne i możliwe do przyjęcia przeznaczenie środków uzyskanych z ewentualnych państwowych monopoli hazardowych na cele dobroczynne czy cele użyteczności publicznej. Uzasadnieniem dla ograniczania podaży hazardu jest ochrona konsumentów przed niebezpieczeństwami z natury wiążącymi się z nadmiernym uczestnictwem w hazardzie przez jednostki (nałóg hazardu). Wszystkie przytoczone argumenty zostały podniesione przez ETS w kolejnych orzeczeniach w sprawach: C-124/97, C-67/98, C-243/01, w sprawach połączonych C-338/04, C-359/04 i C-360/04 i w sprawie C-42/07 (por. Zb.Orz. 1999 i 2007, s.1-1891). Powyższą argumentację podziela Trybunał Europejskiego Obszaru Wolnego Handlu (EFTA). Trybunał ten, m.in. w wyroku z 30 maja 2007 r., w sprawie E-3/06, uznał, że ograniczenia w sektorze hazardowym mogą być uzasadnione "słusznymi celami", takimi jak "zwalczanie uzależnienia od gier hazardowych czy utrzymanie porządku publicznego". Na gruncie prawa polskiego należy wskazać na art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie, z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Zawarty w tym przepisie zespół norm definiuje przesłanki ustanawiania ograniczeń konstytucyjnych praw i wolności. Po pierwsze, ingerencja ustawodawcy w sferę praw i wolności jednostki może nastąpić wyłącznie w formie ustawy; po drugie, ograniczenia takie muszą być uzasadnione interesem publicznym wyrażonym w jednej z sześciu wymienionych wartości (bezpieczeństwo publiczne, porządek publiczny, ochrona środowiska, zdrowie publiczne, moralność publiczna, ochrona wolności i praw innych osób); po trzecie, wprowadzane ograniczenia nie mogą przekroczyć zakresu naruszającego zasadę proporcjonalności oraz nie mogą naruszać istoty praw i wolności. Z powyższego wynika, że państwa członkowskie mają pełną swobodę w wyborze systemu regulacji sektora hazardowego - w tym w wyborze wartości, które decydują się chronić poprzez taki system. W ramach tej swobody państwa mogą wybrać pomiędzy absolutnym zakazem urządzania gier hazardowych, częściowym zakazem bądź przyzwoleniem połączonym z systemem nadzory i kontroli nad sektorem (por. wyrok ETS w sprawie C-124/97), przy zachowaniu wymogu proporcjonalności (por. wyrok ETS w sprawach połączonych C-338/04, C-359/04 i C-360/04 Placanica i inni; wyrok ETS w sprawie C-65/05 Komisja p-ko Republice Greckiej). Ocena dopuszczalności zastosowania w sprawie art. 14 ust. 1 ww. ustawy- a w konsekwencji prawidłowość zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wymaga uwzględnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Wyrok ten wydany został wobec wniosków o orzeczenie prejudycjalne dotyczące wykładni art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z dnia 21 lipca 1998 r. ze zm.). Trybunał Sprawiedliwości UE uznał, że pytania sądów krajowych w istocie dążą do ustalenia, czy art. 1 pkt 11 ww. dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią "przepisy techniczne" w rozumieniu wspominanego przepisu dyrektywy, w związku, z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy (pkt 23 wyroku). Przepis ten stanowi, bowiem, że "Z zastrzeżeniem art. 10 państwa członkowskie niezwłocznie przekazują komisji wszelkie projekty przepisów technicznych /.../". Podkreślenia wymaga, że niedopełnienie obowiązku notyfikacji aktów prawa krajowego zawierających przepisy techniczne skutkuje uznaniem tych przepisów za sprzeczne z prawem unijnym, co z kolei - w konsekwencji zasady pierwszeństwa prawa unijnego - powoduje, że przepisy te nie mogą być stosowane (por. wyrok C-194/94, C-303/04, C-433/05). Wskazanym wyżej wyrokiem z 19 lipca 2012 r. Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że: "Art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienianej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalne "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku, z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego". Dokonując wykładni art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Trybunał Sprawiedliwości UE wyodrębnił trzy kategorie "przepisów technicznych": 1/ "specyfikacje techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 3 dyrektywy, 2/ "inne wymagania" zdefiniowane w art. 1 pkt 4 dyrektywy, 3/ zakazy produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i użytkowania produktów, Trybunał w wyrok z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C- 267/07 Lindberg, stwierdzi, że 1. Przepisy krajowe, które zawierają zakaz urządzania gier losowych przy wykorzystaniu niektórych automatów do gier, mogą stanowić przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 9 dyrektywy 83/189 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmienionej dyrektywą 94/10, o ile zostanie ustalone, że zakres spornego zakazu pozostawia jedynie miejsce na marginalne zastosowanie produktu w stosunku do tego, którego można by rozsądnie oczekiwać, lub, w przeciwnym razie, jeśli zostanie ustalone, że zakaz ten może mieć istotny wpływ na skład, charakter lub sprzedaż wspomnianego produktu. 2. Zdefiniowanie na nowo w przepisach krajowych usługi mającej związek z budową produktu, w szczególności polegającej na wykorzystaniu niektórych automatów do gier losowych, może stanowić przepis techniczny, który należy notyfikować na mocy dyrektywy 83/189 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmienionej dyrektywą 94/10, jeżeli nowe uregulowanie prawne nie ogranicza się do odtworzenia lub zastąpienia - bez dodawania specyfikacji technicznych ani innych nowych lub dodatkowych wymagań - przepisów technicznych już istniejących i należycie notyfikowanych Komisji, o ile zostały one wydane po wejściu w życie dyrektywy 83/189 w danym państwie członkowskim. 3. Przejście w krajowych przepisach z systemu zezwoleń na system zakazów może być istotną okolicznością z punktu widzenia obowiązku notyfikacji, który nakłada dyrektywa 83/189 ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, zmieniona dyrektywą 94/10. Natomiast większa lub mniejsza wartość produktu lub usługi bądź wielkość rynku produktu lub usługi nie są okolicznościami istotnymi z punktu widzenia tego obowiązku. Stwierdził, że przepisy krajowe należą do trzeciej kategorii "przepisów technicznych" – zastrzegając (pkt 32), że ta kategoria dotyczy przepisów krajowych, które pozostawiają miejsce jedynie na marginalne zastosowanie produktu w stosunku do tego, którego można rozsądzanie oczekiwać. Trybunał wskazał na możliwość uznania przepisów krajowych- mogących wpływać na obrót automatami - za "inne wymagania". Co prawda omawiany wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE wydany został w kontekście spraw na tle przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych (art. 129 ust. 1 i 2 – dotyczącego zezwoleń na urządzanie gier na automatach, art. 135 ust. 2 – dotyczącego zmiany tych zezwoleń i art. 138 ust. 1 – dotyczącego przedłużania zezwoleń), to przytoczona wyżej sentencja wyroku Trybunału, w zestawieniu z treścią jego uzasadnienia, pozwala przyjąć, że stwierdzenie zawarte w tym wyroku - co do tego, iż przepisy ustawy o grach hazardowych stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" - odnosi się do wszystkich przepisów ustawy. Choć w treści uzasadnienia (pkt 25) Trybunał wskazał, że przepis tego rodzaju jak art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych należy uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 – to jednak należy mieć na względzie, że teza ta pozostaje w związku ze stanowiskiem (pkt 24) wyrażonym w sprawie C-65/05 komisja p-ko Grecji, w której problem dotyczył znacznie szerszego zakresu zakazów. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II GSK 185/12 przychylił się nadto do poglądu, że skoro stosownie do art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do kompetencji Trybunału UE należy orzekanie w trybie prejudycjalnym o wykładni Traktatów i o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii - to stwierdzenie, że konkretny przepis prawa krajowego ma charakter techniczny w istocie byłoby wypowiedzią dotyczącą bezpośrednio przepisu prawa krajowego (nie zaś unijnego), co nie mieści się w kompetencjach orzeczniczych Trybunału Sprawiedliwości UE. Ponadto wskazał, że przywołane wyżej przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych są konsekwencją m.in. regulacji zawartej w art. 14 ust. 1. Wobec tego uznał Naczelny Sąd Administracyjny, że trudno byłoby przyjąć, iż przepis art. 14 ust. 1 ustawy krajowej bezwzględnie nie mógł być stosowany (przy założeniu, że Trybunał Sprawiedliwości UE ocenił ten przepis jako "techniczny"), w sytuacji gdy przepisy przejściowe - w zależności od ustaleń co do ich charakteru - zastosowanie mogłyby znaleźć, jako tylko potencjalnie "przepisy techniczne". Zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny ze stanowiskiem, że ocena czy art. 14 ust. 1 jest "przepisem technicznym", a w konsekwencji czy może być stosowany, jest kwestią wykładni tego przepisu, przy czym prawidłowa jego interpretacja zależy od ustalenia zakresu ograniczeń w używaniu automatów. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd.. W świetle uwag zawartych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE (pkt 31, 32, 37, 38, 39) konieczne jest, zatem zbadanie m.in. takich okoliczności, jak wpływ wprowadzenia zakazu, określonego art. 14 ust. 1 ustawy, na ograniczenie sposobu użytkowania danego typu automatów. Oceny wymaga też wskazanie czy przepis nie pozostawił miejsca jedynie na marginalne zastosowanie takich automatów jak i czy mógł wpłynąć w sposób istotny na ich właściwość lub sprzedaż.. Przedstawione zagadnienia - decydujące o możliwości stosowania art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, a w konsekwencji także art. 89 ust. 1 tej ustawy- organy orzekające w tej sprawie nie rozważały. Wprawdzie - na co wskazuje uzasadnienie wyroku - Trybunał Sprawiedliwości UE zdaje się powierzać ocenę charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych ("techniczne/nietechniczne") sądowi krajowemu, to mając na względzie obowiązującą w prawie unijnym zasadę autonomii proceduralnej państw członkowskich uznać należało, że skoro krajowe sądy administracyjne sprawują tylko kontrolę administracji publicznej według kryterium legalności, merytoryczne załatwienie tych spraw należy do organów administracji publicznej. Zatem to organy w pierwszym rzędzie zobowiązane są do oceny charakteru przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych i możliwości zastosowania art. 89 tej ustawy. W konsekwencji powyższego rzeczą organów celnych będzie dokonanie stosownych ustaleń i na ich podstawie rozstrzygnięcie sprawy - z możliwością kontroli przy zachowaniu dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego oraz przed sądami administracyjnymi. Mając, więc na uwadze przedstawione powyżej rozważania, dopiero stwierdzenie przez organy, że nienotyfikowany art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie narusza prawa unijnego i może być stosowany, stworzy - co do zasady - możliwość nałożenia przez nie kar pieniężnych za naruszenie zakazu urządzania gier na automatach poza kasynami gry. Bez wypowiedzenia się, co charakteru art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych ("przepis techniczny/nietechniczny") rozważenie prawidłowości wykładni i zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy art. 89 ust. 1 tej ustawy jest w istocie przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy - w zależności od wyniku rozstrzygnięcia czy art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w niniejszej sprawie odnośnie terminali komputerowych mając na względzie fakt wielofunkcyjności tych urządzeń, w tym, brak specjalizacji wykorzystania tylko w kierunku gier hazardowych, ma charakter przepisu technicznego- organy dokonają wykładni art. 89 ust. 1 tej ustawy i uzasadnią zasadność jego zastosowania w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, nadto uwzględnią także oceny prawne, wskazania i poglądy odnośnie procedury korzystania z opinii biegłych. Reasumując, Sąd uznając, że zaskarżone decyzje oraz poprzedzająca je decyzje organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie wyżej opisanym. Sąd uchylił decyzji organów obu instancji. Podstawą orzeczenia jest art.145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a., a na podstawie art.152 p.p.s.a., Sąd orzekł, że rozstrzygnięcia organów celnych nie podlegają wykonaniu, co oznacza, że nie wywołują skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.. W skład kosztów zaliczono uiszczony wpis w wysokości 1120 (720 +400) zł, wynagrodzenie pełnomocnika- adwokata w wysokości 4800 (2400 +2400) zł, łącznie 5920 zł.