I SA/Łd 34/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na odpowiedź Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie braku podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić z funduszy Skarbu Państwa — Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną [...] r. pod pozycją [...]. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik spółki A, jako przedmiot zaskarżenia, wskazał pismo Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r., zawierające odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismo to zostało przesłane stronie w toku postępowania wywołanego wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W treści skargi pełnomocnik powołał szczegółowe oznaczenie wspomnianego pisma Dyrektora Izby Skarbowej, sprecyzował zakres zaskarżenia wskazując, że zaskarża wspomnianą odpowiedź w całości, a ponadto zażądał jej uchylenia, również w całości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem organu skarga na pismo zawierające odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270; dalej "P.p.s.a."), jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie przypomnieć należy, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ma charakter ograniczony, zaś jej zakres przedmiotowy wyznaczają postanowienia art. 3–5 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, względnie bezczynności organów administracji publicznej, między innymi: pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). W niniejszej sprawie podatnik wystąpił z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego, i taką interpretację uzyskał. Wniesiona do sądu skarga nie dotyczy jednak interpretacji indywidualnej z [...] r., lecz pisma Dyrektora Izby Skarbowej zawierającego odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, którego – zdaniem strony – dopuścił się organ podatkowy wydając wadliwą interpretację. Co istotne, przedmiot zaskarżenia nie budzi wątpliwości skoro profesjonalny pełnomocnik (adwokat), oznaczając zaskarżony akt, wskazał nie tylko datę i oznaczenie (sygnaturę) pisma zawierającego odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ale również wprost wskazał wspomniane pismo jako przedmiot zaskarżenia. Zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W orzecznictwie podnosi się słusznie, że celem wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest, między innymi uniknięcie postępowania przed sądem administracyjnym; chodzi o usunięcie naruszenia prawa, bez niepotrzebnego wdawania się w spór przed sądem administracyjnym. Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa służy wyeliminowaniu naruszenia prawa, którego dopuszczono się ewentualną odrębną, wcześniejszą czynnością w sprawie z zakresu działalności administracji publicznej, to zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega nie odpowiedź wydana na skutek rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ale czynność, którą to prawo w ocenie jednostki naruszono, przy jednoczesnym zweryfikowaniu, czy czynność ta jest czynnością w sprawie z zakresu działalności administracji publicznej (por. postanowienie NSA z 16 października 2012 r., I OSK 2377/12, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi do sądu mogła być jedynie interpretacja indywidualna z [...] r., nie zaś stanowisko organu zajęte w odpowiedzi na wezwanie do zmiany tej interpretacji. Skarga wniesiona na pismo zawierające odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, nie mieszczące się w katalogu aktów podlegających kontroli sądu administracyjnego (art. 3 § 2 P.p.s.a.), jest zatem niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzucił skargę. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. P.C.