III SA/Wa 2072/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe, 2) stwierdza, że interpretacja indywidualna wskazana w pkt 1) nie może być wykonana w części, w jakiej została uchylona, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca – P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Skarżącą") wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Skarżąca jest polskim rezydentem dla celów podatkowych oraz 100% jej udziałów nabędzie inna spółka kapitałowa - polski rezydent podatkowy (dalej zwany: "Wspólnikiem"). W celu m.in. uproszczenia struktury własnościowej grupy, zminimalizowania ryzyk biznesowych oraz ograniczenia kosztów funkcjonowania tych podmiotów, Wspólnik rozważa i prawdopodobnie podejmie decyzję o rozwiązaniu i likwidacji Spółki, która prowadzi działalność w branży nieruchomości (budowa, remonty, wynajem). W związku z tym cały majątek Spółki zostanie przekazany Wspólnikowi, który w oparciu o otrzymane składniki będzie kontynuował działalność prowadzoną przez Spółkę. W związku z tym Skarżąca zapytała, jakie konsekwencje podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych spowoduje po stronie Spółki, jako podatnika, oraz płatnika przekazanie całego majątku Spółki na rzecz jedynego Wspólnika, w związku z jej likwidacją? Zdaniem Skarżącej ww. czynność nie spowoduje powstania po jej stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Przychód powstanie natomiast po stronie Wspólnika i będzie podlegał opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób prawnych., a Spółka - jako płatnik tego podatku - będzie zobowiązana, na mocy art. 26 ust. 3, 3a, 3c ustawy z 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "u.p.d.p."): 1) pobrać podatek w odpowiedniej wysokości, w chwili wydania majątku na rzecz Wspólnika, 2) wpłacić go do urzędu skarbowego w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego właściwego, 3) uzyskać informację od Wspólnika o wysokości kosztów nabycia/objęcia udziałów Spółki pobrać podatek; 4) przesłać odpowiednie informacje i deklaracje do Wspólnika oraz urzędu skarbowego. Poza ww. u Spółki (płatnik) nie wystąpią inne skutki podatkowe. W szczególności wydanie majątku Spółki w trakcie procedury likwidacji nie spowoduje u Spółki powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Proces likwidacji odbędzie się zgodnie z przepisami ustawy z 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., dalej zwana: "k.s.h."), a majątek zostanie przekazany - w naturze - jedynemu Wspólnikowi Spółki. Likwidacja Spółki i przekazanie majątku Wspólnikowi nie spowoduje przyrostu aktywów Spółki, nie można więc mówić o przysporzeniu. Przeprowadzenie likwidacji ma zakończyć działalność Spółki, a nie generować przychody. Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżąca powołała interpretacje organów podatkowych oraz pismo Ministra Finansów z 22 sierpnia 2001r., będące odpowiedzią na zapytanie poselskie (Serwis Podatkowy 2002/7/25), w którym wyrażono pogląd, że "bez względu na wartość dzielonego majątku w likwidowanej spółce nie wystąpi przychód. W zamian za dzielony i przekazywany majątek spółka nie otrzymuje zapłaty i w wyniku likwidacji przestaje istnieć jako podatnik". Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z [...] marca 2012r. uznał za prawidłowe stanowisko Skarżącej w zakresie obowiązków Spółki jako płatnika podatku dochodowego od osób prawnych w sytuacji przekazania majątku likwidowanej Spółki na rzecz jej udziałowca, oraz za nieprawidłowe w zakresie konsekwencji podatkowych, jakie poniesie Skarżąca występująca w charakterze podatnika, gdy przekaże majątek na swojego udziałowca w związku z likwidacją. W uzasadnieniu Minister wskazał, że co prawda przepisy prawa podatkowego nie normują w sposób szczególny czynności polegającej na przeniesieniu na dotychczasowego wspólnika własności składników nieupłynnionego majątku spółki kapitałowej, która podlega likwidacji, nie oznacza to jednak, że obowiązek podatkowy po stronie Spółki nie powstanie. U.p.d.p. określa zdarzenia, które powodują powstanie obowiązku podatkowego - powinności przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zajściem tych zdarzeń. Zdaniem Ministra opisaną we wniosku czynność należy rozpatrywać stosownie do art. 12 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 u.p.d.p. Wprawdzie ustawodawca w wykazie zdarzeń uznanych przez niego za przychody u podatników p.d.p., zawartych w ww. przepisie nie wymienił przeniesienia własności składników majątku nieupłynnionego podczas likwidacji, ale katalog zdarzeń rodzących przychód, wymienionych w tym przepisie, nie ma charakteru wyczerpującego, jest przykładowy. Świadczy o tym, przede wszystkim użycie sformułowania, że przychodami są "w szczególności" zdarzenia gospodarcze wymienione w przepisie. Art. 14 u.p.d.p. określa natomiast sposób ustalania wielkości przychodu będącego następstwem zbywania rzeczy lub praw majątkowych, a więc przenoszenia własności takich rzeczy lub praw majątkowych. Pojęcie "zbycie" nie oznacza tylko umowy sprzedaży w rozumieniu k.c., w której z jednej strony następuje wydanie rzeczy, z drugiej zapłata ceny, która nie zawsze musi być wyrażona w pieniądzu; może przybrać postać zwolnienia dłużnika z ciążącego na nim zobowiązania wobec innego podmiotu. Zdaniem Ministra z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że dojdzie do skutecznego przeniesienia własności składników majątkowych, stanowiących aktywa likwidowanej Spółkę na jej jedynego udziałowca, w celu wykonania obowiązku Spółki polegającego na zaspokojeniu roszczenia wspólnika opartego na podstawie art. 286 k.s.h. Do zbycia nieruchomości nie dojdzie w wyniku sprzedaży w rozumieniu art. 535 k.c., a Spółka nie otrzyma od Wspólnika zapłaty w formie pieniężnej. W pełni uprawnione jest więc stanowisko, że przeniesienie własności ww. składników, jako "wypłata" pokrywająca roszczenie wspólnika wypełnia hipotezę art. 14 ust. 1 u.p.d.p. - "odpłatne zbycie rzeczy lub praw majątkowych". Czynność prawna jest odpłatna, jeżeli podmiot, który dokonał przysporzenia otrzymuje w zamian korzyść majątkową stanowiącą ekwiwalent tego przysporzenia. Spółka osiąga konkretną korzyść majątkową - przez zbycie majątku "otrzymuje" ekwiwalent w postaci zmniejszenia się jej zobowiązań. Przesunięcie składnika majątkowego z aktywów Spółki do aktywów udziałowca rodzi skutek rozporządzający, powodując przejście własności tych składników. Spółka uzyskuje przychód na podstawie art. 12 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 u.p.d.p., z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych w wysokości wartości rynkowej poszczególnych składników wchodzących w skład jej majątku. Minister wyjaśnił, że powołane przez Spółkę interpretacje wydano w indywidualnych sprawach innych wnioskodawców i nie stanowią źródła praw i obowiązków innych podatników, zaś pismo Ministra z 22 sierpnia 2001r. nie jest interpretacją ogólną w rozumieniu art. 14a § 1 O.p. i zawarte w niej stanowisko nie jest wiążące w sprawie. Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez Spółkę, stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. interpretacji indywidualnej w części uznającej stanowisko Spółki za nieprawidłowe, oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, ze względu na naruszenie: 1) art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.p. w związku z art. 353 § 1 i art. 508 k.c., polegające na uznaniu, że przekazanie Wspólnikowi w związku z likwidacją całego majątku spowoduje powstanie po stronie Spółki przychodu w postaci zwolnienia z ciążących na niej zobowiązań, mimo że zobowiązanie Spółki wygaśnie na skutek jego wykonania; 2) art. 7 i art. 217 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 12 ust. 1 u.p.d.p., polegające na uznaniu, że przychód powstaje w odniesieniu do zdarzenia, którego nie wskazano jako podlegające opodatkowaniu przez konkretny przepis prawa podatkowego; 3) art. 14b § 6, art. 14a § 1, art. 14h w związku z art. 121 § 1 O.p. oraz art. 32 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP - polegające na wydaniu interpretacji sprzecznej z innymi interpretacjami indywidualnymi odnoszącymi się do podobnych stanów faktycznych i prawnych, wskutek czego naruszono zasady jednolitości i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że stanowisko Ministra Finansów, zawarte w zaskarżonej interpretacji stoi w sprzeczności z art. 353 § 1 i art. 508 k.c. Spółka, spełniając świadczenie, nie uzyskuje zwolnienia z zobowiązania od Wspólnika, wykonuje zobowiązania, co powoduje wygaśnięcie wierzytelności. W wyniku spełnienia świadczenia nie uzyskuje przysporzenia. Gdyby w każdej sytuacji, gdy dłużnik spełni świadczenie dopatrywać się przychodu w postaci zwolnienia z ciążącego na nim zobowiązania, należałoby uznać, że wszystkie podmioty działające na rynku powinny wykazywać w przychodach wartość zaangażowanych środków własnych, potrzebnych do wykonania zobowiązania. Przyjęcie, że przekazanie majątku Wspólnikowi, zgodnie z art. 286 k.s.h., należy traktować jako "zmniejszenie się [...] zobowiązań" i "zwolnienie z [...] zobowiązań", co wydaje się tożsame z konstrukcją zwolnieniu z długu, jest błędne. Zwolnienie takie miałoby miejsce jedynie wówczas, gdy mocą wcześniejszej umowy stron, Wspólnik zrzekłby się swego roszczenia w stosunku do Spółki, która przyjęła zwolnienie, nie zaś, gdy Spółka spełni świadczenie. Stanowisko to ma potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 7 lipca 2011r. sygn. akt I SA/Wr 707/11. W związku z tym Spółka stwierdziła, że przekazanie Wspólnikowi jej majątku, w toku postępowania likwidacyjnego, stanowić będzie wypełnienie ciążącego na Spółce zobowiązania, a nie zwolnienie z długu. Zgodnie z art. 282 § 1 k.s.h. wszelkie zobowiązania likwidowanej spółki, zaspokajane są w pierwszej kolejności, w terminie sześciomiesięcznym (286 K.s.h.), w celu zabezpieczenia interesu wierzycieli, po upływie którego możliwy będzie podział między udziałowców majątku pozostałego po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli. Majątek Spółki przekazywany jedynemu Wspólnikowi będzie wolny od wszelkich zobowiązań, bo wszyscy wierzyciele zostaną zaspokojeni przed przekazaniem tego majątku. Zobowiązanie wobec Wspólnika do wypłaty majątku likwidacyjnego nie jest bieżącym zobowiązaniem lecz formą dystrybucji zysku/majątku pozostałego po spłacie zobowiązań i zakończeniu działalności. Skarżąca w toku likwidacji nie osiągnie zatem korzyści majątkowej, w postaci "zmniejszenia się jej zobowiązań", gdyż przekazywany Wspólnikowi przez Skarżącą majątek będzie wolny od zobowiązań. Stanowisko Ministra, że Spółka przez zbycie majątku "otrzymuje" ekwiwalent w postaci zmniejszenia się jej zobowiązań, jest nieprawidłowe. Nawet jeśli Wspólnik byłby jedynym wierzycielem, jej zobowiązanie zostałoby zaspokojone na mocy art. 282 § 1 K.s.h., czyli przed przekazaniem pozostałego po zaspokojeniu wierzycieli majątku, co wynika z art. 286 K.s.h.. Uznanie przez Ministra, że przekazanie majątku Spółki na rzecz wspólnika w toku likwidacji stanowi przysporzenie po stronie Skarżącej, godzi w istotę postępowania likwidacyjnego, określoną w przepisach k.s.h. oraz prowadziłoby do sytuacji, w której likwidacja nie mogłaby zostać ukończona. Przed dokończeniem likwidacji należałoby przysporzenie ponownie rozdzielić między wspólników. Wypłata majątku polikwidacyjnego nie będzie również prowadzić do powstania przychodu na podstawie art. 14 ust. 1 u.p.d.p. Przychód powstanie, gdy przesunięcia majątkowe między podatnikami: 1) jest dokonywane na podstawie tytułu prawnego przewidujący ich odpłatne zbycie (np. sprzedaż), 2) strony transakcji łączy umowa, która przewiduje zapłatę ceny (zbycie ma być odpłatne). Likwidacja spółki nie spełnia ww. wymienionych cech. Likwidacja spółki nie może być traktowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niezależnie od tego, czy tytułem likwidacji jest przekazywany majątek w postaci rzeczowej czy pieniężnej, przekazanie to nie prowadzi w spółce do "otrzymania pieniędzy", "otrzymania wartości pieniężnych" a także innych kategorii przychodów (np. świadczeń w naturze, "różnic kursowych", czy "otrzymania nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń"). Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Pismem procesowym z dnia 28 stycznia 2013 r. Minister Finansów uzupełnił swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Podkreślił, iż czynność w postaci przekazania na rzecz wspólnika spółki kapitałowej składników majątku tej spółki w ramach podziału nieupłynnionego majątku pozostałego po likwidacji tej spółki, spowoduje powstanie przychodu po stronie spółki likwidowanej. Zdaniem Organu powyższe wynika z właściwego zastosowania przepisów art. 12 ust. 1 oraz 14 ust. 1 u.p.d.p. Zaznaczył, iż zgodnie z tymi przepisami przekazanie nieupłynnionego pozostałego po likwidacji spółki kapitałowej należy traktować jako czynność odpłatną, w związku z czym po stronie likwidowanej spółki powstanie przychód podatkowy. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Po 367/12, z dnia 3 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Po 378/12, z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Po 380/12 oraz z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt I SA/Po 381/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, albowiem zaskarżona interpretacja narusza prawo w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - realizowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności). Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) dalej: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest ustalenie po stronie Spółki jako podatnika skutków podatkowych zdarzenia przyszłego, polegającego na przeniesieniu składników majątku na wspólnika w ramach podziału nieupłynnionego majątku w związku z likwidacja Spółki. W opinii organu opisane we wniosku zdarzenie spowoduje powstanie po stronie Spółki przychodu z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych w wysokości wartości rynkowej przekazanych składników majątku, w świetle art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. Strona skarżąca stoi natomiast na stanowisku, że przedstawiona we wniosku czynność przeniesienia majątku na wspólnika nie spowoduje powstania po stronie Spółki przychodu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. W ocenie Sądu rację w tym sporze przyznać należy Skarżącej. Przedmiotem zaskarżonej interpretacji były przepisy art. 12 i 14 u.p.d.o.p. Ustawodawca nie zwarł w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych definicji legalnej przychodu. W przepisach ustawy znalazł się natomiast katalog rodzajowy przychodów, w którym nie wymienia się jako zdarzenia generującego przychód przekazania majątku udziałowcowi w związku z likwidacją spółki. Zarówno organ, jak i skarżąca Spółka trafnie dostrzegły, że art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. nie wyczerpuje swoim zakresem wszystkich źródeł przychodu, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego we wskazanym podatku dochodowym. Z treści tego przepisu wynika, że przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności przychody wymienione w punktach 1 – 10 tego przepisu, sankcjonując tym samym możliwość opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych przychodów nie wymienionych w tym katalogu. Zdaniem Sądu nie oznacza to jednak, że organy podatkowe uprawnione są do dowolnego interpretowania przepisu art. 12 ust.1 u.p.d.o.p. Decydujące znaczenie ma zatem ustalenie, czy przekazanie majątku likwidowanej spółki na rzecz udziałowca prowadzi do powstania po stronie Spółki przysporzenia. W ocenie Sądu zgodzić należy się ze Skarżącą, mając przy tym na uwadze przepisy prawa handlowego, na podstawie których przeprowadzany jest proces likwidacji, że w przedstawionym stanie faktycznym nie sposób określić, jakie przysporzenie po stronie Spółki miałoby powstać w związku z przekazaniem składników majątkowych na rzecz udziałowca. Jak wielokrotnie wskazywano zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie, aby można mówić o powstaniu przychodu, musi dojść do definitywnego przysporzenia majątkowego. Zdaniem Sądu opisana we wniosku czynność nie wiąże się z powstaniem po stronie Spółki jakiegokolwiek przysporzenia. Skarżąca nie tylko nie osiągnie jakiegokolwiek przysporzenia, a wręcz przeciwnie, obniży swój majątek o wartość aktywów, które zostaną wydane udziałowcowi. Przysporzenie majątkowe będzie zatem miało miejsce, ale po stronie udziałowca, który otrzyma składniki majątkowe likwidowanej Spółki. Przechodząc do kolejnego przepisu, będącego przedmiotem zaskarżonej interpretacji, tj. art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., Sąd podziela pogląd Skarżącej, iż w sytuacji braku odpłatności przy przekazaniu składników majątku przez Spółkę, przepis ten również nie może być stosowany w stosunku do zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Pod pojęciem "odpłatny", należy rozumieć taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, wymagający zwrotu kosztów (Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003, str. 1163 oraz Słownik języka polskiego pod. red. M. Szymczaka, Warszawa 2002, str. 448). Wbrew stanowisku organu jednostronna czynność prawna, polegająca na przeniesieniu majątku Spółki na jej udziałowca w związku z likwidacją nie będzie czynnością odpłatną, czy wzajemną. Jak trafnie podnosi Skarżąca, jej i udziałowca nie będzie wiązał stosunek umowny, który przewidywałby jakąkolwiek odpłatność za przeniesienie składników majątku. Przekazanie majątku dokonywane jest w celu zakończenia interesów bieżących Spółki, wypełnienia zobowiązań i upłynnienia majątku, a nie w celu otrzymania odpłatności. Z tego względu brak jest podstaw do zastosowania w analizowanym stanie – zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku o udzielenie interpretacji przepisu art. 14 ust.1 u.p.d.o.p. Zdaniem Sądu nie można też przyjąć, tak, jak uczynił Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji, że dokonanie ww. czynności przekazania majątku likwidowanej Spółki na rzecz jej jedynego Wspólnika, w związku z likwidacją stanowi zwolnienie z długu, o jakim mowa w art. 508 k.c. Zwolnienie z długu jest nieefektywnym sposobem wygaśnięcia zobowiązania, uregulowanym w art. 508 Kodeksu cywilnego, który stanowi, iż "zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje". Wygaszenie zobowiązania w ten sposób wymaga zatem nie tylko złożenia oświadczenia przez wierzyciela, ale także akceptacji tego oświadczenia przez dłużnika – i co do zasady powinno następować w drodze umowy między wierzycielem i dłużnikiem ( por. Gawlik Zdzisław, Janiak Andrzej, Kidyba Andrzej, Kozieł Grzegorz, Olejniczak Adam, Pyrzyńska Agnieszka, Sokołowski Tomasz, Komentarz do art.508 Kodeksu cywilnego, LEX 2010), przy czym zwolnienie musi dotyczyć zobowiązania wynikającego z innego stosunku prawnego, niż sama umowa o zwolnienie z długu. Trafnie zatem strona skarżąca wskazuje, że o zwolnieniu z długu można by mówić jedynie wówczas, gdyby mocą wcześniejszej umowy stron wspólnik zrzekł się swojego roszczenia w stosunku do Skarżącej, a Skarżąca zwolnienie to zwolnienie przyjęła, nie zaś w sytuacji, gdy Spółka spełni świadczenie. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 12 czerwca 2012r. II FSK 1260/11, zgodnie z którym skoro z przepisów wprost nie wynika, aby wypłacenie dywidendy niepieniężnej powodowało powstanie po stronie podatnika obowiązku podatkowego, to nie można rozszerzać katalogu źródeł przychodu dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Za niedopuszczalne należy uznać bowiem opodatkowanie jednostronnej, nieodpłatnej czynności prawnej również po stronie Spółki, a wiec podmiotu uszczuplającego swój majątek i nie otrzymującego z tego tytułu przysporzenia. Spółka wydając prawo majątkowe tylko reguluje swoje zobowiązania, niczego w zamian nie otrzymując. Podobnie poglądy zawarte zostały w wyrokach NSA z dnia 13 marca 2012r. II FSK 1673/10 oraz z dnia 8 lutego 2012r. II FSK 1384/10. Wprawdzie poglądy te wyrażone zostały w nieco odmiennym stanie faktycznym, w odniesieniu do dywidendy rzeczowej, jednak w ocenie Sądu w pełni przystają one także do okoliczności niniejszej sprawy. Sąd w związku z tym - wbrew stanowisku Ministra Finansów wyrażonemu w zaskarżonej interpretacji – stwierdza, że skarżąca Spółka przekazując swój majątek w postępowaniu likwidacyjnym wspólnikowi nie podlega opodatkowaniu p.d.p. Zdaniem Sądu powyższe rozważania wskazują, że zaskarżona interpretacja nie zawiera przekonywujących argumentów, pozwalających na uznanie, że w sposób prawidłowy wypełniono reguły z art. 14c § 2 O.p. - przedstawiono uzasadnienie prawne, zawierające rzetelną informację, dlaczego w przypadku opisanym przez Spółkę znajdą zastosowanie wskazane w interpretacji przepisy prawa. Ponadto nie odniesienie się do powołanych przez skarżącą Spółkę interpretacji - nie budzi zaufania do organu podatkowego oraz narusza art. 121 O.p. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł o jej uchyleniu .