II OSK 2786/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie NSA Paweł Miładowski (spr.) del WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 969/12 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 969/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w R. z dnia [...] września 2012 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia w części decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wójt Gminy O. wydał warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. SKO w R. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, nakazując inwestorowi – T. C. uzupełnienie wniosku. W reakcji na powyższe organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku. Inwestor uzupełnił wniosek. W tych warunkach decyzją z dnia [...] października 2011 r. Wójt Gminy O., na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", zgodnie z rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie: sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem"; oraz oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) – ustalił sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynku mieszkalno-usługowo-handlowego (biura, sklep przemysłowy), budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, dwóch budynków gospodarczo-garażowych, jednego zjazdu z drogi gminnej – nr ew. działki [...] i jednego zjazdu z drogi wewnętrznej – nr ew. działki [...], dwóch szamb oraz infrastruktury technicznej na działce numer 95/2, położonej przy ulicy [...] w O.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. oraz wskazał, że łączne spełnienie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ww. ustawy pozwala orzec o ustaleniu warunków zabudowy. Odwołania od powyższej decyzji złożyli inwestor T. C. i M. K., działająca przez pełnomocnika, swoją córkę M. T.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. SKO w R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej ustalenia warunku dla inwestora dotyczącego wykonania do projektu budowlanego tzw. "linijki słońca" i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu I instancji. W pozostałej części decyzję pozostawiono bez zmian. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 143/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję SKO w R. z dnia [...] grudnia 2011 r. Zaskarżoną decyzją SKO w R., po ponownym rozpatrzeniu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] października 2011 r. w części dotyczącej ustalenia warunku dla inwestora dotyczącego wykonania do projektu budowlanego tzw. "linijki słońca", celem wykluczenia wątpliwości sąsiadów od strony północno-wschodniej (dz. nr [...]) dotyczącego ewentualnego zacieniania budynku, umarzając w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji; w pozostałej zaś części na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że strony odwołujące się od decyzji pierwszoinstancyjnej wnosiły o zmianę decyzji w części dotyczącej nakazu wykonania "linijki słońca", ustalenia warunków zabudowy dopuszczających zbliżenie budynku gospodarczo-garażowego od granicy z działką [...] na odległość do 1,5 m oraz podnosiły, że analiza urbanistyczna nie jest prawidłowa (co dotyczy wskaźnika powierzchni nowej zabudowy, szerokości, wysokości, funkcji; brak jest niezbędnego uzbrojenia terenu; wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy zamiast obowiązującej). W ocenie SKO, na potrzeby niniejszej sprawy organ I instancji opracował nową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zarówno w formie tekstowej i graficznej. Analiza ta spełnia wymogi § 3 rozporządzenia, ponieważ zawiera wszystkie informacje potrzebne do ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji. Przesądziło to o spełnieniu warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tzw. kontynuacji funkcji (w granicach terenu analizowanego istnieje zabudowa usługowa). Zatem budynek mieszkalno-usługowo-handlowy będzie stanowił kontynuację funkcji. Z ustaleń analizy wynika także, że spełnione zostały pozostałe warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ww. ustawy. Nie wynika także by organ I instancji wybiórczo dokonał analizy działek zabudowanych. Ponadto wskaźnik powierzchni nowej zabudowy 10% mieści się w występującym na terenie analizowanym przedziale od 2% do 17,5% (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). Podobnie szerokość elewacji frontowej 9,7 m mieści się w przedziale od 5 m do 18 m. (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Ponadto ustalenia w zakresie kształtu dachu i wysokości zabudowy mieszczą się w § 7 ust. 4 rozporządzenia. Wprawdzie w analizie nie wskazano wprost, który ze sposobów wymienionych w § 4 do 8 zastosowano, to jednak ustalenia analizy mieszczą się w dyspozycjach wymienionych przepisów. Analiza wskazuje także na niezbędne uzbrojenie, które znajduje się w drodze gminnej i na działkach sąsiednich. Istnieje zatem możliwość przyłączenia nowej inwestycji do istniejących urządzeń. Nadto, techniczne rozwiązania odnoszące się do projektowanej inwestycji rozstrzygane są na etapie pozwolenia na budowę. Odnosząc się z kolei do zarzutu odwołującej dotyczącego linii zabudowy, organ odwoławczy wyjaśnił, że użycie w analizie i decyzji określenia "obowiązująca lub nieprzekraczalna linia zabudowy" nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji, bowiem ustalony w analizie i decyzji sposób wyznaczenia linii zabudowy jest zgodny z § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia. Organ I instancji ustalił też szerokość frontu działki, zarówno od drogi gminnej – ul. [...], jak i od drogi wewnętrznej, bowiem obsługa komunikacyjna odbywać się będzie z obydwu tych dróg. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie mógł przesądzić usytuowania nowej zabudowy, lecz mógł jedynie dopuścić ich konkretne usytuowanie. Ta bowiem kwestia może być przesądzona na etapie udzielania pozwolenia na budowę. Dlatego wniosek inwestora o dopuszczenie budynku gospodarczo-garażowego 1,5 m od granicy nie może być pozytywnie załatwiony w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto organ I instancji przekroczył swoje kompetencje przez nakazanie wykonania tzw. "linijki słońca", co wymagane jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasadniczo to na etapie udzielanego pozwolenia na budowę zostaną rozstrzygnięte szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki inwestora i wpływu planowanej przez niego inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich przez pryzmat interesu osób trzecich. W związku z tym, w ocenie Kolegium należało uchylić w tej części decyzję Wójta Gminy w O. i umorzyć w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. K., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz naruszenie przepisów procedury co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO w R., a także poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy O. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę SKO w R. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 969/12, oddalając skargę wskazał, że SKO zastosowało się do wskazań Sądu zawartych w wyroku o sygn. akt VIII SA/Wa 143/12. Sąd podzielił stanowisko SKO, że organ I instancji przekroczył swoje kompetencje przez nakazanie inwestorowi w swojej decyzji wykonania tzw. "linijki słońca". Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy nie jest bowiem możliwe badanie stopnia nasłonecznienia i tzw. "linijki słońca". Kwestie te nie należą do oceny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Celem decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Konkretne rozwiązania projektowe będą przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu, decyzja organu I instancji w pozostałym zakresie, poza ww. kwestią dotyczącą nakazania inwestorowi wykonania tzw. "linijki słońca" odpowiada prawu bowiem nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dlatego też organ odwoławczy słusznie utrzymał ją w tej części w mocy. W ocenie Sądu, organ ustalając warunki zabudowy przeprowadził wystarczające postępowanie wyjaśniające pod względem przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., a w uzasadnieniu znalazło się stwierdzenie, że wymagane warunki zostały spełnione. Decyzja organu I instancji w wyczerpujący sposób, dość szczegółowo opisuje zamierzenie inwestycyjne i nie powinien budzić wątpliwości zakres projektu. Wbrew zarzutom skarżącej dokonana przez organ I instancji analiza urbanistyczna nie narusza zaś prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto jako istotne Sąd wskazał na techniczne rozwiązania odnoszące się do projektowanej inwestycji. Takie rozwiązania rozstrzygane są dopiero na etapie pozwolenia na budowę. To na etapie rozpoznawania wniosku o pozwolenie na budowę organy są obowiązane orzekać co do dopuszczalności realizacji konkretnej inwestycji w określonej odległości od granicy sąsiedniej działki, a także dostępności światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych. W decyzji o warunkach zabudowy organ orzekający powinien jedynie w możliwie najszerszy sposób ustalić warunki inwestowania. Ich konkretyzacja następuje dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych. W konsekwencji czynności zmierzające do odstępstwa od warunków technicznych, w tym regulujących kwestie odległości wznoszonych obiektów od granicy działki, istniejących już obiektów budowlanych oraz uzyskania zgody na ewentualne odstępstwa prowadzone są dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Podniesione natomiast w skardze zarzuty kierowane w stosunku do decyzji organu odwoławczego są bardzo ogólnikowe i zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca zarzucając naruszenie przez organ odwoławczy norm prawa materialnego regulującego kwestie związane z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy oraz uznając za sprzeczne z prawem ustalenia organu I instancji w żaden sposób nie skonkretyzowała swoich zarzutów. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się zaś w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła M. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie materialnego przez błędną wykładnię, tj. art. 61 u.p.z.p. w zw. z § 4 do § 8 rozporządzenia przez nietrafne przyjęcie, że organ odwoławczy zasadnie uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia warunków budowy dla planowanej inwestycji i uznanie, że warunki pod którymi możliwe jest ustalenie warunków zabudowy zawarte w powyższym przepisie zostały spełnione podczas gdy prawidłowe było uznanie, że decyzja organu II instancji narusza przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja była kolejną decyzją organu odwoławczego poprzedzoną wcześniejszą decyzją w tej samej sprawie, jednakże kasacyjną. Zmienność poglądów prawnych tego samego organu, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym, która nie znalazła uzasadnienia w dodatkowych wyjaśnieniach, jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 134 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy wobec pominięcia przez Sąd dokonania oceny całości postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji i oparcia się jedynie na argumentacji przedstawionej przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji. Powyższe doprowadziło do bezkrytycznego powtórzenia przez Sąd twierdzeń zaskarżonej decyzji dotyczących tak zwanej "linijki światła" i jedynie ogólnikowego stwierdzenia, iż w pozostałym zakresie decyzja jest prawidłowa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, który wymaga sformułowania zarzutów zgodnie z regułami wynikającymi z art. 174 p.p.s.a. Zarzut naruszenia prawa materialnego wymaga dokładnego sprecyzowania przepisu, którego jest przedmiotem. W szczególności gdy określony artykuł lub paragraf składa się z kilku jednostek redakcyjnych. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z błędnym sformułowaniem zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem nie zawiera dokładnego określenia jednostki redakcyjnej art. 61 u.p.z.p., który składa się z siedmiu jednostek redakcyjnych, jak i §§ 4-7 rozporządzenia składających się z kilku jednostek redakcyjnych, które w odniesieniu do obowiązującej linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej dopuszczają wyznaczenie tych wskaźników w inny sposób niż odpowiednia średnia wielkość i przedłużenie krawędzi, jeżeli wynika to z analizy. Istotne aby analiza w tym zakresie zawierała uzasadnienie. Na uwagę zasługuje także że uzasadnienie skargi kasacyjnej opiera się wyłącznie na ogólnikowych stwierdzeniach, które nie wykazują w jakim konkretnie zakresie doszło do naruszenia prawa materialnego. W ten sposób strona skarżąca kasacyjnie zawęziła zakres kontroli zaskarżonego wyroku, nie wskazując jakie konkretnie parametry powinny wynikać z odpowiedniego przeprowadzenia analizy istniejącej zabudowy w granicach terenu analizowanego. W zakresie wyznaczenia parametru "nieprzekraczalnej linii zabudowy" zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się do zakwestionowania tego parametru jako takiego, ponieważ w ocenie strony skarżącej organy powinny wyznaczyć obowiązującą linię zabudowy. Istota tego problemu prawnego polega na dokonaniu wykładni pojęcia linii zabudowy, którą organ wyznaczył dla przedmiotowej inwestycji jako "nieprzekraczalną". Zgodnie z art. 61 ust. 7 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 1 pkt 1 i § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia za linię zabudowy należy rozumieć nieprzekraczalną granicę terenu potencjalnych inwestycji, znajdującego się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy. Jest to zaledwie granica obszaru, ale niekoniecznie linia, do której budynki muszą przylegać. Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy. To z kolei prowadzi do wniosku, że pojęcie "linii zabudowy", którym posługują się ww. przepisy zawiera w sobie zarówno "obowiązujące linie zabudowy", jak i "nieprzekraczalne linie zabudowy". Czy w konkretnej sprawie będzie to nieprzekraczalna linia zabudowy, czy też obowiązująca linia zabudowy, wynikać będzie z analizy urbanistyczno-architektonicznej sporządzanej w toku postępowania zmierzającego do ustalenia warunków zabudowy (por. wyroki NSA: z 13 listopada 2012 r., II OSK 1218/11; z 8 lipca 2008 r., II OSK 779/07; ale również wyrok WSA w Krakowie z 16 kwietnia 2014 r., II SA/Kr 133/14; wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 listopada 2011 r., II SA/Łd 994/11). Z analizy urbanistycznej wynika, że istnieje możliwość wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy. Taka ocena wynika z załącznika graficznego, który obrazuje, że nie wszystkie istniejące budynki wzdłuż ulicy [...] znajdują się 10 m od drogi, zaś w zakresie terenu objętego analizą zabudowa na sąsiedniej działce nie potwierdza by w tym terenie występowała obowiązująca linia zabudowy. Tym samym brak jest podstaw do wyznaczenia w niniejszej sprawie obowiązującej linii zabudowy dla planowanej zabudowy na przedmiotowej działce. Z tego względu organ prawidłowo na potrzeby tej inwestycji ustalił, że istniejąca w terenie analizowanym linia zabudowy ma charakter nieprzekraczalnej. W zakresie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy z analizy wynika, że w tym zakresie istnieje zróżnicowanie w istniejącej zabudowie. Parametr ten ustalony w wielkości 10% mieści się w granicach tego zróżnicowania (od 2%, poprzez 6,9% do 17,5%). Ustalona wielkość tego parametru wynika zatem z analizy co nie pozwala na przyjęcie, że ten parametr zabudowy został ustalony niezgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, który dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Strona skarżąca kasacyjnie tej oceny nie podważyła, nie wykazując jaki miałby być dla przedmiotowej inwestycji prawidłowy parametr wielkości zabudowy wynikający z istniejącej zabudowy na działkach objętych analizą planistyczną. Jeżeli strona skarżąca uznała, że oparcie się organu wyłącznie na istniejącym zagospodarowaniu czterech działek nie jest wystarczające dla ustalenia tego parametru, to powinna wykazać nie tylko, że z całości terenu analizowanego wynika określona średnia, ale jak ma się do istniejących wskaźników na działkach treść § 5 ust. 2 rozporządzenia i uzasadnienie analizy urbanistycznej, która wskazuje na kierunki rozwoju centralnej części O., jak i odwołuje się do uwzględnienia współczesnych standardów budowlanych przyjętych w gminie oraz interesów inwestora. Podobnie w odniesieniu do parametrów szerokości elewacji frontowej i wysokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu, analiza urbanistyczna wskazuje na duże zróżnicowane tych parametrów na terenie objętym analizą, zaś przyjęte parametry w decyzji o warunkach zabudowy mieszczą się w granicach tego zróżnicowania i na tym właśnie zróżnicowaniu opiera się uzasadnienie analizy planistycznej. Strona skarżąca kasacyjnie nawet nie podjęła próby odniesienia się do treści § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 i § 8 rozporządzenia celem wykazania, że ustalone parametry nowej zabudowy, tj. szerokości elewacji frontowej (11 m z tolerancją 20%), wysokości dwóch kondygnacji (9,7 m), geometrii dachu (dwuspadowe ze spadkiem o kącie nachylenia do 400), naruszają obowiązujący w analizowanym terenie ład przestrzenny, który charakteryzuje się dużym zróżnicowaniem. Ponadto dla ustalenia funkcji nowej zabudowy jako mieszkalno-usługowo-handlowej nie ma znaczenia, że na terenie objętym analizą planistyczną nie występuje funkcja handlowa. Handel polega na wymianie usług i mieści się w działaniu podejmowanym w celu zaspokajania potrzeb określonej grupy ludzi jako ogólnopojęte świadczenie usług. A zatem w pojęciu szeroko rozumianej funkcji usługowej mieści się także funkcja handlowa. Zarzut dotyczący naruszenia art. 61 u.p.z.p. w związku z § 4 do 8 rozporządzenia nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie można zgodzić się ze skargą kasacyjną, że wyjaśnienia Sądu I instancji w powyższym zakresie nie są wystarczające, ogólnikowe i nie poparte żadną analizą. Jak bowiem wynika z akt sprawy ocena Sądu jedynie potwierdza, że ustalone parametry zabudowy dla nowej zabudowy mieszczą się w ramach tych parametrów występujących w terenie analizowanym, zaś przepisy obowiązującego prawa umożliwiają określenie parametrów nowej zabudowy nawet w inny sposób niż wynika z parametrów istniejącej zabudowy. Ponadto nie można doszukać się aby w tym zakresie nastąpiła zmiana poglądów prawnych samego organu. W pierwszej swojej decyzji SKO skupiło się bowiem na kwestii konkretnego usytuowania poszczególnych budynków i nakazie wykonania "linijki słońca", niekwestionując opisanych powyżej parametrów nowej zabudowy, zaś uwzględniając ocenę prawną zawartą w wyroku o sygn. akt VIII SA/Wa 143/12, wydało zaskarżoną decyzję, w której w sposób merytoryczny SKO wypowiedziało się co do sprawy w jej całokształcie. Ponadto Sąd I instancji swoją ocenę powiązał z art. 61 § 1 pkt 1-5 u.p.z.p. i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Nie jest zatem prawdą, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jest wskazania jakiejkolwiek podstawy prawa materialnego. Nie można też Sądowi I instancji zarzucić bezkrytycznego powtórzenia twierdzeń organu dotyczących tak zwanej "linijki słońca". Proces planowania polega na ustalaniu ładu przestrzennego przez określenie parametrów zabudowy. W tych granicach sprawy organ administracyjny nie jest władny do analizy nasłonecznienia. W tym zakresie nie istnieją żadne przepisy prawa, które umożliwiałyby w trakcie postępowania planistycznego na rozstrzygnięcie czysto techniczno-budowlanych aspektów procesu inwestycyjno-budowlanego, jak zacienianie, czy też konkretne posadowienie nowej zabudowy, jak i konkretne rozwiązania techniczne w zakresie przyłączenia nowej zabudowy do istniejącej w drodze gminnej infrastruktury technicznej. Refleksja Sądu w tym zakresie nie wymagała zatem głębszej analizy; zaś postawienie zarzutu w tej części świadczy o braku zrozumienia istoty procesu planowania przestrzennego. Jeżeli określona wysokość zabudowy wynika z istniejącego zagospodarowania na określonym terenie to organ bierze pod uwagę wyłącznie to jaka może być wysokość nowej zabudowy. Ponadto w sytuacji gdy inwestor przedstawił stosowne umowy, to okoliczność ta jest wystarczająca dla uznania że istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p.). Zarzuty naruszenia art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8 i art. 11 K.p.a. oraz art. 134 p.p.s.a. pozbawione są tym samym usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.