II SA/Go 16/13

Dnia 4 marca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.G. na pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pracy p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] października 2012 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., C.G. wniósł skargę : 1) na pismo z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pracy, 2) na pismo nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. r. wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pracy, 3) na pismo nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pracy, Zarządzeniem Przewodniczącego wydziału z dnia 9 stycznia 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Go 976/12 na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) powyższe skargi zostały rozdzielone do rozpoznania w odrębnych postępowaniach. W niniejszej sprawie rozpoznaniu podlega skarga na pismo wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy wniósł o oddalenie skargi i obciążenie strony Skarżącej kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie we wskazanym przepisie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie p.p.s.a.), który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest pismo Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] lutego 2012 roku nr [...]. Pismo to stanowi kolejną odpowiedź organu, na kierowane do niego kolejne pisma skarżącego, dotyczące wcześniejszego wniosku z dnia [...] listopada 2011 r. o zwrot kosztów dojazdu do miejsca pracy i powrotu do miejsca zamieszkania. W piśmie tym organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w pismach z [...] listopada 2011 r. nr [...] oraz z [...] stycznia 2012 r. nr [...], a także ponownie wyjaśnił stronie przyczyny, dla których nie uwzględniono wniosku o przyznanie żądanego świadczenia. W odniesieniu do tego wniosku organ orzekł dnia [...] listopada 2011 r. (nr [...]) odmawiając przyznania zwrotu kosztów dojazdu z powodu niespełnienia warunków jego przyznania. Rozważenia w niniejszej sprawie wymaga, czy zaskarżone pismo jest jedną z form działalności organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 1-8 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wykluczyć należy, iż w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia ze skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania, o jakim mowa w art. 3 § 1 pkt 8 p.p.s.a., bowiem przedmiotem zaskarżenia jest konkretny akt organu. Wykluczyć także należy kwalifikację zaskarżonego aktu do jednej z czynności, o których mowa w pkt 4a – 7 wymienionego artykułu, bowiem nie jest to indywidualna interpretacja podatkowania, ani akt, czy to o charakterze prawa miejscowego czy też nie mający takiego charakteru, bowiem jest on indywidualnie adresowany do skarżącego ( nie ma zatem charakteru generalnego) i nie został wydany przez organ występujący tu jako organ samorządu terytorialnego, co dyskwalifikuje go jako akt prawa miejscowego. Jako zaś wydany przez organ występujący w charakterze terenowego organu administracji rządowej, nie zaś jednostki samorządu terytorialnego, co wyklucza zakwalifikowanie go jako innego aktu, o jakim mowa w art. 3 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niewątpliwie nie stanowi także aktu nadzoru o jakim mowa w treści art. 3 § 1 pkt 7 p.p.s.a. W myśl art. 45 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. nr 69 poz. 415 ze zm. – dalej "ustawa o promocji zatrudnienia") Starosta, czy w tym przypadku z jego upoważnienia Dyrektor Urzędu Pracy, może – wydając decyzję administracyjną – przyznać (lub odmówić przyznania) zwrot z Funduszu Pracy kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania i powrotu do miejsca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez okres do 12 miesięcy, w przypadku spełnienia przez daną osobę ustawą określonych warunków. Jak wspomniano wyżej, wniosek C.G., załatwiony został przez wydanie aktu z dnia [...] listopada 2011 r., co do którego Sąd prowadził odrębne postępowanie pod sygn. akt II SA/Go 976/12. Zaskarżone w niniejszej sprawie pismo, nie ma charakteru decyzji, w szczególności decyzji o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 14 lit b) ustawy o promocji zatrudnienia, czy postanowienia administracyjnego wydanego w toku postępowania administracyjnego, egzekucyjnego czy zabezpieczającego. Stanowi ono odpowiedź na korespondencję strony, w ramach której podjęła ona polemikę z argumentacją organu z uwagi na odmowę przyznania świadczenia. Pisma te nie stały się podstawą zainicjowania postępowania kontroli instancyjnej (nie stanowiły odwołania). Pozostaje zatem do rozważenia okoliczność, czy może ono zostać zakwalifikowane jako "inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" wskazany w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Tego typu akty lub czynności muszą spełniać następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 29-30). Ponadto w przepisie tym mowa jest o innych niż określone w punkcie 1-3 aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej. Istnienie materialnej podstawy do rozstrzygnięcia sprawy decyzją administracyjną przesądza już o tym, że nie jest to akt z zakresu administracji publicznej, o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (uchwała NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 3/06). W rozpatrywanej sprawie niespornym jest, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania (lub odmowy przyznania) zwrotu kosztów przejazdu powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej, co z góry wyklucza możliwość rozstrzygnięcia tej sprawy w drodze innego aktu lub czynności wskazanej w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Jak już wyżej wskazano, niniejsze pismo nie stanowi jednak decyzji administracyjnej, o której mowa art. 9 ust. 1 pkt 14 lit b ustawy o promocji zatrudnienia. Jest zatem czynnością o charakterze materialno-technicznym, za pośrednictwem której organ podejmuje kolejne wyjaśnienia w sprawie, ale jest to czynność, która nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie ma bowiem cech czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.