II GSK 1888/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 55/13 w sprawie ze skargi C. M. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne rolników postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 55/13, odrzucił skargę C. M. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] grudnia 2011 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2011 r. w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że decyzja organu II instancji została doręczona skarżącemu 17 stycznia 2012 r., natomiast skarżący pismem z dnia 7 maja 2012 r. (nadanym na poczcie 23 maja 2012 r.) zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. (zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji). Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Sz 556/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. skargę odrzucił. Na skutek złożonej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem NSA z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1998/12, uchylił to postanowienie wskazując, że po analizie całej skargi należało uznać, że jeden z jej fragmentów należało potraktować jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 55/13 odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GZ 172/13 zażalenie na to postanowienie oddalił. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił skargę wskazując w uzasadnieniu, że została ona złożona z uchybieniem ustawowego terminu. C. M. skargą kasacyjną zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Postanowieniu zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego – art. 174 pkt 1 p.p.s.a., w szczególności art. 2 w związku z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP poprzez dokonanie takiej interpretacji przepisów art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 88 i 87 p.p.s.a., która w efekcie doprowadziła do odrzucenia skargi C. M. a tym samym naruszenia zasady państwa prawa i sprawiedliwości społecznej i ograniczenia prawa skarżącego do sprawiedliwego rozpoznania sprawy przez niezawisły sąd w wyniku wniesienia środka odwoławczego. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 174 pkt 2 p.p.s.a., w szczególności: - naruszenia art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, a także podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Tymczasem w niniejszej sprawie w wyniku jedynie literalnej wykładni art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 87 § 1 i 88 p.p.s.a. uznano, że na sporządzenie i złożenie skargi kasacyjnej od decyzji Prezesa KRUS skarżący miał faktycznie 7 dni liczonych od momentu, kiedy mógł tę skargę napisać i złożyć, a nie – jak przewiduje ustawa – 30 dni; - naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a. i odrzucenie skargi w wyniku uznania, że została ona złożona po terminie choć przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. przewiduje 30 dniowy termin na sporządzenie i wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a skarżący wniósł skargę w dniu 23 maja 2012 r., czyli przed upływem 30 dni licząc od dnia kiedy był w stanie przystąpić do jej sporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny badając skargę kasacyjną związany jest jej zarzutami, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie nie zaistniały jednak przesłanki nieważności, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarga na decyzję została wniesiona z uchybieniem terminu, albowiem skarżący wniósł ją w dniu 23 maja 2012 r., podczas gdy termin do jej złożenia upływał z dniem 16 lutego 2012 r. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został prawomocnie odrzucony postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 55/13, z uwagi na uchybienie siedmiodniowego terminu do jego złożenia. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GZ 172/13. W takich okolicznościach sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., odrzucił skargę na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] grudnia 2011 r., ponieważ skarżący uchybił terminowi do jej wniesienia, a termin ten nie został przywrócony. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi, nie może podważać rozstrzygnięcia objętego prawomocnym postanowieniem NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GZ 172/13. Nie może również odnieść skutku zarzut dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a., bowiem przepis ten nie ma zastosowania w toku wnoszenia i rozpoznawania skargi na zaskarżoną decyzję, albowiem w tych sprawach przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP. Sąd I instancji nie naruszył bowiem zawartej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawa, ani wynikającej z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP zasady rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Sąd nie mógł także naruszyć art. 77 ust. 1 i art. 78 Konstytucji. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.