I SA/Bd 3/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant referent stażysta Justyna Guzman po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2011 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz Z. C. kwotę 2817,00 złotych (dwa tysiące osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. określił Z. C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik w wysokości 10.669 zł. Organ uznał, że sprzedawane przez podatnika produkty, zaklasyfikowane przez Główny Urząd Statystyczny do grupowania PKWiU 38.32.33.0 nie są objęte mechanizmem odwrotnego obciążenia, wobec czego do dokonywanych dostaw nie ma zastosowania przepis art. 17 ust. 1 pkt 7, ust. 2 i ust. 7 oraz załącznik nr 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Organ podkreślił, że w przypadku dostaw aglomeratu o symbolu PKWiU 38.32.33.0, obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstaje na zasadach ogólnych, a zastosowanie znajduje stawka określona w art. 41 ust. 1 ww. ustawy, tj. 23%. W złożonym odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zrzuciła rażące naruszenie prawa wyrażone w: 1. art. 120 w zw. z art. 5, art. 6, art. 7 § 1 i art. 21 § 1 pkt 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez określenie w decyzji zobowiązania podatkowego wynikającego z deklaracji z pominięciem zobowiązania powstającego w wyniku zdarzenia (dostawy towarów), 2. art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 4, 5, 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzystające do powołanej w orzeczeniu podstawy prawnej uzasadnienie faktyczne 1 prawne, 3. art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 181, art. 194 § 3, art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez rażące naruszenie zasad prowadzenia postępowania, swobodnej i obiektywnej oceny dowodów, 4. art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 i ust. 7, art. 19 ust. 1, art. art. 29 ust. 1, art. 106 ust. 1a, art. 109 ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez błędną subsumpcję wskazanych przepisów, 5. art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej w zw. z § 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, poprzez błędną subsumpcję, 6. art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 r. w zw. z art. 93 Traktatu ustanawiającego Unie Europejską i w zw. z art. 199 pkt d Dyrektywy Rady Unii Europejskiej Nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i jej Załącznikiem VI, poprzez stosowanie zmanipulowanych przepisów. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotem prowadzonej przez stronę działalności jest skup, utylizacja oraz dalsza odsprzedaż tworzyw sztucznych, które zdaniem podatnika mieszczą się w grupowaniu PKWiU 38.11.55.0, zarówno odnośnie skupowanych odpadów, jak i powstającego w wyniku ich przetworzenia aglomeratu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż klasyfikacji aglomeratu powstałego z przetworzenia odpadów strona dokonała osobiście, przyjmując tym samym na siebie ryzyko negatywnych konsekwencji z tytułu błędnej klasyfikacji. Z uwagi na fakt, że strona nie posiadała interpretacji Urzędu Statystycznego w sprawie zaklasyfikowania dostaw aglomeratu do grupowania PKWiU 38.11.55.0 oraz w celu weryfikacji poprawności przyjętego symbolu PKWiU, Naczelnik Urzędu Skarbowego wystąpił do Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w Łodzi o wydanie opinii klasyfikacyjnej, przytaczając podany przez stronę opis procesu technologicznego. Główny Urząd Statystyczny, Departament Metodologii, Standardów i Rejestrów w Warszawie pismem z dnia 25 maja 2012 r. zaklasyfikował aglomerat powstały w wyniku przetworzenia odpadów z folii z tworzyw sztucznych do grupowania PKWiU 38.32.33.0 "Surowce wtórne z tworzyw sztucznych". W aktach sprawy znajduje się jeszcze jedna kserokopia opinii Urzędu Statystycznego w Łodzi z dnia 04 listopada 2011 r., która jest tożsama z opinią organu statystycznego wydaną w sprawie. Skarżąca natomiast poza kwestionowaniem kompetencji ustawowych organu statystycznego i przepisów o statystyce, powołując się na obowiązującą metodologię nie przedłożyła żadnego dowodu podważającego dokonaną klasyfikację PKWiU twierdząc, że uprawnionym do sklasyfikowania PKWiU jest wyłącznie dostawca. Odnosząc się do wydanej przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej z dnia [...] w której organ podzielił stanowisko strony, że sprzedawca granulatu z tworzyw sztucznych mieszczącego się w grupowaniu PKWiU 38.11.55.0 od dnia 01 lipca 2011 r. nie rozlicza podatku należnego, a faktury powinny zawierać adnotację, że podatek rozlicza nabywca, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że nie zapewnia ona ochrony prawno-podatkowej, przewidzianej w art. 14k Ordynacji podatkowej. Przedmiotem złożonego przez stronę zapytania nie była bowiem kwestia poprawności przyjętej klasyfikacji, a Minister Finansów udzielił odpowiedzi w oparciu o przedstawiony stan faktyczny. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego zasadnie przyjął, iż w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od towarów i usług, bowiem w zakresie dostaw aglomeratu o symbolu PKWiU 38.32.33.0 obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstaje na zasadach ogólnych, określonych w art. 19 ust. 1 ww. ustawy. Do określenia podstawy opodatkowania oraz wysokości podatku należnego, organ przyjął wykazane przez stronę z tytułu dokonanych dostaw w miesiącu październiku 2011 r. należne kwoty brutto, dla których podatnikiem w ocenie skarżącej jest nabywca, wykazane w rejestrze sprzedaży w łącznej wysokości 68.627,50 zł. Obliczona podstawa opodatkowania dla dostaw towarów oraz świadczenia usług na terytorium kraju opodatkowana stawką 23% wyniosła 55.794 zł, a podatek należny w stanowi kwotę 12.883 zł. Organ wskazał też, że w rozliczeniu podatku na stronie 9 zaskarżonej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji błędnie ujął w pozycjach odnoszących się dostawy towarów oraz świadczenia usług, dla których podatnikiem jest nabywca - podstawa opodatkowania jak i podatek, również kwotę obrotu z tytułu dostaw aglomeratu oraz kwotę podatku należnego. Zdaniem organu, z rachunkowego punku widzenia omyłka ta nie rzutuje na wysokość i prawidłowość określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego, które jest różnicą pomiędzy wysokością zadeklarowanego podatku należnego i podatku naliczonego. Omyłka ta jednak została sprostowana postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]., które zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] wobec czego brak jest podstaw do kwestionowania tego rozliczenia. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z powodu rażącego naruszenia: 1. art. 120 w zw. z art. 5, art. 6, art. 7 § 1 i art. 21 § 1 pkt 1, § 2 i 3 Ordynacji podatkowej poprzez określenie w decyzji zobowiązania podatkowego wynikającego z deklaracji z pominięciem zobowiązania powstającego w wyniku zdarzenia (dostawy towarów); 2. art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt 4, 5 i 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzystające do powołanej w orzeczeniu podstawy prawnej uzasadnienie faktyczne i prawne; 3. art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 3, art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez rażące naruszenie zasad prowadzenia postępowania, swobodnej i obiektywnej oceny dowodów; 4. art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14k § 1, 2 i 3 oraz art. 14m § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez określenie zobowiązania bez uwzględnienia okoliczności otrzymania interpretacji indywidualnej oraz zastosowania się do niej przez podatnika; 5. art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5a, art. 7 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 i 7, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 106 ust. 1a, art. 109 ust. 1 i 3 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędną subsumpcję; 6. art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy o statystyce publicznej w zw. z § 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług poprzez błędną subsumpcję; 7. art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 87 ust. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 93 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską i w zw. z art. 199 pkt d) Dyrektywy Rady Unii Europejskiej Nr 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i jej Załącznikiem VI poprzez stosowanie zmanipulowanych przepisów. Ponadto na wypadek, gdyby Sąd nie uwzględnił skargi z powodu powyższych zarzutów, ani nie uwzględni skargi z powodu innych okoliczności, strona wniosła o skierowanie zapytania prejudycjalnego do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w zakresie: 1. czy przyjęte przez Polskę przepisy art. 17 ust. 1 pkt. 7 i załącznika nr 11 do ustawy o podatku od towarów i usług polegające na wprowadzeniu enumeratywnie wymienionych towarów spełniają zasadę fakultatywności wobec przepisów art. 199 ust. 1 dyrektywy w związku z normami zawartymi w załączniku VI pkt 4 przedmiotowej dyrektywy? 2. czy zgodne z przepisami wspólnotowymi jest utrzymywanie w polskich przepisach statystycznych grup towarowych, które nie są klasyfikowane w Nomenklaturze Scalonej? 3. czy rozporządzenie PKWiU jest spójne z przepisami wspólnotowymi i nie powoduje kolizji prawnych poprzez przyznawanie towarom podwójnych klasyfikacji statystycznych? W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze zasługują na uwzględnienie. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy dokonywane przez skarżącą dostawy aglomeratu w październiku 2011 r. objęte są mechanizmem odwrotnego opodatkowania zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt , ust. 2 i ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej u.p.t.u.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 5a u.p.t.u., towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. W myśl natomiast art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. obowiązującego w stanie prawnym od dnia 1 lipca 2011 r., podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające towary wymienione w załączniku nr 11 do u.p.t.u., jeżeli dokonującym ich dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, niekorzystający ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9, a dostawa nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2. Wymieniony załącznik 11 obejmuje następujące towary: 1. ex 24.10.14.0 - Granulki i proszek z surówki, surówki zwierciadlistej lub stali - wyłącznie wlewki lub gęsi zwykle ze stali wysokostopowej, otrzymywane przez przetopienie i odlanie drobniutkich odpadów lub złomu, 2. ex 24.45.30.0 - Pozostałe metale nieżelazne i wyroby z nich; cermetale; popiół i pozostałości zawierające metale i związki metali - wyłącznie odpady i złom metali nieszlachetnych, 3. 38.11.51.0 - Odpady szklane, 4. 38.11.54.0 - Pozostałe odpady gumowe, 5. 38.11.55.0 - Odpady z tworzyw sztucznych, 6. 38.11.58.0 - Odpady inne niż niebezpieczne zawierające metal, 7. 38.12.27 - Odpady i braki ogniw i akumulatorów elektrycznych; zużyte ogniwa i baterie galwaniczne oraz akumulatory elektryczne, 8. ex 38.32.29.0 - Surowce wtórne z pozostałych metali - wyłącznie odpady i złom. W myśl art. 17 ust. 2 u.p.t.u., w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 7 usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku. Zgodnie natomiast art. 17 ust. 7 u.p.t.u. przepis ust. 1 pkt 7 stosuje się, jeżeli nabywca lub usługobiorca jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15. Powyższe uregulowania zostały wprowadzone w związku z regulacją zawartą w art. 199 ust. 1 lit. d Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej. Według tego przepisu państwa członkowskie mogą postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik – odbiorca z tytułu dostawy zużytych materiałów, zużytych materiałów nienadających się do ponownego użycia w tym samym stanie, złomu, odpadów przemysłowych i nieprzemysłowych, odpadów przetwarzalnych częściowo przetworzonych odpadów oraz dostawy pewnych towarów i świadczenia usług, wymienionych w załączniku VI. W art. 199 ust. 2 Dyrektywy stanowi się, że przy stosowaniu możliwości przewidzianej w ust. 1, państwa członkowskie mogą określić dostawy towarów i świadczenie usług objęte tymi środkami, jak również kategorie dostawców, usługodawców, nabywców lub usługobiorców, do których środki te mogą mieć zastosowanie. We wskazanym załączniku VI Dyrektywy wymieniono następujące dostawy: 1. odpadów żelaznych i nieżelaznych, złomu oraz zużytych materiałów, w tym półproduktów będących wynikiem przetwarzania, wytwarzania lub stapiania metali nieżelaznych oraz ich stopów, 2. półproduktów żelaznych i nieżelaznych oraz niektórych powiązanych usług przetwarzania, 3. pozostałości i innych materiałów przetwarzalnych składających się z metali z żelaznych i nieżelaznych, ich stopów, żużlu, popiołu, zgorzeliny i pozostałości przemysłowych zawierających metale lub ich stopy, a także świadczenie usług polegających na selekcji, cięciu, rozdrabnianiu i prasowaniu tych produktów, 4. dostawy oraz określone usługi polegające na przetwarzaniu związane z odpadami żelaznymi i nieżelaznymi, jak również ze ścinkami, złomem, odpadami oraz zużytymi i przetwarzalnymi składającymi się ze stłuczki, szkła, papieru, tektury, szmat, kości, skóry, sztucznej skóry, pergaminu, skór surowych, ścięgien, szpagatu, wyrobów powroźniczych, lin, kabli, gumy i plastiku, 5. materiałów, o których mowa w niniejszym załączniku po przetworzeniu w formie czyszczenia, polerowania, selekcji, cięcia , rozdrabniania , prasowania lub wlewania do wlewek, 6. złomu i odpadów po obróbce materiałów podstawowych . Z regulacji unijnej wynika, że wprowadzenie mechanizmu odwrotnego opodatkowania nie jest obligatoryjne. Dyrektywa zezwala państwom członkowskim na zawężenie stosowania tego mechanizmu wyłącznie do określonych dostaw towarów i świadczenia usług. Państwa mogą również określić kategorie dostaw, usługodawców, nabywców lub usługobiorców, do których mogą mieć zastosowanie środki określone w art. 199 Dyrektywy. Na podstawie art. 199 ust. 2 Dyrektywy państwa członkowskie mogą więc w zasadzie dowolnie ograniczać zakres przedmiotowy i podmiotowy stosowania omawianego mechanizmu w porównaniu do zakresu określonego w przepisach unijnych (por. Dyrektywa VAT 2006/112/WE. Komentarz 2010, pod redakcją J. Martiniego, Wrocław 2010, s. 861 -862). Jak wyżej wskazano ustawodawca krajowy, wprowadzając do ustawy o podatku od towarów i usług art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u., skorzystał z możliwości prawnej, uczynienia podatnikiem podatku od towarów i usług odbiorcy dostawy, ale jedynie w odniesieniu do towarów wymienionych w załączniku nr 11 u.p.t.u., dokonując tym samym jedynie częściowej implementacji przepisów prawa wspólnotowego do porządku krajowego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze nie narusza to przepisów prawa unijnego. W rozpatrywanej sprawie skarżąca dokonywała dostaw aglomeratu, który sama (bez interpretacji urzędu statystycznego) zaklasyfikowała do grupowania PKWiU 38.11.55.0 - Odpady z tworzyw sztucznych. W piśmie z dnia 26 kwietnia 2012 r. skarżąca wyjaśniła, że aglomerat powstaje z odpadów z folii z tworzyw sztucznych. Posegregowane i wstępnie oczyszczone folie wrzucane są do urządzenia nazywanego zagęszczarką, w której pod wpływem tarcia, folia nagrzewa się, rozdziera i tworzy jednorodna masę. Do foli dodaje się niewielkie ilości wody, aby folia przybrała formę nieregularnych grudek. Z kolei we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 15 czerwca 2011 r. strona wyjaśniła, że utylizacja tworzyw sztucznych polega na oczyszczeniu opakowań z tworzyw sztucznych i przetworzeniu na granulat, który jest komponentem/materiałem produkcyjnym. Z powyższego wynika, że skarżąca dokonuje przetworzenia nabywanych odpadów z tworzyw sztucznych. Efektem tego procesu jest nowy wyrób (aglomerat), będący materiałem produkcyjnym, a strona jest wytwórcą tego wyrobu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. pismem z dnia 8 maja 2012 r. zwrócił się do Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatury Urzędu Statystycznego w Łodzi o wydanie opinii klasyfikacyjnej dotyczącej powyższego wyrobu, przytaczając podany przez skarżącą proces technologiczny, któremu są poddawane odpady z tworzyw sztucznych. W piśmie z dnia 25 maja 2012 r. Główny Urząd Statystyczny, Departament Metodologii, Standardów i Rejestrów W Warszawie zaklasyfikował aglomerat powstały w wyniku przetworzenia odpadów z folii z tworzyw sztucznych do grupowania PKWiU 38.32.33.0 "Surowce wtórne z tworzyw sztucznych". Zauważyć należy, że w aktach sprawy znajduje się także opinia Urzędu Statystycznego w Łodzi z dnia 4 listopada 2011 r., w której aglomerat również zaklasyfikowano do PKWiU 38.32.33.0. Podkreślenia wymaga, że surowce wtórne zaliczone do powyższego grupowania nie zostały wymienione w załączniku nr 11 u.p.t.u., a zatem do dostawy tych towarów nie może być stosowany mechanizm odwrotnego opodatkowania. Tylko dostawa odpadów z tworzyw sztucznych zaklasyfikowanych do PKWiU 38.11.55.0. objęta jest regulacją wynikająca z art. 17 ust. 1 pkt 7 u.p.t.u. Organy podatkowe zasadnie zatem zakwestionowały dostawy dokonane przez skarżąca w oparciu o ten przepis. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty strony podważające prawidłowość klasyfikacji statystycznej. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż opinie klasyfikacyjne organów statystyki publicznej zawierające interpretacje standardów i nomenklatur statystycznych nie są formalnie wiążące zarówno dla organów podatkowych, jak i dla podatników. Z uwagi na to, że nie są źródłem prawa, czy też prawem tworzącym określone prawa lub obowiązki podatkowe dla ich adresatów, stanowią one jedynie dowód w postępowaniu podatkowym mającym na celu ustalenie bądź określenie wysokości zobowiązania podatkowego w należnej - zgodnej z prawem wysokości i jak każdy dowód podlegają swobodnej ocenie organu podatkowego (por. na przykład: wyrok SN z dnia 26 stycznia 2000 r., III RN 121/99, wyroki NSA: z dnia 10 lutego 1998 r., I SA/Łd 1147/96, z dnia 8 maja 2002 r., SA/Sz 2279/00, a także postanowienie NSA z dnia 29 maja 2003 r., II SA 2968/02). Także organ odwoławczy stwierdził, że opinia statystyczna jest jednym z dowodów w sprawie. Podniósł przy tym, że na odmienną od odpadu klasyfikację statystyczną aglomeratu wskazuje to, że nabywane przez skarżącą odpady poddawane są obróbce, w wyniku której powstaje nowy produkt. Zwrócił również uwagę na różnice w definicji słowa "odpad" oraz "surowiec wtórny". Organ podatkowy nie przyjął zatem wydanej przez organ statystyczny opinii bezkrytycznie. Zdaniem Sądu, ocena ta nie budzi zastrzeżeń. Strona zarzuca również organom podatkowym, że niedokonały klasyfikacji spornego towaru w oparciu o Nomenklaturę Scaloną (CN). Należy jednak zauważyć, że przepisy unijne regulujące mechanizm odwrotnego opodatkowania nie odwołują się w zakresie klasyfikacji towarów do Nomenklatury Scalonej. Tym samym państwo członkowskie przy identyfikowania towarów, do których ma zastosowanie ten mechanizm nie ma obowiązku stosowania tej Nomenklatury. Sąd nie podziela także zarzutu strony, że organy podatkowe naruszyły art. 14k i 14m Ordynacji podatkowej. Stwierdzić należy, że w dniu 15 czerwca 2011 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji, wskazując, że dokonuje przetworzenie tworzyw sztucznych na granulat i jako przedmiot dostawy mieści się on w grupowaniu PKWiU 38.11.55.0. Strona zapytała, czy przy dostawie powyższych towarów powinna wystawić fakturę bez podatku należnego. Jej zdaniem, wskutek zmiany przepisów z dniem 1 lipca 2011 r., obowiązanym do rozliczenia podatku jest nabywca towarów. W interpretacji indywidualnej z dnia [...]. Minister Finansów, opierając się na wskazanej przez stronę klasyfikacji statystycznej, uznał jej stanowisko za prawidłowe. W konsekwencji skarżąca dokonała korekty podatku należnego. Niewątpliwie indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego daje zainteresowanemu podmiotowi swoistą ochronę prawną, o której stanowi przepis art. 14k Ordynacji. Zawarte w tym przepisie gwarancje dla wnioskodawcy oznaczają, że zastosowanie się przez niego do interpretacji indywidualnej (przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną) nie może mu szkodzić. Jednakże interpretacja wiąże tylko i wyłącznie w przedstawionym stanie faktycznym. Podatnik nie jest chroniony, jeśli stan faktyczny będzie odbiegał od rzeczywistości. Jego weryfikacja jest możliwa w toku kontroli podatkowej bądź kontroli skarbowej, a następnie w toku postępowania podatkowego. W przypadku, gdy stan faktyczny nie zgadza się z opisanym we wniosku, podatnik ponosi wszelkie negatywne tego konsekwencji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca dokonała błędnej klasyfikacji statystycznej wytwarzanego przez siebie aglomeratu do grupowania PKWiU 38.11.55.0. Sąd nie znajduje też podstaw do wystąpienie, w oparciu o art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z pytaniami prejudycjalnymi wskazanymi w skardze. To sąd krajowy, prowadzący postępowanie, samodzielnie podejmuje decyzję, czy orzeczenie dotyczące wykładni prawa unijnego jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sporu głównego. Sąd powinien zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości, jeżeli uzna, że określony przepis (przepisy) prawa unijnego budzi wątpliwości interpretacyjne, niedające się usunąć w procesie stosowania prawa unijnego. Zdaniem Sądu, interpretacja przepisów unijnych w zakresie mechanizmu odwrotnego opodatkowania na tle rozpatrywanej sprawy, nie budzi wątpliwości. Z tego względu Sąd oddalił wniosek strony o wystąpienie do Trybunału z pytaniami prejudycjalnymi. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, bowiem nie wiadomo dokładnie w jaki sposób została wyliczona określona skarżącej kwota podatku w wysokości 10.669 zł za październik 2011 r. Wskazać należy, że w związku z błędami w rozliczeniu podatku Naczelnik Urzędu Skarbowego w postanowieniu z dnia [...] powołując się na art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, dokonał w tabeli, na stronie 9, wydanej przez siebie decyzji z dnia 13 sierpnia 2012 r., określającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w powyższej wysokości, sprostowania oczywistej pomyłki. Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] utrzymał powyższe postanowienie w mocy. Jednak tut. Sąd wyrokiem z dnia [...], [...] uchylił obydwa postanowienia, a zatem nie funkcjonują one w obrocie prawnym. W tej sytuacji istotne znaczenie ma to, czy mimo błędów popełnionych przez organ pierwszej instancji w rozliczeniu podatku, organ odwoławczy te błędy poprawił i czy na podstawie decyzji organu odwoławczego można skarżącej wyliczyć w sposób prawidłowy kwotę zobowiązania podatkowego za październik 2011 r. Z zaskarżonej decyzji wynika (s.10), że z tytułu dostaw aglomeratu przyjęto wynikającą z rejestru sprzedaży kwotę brutto 68.627, 50 zł. Obliczona z powyższego tytułu podstawa opodatkowania wyniosła 55.794 zł, a podatek należny 12.883 zł. Tak wyliczona kwota podatku różni się jednak od kwoty wskazanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G.. Według bowiem tego organu kwota podatku należnego wynosi 12.833 zł (s. 5 decyzji). Dalej, Dyrektor Izby Skarbowej przyznał, że w rozliczeniu podatku na stronie 9 decyzji, organ pierwszej instancji "błędnie ujął w pozycjach odnoszących się do dostawy towarów oraz świadczenia usług, dla których podatnikiem jest nabywca – podstawa opodatkowania jak i podatek również kwotę obrotu z tytułu dostaw aglomeratu oraz kwotę podatku należnego." Wynika z tego, że pewne kwoty w tabeli na stronie 9 decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego zostały ujęte błędnie, jednak nie wiadomo jakie kwoty są prawidłowe. Nie wiadomo także, czy kwoty zawarte w pozostałych częściach powyższej tabeli są właściwe. Zdaniem Sądu, kwota podatku powinna być wyliczona w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości, co do swojej poprawności. Organ drugiej instancji takiego wyliczenia nie przedstawił. Narusza to art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W świetle tych przepisów organ powinien podjąć wszelkie działania pozwalające na prawidłowego określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego. Mając powyższe uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art.152 p.p.s.a. Sąd określił, iż zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. O zwrocie kosztów sądowych postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 p.p.s.a. H. Adamczewska-Wasilewicz L. Kleczkowski D.Dudra