II SA/Wr 40/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Protokolant Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2013r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania rozbiórki postawionego samowolnie kontenera socjalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, nakazał inwestorowi P. B. rozbiórkę kontenera pełniącego funkcję socjalną, wybudowanego bez pozwolenia na budowę na działce oznaczonej numerem geod. 207/2 , w obrębie C. przy ul. K. [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik P. B. zarzucił naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez jego zastosowanie. Zdaniem skarżącego organ nadzoru budowlanego popełnił błąd w subsumcji, ponieważ niewłaściwie uznał, że nie zachodzą przesłanki umożliwiające zalegalizowanie dokonanej samowoli budowlanej. Uwagę zwrócono na treść przepisu § 2 ust. 1 pkt 9 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C., w którym zdefiniowano pojęcie usług komercyjnych w szczególności na zapis "we wszelkich dziedzinach działalności gospodarczej" oraz na fakt, iż uciążliwości nie przekraczają swym zasięgiem granic terenu, do którego rodzina B. posiada tytuł prawny. Ponadto organ powinien zwrócić szczególną uwagę na moc dokumentu, jakim jest zaświadczenie (art. 217 k.p.a.). Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że na skutek kontroli zainicjowanej zgłoszeniem właścicielki sąsiedniej nieruchomości E. R., dokonano oględzin działek nr 207/2 i 208/7 położonych w C.. W trakcie przeprowadzonej czynności procesowej ustalono, że na działce nr 207/2 przy ul. K. [...] - będącej w posiadaniu T. i T. B. – P. B. prowadzi działalność rzemieślniczą pod nazwą "[...]". Na terenie tej działki zlokalizowany jest budynek mieszkalny wraz z budynkiem garażowym oraz jednokondygnacyjnym murowanym budynkiem gospodarczym, do którego od frontu przybudowana jest oparta na dwóch drewnianych słupach wiata, zaś od tyłu wiata o konstrukcji drewnianej. Pomiędzy ww. obiektami znajduje się jeszcze jeden budynek, obity z trzech stron płytami, z dostawioną stalową wiatą. Opisany powyżej budynek murowany gospodarczy stanowi wraz z pozostałymi przyległymi obiektami konstrukcyjną całość, użytkowaną przez P. B. jako zakład produkcji oklein. Na przedmiotowej działce ustawione zostały również wyposażone w instalację elektryczną stalowe kontenery: dwa o wymiarach 6,00 x 2,40 m (biurowy i socjalny) oraz cztery o wymiarach 12,10 x 2,40 m (magazynowe), a także wyposażona w stojaki na okleiny wiata. P. B. wyjaśnił, że ww. kontenery zostały postawione na działce nr 207/2 tymczasowo, gdyż docelowo na tej działce ma pozostać tylko dwa z nich, tj. kontener biurowy i socjalny, zaś pozostałe cztery zostaną przeniesione na działkę nr 208/7. Wyjaśnił przy tym, że znajdujące się na działce pozostałe obiekty budowlane wykonał poprzedni właściciel F. R.. Na skutek dokonanych ustaleń organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej budowy na terenie działki nr 207/2 kontenera socjalnego, biurowego i kontenerów magazynowych. Na skutek kolejnej kontroli przedmiotowej nieruchomości, potwierdzone zostały ustalenia dokonane podczas poprzednich oględzin z dnia 3 sierpnia 2010 r. Następnie organ postanowieniami nr [...] zobowiązał, w trybie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane do przedłożenia dokumentacji, o której mowa w tym przepisie. Odwołujący przedłożył w zakreślonym terminie część wymaganych dokumentów, a następnie po upływie terminu dostarczył do organu pozostałe dokumenty (organ nie uwzględnił prośby o przedłużenie terminu na ich dostarczenie). Decyzją z dnia [...] r. ([...]) organ I instancji uznał za zasadne orzec o nakazie rozbiórki powyższego kontenera biurowego. Na skutek wniesienia odwołania powyższa decyzja została uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. ([...]) ze względu na naruszenie art. 48 prawa budowlanego. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, organ stopnia podstawowego postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...]) ustalił inwestorowi opłatę legalizacyjną w wysokości 125 000,00 zł. Postanowienie to również zostało uchylone przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] nakazał rozbiórkę spornego kontenera socjalnego. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując odwołanie inwestora od powyższej decyzji uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestor P. B. nie dysponując wymaganą przepisami prawa zgodą właściwego organu administracyjnego architektoniczno-budowlanego, postawił na działce nr 207/2 kontener pełniący funkcję socjalną dla prowadzonego przez niego zakładu produkcyjnego. W toku oględzin w dniu 3 sierpnia 2010 r. oświadczył, że "kontenery na działce nr 207/2 są zlokalizowane tymczasowo w obecnym miejscu". Obiektem tymczasowym w rozumieniu ustawy prawo budowlane jest niepołączony trwale z gruntem obiekt przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy kontener socjalny nie jest obiektem o charakterze tymczasowym. Przede wszystkim inwestor nie dokonał skutecznego zgłoszenia jego budowy, nie można więc w tym wypadku obliczyć okresu jego istnienia, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Co jest istotne, postępowanie niniejsze trwa już przeszło rok, a więc ponad maksymalny termin dla istnienia obiektu tymczasowego. Przedmiotowy kontener socjalny, zdaniem organu odwoławczego, nie zalicza się do kategorii obiektów tymczasowych, dlatego też wykonanie tego obiektu, stanowiącego w świetle ustaleń organu budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 1 lit. "b" Prawa budowlanego, wymagało pozwolenia na budowę (art. 28 ), ponieważ tego typu obiekt nie został zwolniony na mocy art. 29-30 powołanej ustawy z tego obowiązku. W przypadku wystąpienia opisanej samowoli budowlanej możliwe jest wszczęcie procedury legalizacyjnej z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Jednakże wdrożenie wskazanego trybu uzależnione jest, zgodnie z art. 48 ust. 2 i ust. 3 powołanej ustawy od ściśle określonych przesłanek. Przy czym przesłanki te muszą wystąpić łącznie, aby możliwe było w ogóle uruchomienie tejże procedury. W rozpatrywanej sprawie, w postępowaniu przed wydaniem decyzji z dnia [...] r.(nr [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, przystąpił – według zaleceń organu odwoławczego zawartych decyzji kasacyjnej z dnia [...] r. nr [...] - w pierwszej kolejności do ustalenia, czy w rozpatrywanym przypadku legalizacja jest w ogóle dopuszczalna, tj. czy zachodzą w odniesieniu do ww. kontenera socjalnego przesłanki z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi C. zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy C. nr [...] z dnia [...] r., teren działki nr 207/2 przeznaczony został pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwymi usługami lokalnymi (2MNU), gdzie usługi mogą być lokalizowane w adaptowanych pomieszczeniach budynku mieszkalnego lub gospodarczego, w pomieszczeniach dobudowanych do budynków lub w obiektach wolnostojących. Przy czym w myśl § 2 pkt 8 ww. uchwały, przez nieuciążliwe usługi lokalne należy rozumieć "funkcje usług komercyjnych lub publicznych związane z obsługą projektowanej i istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej lub letniskowej, których uciążliwość mierzona zgodnie z przepisami odrębnymi nie przekracza swym zasięgiem granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny". Z kolei usługi komercyjne oznaczają "funkcje terenów i obiektów realizowane całkowicie lub z przewagą funduszy niepublicznych we wszystkich dziedzinach działalności gospodarczej"(§ 2 pkt 9). W oparciu o powyższe organ I instancji przyjął, że legalizacja samowolnie posadowionego na działce nr 207/2 kontenera socjalnego jest niedopuszczalna, albowiem stoi w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy dopuszcza bowiem lokalizację nieuciążliwych usług lokalnych, zaś inwestor prowadzi działalność produkcyjną wyrobu oklein, co usługą nie jest. Usługi to działalność gospodarcza mająca charakter świadczeń osób fizycznych i prawnych na rzecz innych osób, nie polegająca na wytwarzaniu dóbr materialnych. Produkcja zaś to przekształcanie zasobów w dobra materialne. Organ uznał, że stan faktyczny sprawy nie wypełnia pierwszej z przesłanek, o których mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. brak zgodności zrealizowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co przesądza o niedopuszczalności implementacji w stosunku do spornego kontenera procedury naprawczej, a tym samym determinuje nakaz rozbiórki. Organ II instancji, po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przyznał słuszność organowi stopnia powiatowego zarówno co do kwalifikacji prawnej przedmiotowego obiektu, wyboru adekwatnego do stanu faktycznego trybu postępowania, jak i samego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy podkreślił stanowczo, że zgodnie z § 2 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C., tylko usługi a nie produkcja mogą być świadczone na terenie oznaczonym symbolem 2 MNU. Inwestor prowadzi natomiast zakład o charakterze produkcyjnym, nie zaś usługowym. W kwestii podniesionego w odwołaniu zaświadczenia Wójta Gminy C. o zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, DWINB wyjaśnił, że organ I instancji na wcześniejszych etapach postępowania przedwcześnie uruchomił procedurę z art. 48 ust. 3 zobowiązując inwestora do dostarczenia dokumentów wskazanych w ust. 3, w tym dostarczenia zaświadczenia Wójta o zgodności z ustaleniami m.p.z.p. Przepis art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego uprawnia organ nadzoru budowlanego do żądania od inwestora określonych w ust. 3 dokumentów dopiero po ustaleniu przez organ, że samowolnie powstały obiekt jest zgodny z przepisami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Negatywna ocena organu nadzoru budowlanego we wskazanym zakresie przesądza nieodwracalnie o rozbiórce obiektu, oznacza bowiem, że już przy wstępnej weryfikacji obiekt ten charakteryzuje nieprawidłowość uniemożliwiająca doprowadzenie go do stanu zgodnego z przepisami. Procedura legalizacyjna z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego nie zostaje wówczas wdrożona. Taka sytuacja wystąpiła, zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie, a co za tym idzie organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 48 ust. 1 tej ustawy. Jak podkreślił organ II instancji, w przypadku badania zgodności powstałego samowolnie obiektu z przepisami prawa miejscowego w ramach procedury, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego, ocena tej zgodności należy do organu nadzoru budowlanego prowadzącego postępowanie. Organ podkreślił, że przepisy prawa budowlanego mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co wyklucza dowolne ich stosowanie. W sytuacji zaistnienia wskazanych w art. 48 Prawa budowlanego okoliczności organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest do podjęcia ściśle określonych w tym przepisie czynności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję organu II instancji, pełnomocnik inwestora P. B. wniósł o uchylenie skarżonej decyzji oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania w wysokości 1237,00 zł. Zaskarżonej decyzji zarzucone zostało naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, art. 138 § 1 pkt k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, art. 7 i 80 k.p.a. przez błędną ocenę stanu faktycznego sprawy oraz art. 7-9 k.p.a. przez ich niezastosowanie. W ocenie autora skargi rozstrzygnięcia organów są wadliwe, ponieważ organy popełniły błąd subsumcji, tj. niewłaściwie uznały, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w zastosowanym przepisie prawa p- art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, uznając że nie zachodzą przesłanki umożliwiające zalegalizowanie dokonanej samowoli budowlanej. Organy błędnie ustaliły, że prowadzony przez skarżącego zakład nie ma charakteru usługowego, lecz produkcyjny. Tymczasem P. B., jak podaje pełnomocnik skarżącego - "tnie powierzone drewno i wyrabia okleiny na zlecenie zakładów stolarskich i meblarskich". Działalność ta jest usługą w rozumieniu Traktatów Unii Europejskiej (art. 57 wersji skonsolidowanej traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej). Organ nie ustosunkował się do wydanego w tej sprawie zaświadczenia z dnia [...] r. ([...]). Organy nie wyjaśniły też dlaczego adresatem decyzji jest P. B. syn właścicieli działki, a nie oni sami, tj. T. i T. B.. Organy błędnie ustaliły też strony postępowania, uznając iż E. R. (właścicielce sąsiedniej nieruchomości) przysługuje przymiot strony. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że przedmiotowa inwestycja zrealizowana została w warunkach samowoli budowlanej. Na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym wymaga zatem wyjaśnienia podstawowa kwestia, czy legalizacja samowolnie posadowionego kontenera socjalnego jest dopuszczalna w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( j.t. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623), a konkretnie, czy inwestycja ta jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C. gmina C., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy C. nr [...] z dnia [...] r. ( Dz.Urz. Woj. Doln. [...]). W konsekwencji powyższych rozważań, należy zbadać, czy wydanie nakazu rozbiórki było zgodne z prawem. W myśl art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane postępowanie legalizacyjne może zostać zainicjowane jedynie wówczas, gdy budowa, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Możliwość legalizacji dotyczy co do zasady takich obiektów, przy budowie których inwestor uzyskałby pozwolenie na budowę, gdyby o nie wystąpił i dochował wszelkich wymogów formalnych. Konstrukcja przepisów art. 48 ust. 1-5 pozwala na przyjęcie, że w odniesieniu do obiektów zbudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę, jeśli organ wstępnie stwierdzi istnienie przesłanek do legalizacji z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, to prowadzone przez ten organ postępowanie stanowi odpowiednik postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę i przepisy dotyczące tego postępowania mogą być odpowiednio stosowane w toku postępowania legalizacyjnego. Warunkiem wszczęcia postępowania legalizacyjnego (art. 48 ust. 3) jest zatem, jak słusznie stwierdził D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji, wstępne stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego przesłanek umożliwiających legalizację obiektu, w tym przesłanki zgodności z obowiązującym planem miejscowym (tak wyrok NSA z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 396/09). W przypadku braku takiej zgodności, przepis art. 48 ust. 2 pkt 1a Prawa budowlanego wyłącza możliwość przystąpienia przez organ nadzoru budowlanego do postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 48 ust. 3. Jak wynika z art. 48 ust. 2 pkt 1a powołanej ustawy, z woli ustawodawcy to organ nadzoru budowlanego jest organem właściwym do oceny zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W niniejszej sprawie sporna budowla została posadowiona na działce nr 207/2, która w planie miejscowym oznaczona została symbolem 2MNU. W § 20 m.p.z.p. wsi C. teren ten określony został w zakresie przeznaczenia podstawowego jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z nieuciążliwymi usługami lokalnymi(...). Definicja nieuciążliwych usług lokalnych zawarta została w § 2 pkt 8 m.p.z.p., przez które rozumie się funkcje usług komercyjnych lub publicznych związane z obsługą projektowanej i istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz letniskowej, których uciążliwość mierzona zgodnie z przepisami odrębnymi nie przekracza swym zasięgiem granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Według § 2 pkt 9 planu miejscowego przez usługi komercyjne należy rozumieć funkcje terenów i obiektów realizowane całkowicie lub z przewagą funduszy niepublicznych we wszystkich dziedzinach działalności gospodarczej. Prowadzenie działalności gospodarczej polegające na "cięciu i wyrobie oklein" niewątpliwie nie należy, jak słusznie stwierdziły organy obu instancji administracyjnych, do działalności związanej z prowadzeniem usług. Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010r., Nr 220, poz. 1447) w art. 2 określa, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Działalność wytwórcza, to działalność, w wyniku której powstają nowe wyroby, w tym również sprzedaż wyrobów własnej produkcji. Pojęcie "działalności wytwórczej" nie występuje w Polskiej Klasyfikacji Działalności(PKD), używane jest w klasyfikacji pojęcie "przetwórstwa przemysłowego", przez które rozumieć należy wszelkie czynności obejmujące działalność wytwórczą rozumianą jako przekształcenia mechaniczne, fizyczne lub chemiczne materiału, substancji lub części składowych w nowy produkt. W związku z tym działalność wytwórcza swoim zakresem obejmuje wszystkie czynności, które ukierunkowane są na powstanie nowego materialnego produktu oraz takie, które zmierzają do nadania mu pożądanych cech użytkowych. Wskazana powyżej działalność wytwórcza jest niczym innym niż produkcją, polegającą na wytwarzaniu określonych dóbr materialnych. Zaś usługa to działalność niematerialna, podejmowana w celu zaspokojenia określonej potrzeby klienta(np. usługi prawne, ubezpieczeniowe, finansowe, turystyczne, porady techniczne). Z powyższego wywodu wynika, że prawidłowo uznały organy obu instancji orzekające w sprawie, iż prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza polegająca na "cięciu i wyrobie oklein" nie stanowi działalności usługowej, albowiem jest działalnością produkcyjną (wytwórczą) innymi słowy działalnością przemysłową, bowiem w jej wyniku powstają nowe produkty materialne (okleiny-fornir). Bez znaczenia jest tutaj, czy nowe produkty wytwarzane są z materiałów powierzonych przez klienta (jak podaje pełnomocnik skarżących w skardze), czy też zakupionych przez inwestora, skoro działalność ta zarówno w jednym jak i drugim przypadku jednakowo narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte w § 20 ust. 1 w związku z § 2 ust. 1 pkt 8 i pkt 9. Nawiasem mówiąc z załączonego do odwołania pisma P.B. działającego pod firmą "[...]" (z dnia 27.09.2010 r. skierowanego do Wójta Gminy C.) jasno wynika odmienny stan rzeczy; po pierwsze skarżący podaje, że "zakup surowca odbywa się na przetargach lub w pobliskich tartakach i składnicach drewna", po drugie opisana jest przez skarżącego dokładna technologia produkcji i wskazanie, że "towar czekający na sprzedaż magazynowany jest na placu"( a więc wyraźnie z tego wynika, że nie jest to usługa), po trzecie w piśmie tym skarżący oświadcza, że jego zakład "posiada wszelkie pozwolenia i decyzje związane z prowadzeniem zakładu produkcji forniru (oklein meblowych)". Nie jest słuszny również zarzut autora skargi, że działalność gospodarcza prowadzona na działce nr 207/2 przez skarżącego jest usługą w rozumieniu art. 57 wersji skonsolidowanej Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gdyż Traktat ten według art. 1 "organizuje funkcjonowanie Unii i określa dziadziny, granice i warunki wykonywania jej kompetencji", a ponadto pojęcie usług zawarte w art. 57 odnosi się wyłącznie do swobody przepływu tak rozumianych usług w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich wewnątrz Unii, nie ma zaś zastosowania do konkretyzowania tego pojęcia w odniesieniu do klasyfikacji działalności gospodarczej. W badanej sprawie zasadnym jest również wyjaśnienie, co znane jest Sądowi z urzędu, że w sprawie dotyczącej posadowienia na działce nr 207/2 dwóch kontenerów biurowego i socjalnego toczyło się postępowanie administracyjne przed organem architektoniczno-budowlanym w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy tymczasowych obiektów budowlanych (dwóch) kontenerów o funkcji biura tymczasowego i pomieszczenia socjalnego, uznanych przez organ jako niezgodnych z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C.. W tej sprawie rozstrzygał już Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011 r. ,sygn. akt II SA/Wr 70/11 oddalił skargę P. B. na decyzję Wojewody D. w przedmiocie opisanego wyżej sprzeciwu. Na skutek wniesienia skargi kasacyjnej przez P. B. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1598/11 oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż planowana inwestycja narusza ustalenia przewidziane w § 20 ust. 1 pkt 1 i § 2 ust. 1 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi C. z dnia [...] r. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Adminisgtracyjny, działka nr 207/2, położona jest na terenie oznaczonym symbolem 2MNU, który przewiduje realizację na tym terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z nieuciążliwymi usługami lokalnymi. Kontenery objęte zgłoszeniem zostały przewidziane na biuro tymczasowe i pomieszczenie socjalne dla działalności gospodarczej prowadzonej przez P.B. na działce nr 207/2 polegającej na "cięciu i wyrobie oklein". Jak stwierdził NSA "Trudno uznać tę działalność za nieuciążliwą usługę lokalną związaną z obsługą projektowanej i istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej oraz letniskowej (§ 2 ust. 1 pkt 8)". Powyższe prawomocne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2013 r. (sygn. II OSK 1598/11) wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Moc wiążąca orzeczenia określona w tym artykule w odniesieniu do organów administracyjnych, a także sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Dlatego też w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Odnośnie zarzutu niewyjaśnienia przez organy podstawy prawnej do uznania skarżącego jako adresata wykonania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego(kontenera), wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego zasadą jest, że nakaz rozbiórki w pierwszej kolejności należy kierować do inwestora, niezależnie od tego czy jest właścicielem działki, na której zrealizowano określoną inwestycję. W niniejszej sprawie skarżący P. B. prowadzi działalność gospodarczą na działce nr 207/2 w szeregu obiektach na niej zlokalizowanych, w tym w kontenerze którego był inwestorem. Dlatego też prawidłowo organy określiły osobę zobowiązaną – inwestora P. B. do wykonania nakazu rozbiórki spornego obiektu budowlanego. Prawidłowo także organy uznały za stronę postępowania E. R. właścicielkę sąsiedniej nieruchomości, albowiem jej nieruchomość znajduje się w zasięgu uciążliwego oddziaływania obiektów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną na sąsiedniej nieruchomości oznaczonej jako działka nr 207/2. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).