I FSK 1318/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. spółka komandytowa z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lutego 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 1388/12 w sprawie ze skargi R. spółka komandytowa z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 21 lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2006 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w L. na rzecz R. spółka komandytowa z siedzibą w P. kwotę 3.550 (trzy tysiące pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami. 1.1. Wyrokiem z 21 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 1388/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R. Spółki komandytowej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 21 lutego 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2006 r. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że wskutek postępowania kontrolnego stwierdzono, iż Skarżąca w sposób nieuprawniony odliczyła podatek naliczony zawarty w fakturach dokumentujących nabycie towarów, wykorzystanych następnie do czynności, które są zwolnione z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Skarżąca świadczyła mianowicie usługi polegające na wykonaniu ram witrażowych wraz z ich montażem, w obiekcie zabytkowym. Tymczasem zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm., dalej jako: "u.p.t.u.") i poz. 11 załącznika nr 4, usługi polegające na ochronie zabytków są zwolnione z podatku. Stwierdzono również, że Skarżąca niezasadnie odliczyła podatek naliczony z faktur wystawionych przez A. W. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. A. w Z., gdyż faktury te nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. W rezultacie decyzją z 6 września 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. określił Skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2006 r. Od tej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko, zgodnie z którym faktury wystawione na rzecz Skarżącej przez A. W. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Powołał się przy tym m. in. na zeznania pracowników obu przedsiębiorstw, z których wynika, że podmioty te nie prowadziły faktycznej współpracy. Zdaniem organu odwoławczego o fikcyjnym charakterze zakwestionowanych transakcji świadczy również brak – poza fakturami, umową o współpracy oraz niektórymi zleceniami - jakichkolwiek dokumentów potwierdzających fakt współpracy oraz gotówkowy sposób rozliczeń. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał także na wyniki postępowania kontrolnego prowadzonego wobec A. W. W jego toku ustalono mianowicie, że zajmowała się ona procederem wystawiania fikcyjnych faktur wobec szeregu podmiotów, w tym również wobec Skarżącej. Postępowanie to zostało zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji co do klasyfikacji usług polegających na wykonaniu i zamontowaniu ram witrażowych w obiekcie zabytkowym. W jego ocenie usługi tego rodzaju należą do usług ochrony zabytków i podlegają zwolnieniu z opodatkowania, stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. W konsekwencji podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, zawartego w cenie towarów i usług wykorzystanych do wykonania usług zwolnionych z opodatkowania. 2. Skarga do Sądu I instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej jako: "O.p.") przez przyjęcie, że w wyniku wszczęcia postępowania karnego skarbowego nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, 2) art. 122 i art. 187 § 1 O.p. przez przyjęcie, że zakwestionowane faktury nie dokumentowały rzeczywistych czynności gospodarczych, 3) art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 O.p. przez nieuwzględnienie wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań A. W. 2.2. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że skarga jest niezasadna. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii przedawnienia zauważył, iż pięcioletni termin przedawnienia zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za pierwsze trzy kwartały 2006 r., obliczony od końca roku, w którym przypadał termin płatności podatku, upływa z końcem 2011 r. Termin przedawnienia zobowiązania za IV kwartał 2006 r. upływa natomiast z dniem 31 grudnia 2012 r. Dalej wskazał, że termin ten został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego. W dniu 14 stycznia 2011 r. ogłoszono bowiem R. J. (komplementariusz) zarzut podania nieprawdy w deklaracjach VAT-7K za poszczególne kwartały 2005 r. i 2006 r. Przed upływem terminu przedawnienia Skarżąca powzięła zatem wiadomość o zawieszeniu biegu tego terminu. Sąd I instancji podzielił następnie ocenę materiału dowodowego, którą przyjęły organy podatkowe. Jego zdaniem A. W. nie wykonała usług opisanych w spornych fakturach. Odwołał się przy tym m. in. do zeznań pracowników A. W. Zauważył, że żaden z tych pracowników nie wskazał, iż wykonywał pracę, której charakter świadczyłby, że przedsiębiorstwo A. W. wykonywało na rzecz Skarżącej usługi opisane w spornych fakturach. Żaden z przesłuchanych świadków zapytany, o to czy był oddelegowany do pracy w innych przedsiębiorstwach, do miejscowości wskazanych w spornych fakturach (D., R., K., J., C.) nie potwierdził, jakoby takie wyjazdy miały miejsce. Zdaniem Sądu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej trafnie podniósł, że zeznania pracowników A. W. nie potwierdzają twierdzeń R. J. Biorąc pod uwagę ilość wystawionych faktur zasadny jest wniosek, że pracownicy ci powinni pamiętać, że wykonywali różne usługi na rzecz Skarżącej. Tym bardziej, że przesłuchane osoby dość precyzyjnie określiły zakres wykonywanych przez siebie prac, jak i miejsce ich wykonywania, oraz w pewnym zakresie – osoby na rzecz których prace te były końcowo wykonywane i nie zasłaniały się brakiem pamięci. W ocenie Sądu I instancji wartości tych zeznań nie obniża to, iż przesłuchiwanym pracownikom nie zadano wprost pytania o wykonywanie usług na rzecz Skarżącej. Sąd ten wskazał także na wyniki postępowania kontrolnego przeprowadzonego w przedsiębiorstwie A. W. oraz zeznania pracowników zatrudnionych przez Skarżącą w 2006 r.: M. B., B. B. i B. P. Powołując się na te zeznania podzielił ocenę Dyrektora Izby Skarbowej, iż zeznania pracowników Skarżącej i pracowników A. W. wskazują, że ta ostatnia nie była wykonawcą usług opisanych w spornych fakturach. Dwoje pracowników Skarżącej znało przedsiębiorstwo A. W. w zasadzie jedynie z nazwy, z treści faktur, które przywoził R. J. Sąd I instancji zauważył również, że biorąc pod uwagę liczbę spornych faktur, a także liczbę pracowników zatrudnionych przez A. W., część z nich pracowałaby przy kilku zleceniach opisanych tymi fakturami i byliby zapamiętani przez pracowników Skarżącej. Dalej Sąd ten zwrócił uwagę na brak jakichkolwiek dokumentów świadczących o korzystaniu przez przedsiębiorstwo A. W. ze sprzętu należącego do Skarżącej. Wskazał też na dokonane przez organy podatkowe porównanie wartości wynikających z faktur wystawionych przez A. W. i należności wynikających z faktur Skarżącej wystawionych dla odbiorców usług. Wynika z niego, że Skarżąca w wielu wypadkach osiągnęła stratę ewentualnie jedynie niewielki zysk, co oznacza, iż celem, dla którego podjęła ona współpracę z A. W. nie było osiągnięcie zysku, lecz pomniejszenie zobowiązań podatkowych. Jako prawidłowe Sąd I instancji ocenił także zakwalifikowanie usług wykonania i montażu ram witrażowych w obiekcie zabytkowym jako usług ochrony zabytków, które są zwolnione z opodatkowania. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. Skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 oraz § 6 pkt 1 O.p. przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, przez przyjęcie, że wskutek wszczęcia postępowania karnego skarbowego nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia, 2) przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej jako: "P.p.s.a.") przez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu skargi dotyczącego nieprzesłuchania A. W. w charakterze świadka; 3) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Skarżąca wykazała, iż postępowanie organów podatkowych dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, polegającymi na nieprzeprowadzeniu dowodu z zeznań A. W. w charakterze świadka; 4) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. przez ustalenie, że faktury wystawione przez A. W. były fikcyjne, pomimo iż nie wynika to z materiału dowodowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania. 4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1 Niektóre zarzuty skargi kasacyjnej są zasadne, a zatem należało zaskarżony wyrok uchylić. 5.2 Przystępując do rozpatrzenia zarzutów skargi kasacyjnej, na wstępie przypomnieć należy, że zostały one w jej treści podzielone na dwie grupy, mianowicie na zarzuty naruszenia przepisów postępowania i zarzuty materialnoprawne. Najpierw należy rozważyć zarzuty dotyczące przepisów postępowania, ponieważ taki sposób postępowania przyjęto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym uznaje się m.in., że dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego (tak np. wyroki z 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120 i z 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 397/07, LEX nr 468936). 5.3 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnione są zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania a mianowicie art. 188 w związku z art. 122, art. 187 i 191 O.p. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na naruszenie ww. przepisów autor skargi kasacyjnej podniósł, że pomimo wniosku strony nie przesłuchano w sprawie świadka, A. W. W ocenie Sądu kasacyjnego zarzut ten jest zasadny. Po pierwsze należy zauważyć, że przez cały okres postępowania podatkowego strona skarżąca domagała się przesłuchania w charakterze świadka A. W. Uczyniła to również przed organem drugiej instancji, po wniesieniu odwołania składając stosowny wniosek w dniu 27 grudnia 2011 r. Następnie, pismem z dnia 15 lutego 2012 r. pytała organ odwoławczy czy ten wniosek został uwzględniony. Organ podatkowy drugiej instancji nie zareagował na te wnioski. Nie wydał postanowienia o odmowie przesłuchania. Wydał natomiast zaskarżoną do Sądu I instancji decyzję, w której wskazał, że przeprowadzono już szereg dowodów potwierdzających fikcyjny charakter transakcji pomiędzy Skarżącą a A. W. Ponadto wskazał, że ustalenia te mają potwierdzenie w dwóch ostatecznych decyzjach wydanych w stosunku do A. W., na które skargi zostały odrzucone, bowiem strona nie uzupełniła braków formalnych. Odnosząc się do powyższego, należy wskazać, że powołane przez skarżącą przepisy art. 122, art. 187 i art. 188 O.p. są przepisami dotyczącymi postępowania podatkowego. W świetle tych regulacji organy podatkowe przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy powinny kierować się zasadami w nich ustanowionymi przy jednoczesnym poszanowaniu praw podatnika, które również możemy w tych regulacjach odnaleźć. Jedną z gwarancji procesowych podatnika jest możliwość przeprowadzenia dowodu. Prawo to wynika m.in. z art. 188 O.p, który stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie już podkreślano, że jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 O.p. organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje na dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na zasadzie art. 188 O.p. na ważne dla niej okoliczności, stanowi uchybienie przepisom postępowania podatkowego, oznaczającym wadliwość decyzji (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA/Ka 2164/00, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie ustalono, w oparciu m.in. o wyjaśnienia Spółki i zeznania świadków, że faktury wystawione przez A. W. nie dokumentowały faktycznie wykonanych usług. Z twierdzeń autora skargi kasacyjnej, znajdujących oparcie w aktach administracyjnych sprawy, wynika, że strona wnosiła o przeprowadzenie dowodów na tezę odmienną. Wnioskowała o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – A. W., która miała potwierdzić, że zakwestionowane czynności rzeczywiście miały miejsce. Organy podatkowe, pominęły wnioski dowodowe strony, co zaaprobował Sąd pierwszej instancji. Z takim postępowaniem nie można się zgodzić, bowiem kłóci się ono z omówionym wyżej przepisem art. 188 O.p. Nie można, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego bez dokładnego ustalenia stanu faktycznego jednoznacznie stwierdzić, że do opisanych czynności w rzeczywistości nie doszło. W tym miejscu należy zauważyć, że nie chodzi o przesłuchanie osoby, która ma niewiele wspólnego ze sprawą. Wręcz przeciwnie, chodzi o przesłuchanie osoby, która wystawiała sporne faktury. Zatem jest to ważny świadek. Na ile zeznania A. W. będą miały wpływ na ocenę zeznań innych świadków, w tej chwili nie wiadomo. Tej wiedzy nie będzie, dopóki nie przesłucha się A. W. W tym miejscu warto zauważyć, że WSA w Gliwicach, odrzucił skargi na decyzje określające A. W. zobowiązania za 2006 r. Odrzucenie nastąpiło ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych skarg. Zatem WSA nie wypowiadał się merytorycznie odnośnie charakteru prowadzonej działalności gospodarczej przez A. W. Nie ma więc związania oceną prawną zawartą w tych postanowieniach odnośnie kwestii materialnoprawnych, bo takiej postanowienia te nie zawierały ze względu na formalne rozstrzygnięcie. Ponadto, nie ma związania organu decyzją ostateczną wydaną w sprawie A. W. przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. Sąd zauważa, że związanie organu oznacza, że nie może on treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony pominąć, wobec czego stan taki winien być uwzględniony także w innych postępowaniach, które ten organ prowadzi, a które pozostają w związku podmiotowo-przedmiotowym z materią sprawy rozstrzygniętą choćby nieostateczną decyzją, ale już funkcjonującą w obiegu prawnym i z niego nie wyeliminowaną. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 lutego 2013 r., I SA/Gd 1427/12; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2012 r., III SA/Wr 517/11 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 listopada 2012 r. III SA/Wr 165/12, wszystkie opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organem wydającym decyzję w II instancji był Dyrektor Izby Skarbowej w L. a w sprawie A. W. Dyrektor Izby Skarbowej w K. Zatem nie można mówić o związaniu organu własną decyzją prowadzoną w innej sprawie. Ponadto, związanie organu odwoławczego decyzją doręczoną stronie trwa przez cały okres jej pozostawania w obrocie prawnym ale w stosunku do tej strony postępowania, której ono dotyczyło. Zachodzić musi związek podmiotowo – przedmiotowy, aby można było mówić o związaniu organu decyzją. Reasumując, aby można było mówić o związaniu decyzją, o czym stanowi art. 212 O.p., musi zachodzić z jednej strony tożsamość organu podatkowego wydającego decyzję a z drugiej strony istnieje związek podmiotowo – przedmiotowy w sprawie. W niniejszej sprawie na etapie prowadzonego postępowania przed I i II instancją obie te przesłanki nie wystąpiły. Nie było też tożsamości podmiotowej strony. Sprawa dotyczyła dwóch odrębnych podmiotów. Ponadto, jeżeli przyjąć, że organ związany był ostateczną decyzją w sprawie A. W., w której stwierdzono, że faktury nie dokumentowały rzeczywistych czynności, to zbędne byłoby całe postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie. Nie ma normy prawnej, nakazującej związanie Sądu ustaleniami zawartymi w ostatecznej decyzji organu w stosunku do innego podmiotu nawet, gdy przedmiotowo sprawa ta związana jest z postępowaniem w innej sprawie. 5.4 Zasadny jest też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W zarzutach sformułowanych jako naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej podniósł brak odniesienia się Sądu I instancji do kwestii nieprzesłuchania A. W. Zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. W swoich rozważaniach Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutu braku przesłuchania A. W. Nie można uznać, za takie odniesienie stwierdzenie zawarte w odpowiedzi na skargę, że skoro Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji to pośrednio stanowi to odniesienie się do zarzutu. Powyższe oznacza, że zarzut naruszenia przez Sąd przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. jest uzasadniony. 5.5 Autor skargi kasacyjnej oparł ją również na wymienionym w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), zarzucie naruszenie prawa materialnego przez zastosowanie art. 70 § 1 pkt 1 i § 6 O.p. Odnosząc się do wskazanego zarzutu naruszenia prawa materialnego, należy wskazać na wstępie, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego za poszczególne kwartały 2006 r. Autor skargi kasacyjnej wskazywał na błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że nastąpiło zwieszenie biegu terminu przedawnienia. Zarzut ten jest niezasadny. Zobowiązania podatkowe za pierwsze trzy kwartały 2006 r. przedawniałyby się z końcem 2011 a za czwarty kwartał z końcem 2012 r. Tak jednak nie było, bowiem 14 stycznia 2011 r., przedstawiono R. J. zarzut popełnienia przestępstwa karnoskarbowego z art. 56 § 2 k.k.s. w związku z art. 62 § k.k.s. i art. 6 § 2 k.k.s. odnośnie poświadczania nieprawdy w deklaracjach podatkowych VAT 7K składanych między innymi za poszczególne kwartały 2006 r. Zatem w tym dniu doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za poszczególne kwartały 2006 r. Z informacji zawartych w odpowiedzi na skargę wynika, że nie zostało ono zakończone. Zatem na moment wydawania zaskarżonej decyzji nie doszło do przedawnienia. Dalej autor skargi kasacyjnej dowodzi, że postanowienie z 11 stycznia 2011 r. nie zostało doręczone skarżącemu. Z takim stwierdzeniem nie sposób się zgodzić, bowiem na postanowieniu tym widnieje data 14 styczeń 2011 i obok podpis skarżącego R. J. Zatem, trudno uznać w takich okolicznościach sprawy, że podatnik nie został poinformowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe przed terminem przedawnienia. Mając powyższe na uwadze skoro część zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie wskazanym wyżej okazała się zasadna należało na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.