I OSK 2066/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Ż. i B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 47/13 w sprawie ze skargi A. Ż. i B. S. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 22 maja 2013 r., II SA/Rz 47/13 oddalił skargę A. Ż. i B. S. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: B. S. i A. Ż. wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. zwrócili się do Prezydenta Miasta Rzeszowa z o przywrócenie w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] granic działki nr [...], zgodnie z danymi państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i wyjaśnienie przyczyn zmniejszenia powierzchni działki z 1,51 ha, do 1,4382 ha. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie uchylił decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], dotyczących działek nr nr [...]. Następnie Prezydent Miasta Rzeszowa decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] wprowadził zmiany do ewidencji gruntów i budynków obr. [...] dla wyżej wymienionych działek. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie decyzją z dnia [...] czerwca 2011r., nr [...] utrzymał w mocy wymienioną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 listopada 2011r., sygn. akt II SA/Rz 770/11 uchylił powyższą decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje z urzędu lub na wniosek, poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do danych ewidencyjnych po uzyskaniu odpowiednich dokumentów, z których te zmiany wynikają. Dokumenty, które mogą być podstawą zmienionego wpisu określa § 12 ust. 1 i § 46 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a są to między innymi prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne, akty normatywne i wskazane jako podstawa prawna rozstrzygnięcia opracowania geodezyjne i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych. Sąd podał również, że w sytuacji, gdy operat ewidencji gruntów i budynków stał się operatem obowiązującym, wszelkie jego zmiany mogą być dokonane w trybie ściśle przewidzianym przepisami, a w przypadku aktualizacji poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do danych ewidencyjnych. Nie jest możliwe dokonanie zmian w ewidencji z uwagi na nieprawidłowo przeprowadzoną modernizację, gdyż organ administracji publicznej nie może ustalać przebiegu granic między sąsiadującymi działkami. Postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, czyli wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. Kwestie sporne odnośnie granic sąsiadujących działek mogą być uregulowane w odrębnym postępowaniu, czy to rozgraniczeniowym, czy też postępowaniu cywilnym na przykład o wydanie nieruchomości. W następstwie wskazanego wyżej wyroku Prezydent Miasta Rzeszowa decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] odmówił wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w przedmiocie działek nr nr [...], którą po raz kolejny decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] uchylił Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Rzeszowa decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], odmówił wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] w przedmiocie działek nr nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Prezydent podał, że w wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku stron przeprowadzono dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalono, że działka nr [...] położona w obrębie [...] została utworzona w trakcie przeprowadzonego w 1992 roku na terenie wsi [...] i [...] scalenia gruntów. W dokumentacji, która częściowo znajduje się w Grodzkim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Rzeszowie brak dokumentacji technicznej to jest szkiców, współrzędnych, protokołów z przyjęcia granicy działki nr [...], ale wszystkie zebrane dokumenty zostały dołączone do sprawy. W 2009 r. przeprowadzono modernizację ewidencji gruntów obrębu [...]. W myśl art. 24 a ust. 8 ustawy po upływie terminu wyłożenia projektu (15 dni roboczych), projekt operatu opisowo kartograficznego staje się operatem gruntów i budynków. Informację Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] lipca 2009 r. opublikowano w dniu [...] lipca 2009 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego (Dz. Urz. Nr 58, poz. 1451). W myśl art. 24a ust. Prawa geodezyjnego i kartograficznego, zarzuty do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków zgłoszone po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowy województwa informacji, że projekt operatu stał się operatem ewidencji gruntów i budynków, traktowane są jako wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów. Aktualizacja operatu ewidencji gruntów następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych po uzyskaniu odpowiednie dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych wymienionych w § 12 ust. 1 i § 46 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Prezydent Miasta Rzeszowa uznał, że brak jest podstaw do dokonania żądanych przez zainteresowanych zmian w operacie ewidencyjnym. Od wskazanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia [...] października 2012r. odwołali się B. S. i A. Ż. Odwołanie uzasadnili tym, że wytyczona przez Skarb Państwa działka nr [...] o powierzchni 1, 51 ha, nie z ich winy zmniejszyła powierzchnię do 1,4382 ha. Zwrócili się "o przywrócenie do stanu pierwotnego". Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa. Organ wskazał na obowiązujące w tym zakresie przepisy i stwierdził, że w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] powierzchnię działki nr [...] w przyjętych granicach wynosząca 1,4382 ha obliczono na podstawie danych ewidencyjnych i jest obowiązująca. W państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym brak jest dokumentów zezwalających na dokonanie żądanych przez wnioskodawców zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 Nr 124, poz. 1361 z późn. zm.), oznaczenie nieruchomości, w tym określenie jej powierzchni należy do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków i z tego względu nie jest objęta rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Zatem fakt wykazania w księdze wieczystej wartości powierzchni działki nie oznacza, że wartość ta została objęta rękojmią wiary publicznej, gwarantując właścicielowi grunt o takiej powierzchni, gdyż przedmiotem obrotu cywilno - prawnego jest nieruchomość w granicach określonych w ewidencji gruntów. W przypadku, gdy strony nie akceptują aktualnie istniejącego na gruncie stanu faktycznego i nie dysponują nowymi tytułami prawnymi, sprawa może być rozstrzygnięta w postępowaniu rozgraniczeniowym, co do którego właściwym jest wójt, burmistrz, prezydent. A. Ż. i B. S. złożyli skargę na wskazaną wyżej decyzję. Zdaniem skarżących poszerzenie granic Miasta Rzeszowa i prowadzona modernizacja nie powinny zmieniać powierzchni jej działki. Niezrozumiałe jest dla skarżących, że "za błędy urzędników musi płacić niewinny obywatel". Podali, że powierzchnia działki z dnia dokonania wymiany powinna pozostać bez zmian, chyba że Skarb Państwa odkupi od nich objętą sporem część działki. W odpowiedzi na skargę Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę. Sąd wskazał, że mając na względzie treść i skutki zapadłego przed sądem prawomocnego wyroku z dnia 21 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 770/11 w świetle regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a. stwierdzić należy, że organy administracji ponownie prowadząc postępowanie związane były oceną prawną zawartą w wyroku w zakresie rozumienia pojęcia "aktualizacja danych" oraz "techniczno-deklaratoryjnego" charakteru ewidencji gruntów i budynków, a zaprezentowana wykładnia tych pojęć przez sąd wykluczyła dokonywanie zmian ewidencyjnych przez organ, które nie wynikają wprost z dokumentów źródłowych lub które powinny zostać rozstrzygnięte w drodze cywilnego sporu o własność, a dopiero uzyskany prawomocny wyrok sądowy może stanowić podstawę zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Sąd rozpoznając skargę na ostateczną decyzję zapadłą w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy zobowiązany był do skontrolowania, czy została ona podjęta z uwzględnieniem wskazań, co do dalszego postępowania i wyrażonej oceny prawnej, sam będąc tą oceną związany. Uwzględniając stan faktyczny i prawny w dacie wydania zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że nie uległy zmianie okoliczności faktyczne i prawne sprawy, mogące powodować nieaktulaność oceny prawnej zawartej w wyżej powołanym wyroku tut. Sądu z dnia 21 listopada 2011 r. W szczególności nie zmienił się zakres żądania skarżących określony we wniosku z dnia [...] maja 2010 r., gdyż konsekwentnie domagają się wprowadzenia w ewidencji gruntów i budynków zmian przedmiotowych w zakresie powierzchni ich działki z okresu poprzedzającego przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków z 2009 r. Skarżący nie dołączyli natomiast dokumentów, które mogły stanowić podstawę do aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków określonych w rozporządzeniu z 2001 r. Takie też stwierdzenia zawarł organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a Sąd uznaje je za prawidłowe, gdyż są konsekwencją oceny prawnej zawartej w wyroku Sądu z dnia 21 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 770/11 i stanowią jej realizację. Nadto organ podał, za przywołanym wyżej wyrokiem, że nie jest możliwe dokonanie zmian w ewidencji z uwagi na nieprawidłowo przeprowadzoną modernizację, gdyż organ administracji publicznej nie może ustalać przebiegu granic między sąsiadującymi działkami. Z tych przyczyn Sąd nie mógł uwzględnić zarzutów skargi, które polegają na żądaniu przywrócenia powierzchni działki, jaka została skarżącym przydzielona przez Skarb Państwa w ramach scalenia i wymiany gruntów z 1992 r. Od tego wyroku skarżący wnieśli skargę kasacyjną, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a tj.: - art. 145 § 1 pkt 2) p.p.s.a. w związku art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 77 §1 K.p.a. oraz art. 134 p.p.s.a. i 135 p.p.s.a. - przez niezastosowanie tych przepisów oraz naruszenie art. 151 p.p.s.a. — przez zastosowanie, i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie, wskutek rażącego naruszenia przepisów postępowania, utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa, wydaną przez osobę, nieupoważnioną do wydania decyzji w imieniu tego organu; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Rzeszowa zostały wydane z naruszeniem: - art. 7 kpa, przez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie słuszny interes strony, - art. 9 kpa, przez nie poinformowanie strony skarżącej w trakcie postępowania o wszystkich okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, - art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1§ 2 p.u.s.a.- poprzez niedostrzeżenie przez WSA w Rzeszowie naruszenia prawa przez organy administracyjne, a zatem niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej sądu; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przemilczenie naruszenia prawa, poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym i pominięcie wyjaśnienia rozstrzygnięcia; - art. 153 p.p.s.a. poprzez błędnie jego zastosowanie, i uznanie przez WSA w Rzeszowie swojego związania wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 21 listopada 2011 r., sygn.. akt: II SA/Rz 770/11 w sytuacji, gdy ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie, a w niniejszym postępowaniu w zakresie wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 21 listopada 2011 r. takiego właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego wskutek błędnie ustalonego stanu faktycznego nie było; Podniesiono również na podst. art.174 pkt 1 p.p.s.a zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego tj.: - art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego poprzez uznając, iż nie było możliwym dokonania zmiany w ewidencji gruntów w okolicznościach niniejszej sprawy; - art.12, Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 454) poprzez błędną wykładnię a przez to błędne zastosowanie polegające na nie zaktualizowaniu ewidencji geodezyjnej oraz nieusunięciu błędów w tej ewidencji, mimo istnienia dowodów będących źródłami dla celów ewidencyjnych; - § 35, § 36 pkt 4, §46 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 454) poprzez błędną wykładnię, a przez to błędne nie zastosowanie polegające na nie zaktualizowaniu ewidencji geodezyjnej oraz nieusunięciu błędów w tej ewidencji, mimo istnienia dowodów będących źródłami dla celów ewidencyjnych. Skarżący zarzucił też zastosowanie przez WSA w Rzeszowie przepisu sprzecznego z Konstytucją tj. art. 24 a pkt. 9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010.193.1287 t.j,. z póź. zm.) - przepisu nie przewidującego zawiadamiania stron poprzez doręczenie, a jedynie ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Województwa projektu operatu opisowo - kartograficznego z 30-dniowym terminem do złożenia zarzutów. Wnieśli o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. pełn. B. S. oraz A. Ż. poinformował NSA, że skarżący kasacyjnie A. Ż. zmarł, a jego następcami prawnymi są jej ww. mocodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności powodujących nieważność postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a także nie ma miejsca żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji. W tej sytuacji kontrola zaskarżonego wyroku dotyczy jedynie zakresu znaczonego podstawami skargi kasacyjnej. W przedmiotowej sprawie należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, albowiem podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są konsekwencją podniesionych zarzutów prawa materialnego, z wyjątkiem zarzutu dotyczącego naruszenia art.144 § 4 p.p.s.a. i art.153 p.p.s.a. Dopiero w przypadku uznania zasadności zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego zasadnym byłoby rozważanie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego należy przede wszystkim odnieść się do zarzutu najdalej idącego tj zastosowania przez WSA w Rzeszowie przepisu sprzecznego z Konstytucją, tj. art. 24a pkt 9 ( powinno być ust.9 )ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zarzut ten jest bezprzedmiotowy a to dlatego, że art. 24 ust. 9 ustawy nie tylko nie był stosowany przez Sąd I instancji, ale nadto przepis ten nie był przedmiotem rozważań w uzasadnieniu wyroku, a nawet nie był powoływany. Należy podkreślić, że art. 24a reguluje szczególny rodzaj postępowania jakim jest postępowanie modernizacyjne, to w ramach tego postępowania każdy czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji o której mowa w ust. 8 zgłaszać zarzuty do tych danych. Zgodnie z art. 24a ust.10 ustawy o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji. Oczywiście od decyzji tej przysługuje odwołanie do organu II instancji, a następnie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego i skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast zarzuty zgłoszone po terminie określonym w art. 9 traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków (art. 24a ust.12 ustawy). Podkreślić należy, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego nie było szczególne postępowanie modernizacyjne, ale postępowanie w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, stąd też jak wskazano już wcześniej Sąd I instancji nie stosował i nie rozważał art. 24a ust. 9 ustawy, dlatego też sformułowany zarzut jest niezasadny. Jako kolejny zarzut wskazano na naruszenie art. 20 ustawy, skarżący zarzuca naruszenie tego przepisu poprzez uznanie, iż nie było możliwym dokonanie zmiany w ewidencji gruntów w okolicznościach niniejszej sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie odniesiono się do tego zarzutu, czyli naruszenia art.20 ustawy. Tak sformułowany zarzut nie może być uwzględniony, przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że powołany artykuł składa się z kilku jednostek redakcyjnych, a nadto ustępy pierwszy i drugi składają się z kilku punktów, skarżący kasacyjnie nie wskazuje która jednostka art. 20 ustawy jest przedmiotem zarzutu. Nadto art. 20 ustawy nie reguluje żadnego postępowania ewidencyjnego, a tylko określa ogólne zasady dotyczące prowadzenia tego rodzaju rejestru publicznego jakim jest ewidencja gruntów i budynków, tj. zakres przedmiotowy, podmiotowy tego rejestru, co dodatkowo sprawia, że trudno domniemywać na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu. Kolejne zarzuty dotyczą naruszenia przepisów rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków tj § 12, § 35, § 36 pkt 4, § 46 ust.2. Przepis §12 określa dokumenty na podstawie których można dokonać wpisu w ewidencji gruntów. Skarżący składając wniosek o wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów nie przedłożyli żadnego z wymienionych w tym przepisie dokumentów na podstawie którego zmiana mogłaby być wprowadzona. Należy wyraźnie zaznaczyć, że dokumenty określające poprzedni stan prawny działek gruntu nie stanowią podstawy do zarejestrowania tego stanu w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli stan późniejszy został stwierdzony kolejnymi dokumentem, z którym ustawodawca związał skutek wiążącego ustalenia stanu prawnego danych działek gruntu. Oznacza to, że w ewidencji gruntów nie można wprowadzać zmian na podstawie wcześniejszych, historycznych już dokumentów, zmiana może być wprowadzona na podstawie dokumentów sporządzonych po dokonanym już wpisie w ewidencji gruntów, a który to wpis ma być przedmiotem zmiany. Stąd też niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia § 36 pkt 4 rozporządzenia, który to przepis stanowi, że przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, albowiem dokumentacja dotycząca scalenia pochodzi z 1992r., Podobnie zarzut dotyczący naruszenia § 46 ust.2 rozporządzenia jest niezasadny, przepis ten stanowi, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z wymienionych w pkt 1 do pkt 4 dokumentów. Wprowadzenie z urzędu zmiany w ewidencji nie może być oparte o dokumenty wymienione co prawda w pkt 1 do pkt 4, ale będące już dokumentami historycznymi, albowiem późniejszy stan dotyczący działek został już stwierdzony kolejnymi dokumentami. Z kolei § 35 rozporządzenia określa źródła danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji, tym samym przepis ten dotyczy innego zagadnienia jakim jest postępowanie w sprawie założenia ewidencji, a nie postępowania w sprawie wprowadzenia zmian do istniejącej ewidencji. Z zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazano na art. 153 p.p.s.a. z uwagi na wyrok jaki już zapadł przed Sądem I instancji w dniu 21 listopada 2011r. sygn. akt II SA/Rz 770/11. Zarzut ten jest niezasadny Sąd I instancji w zaskarżonym obecnie wyroku prawidłowo ocenił, że organy administracyjne prowadząc ponownie postępowanie związane były oceną zawartą w wyroku z dnia 21 listopada 2011r. w którym wyjaśniono istotę i charakter ewidencji gruntów, a także zasady i podstawy wprowadzania zmian w ewidencji gruntów, oraz prowadząc ponownie postępowanie nie naruszyły tej oceny. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że żądanie skarżących dotyczyło wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów w zakresie przedmiotowym, tj. powierzchni ich działki z okresu poprzedzającego przeprowadzenie postępowania modernizacyjnego z 2009r., jednak skarżący nie przedłożyli stosownych dokumentów określonych w rozporządzeniu, w oparciu o które zmiany te mogłoby być wprowadzone, natomiast podstawą wprowadzenia tych zmian nie mogły być dokumenty scaleniowe z 1992r., które poprzednio określały stan przedmiotowy działki. Dlatego też zarzut dotyczący naruszenia art.153 p.p.s.a jest niezasadny. W tych też okolicznościach tracą na znaczeniu proceduralne zarzuty skargi kasacyjnej skoro nie mogły one przy poprawnym wyłożeniu i zastosowaniu prawa materialnego mieć wpływu na wynik sprawy. Zarzuty te bowiem odnosiły się do ustaleń, których ani organ, ani Sąd przy prawidłowej wykładni prawa materialnego nie musiał dokonywać. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się bezzasadne, to na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.