I OSK 1226/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 112/13 w sprawie ze skargi P.B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pieniężnego należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 112/13 oddalił skargę P.B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia pieniężnego należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], na podstawie art. 111 pkt 9 lit. a w zw. z art. 114 ust. 5, 115 ust. 1 i ust. 4 i art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 11 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137 ze zm.), zwolnił P.B. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] września 2012 r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. Następnie P.B. w dniu 9 października 2012 r. złożył wniosek o wypłatę świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 cyt. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.) oraz art. 95 pkt 1 w zw. z art. 96 ust. 1, art. 96 ust. 2 pkt 1 i art. 94 ust. 5 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, odmówił P.B. wypłaty powyższego świadczenia. Po rozpoznaniu wniesionego przez stronę odwołania, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podał, że P.B. pełnił nieprzerwanie służbę wojskową od dnia [...] sierpnia 1997 r. do dnia [...] września 2012 r., czyli przez 15 lat, 1 miesiąc i [...] dni. Przy czym okres zawodowej służby wojskowej obejmował okres od dnia [...] sierpnia 2003 r. do dnia [...] września 2012 r., tj. 9 lat, 1 miesiąc i [...] dni. W ocenie Ministra Obrony Narodowej, skoro P.B. nie legitymował się przynajmniej dziesięcioletnim okresem zawodowej służby wojskowej, to organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że przedmiotowe świadczenie pieniężne mu nie przysługuje. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie: art. 96 ust. 4 w zw. z art. 94 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez błędne ich zastosowanie w sytuacji, gdy pełnił on zawodową służbę wojskową ponad 10 lat; art. 94 ust. 3 cyt. ustawy przy ustalaniu zakresu znaczeniowego pojęcia "zawodowa służba wojskowa" oraz art. 124 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 3 i 5 cyt. ustawy, polegające na przyjęciu, że służba kandydacka nie jest zawodową służbą wojskową na użytek wypłaty dochodzonego świadczenia. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że istota sprawy sprowadza się do oceny, czy skarżący spełniał kryteria dla przyznania mu świadczenia, o którym mowa w art. 95 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Należało zatem ustalić, od jakiej daty należy liczyć skarżącemu okres zawodowej służby wojskowej i czy do tego okresu należy zaliczać pełnioną przez niego służbę kandydacką. Sąd pierwszej instancji wskazał, że powyższa problematyka była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygania przez sądy administracyjne obu instancji. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1076/10 wyjaśnił zagadnienie odpowiedniego stosowania przepisów podając, że może mieć ono różną postać. "Ze względu na rezultat tego zabiegu można wyróżnić trzy grupy przypadków. Pierwszą grupę stanowią przypadki, w których wskazane przepisy prawa bez żadnych zmian w ich dyspozycji znajdują zastosowanie do drugiego zakresu odniesienia (są stosowane wprost). Grupa druga obejmuje przypadki, w których przepisy odniesienia wymagają przy ich stosowaniu w nowym zakresie odpowiednich zmian, tak aby były adekwatne do charakteru i rodzaju sprawy. (...) Stosowanie odpowiednie oznacza niezbędną adaptację (i ewentualnie zmianę niektórych elementów) normy do zasadniczych celów i form danego postępowania oraz wynikających stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają być zastosowane. Trzecia grupa przypadków obejmuje te z przepisów, które w ogóle nie znajdują zastosowania do drugiego zakresu odniesienia ze względu na ich bezprzedmiotowość albo całkowitą sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla tych stosunków, dla których miałyby one być stosowane odpowiednio" (G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2010, wyd. III, komentarz do art. 30 teza 2; por. też wyrok NSA z 26 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 633/06). W niniejszej sprawie konieczne było zatem dokonanie odpowiedniej adaptacji przepisu art. 94 ust. 3 cyt. ustawy tak, aby przepis odniesienia mógł być zastosowany do świadczenia pieniężnego opisanego w art. 95 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1, przysługuje żołnierzowi, z zastrzeżeniem ust. 2-4, który pełnił nieprzerwanie zawodową służbę wojskową przez okres co najmniej piętnastu lat. Przepis art. 94 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Z kolei ust. 4 tego przepisu stanowi, że świadczenie to nie przysługuje żołnierzowi w przypadku, o którym mowa w art. 94 ust. 5, a więc m.in. w sytuacji, gdy wskutek wypowiedzenia przez tego żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż dziesięć lat. Z powyższego uregulowania można wyciągnąć wniosek, że zawarte w nim pojęcie "zawodowej służby wojskowej" występuje w dwóch znaczeniach, tj. "czynnej służby wojskowej" w rozumieniu art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i "zawodowej służby wojskowej" zgodnej z definicją żołnierza zawodowego (art. 6 pkt 1 cyt. ustawy). W przeciwnym wypadku przesłanka negatywna wynikająca z art. 96 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w tego rodzaju sprawie nigdy nie miałaby zastosowania. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku stanął na stanowisku, że przepis art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ma odpowiednie zastosowanie do obliczania terminu piętnastu lat, o którym mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy, natomiast nie ma on zastosowania do obliczania terminu dziesięciu lat, wskazanego w art. 94 ust. 5 cyt. ustawy. W rezultacie oznacza to, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 omawianej ustawy, przysługuje żołnierzowi, który nieprzerwanie pozostawał w czynnej służby wojskowej przynajmniej przez okres piętnastu lat, z tego przynajmniej przez dziesięć lat w zawodowej służbie wojskowej, o ile spełnił pozostałe przesłanki do przyznania tego świadczenia. Tym samym nieusprawiedliwiony jest zarzut błędnej wykładni art. 96 ust. 1 w związku z art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przechodząc do zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jako przepisu ogólnego, którego zastosowanie w celu obliczania okresu, od którego zależy prawo do świadczenia wskazanego w art. 95 pkt 1 tej ustawy jest wyłączone przez przepis szczególny, jakim jest art. 94 ust. 3 ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma on usprawiedliwionych podstaw. Przepis ten, jako zawierający definicję legalną, nie może być kwalifikowany jako przepis ogólny lub szczególny. Wyjaśnia on w sposób powszechnie obowiązujący, że w rozumieniu ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, sformułowanie "żołnierze zawodowi" oznacza żołnierzy pełniących stałą albo kontraktową zawodową służbę wojskową. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął, że z tej definicji wynika, że "żołnierz zawodowy" to taki żołnierz, który pozostaje w zawodowej służbie wojskowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że stanowisko wyrażone w wyżej powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni akceptuje i traktuje jak własne. Dodatkowo zaznaczył, że powyższy pogląd znajduje potwierdzenie także m.in. w sprawach o sygnaturach akt: I OSK 1837/10 i I OSK 543/11. W tym stanie sprawy, oceniając jej istotę przez pryzmat wykładni dokonanej w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1076/10, oraz nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Stąd też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P.B., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił: 1. naruszenie norm prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 96 ust. 1 w związku z art. 94 ust 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. nr 90, poz. 593 ze zm.), polegającą na przyjęciu, iż w świetle przywołanych przepisów do okresu zawodowej służby wojskowej, od którego zależy prawo do świadczenia w wysokości uposażenia przysługującego w ostatnim dniu pełnienia służby przez okres roku po zwolnieniu z tej służby, nie zalicza się wszystkich okresów pełnienia czynnej służby wojskowej, o których mowa art. 94 ust 3 cyt. ustawy; 2. naruszenie norm prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jako przepisu ogólnego, którego zastosowanie w celu obliczania okresu, od którego zależy prawo do świadczenia wskazanego w art. 95 pkt 1 cyt. ustawy, jest wyłączone przez przepis szczególny, jakim jest art. 94 ust. 3 tej ustawy. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie w całości obu wydanych w sprawie decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych, jak również o skierowanie sprawy na rozprawę i prowadzenie rozprawy także pod nieobecność skarżącego lub jego pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność dokonania wykładni art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i oceny, czy przepis ten, wskazujący, które okresy czynnej służby wojskowej zaliczane są do stażu zawodowej służby wojskowej, od których trwania zależy prawo do świadczeń po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, stanowi definicję zawodowej służby wojskowej z punktu wypłacania odprawy (świadczenia z art. 94 cyt. ustawy) oraz tak zwanego 12-miesięcznego uposażenia (art. 95 pkt 1 cyt. ustawy) oraz czy przepis art. 94 ust. 3 cyt. ustawy, stosowany w niniejszej sprawie poprzez odesłanie zawarte w art. 96 ust. 1 tej ustawy, stanowi lex specialis w stosunku do art. 6 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy jako przepisu ogólnego, definiującego bez uwzględniania osobliwości i przypadków szczególnych, pojęcie żołnierza zawodowego. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny już rozstrzygał analogiczną sprawę, tym nie mniej, nic nie stoi na przeszkodzie zbadaniu, opisanego wyżej zagadnienia, które w poprzednim orzeczeniu, zapadłym na kanwie podobnego stanu faktycznego, nie było rozpatrywane. Zagadnienie to jest bowiem kluczowe dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji błędnie wyłożył art. 96 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, albowiem zupełnie nie uwzględnił tego, że zdanie drugie tego przepisu odsyła do art. 94 ust. 3 tej ustawy. Ten zaś ostatni przepis definiuje, jakie okresy czynnej służby wojskowej należy brać pod uwagę przy wypłacaniu zwolnionemu ze służby żołnierzowi zawodowemu podczas obliczania wymaganego dziesięcioletniego stażu zawodowej służby wojskowej, przy wypłacaniu: 1. odprawy zwolnieniowej (art. 94 ust. 1); 2. poprzez odesłanie z art. 96 ust. 1 – spornego w niniejszej sprawie świadczenia w wysokości uposażenia należnego w ostatnim dniu pełnienia służby przez okres roku po zwolnieniu ze służby. Tymczasem, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, zgodnie z art. 94 ust. 3 cyt. ustawy, do zawodowej służby wojskowej należy zaliczyć: wszystkie okresy czynnej służby wojskowej, a więc także inne niż stricte zawodowej w rozumieniu ogólnym. W ocenie autora skargi kasacyjnej art. 94 ust. 3 cyt. ustawy stanowi lex specialis i wskazuje okresy brane pod uwagę dla obliczania stażu zawodowej służby wojskowej wyłącznie na potrzebę wypłacania świadczeń opisanych wyżej. Jest to wyjątek od ogólnej reguły. Tym samym stosowanie pojęcia "zawodowa służba wojskowa" w ujęciu ogólnym jest wyłączone z uwagi na zasadę lex specialis derogat legi generali. W tym miejscu należy odwołać się także do zasady racjonalnego prawodawcy, która stanowi aksjomat we wszelkich naukach prawnych. Racjonalny ustawodawca postanowił bowiem odstąpić na potrzebę wypłacania świadczeń opisanych wyżej, w tym spornego w niniejszej sprawie, od ogólnego pojęcia zawodowej służby wojskowej i korzystając ze swojej autonomicznej kompetencji prawotwórczej zmienił to pojęcie właśnie na użytek wypłacania tych świadczeń. Nie można zaś tej kompetencji podważać, albowiem godziłoby to właśnie w zasadę racjonalnego prawodawcy. Skarżący podkreślił, że pierwszeństwo ma zawsze wykładnia gramatyczna, którą dopiero wówczas należy odrzucić, gdy zawodzi, to jest prowadzi do tego, iż danemu przepisowi nadaje się znaczenie językowo wieloznaczne lub nic nieznaczące. Dopiero wówczas można sięgnąć do wykładni systemowej. W rozpoznawanej sprawie art. 96 ust. 1 i art. 94 ust. 3 są jednoznaczne językowo, stąd nie należy już dokonywać ich dalszej wykładni, zgodnie z zasadą clara non sunt intetpretanda i to nawet jeżeli interpretator nie akceptuje brzmienia obowiązującego prawa, które winien stosować. Odstąpienie od tej zasady musiałoby mieć jakieś fundamentalne uzasadnienie w wartościach wyższych. Takiego zaś w niniejszym przypadku nie sposób jest się doszukać. Autor skargi kasacyjnej uzasadniając drugi zarzut podał, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji w tej sprawie nie mógł mieć zastosowania przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Po pierwsze nie definiuje on pojęcia zawodowej służby wojskowej, a po drugie jest on przepisem ogólnym. Jego zastosowanie w niniejszej sprawie wyłącza, zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali, przepis art. 94 ust. 3 cyt. ustawy. Zgodnie z art. 94 ust. 3 cyt. ustawy, dla celów wypłaty tego świadczenia, poprzez pojęcie zawodowej służby wojskowej, należy rozumieć wszystkie okresy czynnej służby wojskowej, jedynie li tylko z wyraźnie określonym wyjątkiem w postaci: okresów zawieszenia w wykonywaniu obowiązków, tymczasowego aresztowania, kary dyscyplinarnej. Oznacza to, że dla celów wypłaty świadczenia w wysokości 12-miesięcznego uposażenia należy brać zawsze pod uwagę sumę wszystkich okresów czynnej służby wojskowej. Zdaniem skarżącego z dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy wynika, że pełnił on taką służbę przez okres ponad 15 lat. Tym samym, zaskarżoną decyzję należy uznać za błędną, zaś sporne świadczenie winno zostać przyznane i wypłacone. Oceny tej nie zmienia treść art. 94 ust. 5 cyt. ustawy, do którego odsyła art. 96 ust. 4 tej ustawy, gdyż w przepisie tym mowa jest także o zawodowej służbie wojskowej, ale w rozumieniu art. 94 ust. 3 cyt. ustawy. Przyjęcie poglądu odmiennego nie daje się bowiem pogodzić z systematyką cytowanej ustawy i już tylko z tym faktem, że art. 94 ust. 5 następuje po art. 94 ust. 3, który to definiuje pojęcie zawodowej służby wojskowej na potrzeby wypłaty 12-miesięcznego uposażenia i odprawy, to należałoby dojść do wniosku, iż w ogóle nie można wypłacić tego świadczenia, gdyż nie spełnia on wymogu podstawowego z art. 96 ust. 1 cyt. ustawy, albowiem nie ma wymaganego okresu 15 lat zawodowej służby wojskowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 96 ust. 1 w zw. z art. 94 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich błędną wykładnię oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W istocie stanowią one polemikę ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, który zaaprobował stwierdzenie organu, że P.B. nie spełniał przesłanek do przyznania mu wnioskowanego świadczenia z art. 95 pkt 1 w zw. z art. 96 ust. 1 i art. 96 ust. 4 w zw. z art. 94 ust. 5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – wskutek wypowiedzenia przez niego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej nie pełnił nieprzerwanie zawodowej służby wojskowej przez okres co najmniej piętnastu lat oraz pełnił zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż dziesięć lat. W sprawie nie miał zastosowania art. 96 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując wykładni art. 96 ust. 1 w zw. z art. 94 ust. 3 omawianej ustawy, powołując się na utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych prawidłowo przyjął, że w świetle wskazanych przepisów do okresu zawodowej służby wojskowej, od którego zależy prawo do świadczenia w wysokości uposażenia przysługującego w ostatnim dniu pełnienia służby przez okres roku po zwolnieniu z tej służby, nie zalicza się wszystkich okresów pełnienia czynnej służby wojskowej, o których mowa art. 94 ust. 3 cyt. ustawy. Wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierze zawodowi są żołnierzami w czynnej służbie wojskowej. Żołnierze zawodowi pełnią czynną służbę wojskową jako służbę stałą albo służbę kontraktową (ust. 1a). Przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 definiuje pojęcie "żołnierze zawodowi", wskazując, że są nimi żołnierze pełniący stałą albo kontraktową zawodową służbę wojskową. Analiza relacji tych dwóch przepisów prowadzi do wniosku, że zawodowa służba wojskowa jest pełniona tylko jako czynna służba stała albo czynna służba kontraktowa. Oznacza to, że ustawodawca zakresem znaczeniowym pojęcia "zawodowa służba wojskowa" nie objął czynnej służby wojskowej, pełnionej jako służba kandydacka. Trafność tego poglądu potwierdza brzmienie art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy, z którego wynika, że powołanie do zawodowej służby wojskowej następuje jedynie do służby stałej (na czas nieokreślony) lub do służby kontraktowej (na czas określony w kontrakcie). Pełniona przez kandydata na żołnierza zawodowego służba kandydacka nie może być zatem kwalifikowana w kategoriach zawodowej służby wojskowej, gdyż tę pełnić mogą jedynie żołnierze zawodowi, a nie kandydaci na żołnierzy zawodowych. Z akt sprawy wynika, że skarżący od dnia [...] sierpnia 1997 r. do dnia [...] września 2002 r. był słuchaczem na Wydziale [...], od dnia [...] października 2002 r. do dnia [...] sierpnia 2003 r. pełnił służbę kandydacką w [...], natomiast stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej został nawiązany z chwilą powołania go do zawodowej służby wojskowej w dniu [...] sierpnia 2003 r. i trwał do dnia [...] września 2012 r., kiedy to wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez skarżącego, po 9 latach 1 miesiącu i [...] dniach pełnienia zawodowej służby wojskowej, został z tej służby zwolniony. Z powodów wyżej wskazanych okres pełnionej przez skarżącego służby kandydackiej nie podlegał zaliczeniu do okresu zawodowej służby wojskowej. W konsekwencji oznacza to, że skoro skarżący nie legitymuje się piętnastoletnim okresem pełnienia zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w art. 96 ust. 1 w zw. z art. 94 ust. 3 omawianej ustawy i posiada okres pełnienia tej służby krótszy niż dziesięć lat – art. 96 ust.4 w zw. z art. 94 ust. 5 tej ustawy, to w sprawie brak jest podstaw do uznania, że jest on uprawniony do świadczenia pieniężnego z art. 95 pkt 1 w/w ustawy. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo podał, że przepis art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który zawiera definicję legalną pojęcia "żołnierz zawodowy" nie może być kwalifikowany jako przepis ogólny lub szczególny. Z tego względu zarzut niewłaściwego zastosowania tego przepisu jako przepisu ogólnego, które jest wyłączone przez przepis art. 94 ust. 3 tej ustawy, będący przepisem szczególnym. jest nietrafny. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.